ช่วงนี้ชีวิตวุ่นวายเกินพิกัด...แล้วจะกลับมาเขียนเรื่องที่ค้างไว้ให้จบครับ...สักวัน
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2560
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
20 สิงหาคม 2560
 
All Blogs
 

แจ้ง (26)

26.

“อยู่ในนี้ไปสักคืนก่อน” หัวหน้าหมู่บ้าน พ่อของใหญ่บอกในขณะที่ส่งตัวลูกชายกับเพื่อนเข้าสู่ห้องขังอย่างเลี่ยงไม่ได้ “แล้วพ่อจะรีบหาทางช่วยออกมาให้เร็วที่สุด...แต่พวกเธอเองก็อย่าได้พูดเรื่องอะไรแปลกๆ ขึ้นมาอีกล่ะ” เขาพูดเบาๆ ทิ้งท้ายก่อนจากไป

หลังจากนั้นไม่นาน พ่อของอรุณก็มาถึงพร้อมกับสีหน้าเรียบเฉย ชายคนที่มีหน้าที่คอยเฝ้าอยู่หน้าห้องขังเพียงลำพังจึงเลี่ยงเดินออกไปภายนอก ซึ่งอันที่จริงแล้ว เขาก็มักจะหายออกไปเป็นระยะเวลานานๆ อยู่เป็นประจำ ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยชอบพูดคุยกับผู้ที่ถูกขัง คนที่มาเยี่ยม หรือใครก็ตาม ซึ่งคนในหมู่บ้านเองก็ทำแบบนั้นกับเขาด้วยเช่นกัน และมันเป็นผลดีกับงานที่เขาทำอยู่ เพราะทำให้ผู้คนลังเล ไม่แน่ใจว่าการพยายามติดสินบนกับเขาจะให้ผลอย่างไรกันแน่ ใหญ่เองก็แยกไปนั่งที่มุมห้องด้านใน

ห้องขังแห่งนี้เป็นอาคารชั้นเดียวหลังเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากส่วนอื่นของหมู่บ้าน ภายในถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือส่วนของผู้คุม กับส่วนที่ใช้เป็นห้องขัง ภายในห้องขังนั้นไร้หน้าต่าง ช่องว่างของประตูแคบๆ ถูกกั้นไว้ด้วยลูกกรงเหล็กเก่าแก่แต่ยังคงแข็งแรงดี มันไม่มีทั้งโต๊ะ หรือเก้าอี้ จะมีก็เพียงผ้าผืนหนา กับหมอนใบเล็กๆ สองชุดซึ่งถูกเตรียมไว้ให้เด็กหนุ่มทั้งสองใช้แทนเตียงนอนในคืนนี้เท่านั้น

เป็นเวลาครู่หนึ่งที่สองพ่อลูกต่างมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร “...พ่อเองก็ไม่เคยรู้จักเด็กสาวที่ชื่อรุ่งอะไรนั่นเหมือนกัน” เขาคงได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาบ้างแล้ว

“ครับ...แต่ผม...” อรุณไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี หลังจากที่พึ่งเสียปู่ไป พ่อก็ต้องมาวุ่นวายใจเพราะเขากับเรื่องนี้อีก

พ่อประสานสายตากับเขา “พ่อไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ลูกของพ่อไม่ใช่คนแบบนั้น...จงทำในสิ่งที่ลูกคิดว่าจำเป็นต้องทำ ทำในสิ่งที่ลูกเชื่อว่าถูกต้อง” เขาพูด “และไม่ต้องเป็นห่วงพ่อ” แล้วเขาก็ขยิบตาให้ลูกชายก่อนที่จะจากไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก และทำให้อรุณต้องรู้สึกประหลาดใจในทางที่ดี

เวลาผ่านไปช้าๆ โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากนัก นอกจากผู้คุมคนเดิมทียังคงชอบหายไปอยู่ข้างนอกเป็นเวลานานๆ ดูเหมือนผู้ต้องหาสองคนในครั้งนี้คงทำให้เขารู้สึกว่าไม่ต้องใส่ใจอะไร

ใหญ่ขยับตัวทำท่าเหมือนจะลุกขึ้น

“อย่าลองเรื่องประตูอีกเลย ถึงมันจะเก่าแต่ก็ยังแข็งแรงเป็นบ้า” อรุณว่า

ใหญ่ไม่ได้คิดจะพยายามลองพังประตูเหล็กด้วยแรงของตนอีกแล้ว เขาแค่ต้องการจะเปลี่ยนท่านั่งเพื่อแก้เมื่อยเท่านั้น “นายก็อย่าเข้าห้องน้ำให้บ่อยนักสิ” ใหญ่สวนเพื่อนเข้าให้ ทั้งคู่ต่างหันไปมองห้องเล็กๆ ซึ่งอยู่ภายในห้องขังนี้อีกที ไม่มีใครอยากพูดถึงห้องนั้น หรือจะให้ถูกต้องก็คือไม่มีใครอยากพูดถึงกลิ่นของมันอีก และเมื่อทั้งสองหันมาสบตา ต่างก็พากันยิ้ม และหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเหตุผล

“...ไม่รู้ว่ารัตเป็นอย่างไรบ้าง” ใหญ่พึมพำ

“อย่างน้อยก็คงดีกว่าพวกเรา” อรุณว่า

หมู่บ้านแห่งนี้มีห้องขังอยู่เพียงห้องเดียวเท่านั้น ซึ่งคงไม่เหมาะนักที่จะให้เด็กหนุ่มสาวทั้งสามอยู่รวมกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นว่ามันจะเสียหายตรงไหนเหมือนกับที่พวกผู้ใหญ่บางคนคิดก็ตาม

“นั่นบ้านท่านยายเชียวนะ คงไม่ดีไปกว่าพวกเราเท่าไรนักหรอก” ใหญ่ย้อน “นอกจากเรื่องกลิ่นที่คงดีกว่า” ทั้งสองหัวเราะกันอีกครั้ง

“นายเห็นสีหน้าของท่านยายตอนนั้นไหม” อรุณถามพร้อมกับอมยิ้ม คงไม่บ่อยนักที่พวกเขาจะได้เห็นอะไรแบบนั้น ในตอนที่พ่อของใหญ่บอกว่าคงต้องฝากรัตให้ไปอยู่กับท่านยายเพราะไม่อาจจะขังทั้งหมดไว้รวมกันได้ สีหน้าของท่านยายในชั่วพริบตานั้นช่างยากที่จะบรรยาย อาจเหมือนกับแมงมุมที่เดินพลาดไปติดใยของตัวเองเข้า ถ้าหากพวกเขารู้ว่าจะบรรยายถึงสีหน้าของแมงมุมในช่วงเวลาแบบนั้นได้อย่างไร

“ไม่นึกว่าจะได้เห็นเลยเชียวล่ะ” ใหญ่ว่า แล้วทั้งคู่ต่างก็หัวเราะขึ้นอีกครั้ง ใหญ่ยิ้มกว้างก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะจางหายไป “...ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ฉันเองก็อยากรู้ ว่าทำไมทุกคนถึงได้ลืมเรื่องของรุ่งไปจนหมด...แล้วเรื่องบ้าๆ แบบนี้มันเป็นไปได้จริงหรือ” อรุณยังคงสงสัย ถึงแม้ว่าตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่เคยหลงลืมเธอด้วยเช่นกัน มันยากที่จะอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ราวกับว่าตัวเขาในช่วงเวลาก่อนหน้าที่จะจำเธอได้นั้น คือตัวเขาที่มีชีวิตอยู่บนโลกที่เธอไม่เคยมีตัวตนมาก่อน แต่หลังจากที่จำเธอได้ ตัวเขาก็กลับกลายเป็นอีกคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกที่มีเธอตลอดมา แต่ต้องมาติดอยู่ในโลกที่ไม่เคยมีเธอคนนั้น ไม่มีใครรู้จัก แม้แต่พ่อแม่ของเธอเอง

แต่ทั้งตัวเขา ตัวเธอ และโลกใบนี้ ทุกสิ่งก็ควรจะมีอยู่เพียงหนึ่งเดียวมิใช่หรือ

“นายไม่คิดว่านี่จะเป็นฝีมือของท่านยาย” ซึ่งใหญ่เชื่อว่าเป็นอย่างนั้น

“ฉันคิดว่าไม่” อรุณส่ายหน้า แต่เขาไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่าแค่ความรู้สึก “บางทีท่านยายอาจรู้เรื่องอะไรบางอย่าง และไม่ยอมบอกพวกเรา...” แต่นางไม่ได้เป็นคนทำให้เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น นางแค่เล่นไปตามบทบาทในแบบที่นางควรจะทำ เขาเชื่ออย่างนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน แม่ของใหญ่ก็มาถึงพร้อมด้วยของกินมากมายเพื่อเป็นมื้อเย็นสำหรับทั้งคู่ นางยังมีคำบ่นโวยวายถึงหัวหน้าหมู่บ้าน ลูกชายของตน เพื่อนของเขา และแม้กระทั่งท่านยายติดมาด้วย ถึงแม้ว่าของท่านยายจะเบากว่าคำบ่นของคนอื่นก็ตาม

“พรุ่งนี้เช้าแม่ไม่ต้องรีบมาหรอกนะ เยอะขนาดนี้คงอิ่มไปถึงกลางวันเลยล่ะ”

นางจากไปพร้อมรอยยิ้ม แต่ทั้งสองต่างก็เห็นว่านางมีแอบเช็ดน้ำตาด้วยเช่นกัน “แม่...ผมขอโทษ” ใหญ่พึมพำเบาๆ เพื่อไม่ให้เพื่อนได้ยิน

ตะวันลับขอบฟ้า ความมืดหวนกลับคืนสู่ผืนโลกแถบนี้อีกครั้ง แต่ในที่ซึ่งห่างไกลออกไปอีกครึ่งโลก ความมืดก็กำลังถูกแสงสว่างเข้าแทนที่ด้วยเช่นกัน ธรรมชาติย่อมหมุนเวียนไปเช่นนั้น แตกต่างจากภายในจิตใจของเราแต่ละคนที่อาจต้องเผชิญกับกลางวัน และกลางคืนที่ไม่เท่าเทียมกันก็เป็นได้

อรุณรู้ว่าประตูเหล็กบานนี้เป็นฝีมือการสร้างของปู่ของเขาเองด้วยการที่ต้องทนฟังเรื่องเล่าเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาหลายสิบรอบ แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาคิดฝันว่าตัวเองจะต้องเข้ามาติดอยู่ภายในห้องขังแห่งนี้เสียเอง

ปู่มักให้ความเห็นว่า ทั้งห้องขัง และการตัดสินคดีในแสงสว่างนั้น ดีกว่าการที่ชาวบ้านออกมารวมตัวกันภายใต้ความมืดของยามราตรีแบบในสมัยก่อน ในมือต่างมีคบไฟ เชือก และอาวุธที่หาได้ใกล้มือ บางคนมีแม้กระทั่งถุงคลุมหน้า เพื่อไปจัดการกับตัวปัญหาของหมู่บ้าน สิ่งโหดร้ายที่เกิดขึ้นภายใต้ความมืดในค่ำคืนเช่นนั้น บางครั้งก็แทบจะแยกไม่ออกจากสิ่งที่ผู้ก่อคดีได้กระทำความผิดลงไป ในบางครั้งมันจึงเป็นการยากที่จะระบุลงไปให้ชัดเจนว่า ห้องขังนี้สร้างขึ้นเพื่อใช้กักขัง หรือปกป้องสิ่งใด ด้านใดที่เป็นด้านนอก หรือด้านในของกรงขังแห่งนี้กันแน่

แต่หลังจากที่ท่านยายคนปัจจุบันได้เข้ามารับหน้าที่ มันก็ถูกใช้เป็นห้องนอนชั่วคราวให้กับพวกที่เมามากจนเกินไปตามงานเทศกาลเท่านั้น ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดีของหมู่บ้านที่ค่อนข้างจะสงบสุขแห่งนี้

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนาย” ใหญ่เป็นคนเริ่ม เขามักเป็นคนเริ่มเสมอ เขาลุกขึ้นมายืนตรงหน้าเพื่อน หน้าตาเอาเรื่องอย่างเห็นได้ชัด

“ตอนนั้นฉันบอกให้หยุดแล้ว แต่นายกับรัตก็ยังเอาแต่พูดต่อไปโดยไม่ยอมดูท่าทีของคนอื่นๆ ว่าพวกเขาทำหน้าประหลาดขนาดไหนกับเรื่องที่ได้ยิน” อรุณยังนั่งอยู่กับที่ ไม่ยอมสบตากับเพื่อน

“แต่ตอนนั้นนายเองก็พูดเรื่องรุ่งเหมือนกัน” ใหญ่ไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดคนเดียวง่ายๆ

“อย่าพูดถึงเธออีก” เสียงของอรุณเคร่งเครียดขึ้น “ฉันเตือนนายเป็นครั้งสุดท้าย” เขาเงยหน้าขึ้น สายตาเอาเรื่องนั้นประสานกับสายตายียวนอันเป็นเอกลักษณ์ของเพื่อน ตั้งแต่เด็กแล้วที่เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้

“นี่พวกเธอ พอได้แล้ว” ผู้คุมกลับเข้ามาได้ทันเวลา บางทีอาจเป็นเพราะเขาได้ยินเสียงดังโวยวายของทั้งคู่ และรู้ว่ากำลังจะเกิดเรื่องขึ้น “ไปนั่งห่างๆ กันไว้ แล้วห้ามพูดคุยกันอีก”

แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว เท้าของใหญ่เหวี่ยงเข้าใส่อรุณทั้งที่เขากำลังนั่งอยู่ แต่อรุณก็รีบเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับใช้ขาเกี่ยวดึงให้เพื่อนล้มลงไป แล้วการตะลุมบอนก็เริ่มขึ้น แขนของใหญ่ก็ถูกขา ส่วนลำคอก็ถูกแขนที่แข็งแรงของอรุณรัดเอาไว้จนดิ้นไม่หลุด

ผู้คุมรีบหยิบกุญแจออกมาก่อนที่จะมีใครจะฆ่าใคร โดยเฉพาะหากคนที่ตายคือลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน เขารีบหารูกุญแจอย่างลนลานราวกับไม่เคยไขเปิดประตูบานนี้มาก่อนเลยในชีวิต

#####

ย้อนกลับไปก่อนหน้าที่การต่อสู้จะเกิดขึ้น

“...ว่าแต่ จะเอาไงต่อดีล่ะ” ใหญ่ถามคำถามสำคัญขึ้นมา

“เราจะต้องหาทางออกไปจากที่นี่ ออกจากหมู่บ้าน แล้วรีบตามไปช่วยรุ่งก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” อรุณตอบโดยแทบไม่ต้องคิด หากความทรงจำใหม่ หรือความทรงจำเก่าที่เขาพึ่งได้กลับคืนมานั้นถูกต้อง รุ่งได้ถูกลักพาตัวไปพร้อมกับการบุกก่อกวนหมู่บ้านของฝูงกวางมืด กิ้งก่ายักษ์ที่คล้ายมังกร กับอีกหนึ่งสิ่งมีชีวิตลึกลับที่เขาไม่อาจระบุได้

“เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว” ใหญ่ขยับมานั่งตรงหน้าเพื่อน พร้อมกับทำเสียงจริงจัง “นั่นมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะ”

“ถ้างั้น ฉัน จะไปตามหาเธอเอง” อรุณเปลี่ยนจาก เรา เป็น ฉัน แล้วเน้นมันในตอนที่พูด ทั้งน้ำเสียง และอารมณ์ของเขาแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน เขาไม่พอใจเพราะถึงแม้ว่าพวกมันจะยังไม่ได้ทำร้ายเธอในค่ำคืนที่ผ่านมา ตามความเข้าใจของเขาที่พยายามทำให้ตัวเองเชื่อ ไม่มีรอยเลือด ไม่มีความจำเป็นที่มันจะต้องแบกร่างไร้ชีวิตของเธอหนีไปด้วยในเมื่อยังมีเหยื่ออื่นๆ อีกมากมายอยู่ภายในป่า เจ้าตัวประหลาดนั้นยังไม่ใช่สัตว์มืดทั่วไป มันต้องนำตัวรุ่งไปด้วยเหตุผลบางประการที่เขาไม่รู้ ซึ่งเขาสงสัยว่าท่านยายอาจจะรู้ หรืออย่างน้อยนางก็อาจจะพอคาดเดาได้

'ท่านยายพูด และทำราวกับว่าการที่รุ่งถูกลักพาตัวไปนั้นเป็นเรื่องดี' เขาเคยสงสัยในการกระทำของนางหลายเรื่อง แต่ไม่เคยตั้งคำถามถึงเจตนาของนางมาก่อน 'บางทีอาจถึงเวลาที่จะต้องสงสัยบ้างแล้ว'

“เฮ้ เราพวกเดียวกันนะ” ใหญ่พยายามยิ้ม “นายไป ฉันก็ไปด้วย” เด็กหนุ่มทั้งสองมองตากัน “ฉันก็แค่ต้องการจะบอกว่า หลังจากนี้มันจะไม่ใช่เรื่องเล่นๆ อีกแล้ว เราต่างมีก้อนหินของตัวเอง” ทั้งสองยกมือขึ้นกุมก้อนหินที่ห้อยคอเอาไว้อย่างลืมตัว “แต่เรากำลังจะขัดคำสั่งของ...หัวหน้าหมู่บ้าน” เขาเปลี่ยนจากคำว่าพ่อได้ทันท่วงที “ที่สำคัญกว่านั้น คือฝ่าฝืนคำสั่งของท่านยาย มันจะไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้ง หรือทะเลาะกันเหมือนเมื่อก่อน แต่มันคืออาชญากรรม และเราจะต้องรับผลจากสิ่งที่เราทำลงไปในแบบของผู้ใหญ่ เราอาจจะต้องกลับมาที่นี่...และไม่ใช่ในแบบที่เราเป็นอยู่ตอนนี้” ที่เหมือนกับเป็นแค่การเปลี่ยนสถานที่นอนเท่านั้น

“...ฉันรู้ และฉันก็พร้อม” อรุณตอบอย่างชัดเจน

“ดี” ใหญ่พยักหน้า “...ขั้นแรก เราต้องหาทางออกไปจากห้องขังนี้ให้ได้เสียก่อน” และดูเหมือนว่าเขาจะมีแผนอยู่ภายในใจเรียบร้อยตั้งแต่แรกแล้ว

#####

“พวกเธอพอได้แล้ว แยกกันเดี๋ยวนี้” ผู้คุมรีบตรงเข้าไปหาทั้งคู่ และด้วยความประหลาดใจ สองคนที่กำลังสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่ต่างส่งยิ้มให้กับเขา

“ขอโทษนะ” ใหญ่บอกพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ผู้คุมอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ถูกรัดคออย่างที่เห็น อรุณแค่ทำท่าโอบแขนเอาไว้ ในขณะที่เขาก็แกล้งทำเป็นดิ้นทุรนทุราย ซึ่งที่จริงแล้วก็ไม่ค่อยจะเหมือนเท่าไรนักด้วย ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้ เหลือเพียงแค่จัดการกับผู้คุม มัดแล้วขังเอาไว้ภายในห้องขัง ซึ่งคงอีกนานกว่าจะมีใครมาพบ และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ที่เด็กหนุ่มทั้งสองไม่ได้คาดคิดเอาไว้ คือการที่ผู้คุมซึ่งไม่ค่อยชอบพูดคุยคนนี้กลับมีการเคลี่อนไหวร่างกายที่คล่องแคล่วจนคาดไม่ถึง เขาถลันหลบการจู่โจมของใหญ่ได้อย่างหวุดหวิด ชกหมัดเข้าใส่หน้าท้องที่ไม่ทันระวังป้องกันได้อย่างถนัดจนหยุดการเคลื่อนไหวของเขาลงได้ด้วยหมัดเดียว

อรุณรู้สึกถึงอันตราย คนที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ผู้คุม หรือใครในหมู่บ้านแห่งนี้ แม้แต่พ่อแม่ของรุ่งกับรัตที่เป็นยอดพรานก็ยังมีฝีมือการต่อสู้ไม่ใกล้เคียง สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือสัตว์ประหลาดที่ไม่อาจระบุได้ในคืนนั้น สัตว์ประหลาดที่นำรุ่งไป สัตว์ประหลาดที่เขารู้สึกว่ามันมีรูปร่างและการเคลื่อนไหวคล้ายกับมนุษย์มากเหลือเกิน

'มันเป็นมนุษย์ หรือไม่อย่างนั้นก็สามารถเลียนแบบมนุษย์ได้'

อรุณรู้สึกถึงความโกรธ ความอัดอั้นในใจที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เป้าหมายนั้นได้กลับมายืนอยู่ต่อหน้าแล้ว แล้วทันใดนั้น เขาก็ไม่รับรู้ถึงความโกรธใดใดอีก

ผู้คุมรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับคู่ต่อสู้ตรงหน้า เขาถึงกับก้าวถอยหลังไปอย่างลืมตัว ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มจะไม่มีอาวุธ แต่แค่เพียงมือเปล่าก็ต้องนับว่าเป็นตัวอันตรายที่เขาไม่ค่อยได้พบเจอบ่อยนัก มันทำให้นิสัยเก่าๆ ของเขาตื่นขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เคยหายไปเนิ่นนานนับตั้งแต่ที่เขาได้ก้าวออกจากสนามรบแห่งสุดท้ายเมื่อนานมาแล้ว

“อูย...ครูยุทธ ครูยุทธมาทำอะไรที่นี่ครับ” ใหญ่ที่นอนกุมท้องอยู่พูดขึ้นมาอย่างลำบาก เขาพึ่งรู้ตัว ทั้งรูปร่าง และใบหน้าของผู้คุมนั้นเปลี่ยนไปจากเดิม มันกลายมาเป็นใบหน้ากวนๆ ของใครอีกคนที่ทั้งสองต่างคุ้นเคยในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“...ครูยุทธจริงด้วย” ความรู้สึกพลันกลับคืนมา เขาไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ว่าตัวเองไม่ชอบ มันทำให้เขารู้สึกราวกับตกลงไปในบ่อน้ำลึกไร้ก้นที่เย็นเฉียบ ดิ่งลึกลงไป ลึกลงไป ลึกลงไป ไม่สิ้นสุด แล้วข้างใต้นั้น ในจุดที่ลึกที่สุด...เขาไม่อยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น

“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดเชียว” ครูยุทธถามด้วยความเป็นห่วง แต่สายตาของเขากลับบอกถึงอีกเรื่องราวที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งไม่มีใครรู้นอกจากตัวเขา

“...ครับ...ผมแค่รู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อย”

“ครูมาที่นี่ได้อย่างไรครับ” ใหญ่ถามในขณะที่ถูกฉุดให้ลุกขึ้น เขาทั้งรู้สึกจุก และก็เจ็บใจที่พลาดท่าอย่างง่ายๆ ในเวลาเดียวกัน

“พวกเธอจะรีบออกไปแล้วทำตามแผนที่วางกันไว้ หรือจะนั่งอยู่ในนี้แล้วฟังฉันเล่าเรื่องจนถึงเช้าล่ะ”

เด็กหนุ่มทั้งสองต่างมองหน้ากัน และโดยไม่ต้องผ่านคำพูดใดใด ทั้งคู่ต่างก็มีคำตอบ ทั้งสามคนจึงรีบหลบออกจากห้องขัง แล้วหายออกไปสู่ความมืดเบื้องนอก




 

Create Date : 20 สิงหาคม 2560
1 comments
Last Update : 27 สิงหาคม 2560 19:14:39 น.
Counter : 51 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 

สวัสดีนะจ้ะ แวะมาเยี่ยมนะจ้าาา sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 4057910 23 สิงหาคม 2560 17:13:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


zoi
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]




..........
Friends' blogs
[Add zoi's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.