ทริปนี้ดูฉุกละหุกมากฮะ ผมมาหารถเช่าได้ก่อนวันเดินทางแค่วันเดียว เนื่องจากวันที่ไปเป็นวันเสาร์ด้วย แล้วช่วงนั้นเป็นช่วงที่นักท่องเที่ยวขึ้นไปเที่ยวเชียงใหม่กันเยอะจริงๆ

อากาศดีมากฮะ 

นั่งเครื่องมาแค่ชั่วโมงนิดๆก็ถึงเชียงใหม่ สวัสดี CNX จ้า



วันแรกผมแพลนทริปว่าจะไปเที่ยวดอยอ่างขางฮะ แต่บอกแล้วว่าทุกอย่างคิดแบบรวดเร็วและฉุกละหุกมากๆ ทำให้ที่พักบนดอยอ่างขางค่อนข้างเต็มหมดผมเลยตัดสินใจจองที่พักที่อำเภอฝาง ซึ่งต้องขับเลยทางขึ้นดอยอ่างขางไปเกือบๆ 20 โล ซึ่งก็ดีไปอย่างตรงที่มีอาหารการกินสะดวกสบายกว่าอยู่บนดอยเยอะฮะ

เช้าวันรุ่งขึ้นขับรถออกจากที่พักตี 5 นิดๆจุดหมายอยู่ที่บ้านนอแล บนดอยอ่างขางนั่นล่ะครับ ขับรถตะลุยเขาขึ้นไปถึงบ้านนอแลเกือบๆ 6 โมงเพื่อรอพระอาทิตย์ขึ้นสวยๆ สรุปพลาดเพราะจำผิดว่าเค้าให้ไปไร่สตรอว์เบอร์รี่ แต่เราดันไปไร่ชาแปลง 2000 ซะแทนแอบเซ็งแต่ก็ยังพอได้ภาพมาบ้าง คราวหน้าต้องไปแก้ตัว 

เข้ามาที่สถานีเกษตรหลวงอ่างขางกันบ้าง ต้องบอกว่าคนเยอะเป็นหนอนเลยก็ว่าได้ ทำให้การเดินถ่ายรูปเก็บภาพในมุมสวยๆค่อนข้างลำบาก

ต้องบอกก่อนเลยว่าจริงๆอ่างขางเป็นตัวเลือกสุดท้ายที่ผมจะมาฮะ ครั้งแรกผมแพลนไว้ว่าจะไปขุนวาง ขุนแม่ยะ แล้วก็ขุนช่างเคี่ยน แต่ก็มาเปลี่ยนใจเอาในไม่กี่วินาทีสุดท้ายว่าจะไม่ไปขุนวางเพราะได้ข่าวอัพเดทมาว่าดอกนางพญาเสือโคร่งเริ่มโรยไปเยอะมากแล้ว

ในสถานีเกษตรหลวงมีจุดให้จอดรถเที่ยวชมเยอะครับ แต่ผมเลือกจะไปแวะตรงสวน 80 เพราะตอนนั้นดูจะพอมีดอกนางพญาเสือโคร่งรวมถึงดอกไม้อื่นๆให้ดูเยอะกว่าจุดอื่นๆที่เหลือ









ที่นี่ไม่ได้มีดีแค่ดอกนางพญาเสือโคร่งนะฮะ เพียงแต่นั่นคือไฮไลท์เท่านั้นเอง ที่นี่ยังมีการจัดสวนแบบอื่นๆสวยๆอีกมากครับ แต่ผมไม่ได้เอามาให้ดูหรอกนะ ถ่ายไปทางไหนก็มีแต่คนยืนถ่ายรูปเต็มไปหมด

ผมชอบดอกฝิ่นเป็นพิเศษถ่ายมาเยอะหน่อย

ที่อ่างขางมีจุดน่าสนใจหลายจุดให้เที่ยวชมนะครับ แต่ผมยอมรับว่าไม่อยากเบียดเสียดนักท่องเที่ยวเยอะๆและมันก็ถ่ายรูปไม่สนุกเท่าไหร่ ผมขับรถวนอยู่ในสถานีเกษตรหลวงหลายรอบเหมือนกันถึงกลับออกไป



ระหว่างทางกลับนอกจากได้เพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์ก็ยังมีต้นนางพญาเสือโคร่งให้เราได้แวะถ่ายภาพตามริมทางอีกเป็นระยะฮะ จุดหมายของผมลงจากดอยอ่างขางผ่านดอยหลวงเชียงดาวกลับลงมานอนที่ปายในคืนที่จะถึงนี้ครับ

นี่เป็นการกลับไปเที่ยวปายครั้งที่สามของผมแล้วครับ ปายเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปมากเหลือเกินทั้งที่พัก ร้านค้า มีเกิดขึ้นมากมายตามความเจริญที่ขยายตัวเข้ามา ผมใช้เวลาให้กับการเดินดูของฝากของกินเล่นที่ถนนคนเดินซึ่งบอกตามตรงว่าเดี๋ยวนี้มันไม่ได้มีเสน่ห์เหมือนครั้งแรกๆที่มาอีกแล้ว

ผมตื่นมาแต่เช้ามืดตั้งใจจะออกจากตัวเมืองปายตอน 6 โมงเช้า แต่หมอกหนาๆก็ทำเอาผมและคนข้างๆแอบขี้เกียจและออกสายกว่าเดิมไปอีกร่วมๆครึ่งชั่วโมง (สามครั้งที่มาปายเจอหมอกแบบนี้ตลอดเลย)

จุดหมายของผมอยู่ที่หน่วยจัดการต้นน้ำขุนแม่ยะ ซึ่งจริงๆแล้วเมื่อวานตอนมาปายเราขับรถผ่านมันมาแล้ว ระหว่างทางที่เต็มไปด้วยหมอกหนาชนิดระยะการมองเห็นไม่เกิน 10 เมตรก็อดไม่ได้ที่จะจอดรถคว้ากล้องลงไปถ่ายรูปสะพานประวัติศาสตร์ท่าปาย บรรยากาศดูแปลกประหลาดไปอีกอย่างเวลาที่สะพานนี้ไม่มีใครเดินอยู่บนสะพานเลย

ลาก่อนปาย นายกับเราไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอกันเป็นครั้งที่ 4 มั๊ยแต่ก็ขอบคุณที่เคยสร้างความสุขให้เราทุกครั้งที่มาเยือน

เราขับรถกลับไปตามทางเดิมที่ผ่านมาเมื่อวานนี้ ขุนแม่ยะอยู่ไม่ไกลกับทางเข้าห้วยน้ำดังเท่าไหร่นัก จริงๆทุกครั้งที่ผ่านก็คิดว่าเป็นแค่จุดตรวจของตำรวจที่สนธิกำลังกับทหารเท่านั้น ไม่คิดว่าตรงนั้นจะมีถนนเล็กๆลัดเลาะเข้าไปถึงสถานที่อีกแห่งที่มีต้นนางพญาเสือโคร่งสวยๆอยู่

จากที่ได้ศึกษามาก่อนแล้วทุกเสียงบอกว่า "รถเก๋ง.. เข้าขุนแม่ยะ ไม่ได้!!" การจะเข้าไปที่ขุนแม่ยะซึ่งอยู่ห่างจากถนนใหญ่ไปอีกร่วมๆ 10 กิโลเมตรต้องใช้รถกระบะ หรือรถ 4WD เท่านั้น ตรงจุดตรวจจะมีรถของชาวบ้านไม่ก็นายตำรวจที่ไม่ได้เข้าเวรให้บริการอยู่ ราคาการเช่าเหมาเป็นเที่ยวไป-กลับ 1200 บาทราคาเดียว เช้าวันนั้นผมโชคดีที่มีกลุ่มนักท่องเที่ยวอีก 4 คนที่กำลังรอรถอยู่ชักชวนให้แชร์ค่ารถกันเข้าไป ดีเหมือนกันประหยัดไปเยอะเลย ..

ทางเข้าไปเป็นทางดินลูกรังสลับกับทางฝุ่นฮะ ทางที่รถวิ่งไปมีทั้งขึ้นยอดเขาสุดแล้วก็ลงเขาล่างสุดมาเจอธารน้ำบางจุดเป็นทางกรวด รถกระบะธรรมดาคนขับที่ไม่ชำนาญผมว่ายังขึ้นยากเลย แล้วก็จริงอย่างที่บอกว่ารถเก๋งเข้าไม่ได้เพราะแค่เข้าไปไม่กี่สิบเมตรก็มีหินก้อนโตๆขวางอยู่กลางถนนแล้ว ผมคิดว่าถ้าเอารถ fortuner ของตัวเองมาก็ไม่เอาเข้านะสภาพนี้สงสารรถ กว่าจะเข้าไปถึงหน่วยฯทุกอย่างในท้องก็กองรวมกันเพราะแรงเขย่าแรงโยกของรถไปหมดแล้ว



ภาพแรกก็ทำเอาร้องว๊าววววเบาๆ

ความที่ที่นี่เข้ามาลำบากทำให้ไม่ค่อยได้เห็นภาพจากที่นี่เท่าไหร่นัก 

ที่นี่อนุญาตให้กางเต้นท์โดยไม่มีค่าใช้จ่ายนะครับ ที่สำคัญคือเข้ามาลึกขนาดนี้ดันมีสัญญาณมือถือซะด้วยสิ

ผมได้รูปพิเศษมา 1 ใบ เจ้าหน้าที่คงเห็นผมเดินถ่ายรูปอยู่นาน เลยชี้จุด unseen ให้บอกว่าตรงนี้สามารถมองเห็นต้นนางพญาเสือโคร่งบนยอดเขาได้ชัดเจน บอกทางไปที่ไม่ได้อนุญาตให้นักท่องเที่ยวเข้าไปได้ให้กับผม แต่ผมไม่บอกหรอกฮะว่าอยู่ตรงไหน 

ผมว่าเสน่ห์ของนางพญาเสือโคร่งแห่งขุนแม่ยะอยู่ตรงนี้ฮะ เสียดายที่ผมใช้เวลาตรงจุดอื่นมากเกินไป ไม่อย่างนั้นคงได้ภาพจากจุดนี้มาเยอะกว่านี้ ถ่ายได้ไม่กี่ใบก็ต้องรีบลงไปที่รถเพราะกลัวว่าคนที่แชร์รถมาด้วยกันจะรอนานซึ่งเค้าก็รอเราแล้วจริงๆ

กลับออกจากขุนแม่ยะผมจะเข้าตัวเมืองเชียงใหม่แล้วครับ วันรุ่งขึ้นผมจะขึ้นไปบนดอย ไปเที่ยวขุนช่างเคี่ยนกัน

วันต่อมาผมขึ้นไปขุนช่างเคี่ยนแต่เช้า ขุนช่างเคี่ยนเป็นหมู่บ้านม้งครับ อยู่เลยดอยปุยเข้าไปอีกไม่กี่กิโล ผมเลือกที่จะขึ้นขุนช่างเคี่ยนในเช้าวันธรรมดาเนื่องจากข่าวก่อนหน้านี้คือรถติดมหาวินาศสันตะโรเนื่องจากทางเข้าไปเป็นถนนเล็กๆเลนเดียวทางก็คดเคี้ยว รถติดเพราะรถจะเข้าก็มารถจะออกก็มีหลบกันไม่พ้นก็ติดกันไม่ต้องขยับไปไหน ทางลงตรงห้วยตึงเฒ่าก็อันตราย มาวันธรรมดาช่วงเช้ามากๆแบบนี้ยังเข้ามาสบายๆครับ



โค้งมหาชน ไม่มีคนซะด้วย 

ที่ขุนช่างเคี่ยนจะมีจุดให้เราเที่ยวชมอยู่ 2-3 จุดครับเมื่อปีที่แล้วผมก็ขึ้นมาช่วงปลายๆธันวาปี 55 ไม่มีให้เห็นซักดอก ปีนี้มาเต็มจริงๆสำหรับที่นี่

ถ้าให้นับเฉพาะ 3 ที่ๆผมไปล่าดอกนางพญาเสือโคร่งมาต้องยกให้ที่ขุนช่างเคี่ยนนี่ละครับที่สวยงามที่สุด มีเยอะที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกกี่ปีถึงจะออกดอกสวยเท่านี้อีก ดีใจที่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเองซักทีหลังจากที่พลาดมาหลายปีแล้ว

ก่อนกลับไม่ลืมที่จะแวะสักการะพระธาตุดอยสุเทพ พระธาตุคู่เมืองเชียงใหม่กันฮะ 

จบทริปอย่างเป็นทางการในการล่าเสือในครั้งนี้ จริงๆถ่ายรูปมาเยอะมากเหมือนกันครับ แต่อยากทำรีวิวนี้เป็นมินิรีวิวไม่อยากให้รูปเยอะไป ขอบคุณทุกๆคน ทุกๆคอมเม้นท์ที่ตามชมจนจบนะครับ ขอบคุณมากๆครับ

ฝากติดตามแฟนเพจผมได้ที่ https://www.facebook.com/travelholicbigboy นะครับ