bloggang.com mainmenu search

)




“พระวรสารอาเคิน” (ราว ค.ศ. 820)
ซึ่งเป็นตัวอย่างงานหนังสือวิจิตรของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคาโรแล็งเชียง





ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคาโรแล็งเชียง (Carolingian Renaissance) เป็นสมัยของการฟื้นฟูการศึกษาและวัฒนธรรมตะวันตก ที่เกิดขึ้นเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยมีจุดที่รุ่งเรืองที่สุดในรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ และพระราชโอรส จักรพรรดิลุดวิกที่ 1

ระหว่างช่วงเวลานี้ก็มีการศึกษาวรรณคดี, การเขียน, ศิลปะ, สถาปัตยกรรม, นิติศาสตร์, และหนังสือทางคริสต์ศาสนวิทยากันอย่างแพร่หลาย นอกจากนั้นก็ยังเป็นสมัยของการวิวัฒนาการภาษาละตินยุคกลาง และอักษรคาโรแล็งเชียงกันขึ้น

ซึ่งเป็นการสร้างภาษาและวิธีการเขียนที่เป็นสามัญที่สามารถนำมาใช้ในการสื่อสารไปได้เกือบทั่วทั้งยุโรป

การใช้คำว่า “renaissance” หรือ “ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา” ในการบรรยายช่วงเวลานี้ก็เป็นประเด็นที่โต้แย้งกัน เพราะการเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นในยุคนี้เป็นการเปลี่ยนแปลง ที่จำกัดอยู่เฉพาะในกลุ่มนักบวชเท่านั้น

และขาดการเคลื่อนไหวโยกย้ายอย่างกว้างขวาง เช่นที่เกิดขึ้นในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีต่อมา แทนที่จะเป็นการรื้อฟื้นของขบวนการทางวัฒนธรรมใหม่ ยุคนี้เป็นเพียงการพยายามที่จะเลียนแบบวัฒนธรรมของจักรวรรดิโรมันก่อนหน้านั้น


ความพยายามของผู้มีการศึกษา

ความขาดแคลนผู้มีการศึกษาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ของยุโรปตะวันตกก่อให้เกิดปัญหาสำหรับนักปกครองคาโรแล็งเชียง โดยจำกัดจำนวนผู้ที่มีความสามารถที่จะเข้ารับราชการในราชสำนักในฐานะนักคัด

นอกจากนั้นปัญหาที่ใหญ่กว่าต่อประมุขผู้เคร่งครัดทางศาสนาคือ นักบวชบางองค์ก็ไม่มีความรู้หรือความเชี่ยวชาญพอที่จะอ่านคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละติน (Vulgate Bible) ได้

ปัญหาอื่นก็คือภาษาละตินพื้นบ้านของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเริ่มที่จะขาดมาตรฐานและเพี้ยนไปเป็นภาษาท้องถิ่น ที่เป็นบรรพบุรุษของภาษากลุ่มโรมานซ์ในปัจจุบัน

ภาษาที่เพี้ยนไปก็เป็นภาษาที่ไม่มีความหมายและทำให้ผู้มีการศึกษาจากภูมิภาคต่างๆ ในยุโรปไม่อาจจะสื่อสารกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ในการพยายามแก้ปัญหาดังกล่าว จักรพรรดิชาร์เลอมาญจึงทรงมีพระบรมราชโองการให้ก่อตั้งสถานศึกษาต่างๆ ขึ้น องค์ประกอบสำคัญของโครงการปฏิรูปของพระองค์คือการพยายามดึงดูดผู้นำทางการศึกษาเข้ามารับราชการในราชสำนัก

กลุ่มคนแรกในบรรดาผู้ที่ทรงเรียกตัวมายังราชสำนักก็ได้แก่ชาวอิตาลี ปีเตอร์แห่งปิซา ผู้ถวายอักษรภาษาละตินให้แก่พระองค์ระหว่าง ค.ศ. 776 จนถึงราว ค.ศ. 790 และพอลินัสที่ 2 แห่งอควิเลเอียระหว่าง ค.ศ. 776 จนถึง ค.ศ. 787

ผู้ที่จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงแต่งตั้งให้เป็นพระสังฆราชแห่งอควิเลเอียในปี ค.ศ. 787 พอลเดอะดีคอนจากลอมบาร์ดีถูกนำตัวมายังราชสำนักในปี ค.ศ. 782 และอยู่ต่อมาจนถึง ค.ศ. 787 เมื่อจักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสที่มอนเตคาสซิโน

ทีโอดุลฟ์แห่งออร์เลอองส์ผู้เป็นชาววิซิกอธสเปน รับราชการในราชสำนักระหว่างปี ค.ศ. 782 จนถึงปี ค.ศ. 797 เมื่อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระสังฆราชแห่งออร์เลอองส์

ทีโอดุลฟ์มีบทบาทในการสร้างมาตรฐาน ให้แก่คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละตินแข่งอย่างเป็นมิตรกับอัลคิวอิน อัลคิวอินเป็นนักบวชจากนอร์ทธัมเบรีย ผู้มีตำแหน่งเป็นประธานของสถานศึกษาของราชสำนักระหว่างปี ค.ศ. 782 จนถึงปี ค.ศ. 796 ยกเว้นระหว่างปี ค.ศ. 790 จนถึงปี ค.ศ. 793

เมื่อเดินทางกลับไปอังกฤษ หลังจากปี ค.ศ. 796 อัลคิวอินก็ดำเนินการค้นคว้าทางวิชาการ ในฐานะเจ้าอาวาสอยู่ที่สำนักสงฆ์เซนต์มาร์ตินที่เมืองตูร์

ในบรรดาผู้ติดตามอัลคิวอินข้ามจากอังกฤษไปรับราชการในราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ ได้แก่โจเซฟ สกอตตัสชาวไอร์แลนด์ หลังจากนักการศึกษารุ่นแรกที่เป็นชาวต่างประเทศแล้ว ลูกศิษย์ที่เป็นชาวแฟรงค์เช่นอองชิลแบร์ตก็มีบทบาทต่อมา

ราชสำนักต่อมาของ จักรพรรดิลุดวิกที่ 1 หรือ “หลุยส์เดอะไพอัส” และ จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 หรือ “ชาร์ลส์เดอะบอลด์” ก็ทรงอุปถัมภ์กลุ่มนักการศึกษาเช่นเดียวกันในราชสำนัก บุคคลที่สำคัญที่สุดในบรรดานักการศึกษาเหล่านี้ก็ได้แก่โยฮันน์ส สโคทัส อีรูจินานักปรัชญา นักเทววิทยา และกวีชาวไอร์แลนด์

กิจการสำคัญอย่างหนึ่งก็คือการสร้างหลักสูตรมาตรฐาน เพื่อใช้ในสถานศึกษาต่างๆ ที่เพิ่งทำการก่อตั้งขึ้น อัลคิวอินเป็นผู้นำในโครงการดังกล่าวและเป็นผู้รับผิดชอบในการเขียนตำรา สร้างรายชื่อคำศัพท์ และวางรากฐานของไตรศาสตร์ และ จตุรศิลปศาสตร์เพื่อเป็นพื้นฐานของการศึกษา

อีกสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นในสมัยนี้คือการวิวัฒนาการอักษรคาโรแล็งเชียง ที่ใช้เป็นครั้งแรกที่สำนักสงฆ์คอร์บีและตูร์ ที่ประกอบด้วยการใช้อักษรตัวเล็ก (lower case) กันเป็นครั้งแรก

นอกจากนั้นก็ยังมีการสร้างภาษาละตินมาตรฐานที่เป็นภาษาที่สามารถสร้างคำใหม่ได้ ขณะที่ยังคงรักษาโครงสร้างทางไวยากรณ์ของภาษาละตินคลาสสิคเอาไว้

ภาษาละตินยุคกลางที่วิวัฒนาการขึ้นมา กลายมาเป็นภาษากลางในการให้การศึกษา และสำหรับข้าราชการผู้บริหาร และนักเดินทางสามารถเป็นที่เข้าใจ ในบริเวณต่างๆ ของยุโรป

ศิลปะคาโรแล็งเชียง

ศิลปะคาโรแล็งเชียงรุ่งเรืองอยู่ราวราว 120 ปี ราวระหว่าง ค.ศ. 780 จนถึง ค.ศ. 900 แม้ว่าจะเป็นช่วงระยะเวลาอันสั้น แต่ก็เป็นช่วงที่มีการสร้างงานศิลปะที่มีอิทธิพล

ศิลปะของยุโรปเหนือเริ่มเลียนแบบงานศิลปะคลาสสิคของเมดิเตอร์เรเนียนโรมันเป็นครั้งแรก ที่เป็นการวางรากฐานของศิลปะโรมาเนสก์ที่ตามมา

และต่อมาศิลปะกอธิคในยุโรปตะวันตก งานศิลปะจากยุคนี้ที่ยังคงตกทอดมาให้เห็นก็ได้แก่งานหนังสือวิจิตร งานโลหะ ประติมากรรมขนาดเล็ก โมเสก และ จิตรกรรมฝาผนัง

สถาปัตยกรรมคาโรแล็งเชียง

สถาปัตยกรรมคาโรแล็งเชียงเป็นลักษณะสถาปัตยกรรม ของทางตอนเหนือของยุโรปที่เผยแพร่โดยจักรพรรดิชาร์เลอมาญ สมัยสถาปัตยกรรมเริ่มตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 9

จนมาถึงรัชสมัยของจักรพรรดิออตโตที่ 1 ในปี ค.ศ. 936 และเป็นความพยายามที่จะฟื้นฟูสถาปัตยกรรมโรมัน สถาปัตยกรรมคริสเตียนยุคแรก และ สถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ผสานกับลักษณะบางอย่างของตนเองซึ่งทำให้เกิดลักษณะใหม่ขึ้น

ดนตรีคาโรแล็งเชียง

ในวัฒนธรรมตะวันตก ดนตรีเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีนิยม ที่มีหลักฐานมาตั้งแต่สมัยสุเมอเรียน (2500 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ผ่านทางบาบิโลเนีย และ เปอร์เซียเข้ามายังกรีซโบราณ และต่อมาโรม

แต่การโยกย้ายถิ่นฐานของชาวเจอร์มานิค ในคริสต์ทศวรรษ 400 ทำให้ประเพณีนิยมทางด้านดนตรีต้องมายุติลง ยุโรปตะวันตกส่วนใหญ่ในช่วงหลายร้อยปีหลังจากนั้น ไม่เข้าใจภาษากรีก

ฉะนั้นโบเธียสผู้เข้าใจสถานการณ์ จึงทำการแปลงานจากภาษากรีกมาเป็นภาษาละติน ที่กลายมาเป็นรากฐานของการศึกษาในยุคนั้น การปฏิรูปทางการศึกษาของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ ผู้ทรงมีความสนพระทัยทางด้านดนตรี

จึงเป็นการเริ่มสมัยของการเขียนและก็อปปีงานเขียนกันในสำนักสงฆ์ ที่รวมทั้งงานที่เกี่ยวกับทฤษฎีดนตรีด้วย “Musica enchiriadis” เป็นงานชิ้นแรกที่สุดชิ้นหนึ่งและเป็นงานที่น่าสนใจ

จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงพยายามสร้างมาตรฐาน สำหรับดนตรีที่ใช้ทางศาสนาโดยการกำจัดความแตกต่าง ที่มาจากอิทธิพลท้องถิ่น


ขอขอบคุณ วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี


สิริสวัสดิ์โสรวาร สิริมานรมเยศค่ะ
Create Date :30 มิถุนายน 2553 Last Update :31 กรกฎาคม 2553 15:19:07 น. Counter : Pageviews. Comments :0