@T oncE uPon A tiMe
 
มีนาคม 2552
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
31 มีนาคม 2552
 
 

รักทวนเข็ม บทที่ 3 : วันว่าง...ว่างงาน

~..AnTiCLocKwisE..~ รักทวนเข็ม!!

PoiNteR 3 : วันว่าง...ว่างงาน

---*---*---*---*---*---*---*---*---

หลังจากตัดสินใจได้ว่าให้หญิงสาวผู้แปลกหน้านั้นอยู่บ้านเขาไปก่อน แล้วค่อยพาเธอไปหาพี่สาวเขาเมื่อร้านเปิดหลังเทศกาลปีใหม่อีกทีนึง ภูชิสส์ก็จัดการส่งตนเองขึ้นรถประจำทางไปหาเพื่อนที่มหาวิทยาลัยทันที...เป็นเดือนสุดท้ายก่อนจบที่จะได้ไปมหาวิทยาลัยทุกวันๆ

“ไอ้ปุ้นๆ ทางนี้ๆ” ภูชิสส์เห็นมือไหวๆของเพื่อนของตน เขาก็รีบเดินไวๆก่อนจะไปนั่งฝั่งตรงข้ามของกฤตัชญ์

“เออดี วันนี้จะเริ่มทำของตกแต่งซุ้มยัง”

“บ่ายนี้แหละ ยัยตาลนัดแหนะเพื่อนหมดแล้ว แกอย่าเบี้ยวนะเว้ย”

“เออไม่เบี้ยวอยู่แล้ว ...เลิกไม่ดึกใช่มั้ย”

“ไม่ดึกหรอก วันแรกๆอ่ะ แกจะรีบกลับบ้านทำไมว่ะ งั้นอย่างงี้ก็อดดริ๊งค์ต่ออ่ะดิ”

“เปล่าเว้ย เปล่า แค่อยากลดๆหน่อยว่ะ ก่อนหน้านี้หนักไปหน่อย ลดๆบ้างก็ดี”

“ว่าไปนั่น..ทำได้จริงๆก็ดีแกอ่ะ” กฤตัชญ์หยุดเว้นจังหวะคิดเล็กน้อย “...แต่...แกไม่ต้องถามถึงเรื่องอื่นเลย สารภาพมาซะดีๆดีกว่าว่ะ”

“สารภาพอะไรวะไอ้เจ้าคุณ” คำเรียกขานของภูชิสส์ทำให้กฤตัชญ์คิ้วกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ ...ที่เขาเรียกมันว่าไอ้ปุ้นทั้งๆที่มันไม่ชอบก็เพราะเหตุนี้แหละ สมัยม.ปลายที่ห้องมีการแสดงของวิชาภาษาไทย ถ้าไม่ใช่เพราะภูชิสส์ยกมือเสนอชื่อเขา เขาก็คงไม่ต้องรับบทเจ้าคุณหรอก!! ใช่...บทเจ้าคุณที่แก่หงำเหงือก และหลังจากนั้น...มันก็เรียกเขาว่าเจ้าคุณ เจริญพรเถิดเพื่อนรัก!!!

“แกไม่ต้องมาทำไขสือ ผู้หญิงที่มาอยู่ห้องแก...ใครวะ ฉันโทรไปหาแกแล้วเขารับ”

“แล้วเขาตอบแกว่าไงล่ะ”

“เขาว่าเป็นเพื่อนของพี่สาวแก”

“เขาว่าไงก็คงเป็นงั้น” หญิงสาวตอบคำถามได้ดี...ขืนตอบว่าเป็นรุ่นพี่ เพื่อนเก่าเพื่อนแก่ตั้งแต่สมัยมัธยมอย่างกฤตัชญ์ก็คงไม่เชื่อหรอก

“แกแน่ใจ...เขาเป็นเพื่อนพี่ข้าว แต่มาอยู่ห้องแก...ไม่แปลกไปหน่อยเหรอว่ะ”

คำถามนี้ภูชิสส์อยากจะแย้งหนักหนา...เขาไม่ได้ให้เธอเข้ามา แต่ไอ้สมุดบ้า(ที่เขางกไปซื้อมาตอนลดราคา)พาเธอมาต่างหากเล่า!!?

“เหอะๆ มันจำเป็นเถอะว่ะ”

“จำเป็นอะไรของแก? ท่าจะบ้า”

“เอาน่า อีกซัก...3 เดือนเป็นไง.... อีก 3 เดือน ฉันจะเล่าให้แกฟัง”

---*---*---*---*---*---*---*---*---

ว่างสุดๆ...และก็ไม่มีอะไรให้ทำเสียด้วย กุศลินปิดโน้ตบุ๊คที่เจ้าของห้องคนเก่าอนุญาติให้เธอใช้แก้เหงาก่อนจะพ้นวันที่ 5 มกราคม หลังจากค้นเว็บนู้น...คลิ๊กเว็บนี้...อารามเบื่อก็ครอบงำจัด เข้าบล็อกตัวเองก็เจอแต่เรื่องเก่าๆบ๊องๆที่ย้อนกลับมามองแล้วสงสัยตัวเองว่าตอนนั้นท่าจะบ้าจริงๆ ...เลยยิ่งไม่มีอะไรทำเข้าไปใหญ่ ไปช้อปปิ้งอาจจะเวิร์คก็ได้...ไหนๆตอนนี้ก็ไม่มีอะไรติดตัวแล้วหนิ!!

เปิดประตูออกไปปุ๊ป...ก็ได้ฤกษ์สะดุ้งปั๊ป คนอะไร้...มาไม่ให้สุ้มให้เสียง แล้วเธอก็ได้แต่ค้อนลมค้อนอากาศก่อนหันมามองหน้าชายหนุ่มที่เหงื่อซก

“จะไปไหนหรอพี่สาว?” ถึงเธอจะแนะนำชื่อไปแล้ว...แต่เขาก็ยังคงเรียกเธอว่าพี่สาว

“ไปซื้อของที่ซูเปอร์แถวนี้ล่ะ”

“เดี๋ยวผมไปด้วย จะของสดหน่อย ของในตู้เย็นหมดแล้ว เดี๋ยวมื้อเย็นผมโชว์ฝีมือเอง”

“นายทำเป็น?”

“เป็นสิครับ เดี๋ยวขอผมอาบน้ำแปปนะพี่สาว แล้วเราค่อยไปซื้อของกัน...จริงๆวันนี้มีตลาดนัดด้วย พี่สาวว่าไง?”

“ไปห้างก่อน ฉันจะซื้อของใช้ แล้วค่อยกลับมาเดินตลาดนัด”

“โอเคครับผม”


---*---*---*---*---*---*---*---*---


กุศลินรู้สึกแปลกๆ...ใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว จะหันไปมองผู้ชายที่ใส่กางเกงขาข้างละสีข้างๆกายบ่อยๆก็ไม่กล้า มาเดินข้างๆแล้วใจหวั่นๆชะมัด จะห้ามยังไงก็ไหวไปซะทุกครั้งที่เขาขยับ พอชายหนุ่มถามอะไร...หญิงสาวก็เออๆออๆไม่ได้สนใจเท่าไหร่

เพราะเขา...เหมือนเขาคนนั้นมากเกินไป

ชอบทำอาหารให้เพราะรู้ว่าเธอเกลียดเตาแก๊ส ชอบโผล่มาไม่ให้เวลาตั้งตัวอยู่บ่อยครั้ง ลักษณะการพูดก็คล้ายกัน...ของที่ชอบก็คล้ายกัน... แต่ก็ไม่ใช่คนเดียวกัน

“พี่สาว...พี่สาว...พี่ลินครับ!!!” ถูกเรียกจนแทบตะโกนหญิงสาวก็สะดุ้ง ขาขวิดกันจนต้องคว้าไหล่ชายหนุ่มข้างกายไว้ แถมคนช่วยยังมาหัวเราะกลั้วคอเสียอีก!

“ฮะฮะ วันนี้ดูพี่สาวเบลอๆนะฮะ”

“เบลอสิยะ!!! ย้อนยุคมาก็เบลอแหงแซะ นายลองบ้างมั้ยล่ะ” พอถูกทักจนเสียศูนย์...พอถามอะไรก็พาลหงุดหงิดไปตามอารมณ์

“ไม่เอาดีกว่าฮะ แค่เจอคนที่กลับมาจากอนาคตก็พอแล้ว แล้วพี่สาวอยากได้อะไรอีกมั้ยฮะ?” ชายหนุ่มไม่ถือสา กลับถามต่ออย่างอารมณ์ดี

“ไม่ล่ะ เกรงใจนายที่ต้องหิ้วเยอะ มาแบบบ่อยๆ หิ้วทีละน้อยดีกว่า”

“เกรงใจไงกันเนี่ยพี่สาว!!”

“เกรงใจในแบบฉบับกุศลินสิยะ แหมๆ ผู้ชายก้ามโตจะบ่นอะไรมาก เอ้า...เดินเร็วๆเข้า จะกินข้าวเย็นนะจ๊ะไม่ใช่ข้าวค่ำ”

“คร้าบคุณผู้หญิง”

กุศลินก้าวเท้าเร็วๆโดนไม่รอชายหนุ่มที่โอดครวญอยู่ข้างหลัง แล้วพอถึงบ้านปุ๊ป...คุณเธอก็หยิบรีโมทเปิดโทรทัศน์...ทั้งๆที่รายการส่วนใหญ่เธอก็เคยดูแล้วทั้งนั้น ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนทำกับข้าวไปคนเดียวเปลี่ยวอารมณ์ไปตามยถากรรม

ขณะที่ใช้กำลังวุ่นทำนู่นทำนี่...แต่ภูชิสส์ก็ยังมีกะจิตกะใจชะเง้อมองหญิงสาวที่จะหลับมิหลับแหล่ด้านหน้าโทรทัศน์เป็นระยะๆ

ใบหน้าขาวจัดซุกอยู่ระหว่างเข่าชิด ใบหน้าออกแนวลูกสาวคนจีนนั้นขมวดยุ่ง...ทั้งๆที่เจ้าตัวกำลังหลับ มองไปมองมา...พอรู้สึกว่าเธอชักน่ารัก...ภูชิสส์ก็สะบัดหัวใส่ความคิดแรงๆ ท่าจะบ้าซะแล้วเรา!!

แต่คงบ้าจริงๆ...เกิดอยากกลับมาทำกับข้าวที่ห้องเก่าซะอย่างนั้น ทั้งๆที่ห้องใหม่ก็มีห้องครัวที่ขนาดไม่แพ้กัน รีบกลับบ้านจนเพื่อนตกอกตกใจ...แปลกใจสุดๆก็คงตัวเองนี่แหละ

คิดนู่นมาก...ทำนี่เยอะ ในที่สุดก็เผลอเอานิ้วไปรองคมมีดเสียได้!!

“โอ๊ย!!!”

คราวนี้คนถูกแอบมองเลยดีดตัวขึ้นจากโซฟาให้คนแอบมองหันหน้ากลับทันทีเหมือนกดสวิตช์ ก่อนวิ่งพรวดเดียวมาถึงตัวชายหนุ่ม มือจับหมับอย่างคนเจ็บได้แต่คาดโทษ

“โอ๊ยพี่สาว!!! จับเบาๆสิครับ”

“เฮ้ย โทษทีๆ” ว่าแล้วเธอก็ปล่อยมือของชายหนุ่มข้างที่กำลังแดงเรื่อทิ้ง แล้วหันไปปิดเตาแก๊ส...แล้วจับมืออีกข้างดึงมานั่งที่เก้าอี้ไม้ใกล้ๆ

“กล่องยาอยู่ไหน?”

“อ่า...อยู่ในห้องน้ำฮะ”

หายไปซักพัก หญิงสาวก็กลับมาพร้อมกับเบตาดีนขวดเล็ก,พลาสเตอร์ปิดแผลพร้อมไม้พันสำลี เธอหยิบยาด้วยท่าทางคล่องมือ...นำยาใส่ไม้พันสำลี ก่อนจะทำให้เขารู้ว่าลักษณะภายนอกบางอย่าง...มันก็เป็นเพียงเปลือกนอก เปลือกนอกจริงๆ!!!

“โอ๊ยยยยย พี่สาว ให้ผมทาเองดีกว่าครับ”

“หื้อ ไม่ต้องหรอก เจ็บหน่อย..แต่เดี๋ยวก็หายแล้ว” คงจริงอย่างที่เธอว่าล่ะ มือหนักขนาดนี้...ยาคงชุ่มซึมซับถึงเนื้อในอย่างแน่แท้!

“พี่สาว...รู้ตัวรึเปล่าว่ามือหนักมาก” ภูชิสส์พูดขึ้นหลังจากการทำแผลที่สุดแสนจะปวด แล้วกลับไปทำอาหารให้คนทำแผลต่อ

“อยากลองทดสอบอีกทีรึเปล่าล่ะฮะ?”

“บรื้อ!! ไม่ดีกว่าครับ”

แล้วหลังจากนั้น...ภูชิสส์ก็สาบาน...สาบานกับตัวเองเลย ว่าไม่ควรทำอะไรให้เธออารมณ์เสียเลยจริงๆ

ขนาดคนเป็นแผลยังมือหนักขนาดนี้....

ถ้าปกติแล้วทำตัวไร้สาระไม่เข้าท่าเข้าทาง...

ไม่ต้องคิดเลยดีกว่า!!!

เฮ้อ... เมื่อกี้เขาคงตาฝาดที่เห็นเธอน่ารัก....น่าทะนุถนอม!!

---*---*---*---*---*---*---*---*---






 

Create Date : 31 มีนาคม 2552
0 comments
Last Update : 31 มีนาคม 2552 22:36:23 น.
Counter : 998 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

 

melfa
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add melfa's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com