White roses lean toward crystal glass,
Warm tea trembles, time held fast.
A faded portrait softly stays,
Guarding love from distant days.

No spoken vow, no whispered plea,
Yet hearts remember silently.
Some loves ask not to be declared...
They simply are, forever there...

กุหลาบขาวเอนซบแก้วใส
ชาอุ่นไหวในถ้วยเงียบงัน
ภาพเลือนเล่าความผูกพัน
ซ่อนวันคืนไว้ในแสงนวล

แม้ถ้อยคำไม่เคยเอื้อนเอ่ย
หัวใจกลับจำได้ทั้งมวล
รักบางรักไม่ต้องทบทวน
เพียงตั้งอยู่…ก็เป็นนิรันดร์...