Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2553
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28 
 
1 กุมภาพันธ์ 2553
 
All Blogs
 
@>..... ^.^ ....วันวาเลนไทน์แห่งความทรงจำ...หวิด









กลิ้งหลุนๆลงไปกองอยู่กับพื้น
ดีนะที่เรียนยิดหยุ่นมา เก็บคองอเข่า
ลุกขึ้นได้ก็โกยอ้าว
สมองสั่งตัวเองว่า วิ่ง วิ่ง วิ่งไปไหนหล่ะ
ก็ไปให้ไกลจากตรงนี้ ก่อนที่เขาจะตามมาทัน




เห็นดงไม้ลิบๆอยู่ข้างหน้า
เอาไงหว่า แสงของจันทร์ในคืนข้างแรม
พอจะมองเห็นทางสลัวลางข้างหน้า
วิ่งไปเหลียวหลังไป มีใครวิ่งตามมาหรือเปล่า





โกยอ้าว ตาก็มองสองข้างทางที่มีป่าละเมาะ
จะหาที่เหมาะๆพอจะซุกซ่อนตัว
วิ่งมาสักพักเจอถนนใหญ่ ไม่ได้เดี๋ยวเขาเห็นเราแน่
แวะลงข้างทาง โอ๊ย...คลอง
ไม่ทันคิดก้าวลงไปแล้ว ดีนะที่น้ำแห้งขอด




แต่พระเจ้าจ๊อด โคลน ขาจมอยู่ในโคลนจนถึงหัวเข่า
ยกขาแต่ละทีแสนจะยาก ปีนป่ายขึ้นมาได้
รองเท้าคู่สวยหลุดหายไป ช่างมัน
ในเวลานี้ยังจะมาห่วงสวยหรือไงล่ะหาด่าตัวเอง




รองเท้าส้นสุงนั่นมันจะพาเราย่ำไปได้สักกี่น้ำ
วิ่งไปทั้งเท้าเปล่า วินาทีนี้ไม่มีเวลามากลัวหนาม
ไม่มีเวลากลัวเจ็บ เท้าย่ำเหยียบลงไปบนดินที่แตกระแหง
เท้าเปล่าๆของสาวเมืองกรุง สวมรองเท้ามาตลอด




ย่ำลงไปแต่ละทีบนพื้นนั่น รู้สึกยังไง
ไม่ต้องบรรยายก็คงพอจะมองเห็นภาพ
แสงไฟจัดจ้า เรารีบลนลาน วิ่งตะบึงไปข้างหน้า
ใกล้แล้ว ใกล้ดงสนที่อยู่เบื้องหน้า




หันไปมองแสงไฟของรถคันนั้น
ไม่ทันแน่ไวปานวอกกระโจนไปข้างหน้า
เห็นท่าไม่ดี ทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้น นิ่งและนาน
นานพอที่รถคันนั้น แล่นผ่านไปอย่างช้าๆ เงยหน้ามอง
เห็นว่าไปไกล ลุกขึ้นวิ่งต่อ




ชุดที่ใส่มาสีขาวลายฟ้าช่างสะท้อนแสงจันทรา
ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องจะใส่สีดำ ผุดลุกได้ก็จ้ำไม่คิดชีวิต
ก่อนที่รถคันนั้นมันจะวนมาอีกรอบ
วิ่งไปหมอบไปเพราะตรงนั้นเป็นที่โล่ง
ใกล้เข้ามาอีกนิดบอกตัวเอง เสียงลมหายใจหอบถี่




นี่กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้วิ่งออกกำลังกาย
คอเริ่มแห้งผาก เหมือนมีเข้มมาทิ่มแทง
คงจะเหนื่อยลิ้นห้อยอย่างใครเขาว่ากัน แต่ไม่เป็นไร
ขอให้รอดไปก่อนเถิด





เห็นแสงรถวูบวาบ ใช่คันนั้นไหมนะ
หยุดหอบ แล้วออกวิ่งต่อ ถึงดงสนซะที
เราหยุดวิ่ง หอบตัวโยน
เข้าไปอิงแอบอยู่ในเงามืดของดงสน
เอาวะ ณ เวลานี้ ผีก็ผีเหอะไม่กลัวหรอก





พ่อจ๋าช่วยหนูด้วย อยากจะตะโกนให้ใครต่อใครมาช่วย
เดินไปหันซ้ายหันขวา กลัวว่าจะหนีเสือปะจระเข้
เลยหุบปากสนิท ไม่กล้าร้อง
กลัวเจอรอบสอง คราวนี้มีหวังม่องแน่





แกร๊ก ตกใจเสียงตัวอะไรวิ่งผ่านหน้าไป
สดุ้งสุดตัวหายใจเข้าลึกลึกรวบรวมสติ ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร ปลอบใจตัวเอง
เห็นแสงไฟของถนนอยู่ไกลๆข้างหน้า
ยามนี้ผู้คนคงหลับไหล มีแต่เราวิ่งขวัญระเจิง
ในวันวาเลนไทน์





นึกย้อนไปถึงเหตการณ์เมื่อตอนหัวค่ำ
เขาที่เราคิดว่าแสนดีมารับไปฉลองวาเลนไทน์ด้วยกัน
พาไปทานอาหารร้านสุดหรูบรรยากาศดี
มีดนตรีแสนหวานเขาเตรียมดอกไม้ช่อใหญ่มาให้
เราปลื้มจนตัวลอย



หลังอาหารค่ำที่แสนหวาน
แวะไปนั่งฟังเพลงด้วยกัน เขาจับมือเราไม่ปล่อย
เรานั่งรถมาด้วยกันเขาคว้ามือไปวางไว้บนตัก
หันมองส่งยิ้มหวาน รถขับทะยานไปเบื้องหน้าเวลาผ่านไป


นึกแปลกใจ เขาจะพาเราไปไหน
นี่ไม่ใช่ทางที่จะกลับบ้าน ถามว่าจะไปไหนดึกแล้ว
เขาไม่ฟังเสียงบอกว่ารอมานาน
ขอเขาเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์นะ


เราเริ่มเสียงดังว่าให้กลับรถ ป่านนี้พ่อคงรอ
เขาออดอ้อนบอกว่ารักอยากให้เราสัมผัสกันมากกว่านี้
ขอกอดหน่อยนะคนดี กอดเฉยๆพี่ไม่ทำอะไร
เชื่อม่างก็ควายแล้ว อุ๊ย ขอโทษแรงไป



เราอึดอัดขัดใจต่อว่าไปหลายคำ
ซาตานที่อยู่ในร่างเทพบุตร ยื้อยุด จาบจ้วง
ทั้งมือทั้งจมูก รถส่ายไปส่ายมา
เขากระหน่ำระดมจุบ เราทั้งทุบทั้งผลักใส



ใจก็กลัวรถที่ส่ายไปมา แต่เขาก็ไม่หยุด
นั่นคือการตัดสินใจครั้งสุดท้าย
ยกเท้าถีบเข้าไปที่ยอดอกจนเขาผงะ
เขาผละจากเรา รถส่ายเป็นงูเลื้อย



ทันใดมีรถขับสวนทางมา หักหลบ บีบแตรดังลั่น
เขาเริ่มได้สติกลัวตายหันไปกุมพวงมาลัย
เราได้จังหวะเปิดประตูได้ก็กระโจนลงมา
กลิ้งหลุนๆลงบนพื้นหญ้าข้างทาง


ที่นี่ที่ไหน แล้วจะไปไหนต่อ
เดินลัดเลาะไปตามทางระหว่างต้นสน
มาออกถนนอีกสาย หัวใจเต้นรัว กลัวก็กลัวไม่น่าเลย
หากเเป็นอะไรไปพ่อจะเสียใจขนาดไหน


เมื่อตอนหัวค่ำโกหกพ่อว่ามีงานที่มหาลัย
แต่แอบไปกับเขาสองต่อสอง คนหนอคนรู้หน้าไม่รู้ใจ
นี่ถ้าเขาพาพวกมาอีกหลายคนเราจะทำยังไง
ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ พ่อจ๋าหนูขอโทษ



ทันใดนั้นมีรถขับผ่านมา
เอ๊ะ ดึกป่านนี้มีรถประจำทางด้วย
เราโบกมือให้จอด อุ๊ยจอดด้วย รถฉิ่งฉาบทัวร์น่ะเอง
เขามาจอดเก็บดอกไม้ ยิงกระต่ายข้างทาง
เราฉวยโอกาสขึ้นไปยืนตรงบันไดรถ


ทุกคนตื่นตระหนก ภาพหญิงสาวหัวยุ่งกระเซอะกระเซิง
ขาเปื้อนดินโคลนขึ้นมาถึงหัวเข่า
ชุดขาวลายฟ้าใสเดี๋ยวนี้หม่นมัวเหมือนผ้าขี้ริ้ว



.....


.......


..........


............



กริ๊ง กริ๊ง …

ใครนะโทรมาดึกดื่นป่านนี้


"สวัสดีค่ะ"
ปลายสายเงียบ ทำไมไม่พูดใครฟระ


" สวัสดีค่ะอ้อมแอ้มค่ะ"
เสียงฟึดฟาดที่ปลายสาย


"ใครน่ะ"
ช่างกล้าเพิ่งทำเรื่องยังจะโทรมาเราคิด



" ฮาโหล จะพูดกับใครคะ" เงียบ ไม่พูด เราวางสาย


เช็ดผมต่อ อาบน้ำเสร็จก็มานั่งเงียบๆไม่กล้าปลุกคนในบ้าน

กลัวพวกเขาตกใจ ไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่

ยังไงก็รอดมาได้


.....




กริ๊ง กริ๊ง


อีกแระใครนะโทรมายามนี้
รึว่าเพื่อนโทรมา ทำไมไม่โทรเข้ามือถิอ
อ๋อ ลืมไปมือถือหล่นหายตั้งแต่โดดลงจากรถนั่นแล้ว
รับสายอีกที เดี๋ยวมันงอน



"สวัสดีค่ะ"

"อ้อมแอ้มเหรอครับ"

" เอ้อ ค่ะ ค่ะ ใครน่ะ"


"ยังไม่นอนเหรอครับ"
เอเสียงใครนะไม่คุ้น รู้ชื่อเราได้ไง


"ใครน่ะ " "ไม่บอกครับ สวัสดีวันวาเลนไทน์ครับ"


" ค่ะสวัสดีค่ะ"


" ผมขอเวลาคุณหน่อยนะครับ ผมเหงา
ตั้งแต่เช้ายังไม่มีใครยอมคุยกับผมสักคน
อยากมีเพื่อนในวันแบบนี้"


"ค่ะแต่ว่า ฉันง่วงแล้วค่ะดึกมากแล้ว"


" อ้อคุณจะนอนแล้วเหรอครับ"


"กำลังจะนอนค่ะ"


" ดีครับแล้วใส่ชุดนอนสีอะไรครับ" อ้าวเวง



ทำไมชั้นต้องบอกด้วยเนี่ย นึกในใจ
อ๋อ เจ้าคนที่เมื่อสักครู่แน่เชียว ไอ่โรคจิต
ได้ยินเสียงแปลกๆที่ปลายสาย
เสียงครางกระเส่า เราก็ตกใจนะ...แต่ขำมากกว่า



"ผมนอนด้วยได้ไหมครับ"

อ้าวทำไมไหงงั้นหล่ะเรานิ่ง

"คุณครับยังฟังอยู่หรือเปล่าครับ"

" ค่ะๆฟังอยู่ค่ะ" "คุณใส่ชุดนอนสีอะไรครับ"

"สีครีมค่ะ ไม่ได้ใส่กางเกงใน "



จริงๆใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้าม แต่มันสะใจไง
วาเลนไทน์ทั้งที เขาอึ้งไป เจอโรคจิตกว่า
เขาบอกขอเผ็ดหน่อยได้ไหม
เราบอกว่าเผ็ดเยอะๆนะ เราชอบกินเผ็ด
พริกหลายเม็ดยิ่งดีเราชอบ มันจึ๊ดจ๊าดซี๊ดซ๊าดดี


เอาเข้าไปวาเลนไทน์ทั้งที หลังจากนั้นก็ไม่ได้วางสาย
วางโทรศัพท์ไว้ตรงนั้นแหละ
ต้ม มาม่าไปสองห่อ นั่งกินไปดูบอลไป
กินเสร็จมายกหูอีกที ถามไปคำว่าเสร็จอ่ะยังแล้วก็วาง


.....

......

........



…. สวัสดีวันวาเลนไทน์ค่ะ.....เฮ้อ





..... ...... .......


^
^
^
^
^
^
^
^
^
^




^
^
^



^
^
^



^
^
^


ท้ายเรื่อง ส่งท้ายถนนสายนี้มีมิตรภาพด้วยวันวาเลนไทน์
แบบใจหายใจคว่ำ
นึกเรื่องสวีทหวานไม่ออกเลยจริงๆขอบอก
ตกใจที่มารู้อีกทีเหลือเวลาคิดแค่วันเดียว ชะล่าใจ
คิดว่าเป็นวันที่สิบสี่ แต่มาเป็นวันจันทร์ที่หนึ่ง


มีเรื่องจริงรวมอยู่บ้างในหลายส่วน
โดยเฉพาะเรื่องไอ่โรคจิต
เรื่องแรกผู้ชายคนนั้นเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที
อาสาขับรถมาส่งพวกเรา


แวะส่งพวกเราที่ไปร่วมงานวาเลนไทน์ของมหาลัย
ทีละบ้านๆเหลือผู้เขียนลงเป็นคนสุดท้าย
เขาขับเลยบ้านก็เลยโดดหนีลงมา วิ่งป่าราบ


แต่ก็ภูมิใจอยู่ลึกๆนะ
อันตูข้าคงจะดูดีมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม
ม่ายงั้นคงไม่เกิดเรื่องแน่ แฮ่ แฮ่…….


.....


.....




ปล.เขียนไปก็คิดไปนะว่าทำไมนะทำไม
ผู้ชายส่วนใหญ่เน้นส่วนใหญ่
ผู้ชายส่วนน้อยไม่ต้องน้อยใจนะคะ
จึงคิดว่าวันนี้เหมาะที่จะมีเซ็กซ์


หรือเขาคิดว่าวันอันแสนที่จะโรแมนติคนี้
จะสามารถหว่านล้อมให้ผู้หญิงใจอ่อน
ยอมเขาแต่โดยดี


แล้วทำไมผู้หญิงจึงคิดว่า
ผู้ชายจะรักคุณ ถ้าคุณยอมให้สิ่งนี้ที่เรียกว่าเซ็กซ์
ทิ้งคำถามไว้งั้นแหละ ไม่มีอะไรหรอก
.
.
.
.
.
.
.
.

.


คราวหน้าเจอกัน โครงการสอง



"ถนนสายนี้มี...ตะพาบ"





......


ปล.อีกครั้ง ขอบคุณคำบางคำ
หยิบยืมมาจากบ้านพี่หนูหล่อ คำไหนคำนั้นค่ะ
ไม่กินเผ็ดค่ะไม่กินเผ็ด อิ อิ


ใครหลงเข้ามา ห้องนี้แล้วไม่ชอบหวิด
เปิดไปอีกห้องเวอร์ชั่นหวานค่ะ
ขอบคุณค่ะที่แวะมาให้กำลังใจ





แอมอร







Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2553
Last Update : 1 กุมภาพันธ์ 2553 9:29:07 น. 24 comments
Counter : 362 Pageviews.

 
ตามมาอ่านเวอร์ชั่น "หวิด" แล้วนะครับ
ให้อารมณ์คนละแบบเลย ชอบอีกแล้ว
อ่านไปลุ้นไปว่าจะจบยังไง สุดท้ายก็รอด
แต่ดันซวยมาเจอพวกโรคจิตอีก ฮ่าๆ

แต่พอบอกว่าเป็นประสบการณ์จริงของพี่แอมอร มันก็ไม่ค่อยขำเท่าไหร่ละ
ดีนะครับที่พี่เป็นหญิงแกร่ง กล้าคิด กล้าทำ
ถ้าเป็นคนอื่นนะจะกล้ากระโดดลงรถแบบพี่ไหมเนี่ย


ปล. กับคำถามที่มีทิ้งไว้ ไม่ใช่ผู้ชายคิดอยากจะมีเซ็กซ์แค่ในวันวาเลนไทน์หรอกครับ
ผมว่าคิดกันทุกวันแหละครับ (ผมมันก็ผู้ชายคนหนึ่งนี่)
แต่มันก็ขึ้นอยู่กับใจคนเราด้วยนะ คิดอ่ะคิดได้
แต่จะทำอ่ะ ควรที่จะคิดก่อนทำ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:11:47:50 น.  

 
ห้าวดีค่ะ


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:14:27:27 น.  

 
ก็อ่านจบอีกแหละ พวกบ้าอ่านถ้า
ตัวโตๆงี้แหละแต่เม้นท์แค่นี้นะ หุหุ
แค่อ่านก็เหนื่อยแล้วก๊าบ

คิดค่า เผ็ดๆ นั่นด้วยน้า โครงการวันนี้
พี่ได้ค่าตัวเพียบเลย



โดย: หนูหล่อ (nulaw.m ) วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:16:20:56 น.  

 
เออ .. ยัยป้า
ชั้น .. พูดไม่ออกฟร่ะ ... เอิ๊กกกส์

รอดมาได้ยังเจอ โรคจิตโทรมาอีก
.... ..

เรื่องที่แล้วก็ว่าแจ๋ว
เรื่องนี้ก็แจ๋วนะเนี่ย .. หุหุ

แจ่ม ๆๆ - -

ไปดูโจทย์เป็ดหวันแล้ว ยากเอาการ
แต่สู้ ๆ เฟ้ย ..

สองพี

ปล. ไปอาบน้ำก่อนนะ ..


โดย: SongPee วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:20:45:32 น.  

 
โอ้ว..มายกอด
บ้านนี้มาแบบลุ้นระทึกสมชื่อหวิดจริงๆเลย

โชคดีนะที่รอดมาได้


โดย: ท่านหญิงน่าเกลียด วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:21:04:46 น.  

 
อ่านแล้วก็ลุ้นระทึกดีจริงๆ เจอเรื่องโรคจิตนี่แอบฮาด้วยหละ จะจำเอาไปใช้ก็ยังไม่เคยเจอโทรศัพท์แบบนี้

เคยแต่เจอพวกอยากเปิดโชว์บนรถเมลล์อะ แบบว่ามีผู้ชายมานั่งเบียดข้างๆ (แอบด่าในใจตั้งแต่แรกแล้วว่าจะเบียดตรูทำไมว้าเนี่ยที่ก็ออกกว้าง) นั่งไปนั่งมามันถามว่ามีของดีให้ดูจะดูหรือเปล่า เราก็ตกใจตื่นเต้นทำไรไม่ถูก แล้วมันก็เอามือมาจับขาเรา เราก็ร้องเลย มันตกใจลุกหนีลงรถไปเลย เฮ้อ กลับมาเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนยังถามว่าแล้วได้ดูหรือเปล่าล่ะ 555


โดย: Summer Flower วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:23:00:00 น.  

 
ตอนเกิดเรื่อง..คงไม่ขำแน่ๆ
แต่ว่าคุณเอามาเรียบเรียงซะฮาเลย
ตอนแรกก็ลุ้น ว่าเกิดอะไรขึ้น วิ่งป่าราบ
อ่า..อ่านลงมาเรื่อยๆ เข้าใจแล้ว..แอบน่ากลัว
ผู้ชายสมัยนี้ ไว้ใจไม่ได้จริง..ยิ่งตอนจบเรื่อง
โทรศัพท์โรคจิต..ช่างฮาและแสบสันต์จริงๆๆ


โดย: nikanda วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:5:04:14 น.  

 
กลายเป็นเรื่องอ่านเตือนภัยไปด้วยเลยค่ะ น่ากลัวนะคะเป็นเราคงสติแตกแน่เลย

ไอ้พวกโรคจิตเคยเจอค่ะมันมาชักว่าวให้ดู ในเมื่อมันกล้าทำเราก็กล้าดู ไม่ได้ดูธรรมดานะดูแบบนั่งจ้องตาแป๋วเลยค่ะ พอซักพักมันคงเริ่มคิดได้เลยหนีไป เราก็เลยขัดอดขัดใจบ่นออกมาดังๆ ว่าเล็กเท่าแหนมตุ้มทำมาโชว์


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:12:00:30 น.  

 
ว่าแล้วต้องโดนเซ็นเซอร์ ถ้าคุณแอมอ่านแล้วไม่เหมาะสมลบได้จ้า


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:12:01:52 น.  

 
คุณอ้วน

หาเจอยังง่ะ ลิ๊งค์ไม่เป็น เหนื่อยหน่อยนะคะ

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:16:35:05 น.  

 
อ่านอยู่อะดิ เดี๋ยวเจ้าของบ้านกลับบ้านก่อนนะคะ
ถึงบ้านจะแวะมาดูผลงาน555
อีกไม่เกินยี่สิบนาที

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:16:37:06 น.  

 
555555อ่านแล้วครับ ได้ลุ้นช่วยหญิงสาว
ถ่ายทอดความคิดคำนึงได้มันส์มาก
แต่ก็เป็นข้อเตือนใจได้ดี อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจผู้ชาย อิอิ


โดย: อ้วนforest IP: 203.144.144.165 วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:16:43:49 น.  

 
จะกลับบ้านเหมือนกันเด๋วค่อยแวะมาหา
ตอนค่ำๆคราบบ


โดย: อ้วนforest IP: 203.144.144.165 วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:16:48:32 น.  

 
เดินทางกลับบ้าน อย่างปลอดภัยนะคะ

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:17:00:59 น.  

 
แวะมาส่งคุณอ้วนกลับบ้านค่ะ


แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:17:01:52 น.  

 
อ่านแล้วๆๆๆ น่ากลัวนะคะเนี่ย
อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคนให้มากนัก
จะไปไหนคนเดียวส่วนใหญ่ มะมีคนรู้ใจ เอิ๊กๆๆ
แต่ระวังๆ ตัเองอยู่ค่ะ เพราะมืดๆ ค่ำๆ กลัวอดใจไม่ไหวฉุดปู้ชายค่ะ
ไม่มีใครมาอ่านที่ติ๊กเม้นใช่ป่ะคะ แหะๆๆ

ตอนเรียนฉลองทีก็ไปเป็นแก๊งใหญ่ เพื่อนยกเอก
เพื่อนผู้ชายดูแลดีค่ะ มีบางครั้งไปฉลองสอบเสร็จที่หอเพื่อน
ก็ไปกะเขา มันเอาติ๊กไปคอยเก็บเพื่อนๆ ค่ะ
เมาแล้วมานที่หล่อๆ ก็เป็นม๋า
เรารึ ต้องเก็บของ ล้างถ้วยชาม
พอมันอาการไม่ค่อยดี ก็เช็ดหน้า พาอ๊วกฯลฯ

คิดๆ ไปนี่ฉันทำไมต้องมาดูแลพวกแกด้วยเนี่ย
มีแซวอีกด้วยซ้ำว่า เฮ๊ย..เพื่อนดูแลดีขนาดนี้เนี่ย
หาไม่ได้แล้วนะเว้ยยย จะขอก็มาขอเสียนะ

555+ ขำจะตายค่ะพี่แอม
มาเล่าทำไมนิ ไม่เกี่ยวกะเรื่องเลย
แต่นึกถึงเพื่อนๆ ขึ้นมาซะงั้น


โดย: biotech_girl วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:17:27:24 น.  

 
หลังจากอิ่มหนำสำราญแวะมาเดินเล่น
มาดูโอ้โหเจอความคิดคำนึงของหญิงสาว
ข้างบน แหะแหะมาเป็นชุด


โดย: อ้วนforest IP: 119.31.126.141 วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:20:39:32 น.  

 
แล้วที่อิ่มหนำสำราญน่ะ หม่ำไรคะ
อยากรู้ทำไมนะเรา555

ยังกะเขาจะชวน

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:21:39:12 น.  

 
เมื่อถามมาก็ตอบไป5555 กินข้าวกับน้ำพริกปลาทู
จิงจิ๊งง แต่ถ้าจะไม่ได้กินนะเพราะหมดแล้ว
หมดแบบแมวเห็นยังร้องไห้เลย เอิ๊กกก


โดย: อ้วนforest IP: 119.31.107.164 วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:22:09:33 น.  

 
อ้าว หมดซะแล้ว แค่ฟังยังน้ำยัยหยัย
ปลาทู เนี่ยโปรดสุด จิงจิงเหมือนกัน
ทำอะไรก็ได้ อร่อยสุด

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:22:18:16 น.  

 
ข้างบ้านตะโกนถาม วันนี้แกงอะไร
อ๋อ มีอาหารทะเลค่ะ

เขามาชะเง้อมอง แบบไม่แน่ใจ
ปลาทูทอด แล้วไง มะใช่อาหารทะเล



แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:22:21:11 น.  

 
อารมณ์ต่างจากเรื่องหวานมากเลยนะ
แต่ก็อ่านสนุกไปอีกแบบนึง


โดย: นัทธ์ วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:23:48:43 น.  

 
รู้นะพี่อ้วนว่าแอบนินทาน้องง่ะ
555+


โดย: biotech_girl วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:17:25:57 น.  

 
โหย เกือบไปแล้วเชียว
อ่านแล้วมีลุ้นนะคะ

คิดได้ไงตอนสุดท้าย ต้มมาม่ากินแบบไม่วางหูด้วย ฮา

เดี๋ยวไปอ่าน...หวาน ด้วย


โดย: BeCoffee วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:23:31:40 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

peeamp
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 61 คน [?]




บางที ปลายทางก็ไม่ได้สำคัญมากไปกว่า


.....

สิ่งที่อยู่ระหว่างทาง


..............^^....
และความสุขในปัจจุบัน

ก็เป็นสิ่งที่เราจับต้องได้

....^^.....^^......


โดยไม่ต้องรอคอย

ความสุขของอนาคต



ปูปรุง








New Comments
Friends' blogs
[Add peeamp's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.