แม้คุณจะรู้จักเรา แต่คุณแน่ใจหรือว่าเราคือเรา

ตัวเอง

ฉันเอามือปิดแก้ม ปิดหน้า กดมันแน่น สูดหายใจลึก แล้วก็ถอนมันออกมา
โลกเป็นสีแดงไปชั่วขณะ ก่อนที่จะกลับมาสู่สภาพเ้ดิม ฉันมองไปรอบตัว ห้องทำงานห้องเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิม ฉันต้องการเปลี่ยนอะไร?
ไม่มี ฉันเหนื่อยกับการเปลี่ยน เดิมทีที่เป็นอยู่ก็รับมือกับการเปลี่ยนแปลงไม่ไหวแล้ว นี่ถ้าต้องวิ่งเปลี่ยนแปลงอีกคงแย่แน่ๆ
ฉันตัดสินใจจะพัก สักครู่นึง แต่อย่างน้อยก็คงได้สักครู่หนึ่ง เพราะสมรภูมิชีวิตไม่เคยหยุดนิ่งอยู่แล้ว
ฉันยกขวดน้ำขึ้นกรอกปาก มีน้ำเพียง 2-3 หยดผ่านริมฝีปากของฉัน ฉันขว้างมันทิ้ง แต่สักพักก็เก็บมันกลับขึ้นมาวางอย่างเรียบร้อยไว้ที่เดิม
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกากระดิกช้าๆ ... ไม่ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น เข็มนาฬิกายังคงกระดิกของมันแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆ
ฉันเริ่มหิว อยากกินของอร่อยๆ ของอร่อยที่ว่านี่คืออาหารญี่ปุ่น แต่อาหารญี่ปุ่นช่างอยู่ไกลเหลือเกิน แม้มันจะไม่ไกลตามระยะทาง แต่มันไกลมากถ้าต้องฝ่ารถติดเพื่อไปกินอาหารอร่อยๆ
ฉันเกลียดรถติด
ฉันหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข แต่เปล่าเลย ยิ่งถ้าต้องการไขว่คว้าหาความเป็นที่สุด ยิ่งต้องต่อสู้ฟันฝ่ากับอุปสรรคนานับประการ เหตุใดจึงต้องต่อสู้เพื่อมันนะ
ทุนนิยม...ฉันสบถออกมา แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันคืออณูแห่งสังคมที่มองเห็นได้ในทุกเ้มื่อเชื่อวัน
เหมือนมีมือมาโอบกอดฉันไว้ ฉันหลับตา รอบตัวไม่มีใคร แต่ความอบอุ่นก็ค่อยๆ เกิดขึ้นอย่างประหลาด
เหมือนฉันกำลังกอดตัวเอง
ท้ายที่สุด ฉันก็ต้องกอดตัวเอง
ฟังดูเหมือนเศร้า แต่ฉันคิดว่าอ้อมกอดที่อุ่นที่สุดคืออ้อมกอดของตัวเอง
หิวละ ไปหาอะไรอร่อยๆ ให้ตัวเองดีกว่า ทำเพื่อคนอื่นมามากแล้ว ทำเพื่อตัวเองบ้างจะเป็นไรไป




 

Create Date : 02 ตุลาคม 2551   
Last Update : 2 ตุลาคม 2551 19:25:13 น.   
Counter : 100 Pageviews.  

เลขาผู้เยือกเย็น

(ต่อ-หรือไม่ต่อก็ได้)
----------------------

ในขณะที่เลขากำลังเก็บกวาดเศษสมอง เศษกระโหลก และเตรียมอุปกรณ์ซักพรมอยู่นั้นเอง จู่ๆ บิ๊กบอสก็โพล่งขึ้นมา

"ดาริณี - เที่ยงนี้คุณว่างไหม ทานข้าวกับผมนะ"

ดาริณีหยุดอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือครู่หนึ่ง เธอเหลือบตามามองที่บิ๊กบอส...เขายังคงมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ นอกจากมือที่ไพล่หลังในชุดสูทสีเทาครึ้มที่คุ้นเคยแล้ว...เธอมองไม่เห็นสีหน้าหรืออารณ์ใดอื่นของเขาอีก

"บอสคิดว่าดิฉันควรจะตอบยังไงดีคะ ถ้าจู่ๆ มีคนที่เพิ่งฆ่าคนสดๆ ชวนดิฉันไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน"

บอสหันมายิ้ม หัวเราะหึๆ อย่างอารมณ์ดี

"มันแปลกใช่ไหมล่ะ? แต่ที่แปลกกว่าก็คือ คุณเดินเข้ามาช่วยเหลือฆาตกรทำลายหลักฐานอย่างใจเย็น โดยไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว"

"คุณไม่ใช่ฆาตกรนี่คะ เขาฆ่าตัวตายเอง"

"คุณนี่ - อยากทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า"

"สมองลิงกระมังคะ"

"แน่ใจรึ?"

"...ล้อเล่นหรอกค่ะ แค่อาหารง่ายๆ ธรรมดาสักมื้อนึงก็พอแล้ว แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับพนักงานออฟฟิศอย่างดิฉัน"

บิ๊กบอสส่ายศีรษะ เขาอดชื่นชมในตัวของเลขาเขาไม่ได้

"เอ้า โอเค...กระเพราไก่ไข่ดาว...สองจาน...คุณสั่งมาเลยนะ"


---------------------------
(ไม่รู้ว่ามีตอนต่อไปรึเปล่า)




 

Create Date : 09 กันยายน 2551   
Last Update : 9 กันยายน 2551 21:52:52 น.   
Counter : 99 Pageviews.  

ห้องทำงานของบิ๊กบอส

//ห้องทำงานของบิ๊กบอส//

ในขณะที่บิ๊กบอสกำลังแอบเล่นเน็ตอย่างสบายอารมณ์นั้นเอง หัวหน้าแผนกก็เดินเข้ามาในห้อง แล้วยกปืนกระบอกหนึ่งขึ้นมาเล็งที่บิ๊กบอส

บอสเหลือบมามามองมัจจุราชสีดำกระบอกนั้นแวบหนึ่ง แล้วก็กลับไปเล่น hi5 ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณไม่กลัว?" หัวหน้าแผนกถาม "หรือว่าคุณสติแตกไปแล้ว??"

หัวหน้ากดคีย์คำพูดให้จบประโยค เคาะ Enter ยืนยันการป้อนข้อมูลไปแป้กหนึ่ง ก่อนที่จะเอนกายพิงเก้าอี้ มือประสานกัน พลางมองมายังผู้พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"ผมจะกลัวทำไมล่ะ ในเมื่อผมกำลังทำสิ่งที่ผมทำแล้วสบายใจอยู่ตรงหน้า"

"แต่ถ้าผมยิง คุณก็จะไม่มีสิทธิแม้แต่จะทำในสิ่งที่คุณรัก"

"ก็แล้วไง? ในเมื่อผมเองก็ไม่รู้ว่าคุณจะยิงจริงหรือเปล่า กระโดดไปปัดปืนก็ไม่รู้ว่าจะทันไหม สู้อยู่แบบมีความสุขกับปัจจุบันดีกว่า ตายไปก็จะได้มีความสุข"

"ผมแพ้คุณแล้ว" หัวหน้าแผนกสะอื้น ใช้ปืนจ่อขมับตัวเอง ก่อนที่จะลั่นไกกระสุน 1 นัด แรงกระสุนทำให้เขาสะบัดตัวลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานปะปนกับเศษสมองกระจายอยู่ที่พรมหนานุ่มบนพื้นห้อง

บิ๊กบอสถอนหายใจ ก่อนที่จะกรอกเสียงลงอินเตอร์คอมเพื่อเรียกให้เลขามาเก็บกวาด




 

Create Date : 04 กันยายน 2551   
Last Update : 4 กันยายน 2551 11:24:20 น.   
Counter : 111 Pageviews.  

บาดแผลของอัศวิน

ยามศึกสงคราม อัศวินคนหนึ่งเดินเข้าเมือง หายใจหอบโยน เลือดไหลหยดเป็นทาง
มีผู้คนสงสารอัศวินมากมาย แต่ไม่มีแม้ผู้ใดจะเข้ามาพบปะพูดคุย...เว้นแต่พ่อค้านายหนึ่ง
"รับดาบในตำนานสักเล่มไหมท่าน" พ่อค้าเดินเข้ามาเสนอขายสินค้า
อัศวินมองหน้าพ่อค้า
"โธ่ พ่อค้า...เลือดข้าจะไหลออกหมดตัวอยู่แล้ว ท่านยังจะมาขายของอะไรให้ข้าอีก"
"แต่ดาบนี้สุดยอดจริงๆ นะ ฟันเหล็กเหมือนฟันหยวก คู่ควรกับอัศวินอย่างท่านเป็นเยี่ยงยิ่ง" พ่อค้าโฆษณาสรรพคุณ
"แต่ โอย...ดูสิ ท่าน ข้าไม่มีแรงแม้แต่จะจับดาบแล้ว" อัศวินครวญ
"เชื่อเถอะท่าน อัศวินอย่างท่านถ้าได้จับดาบไปแล้วท่านจะได้เป็นแม่ทัพเชียวนะ" พ่อค้ายังคงโฆษณาต่อไปไม่หยุด
"ข้าขอเป็นผ้าพันแผลกับยาฆ่าเชื้อแทนได้ไหม เท่าไหร่ ข้ามีจ่าย สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่อาวุธสุดยอดอะไรแล้ว ดาบข้าก็มี ฝีมือข้าก็มี แต่วินาทีนี้ข้าอยากได้ยารักษาแผลข้ามากกว่า...ขอยารักษาแผลให้ข้าเถอะนะท่าน" อัศวินวิงวอน
"ไม่มีหรอก ข้าเป็นพ่อค้าขายอาวุธ ท่านเป็นอัศวิน หัดอดทนบ้างสิ โดนแค่นี้ไม่ตายหรอก"
...นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนที่อัศวินจะหมดสติไป




 

Create Date : 01 กันยายน 2551   
Last Update : 1 กันยายน 2551 18:15:33 น.   
Counter : 116 Pageviews.  


[RZ]
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]


ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add [RZ]'s blog to your web]