ตอนที่ 3 : การแต่งกายเข้าวัด

 

เมื่อพูดถึงการเข้าวัด หลายคนมักนึกถึงการแต่งชุดขาว แต่ความจริงแล้ว "การแต่งกายที่เหมาะสม" ไม่ได้หมายถึงการต้องมีเสื้อผ้าราคาแพง หรือแต่งตัวเหมือนกันทุกคน หากแต่หมายถึงการแต่งกายด้วยความสำรวม เหมาะกับสถานที่ และไม่รบกวนจิตใจของผู้อื่น

 

พระพุทธศาสนาให้ความสำคัญกับเจตนา แต่ในขณะเดียวกันก็สอนให้เราพิจารณาผลของการกระทำด้วย บางครั้งเราไม่มีเจตนาแต่งกายไม่เหมาะสมเลย แต่เมื่ออยู่ในสภาพแสงหรืออิริยาบถที่ต่างออกไป ผลที่เกิดขึ้นอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิด

 

ผู้เขียนเองเคยมีประสบการณ์เช่นนี้ ครั้งหนึ่งเคยใส่กางเกงสีขาวที่คิดว่าผ้าหนาเพียงพอ แต่เมื่ออยู่กลางแสง กลับมองเห็นกางเกงชั้นใน โชคดีที่มีผู้หวังดีเข้ามาเตือน ทำให้ได้เรียนรู้ว่า เสื้อผ้าบางชนิด แม้จะดูเรียบร้อยเมื่ออยู่ในบ้าน แต่เมื่อโดนแสงแดดหรือแสงไฟกลับโปร่งกว่าที่คิด นับแต่นั้นมาผู้เขียนจึงตรวจดูเสื้อผ้าก่อนออกจากบ้าน และหลีกเลี่ยงการใส่ชุดลักษณะนั้นเมื่อไปวัด

 

นอกจากนี้ ยังมีเสื้อผ้าบางประเภทที่ควรระมัดระวัง เช่น เสื้อซีทรู เสื้อผ้าสีเนื้อที่เมื่อมองจากระยะไกลหรืออยู่ใต้แสงไฟอาจดูคล้ายผิวหนังจริง เสื้อผ้ารัดรูปที่เน้นรูปร่างมากเกินไป กางเกงหรือกระโปรงที่สั้นหรือเอวต่ำจนเมื่อก้ม นั่ง หรือเดินแล้วเปิดเผยร่างกายโดยไม่ตั้งใจ

 

สิ่งเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าผู้สวมใส่เป็นคนไม่ดี เพราะหลายครั้งเกิดจากความไม่รู้หรือไม่ทันสังเกต มากกว่าจะเกิดจากเจตนา

 

หากจำเป็นต้องเดินทางหลายแห่งในวันเดียว เช่น ไปทำงาน ไปงานเลี้ยง แล้วแวะเข้าวัด ก็ไม่จำเป็นต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่เสมอไป เพียงเตรียมเสื้อคลุม ผ้าคลุมไหล่ กระโปรงพัน หรือเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไว้ ก็สามารถช่วยให้การแต่งกายเหมาะสมกับสถานที่ได้

 

ก่อนออกจากบ้าน ลองตรวจสอบเสื้อผ้าของตนเองสักเล็กน้อย

 

- เมื่อโดนแสงแดดหรือแสงไฟ ยังปกปิดได้ดีหรือไม่

- เมื่อนั่ง ก้ม หรือยกแขน เสื้อผ้ายังเรียบร้อยหรือไม่

- สีของเสื้อผ้าทำให้เกิดความเข้าใจผิดหรือไม่

- ชุดนี้เหมาะกับการเป็นสถานที่สงบสำหรับการปฏิบัติธรรมหรือไม่

 

คำถามเหล่านี้ไม่ได้มีไว้เพื่อจับผิดตนเอง แต่เพื่อช่วยให้เราไม่ต้องรู้สึกอับอายภายหลัง และเพื่อให้ผู้ที่มาปฏิบัติธรรมร่วมกันมีจิตใจสงบ ไม่ต้องเสียสมาธิกับสิ่งที่ไม่จำเป็น

 

สิ่งสำคัญที่สุดคือ อย่านำเรื่องการแต่งกายไปใช้เพ่งโทษผู้อื่น หากเห็นผู้มาใหม่แต่งกายไม่เหมาะสม ควรเข้าใจว่าเขาอาจไม่ทราบ หรืออาจไม่มีโอกาสเตรียมตัว การตักเตือนด้วยความสุภาพและเมตตา ย่อมมีประโยชน์มากกว่าการนินทาหรือกล่าวตำหนิลับหลัง

 

การแต่งกายที่สำรวมจึงไม่ใช่เรื่องของแฟชั่น แต่เป็นการแสดงความเคารพต่อสถานที่ เคารพต่อพระรัตนตรัย และเคารพต่อผู้ที่มาปฏิบัติธรรมร่วมกับเรา

 

«มารยาทของชาวพุทธ ไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งแยกว่าใครดีกว่าใคร แต่มีไว้เพื่อให้ทุกคนอยู่ร่วมกันในวัดและสถานปฏิบัติธรรมได้อย่างสงบ งดงาม และเกื้อกูลกัน»