มกราคม 2555

1
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
บันทึกไว้เพื่อความทรงจำ 2011 ปีที่แสนดี ปีที่ 30 ของชีวิต . .ที่ไม่มีวันลืม
31 : 12 : 2011
22 . 04 PM




ก่อนจะขึ้นปีใหม่ ก็คิดว่าควรจะเขียนอะไรสักอย่างเป็นที่ระลึกถึงปีที่สุดยอดปีนี้

สำหรับใครก็ตามที่ตามอ่านบล็อคของอิชั้นมา รู้จักอิชั้นผ่านทวิตเตอร์ เฟสบุ๊ค หรือแฟนเพจNadechYaya.comหรือจะเป็นพันทิพในล็อกอิน จ้าจาร์

ก็คงจะพอรู้ว่า ชีวิตอิชั้นในปีที่ผ่านมา มันแสนจะไม่ธรรมดาและผ่านอะไรมากมายยิ่งนัก


เป็นปีที่เกิดความสุขที่สุด เสียใจที่สุด สมหวังที่สุด เจ็บปวดที่สุด...มันเกิดขึ้นภายในปีเดียว

เป็นปีที่เดินทางบ่อยที่สุด เป็นระยะทางเท่ากับชีวิตในช่วง 10 ปีก่อนหน้านี้มารวมกันได้มั้ง

มันจึงเป็นอะไรที่ควรค่าแก่การบันทึกไว้ ว่าครั้งนึง ปีนึงในชีวิตนี้ มันช่างเต็มไปด้วยสีสัน และส่งผ่านชีวิตให้มีความหมายมากขึ้น

เพราะชีวิตคือการแก้ปัญหา เผชิญหน้าและอยู่กับมัน ในท้ายที่สุด ถ้าบทสรุปคำตอบของมันคือ "ความสุข " มากกว่าความทุกข์ ก็ถือว่า เราชนะแล้ว ไม่เสียทีที่เกิดมา...



เริ่มต้นปี

..ตอนนั้น เรายังเป็นเพียงคนที่ดูละคร แล้วเกิดชอบดารา 2 คน เกิดอาการจิ้น....ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่
เราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ แทบจะไม่เคยชอบดารานักร้องคนไหนเดี่ยวๆ เราต้องมีคู่จิ้นตลอด แหม ใครๆก็ชอบเรื่องโรแมนติก ...หรือไม่จริง?

การตามไปดูณเดชน์กะญาญ่า ก็เป็นแค่ความสุขอย่างนึงในชีวิตคนชอบตามดูดารา ไปคนเดียว มีความสุขคนเดียว ไม่ได้คิดว่าจะเป็นจริงเป็นจัง

แต่สุดท้าย วิญญาณกากๆ ของการเป็นแฟนคลับมันก็กลับมา ยิ่งอยู่ในพันทิพ มันง่ายดายที่จะรวมกลุ่มเป็นพวก พอเริ่มคุยในบอร์ดก็เริ่มนัดแนะ และเริ่มตั้งบ้าน ทุกอย่างเริ่มเป็นเรื่องเป็นราว

ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ รวมไปถึงเพื่อนฝูงเก่าๆที่สุดท้าย โชคชะตาก็ทำให้เรามาร่วมหัวจมท้าย หลงรักดาราคู่เดียวกันอีก



เดือน 1 - 2 - 3 ผ่านไป...


เออนะ ชีวิตคนเรานี่ก็แปลก เราคิดเสมอว่าการเป็นแฟนคลับเด็กAFนี่สุดยอดของความวกวนแล้ว อะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอะเจอในชีวิต คนแปลกๆ เหตุการณ์แปลกๆก็ได้เจอ

แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า...

มาตามซุปตาร์ มันได้อะไรที่ยิ่งกว่านั้น


เราได้เจอผู้คนที่แปลก พิสดารพันลึกมากมาย หลากหลายแบบ

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เราได้เรียนรู้จากมันมากๆก็คือ คนเราต้องการเป็นที่ยอมรับ ต้องการเป็นคนสำคัญ แม้ในความสำคัญนั้น จะไม่ใช่สาระที่ยิ่งใหญ่ต่อมนุษยชาติแต่อย่างใดก็ตาม

เป็นแค่การตามดารา เป็นแค่แฟนคลับ เป็นเพียงชื่อเสียงผ่านตัวอักษรในโลกออนไลน์ แต่เพื่อให้ได้มาซึ่งการยอมรับนับถือ คำชมและคำเยินยอ คนเราทำได้ทุกอย่าง

ก็ไม่คิดว่าความสุขจากการแค่ตามดารา เป็นแฟนคลับที่ทำอะไรต่อมิอะไร(ป้ายไฟ ทำเสื้อ)เพื่อสนับสนุนและแค่ต้องการจะบอกว่าเราสนับสนุนเค้า มันจะนำมาซึ่งความอิจฉาริษยากันได้ขนาดนั้น

ก็เลยมีคนนิยามชีวิตอิชั้นไว้ว่า " ทำดีได้แต่อย่าเด่นจะเป็นภัย "


อืมมมมม สุภาษิตไทยไม่มีวันเชย . . .


การที่เรากล้าพูดในสิ่งที่คิด ทำในสิ่งที่อยากทำ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนอ่านเค้าจะรู้สึกอยากจะติดต่อพูดคุยด้วย เราไม่เคยไปขอหรือตามหาข่าวใดๆ ส่วนใหญ่ คืออภินันทนาการจากความพิศวาส...ในอะไรก็ตามแต่ ทั้งนั้น 5555

แต่การรู้เยอะก็ใช่ว่าจะมีแต่สิ่งที่ดี เรารู้เยอะคนก็อยากรู้จากเราเยอะ แล้วมันก็คือข้อเสียของเราเองแท้ๆ ที่ชอบเล่า และไว้ใจคนจนเกินไป มีอะไรเล่าหมด ไม่มีปิดบัง เราถือว่าเราบริสุทธิ์ใจ แต่เราก็ลืมไปว่าคนอื่นเค้าอาจจะไม่ได้คิดแบบเรา


ข้อผิดพลาดที่จ่ายมาด้วยบทเรียนราคาสูง นำมาถึงความเจ็บปวดมากที่สุด . . .


ความลับไม่มีในโลก...สิ่งที่เราคิดว่าคือการแบ่งปันให้คนที่รักและไว้ใจได้รับรู้ มันกลับมาทิ่มแทงและทำร้ายเราอย่างสาหัส เมื่อความลับไม่ใช่ความลับ เราจะไว้ใจใครได้อีก??

เมื่อคนที่รู้ความลับไม่ใช่แค่คนกลุ่มที่ควรจะรู้ และเมื่อคนภายนอกรู้ คนที่เอามาเล่าจะมีสภาพเป็นเช่นไร...


. . .คงไม่มีใครนึกฝันเลยทีเดียว



ไม่รู้ว่าการตัดสินใจในตอนนั้นมันถูกต้องรึเปล่า เราอาจจะหักด้ามพร้าด้วยเข่าเกินไป แต่ให้คิดย้อนกลับไป เราก็ไม่เสียใจที่ทำแบบนั้น มันคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้ว
และถึงให้ตัดสินใจใหม่ เราก็ยังคงทำแบบเดิมอยู่ดี เพราะสิ่งที่เราทำ มันน่าจะเป็นสิ่งที่คนที่รวมเป็นกลุ่มเข้าใจและพร้อมจะทำตามไม่ใช่เหรอ

...แต่ที่เราไม่เข้าใจคือ เหตุใดการที่เราทำเพื่อป้องกันความเสียหายมันเลยเถิด มันจึงกลายเป็นความแตกแยกและทำร้ายกันยิ่งไปกว่าเดิม ในเมื่อทุกคนเป็นเพียงผู้รับสานส์
เหตุใด คนผิดจึงกลายเป็นผู้ส่งสานส์อย่างเรา หรือจะเป็นเพราะว่า ...ตำแหน่งที่เราเป็น มันคือสิ่งที่ใครหลายคนปราถนา....ก็เป็นได้


จนถึงวันนี้ เราก็ยังไม่เข้าใจ และ ยังไม่รู้อะไรเลย...จริงๆ


เราไม่ใช่นางฟ้าแบบญ่า เราไม่ใช่คนดีและให้อภัยคนแบบพี่หมอ

เราเจ็บได้ ร้องไห้เป็น สิ่งใดใครทำอะไรไว้กับเรา ไม่ได้อยากจะจำ แต่มันเป็นสิ่งที่เราไม่เคยลืม

มันอาจจะดูไม่สวยงามเหมือนในนิยาย แต่เราให้อภัยคนเหล่านี้ไม่ได้ เราไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ในหัวใจ แต่มองย้อนกลับไป ส่วนนึงเราก็ผิดที่เราไม่อธิบาย ในขณะที่อีกฝ่ายพร้อมจะประกาศ

แต่ เราเป็นคนแบบนี้ เราเฝ้ารอให้คนไว้ใจและเชื่อใจเราอย่างไม่มีข้อแม้ ...ช่างดูเป็นการกระทำที่โง่เขลาอย่างกะนางเอกนิยายสมัยโบราณ
แต่เราคิดว่า เราทำถูกแล้วล่ะ เพราะคนที่จะเดินเคียงข้างกับเราไปเค้าควรจะไว้ใจและมั่นใจในตัวเรา...จากสิ่งที่เราทำมาตลอด

จนมาถึงวันนี้ เราก็รู้สึกว่า บทเรียนราคาแพงใน เดือน4 ที่เกิดขึ้นในปี 2011 นั้น มันให้อะไรกับตัวเรากลับมามากเหลือเกิน


: ให้เพื่อนพี่น้องกลุ่มนึง...ที่พร้อมจะเชื่อใจเราอย่างไม่มีข้อแม้ ไม่มีคำถาม ไม่มีเคลือบแคลง แค่มั่นใจและเดินเคียงข้างเรามาจนถึงทุกวันนี้


: ให้ภูมิต้านทานในการคบหาผู้คน ทำให้เราไม่หลงระเริงไปกับคำชื่นชม คำเยินยอทั้งหลายแหล่ เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่พูดคำเหล่านั้น
มีไม่มีกี่จริงๆที่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจุดตกต่ำของชีวิต ช่วงเวลาที่ยากลำบาก แล้วจะยังอยู่กับเรา จับมือและสู้ไปกับเรา


ความชื่นชมยินดี ไม่ได้แปลว่าเค้าจะภักดีเท่ากับคำชม....เป็นเพียงความชื่นชม ที่บางครั้งเราคงได้รับไว้ด้วยใจก็เพียงพอ แต่จะไปหวังอะไรกับมันมาก...คงจะไม่ได้


อ่า ...หรือนี่คือที่เค้าเรียกว่า มองโลกในแง่ร้าย

ไม่รู้สินะ เหมือนเราเคยป่วยด้วยโรคๆนึง ร่างกายมันก็จะสร้างภูมิต้านทานขึ้นโดยอัตโนมัติ มันเป็นกระบวนการที่ร่างกายไม่ต้องการเจ็บปวดแบบเดิมซ้ำๆอีก

เราก็คงไม่ต่างจากใครๆ .... ไม่มีใครอยากเจ็บซ้ำลงตรงที่เก่าอีกแล้ว

เราอาจจะไม่ไว้ใจใครเท่าเก่า เราอาจจะปกป้องตัวด้วยความแหลมคมกว่าเดิม (พูดแรง ด่าแรง และไม่ผ่อนปลน)



แต่ชีวิตนึงเกิดมา เราไม่ได้ต้องการเป็นที่รักของคนทั้งโลก
เราเพียงต้องการแค่คนที่รักเราและเรารักได้อย่างหมดใจก็เพียงพอ
และไม่ขอใช้ชีวิตแบบคอยระวังหลังตลอดเวลาอีกต่อไป



เมื่อตัดสินใจได้แบบนั้น มันก็ไม่ต้องแคร์อะไรมากแล้ว เราจบกับเหตุการณ์แย่ๆไว้เพียงแค่นั้น แล้วเดินหน้าต่อ...



เดือน 5 - 6 เดือนแห่งการเริ่มต้น


เหนื่อยอ่อนกับชีวิตแฟนคลับ เราก็กลับไปสู่โลกความจริงสักพัก ชีวิตมีคนผ่านเข้ามามากมาย ทั้งเพื่อนร่วมงานและคนที่เกือบจะรู้ใจ
แต่แม้ไม่ใช่อย่างที่ฝัน มันก็ยังนำความทรงจำที่ดีทิ้งไว้ สังคมใหม่ในที่ทำงานก็นำความเบิกบานสนุกสนานให้กับชีวิตได้ไม่น้อย

ชีวิตเริ่มต้นใหม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป และมีสติ...

แต่ความรักชอบที่มีต่อณเดชน์-ญาญ่าไม่ได้หายไปไหน มันยังอยู่ และผู้คนรอบกายก็ยังพร้อมจะเดินหน้าสนับสนุนไปด้วยกัน

การก่อร่างสร้างที่อยู่ใหม่ก็เกิดขึ้น...



NYtogether


ขอแค่เค้าอยู่ด้วยกันเราก็มีความสุขแล้ว เริ่มต้นด้วยคนไม่กี่คน ไม่ได้มองถึงความยิ่งใหญ่คนเยอะหรืออะไรทั้งสิ้น
เราแค่อยากมาอยู่รวมกัน เพื่อสนับสนุนเค้าทั้ง 2 คนในแบบของเรา แต่จนถึงทุกวันนี้ มันไกลเกินฝันไปแสนไกลมาก


....และคงต้องฟันฝ่าอะไรไปด้วยกันอีกเยอะ....แทบไม่อยากจะคิดล่วงหน้า 555




เดือน 7 ที่สุดของปี ...


จริงๆมันก็สำคัญสำหรับตัวเองอยู่แล้ว เพราะมันคือเดือนเกิดของตัวเอง ยังเขียนบล็อกไว้ด้วยซ้ำว่ามันสุดยอดยังไง

แต่จนบัดนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 : 7 : 2011

มันยังนำมาซึ่งความสุขอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น ..ต้องขอบคุณใครบางคน 2 คน (คิดว่าเจ้าตัวคงรู้ตัว) ที่ทำให้วันเกิดปีที่ 30 ของอิชั้นมีความหมายยิ่งนัก



เดือน 8 - 10 ชีวิตคือการเดินทาง . . .


ถ้าใครรู้จักอิชั้นมาตั้งแต่ตามกระรอก-กระแต ก็จะรู้ว่า บ้านอิชั้นมีเคอร์ฟิวส์ การตามศิลปินในตอนนั้นจะต้องแตะมือผลัดกับสมาชิกคนอื่นของกลุ่ม
ตกเย็นอิชั้นก็ต้องระเห็ดกลับบ้านแล้ว แต่ตอนนี้ สถานะที่โตขึ้นของตัวเอง การไปต่างจังหวัด ไม่ใช่สิ่งต้องห้ามอีกต่อไป


ชีวิตไร้เคอร์ฟิวส์ ซึ่งมันก็ประจวบเหมาะกับการที่จู่ๆดาวจรก็ลงที่เท้า ไม่ใช่อะไร เกิดจากการที่ชีวิตกากๆยังดำเนินต่อไป


บ้านหลังเล็ก คนไม่กี่คนช่วยกันทำ ช่วยกันดูแล แม้จะเหนื่อย แต่เราก็รู้สึกว่า เราผูกพันกันมากขึ้น

คนน้อยเราใช้สอยกันประหยัด เราทำทุกอย่างเท่าที่กำลังจะมี ถ้าไปงานไหนได้ เราก็ผลัดๆกันไป


ที่ประทับใจที่สุดของการตามก็คือ ทัวร์ยำยำ ทั่วอีสาน ....การต้องนั่งรถตู้ไปด้วยกันเป็นเวลาหลายๆชม. ต้องแข่งกับเวลา ต้องนอนกันแบบเร็วๆ กินรีบๆด้วยกัน...ตอนนั้นมันสุดแสนจะเหนื่อย แต่ก็สนุกและมีความสุขแทรกอยู่เสมอ

เรามีกิมมิกที่คิดขึ้นได้ในงานนี้

เราทำให้ลูกๆได้รู้ว่ามีอีแม่กลุ่มนึงที่พร้อมจะรอนแรมไปกับมัน

และสิ่งที่ได้กลับมาจากเค้า คำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำ สายตาที่มองมาไม่กี่ครั้ง ทำให้เราภูมิใจ ไม่เสียแรงที่ตามกันไป มันแลกมาด้วยความสุขอย่างแท้จริง


แม้จะเจอมรสุมน้องน้ำ ทำให้ทริปทัวร์ต้องเลือนออกไปก่อน ยังมีอีก3-4จังหวัดที่ต้องไป แต่ก็คิดว่า ปีหน้า...ปีนี้ คงสนุกสนานกับการตามไม่ต่างจากที่ผ่านมา



ปาเข้าไปค่อนปีแล้ว ชีวิตเหมือนขึ้นรถไฟเหาะ เด๋วขึ้นเด๋วลง ตอนนี้ถูกเหวี่ยงไปอยู่กับกระแสซุปเปอร์สตาร์ ผลพวงมาจากความโด่งดังของละครลูกๆ ตอนนี้ชีวิตการตาม ณเดชน์-ญาญ่า ไม่ใช่แค่การตามดารา มันคือการตามซุปตาร์ เป็นการบุกบ่าฝ่าฟันฝูงคลื่นมหาชนมันแทบทุกงาน ยังไม่รู้ว่าหลังจากนี้มันจะแรงมากขึ้น หรือจะแผ่วจะผ่อนลงบ้างมั๊ย แต่คิดว่า ปี (2)555ที่จะถึงนี้ คงไม่ใช่ปีธรรมดาๆsimple แน่นอน


จะจบปีแล้ว เสียใจและเจ็บปวดที่สุด ก็ได้บอกไปแล้ว

งั้นอะไรคือสิ่งที่สมใจ สมหวังที่สุดล่ะ?...


เป็นจิ้นมาหลายคู่ สุดท้ายมันก็ยังคงเป็นเพียงจิตนาการที่หวังลมๆแล้งๆเรื่อยมา

จนมาถึงคู่นี้ ... ณเดชน์ คูกิมิยะ - อุรัสยา เสปอร์บัน


จากการเขียนบันทึกการตามทั้ง 2 คน 5 ตอน อิชั้นก็ห่างหายไปจากการอัพบล็อกเกี่ยวกับ 2 คนนี้อย่างสิ้นเชิง ส่วนนึงก็คือ ได้ผันตัวเองไปทำหน้าที่ รายงานสดและรายงานแห้ง ที่เพจ NadechYaya.com กว่าจะเล่าแต่ละงาน อิชั้นก็หมดแรงข้าวต้มอย่างสิ้นเชิง ไอ้ที่คิดๆว่าจะเอามาอัพขึ้นบล็อกก็ไม่ไหวจะเริ่มสักที สังขารไม่รอใครจริงๆ


แต่ก็อยากจะบอกไว้ในบล็อกนี้ เพื่อเป็นการบันทึกไว้ว่า ตั้งแต่ตามเชียร์แพ็คคู่มา ไม่เคยรู้สึกว่า มันใช่ ขนาดนี้มาก่อน

แม้จะมีเรื่องราวชวนรำคาญใจระคายเคืองเกิดขึ้นมากมาย แต่สิ่งที่ดีที่สุด ของชีวิตในปีนี้ก็คือ ลูกทั้ง 2 คน



..มันคงไม่ใช่เรื่องอะไรของอิชั้นที่จะมาบอกเล่าเก้าสิบถึงความสัมพันธ์ของเด็ก 2 คนนี้
มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของอิชั้นที่จะมาฟันธงหรือยืนยันกับใครว่าเค้าเป็นอะไรกัน..



แต่ขอบอกไว้ในบันทึกนี้เลยว่า มีความสุขมากๆๆๆๆๆๆ กับทุกเรื่องราวที่ได้รับรู้เกี่ยวกับลูกๆทั้ง 2


มันเป็นความสัมพันธ์ที่อ่อนหวาน งดงาม น่ารัก และน่าอิจฉายิ่งนัก..ตามประสาคนโสดบนคานแบบเรา


ทำให้อิชั้นรู้สึกว่า ความรักที่ดี คือปราถนาที่จะได้อยู่ด้วยกัน ห่วงใยเมื่อต้องห่างไกลกัน และไม่เคยเบื่อกันแม้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา....

อิชั้นคิดว่า อิชั้นเจอความรักที่ดีแบบนั้นแล้ว แม้ไม่ใช่ของตัวเอง แต่ก็ขอให้รักนี้ดำเนินต่อไปอย่างยั่งยืนยาวนาน ผ่านพ้นอุปสรรคนานาประการไปได้



... และนี่คือ สิ่งที่สมหวังที่สุด สุขที่สุด ในปี 2011



เขียนๆหยุดๆ จนสุดท้าย ...


2 : 1 : 2012
2 . 10 AM


แม้จะหนักหน่วง แม้จะยากบ้าง ท้อบ้าง ผสมสุขใจ แต่บวกลบคูณหารแล้วผลลัพธ์ของมัน สามารถเรียกได้เต็มปากเต็มคำมากว่า มันคือ " ความสุข "


ไม่กล้าหวังว่าปีหน้าจะราบรื่นสุขสม เพราะมันเป็นไปไม่ได้ เพียงแค่ขอให้สิ้นปี เมื่อต้องมานั่งเขียนบล็อกแบบนี้อีกครั้ง เราสามารถเรียกปีที่ผ่านมาได้ว่า ปีแห่งความสุขอีกครั้ง เราก็พอใจแล้ว


โอเค แล้วเจอกัน 2012 ปีที่พวกเรา(2)555 กันแน่นอน



Create Date : 02 มกราคม 2555
Last Update : 2 มกราคม 2555 12:41:48 น.
Counter : 402 Pageviews.

11 comments
  
ยินดีที่ได้รู้จัก ... ผิดบ้าง พลาดบ้างก็ขอโทษด้วยนะ

รักณเดชน์ทุกวัน ;)
โดย: พี่แอน IP: 27.55.2.3 วันที่: 2 มกราคม 2555 เวลา:7:37:07 น.
  
แกทำเจ๊น้ำตาซึม มารับผิดชอบด้วย

ขอบคุณสำหรับปีที่ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะแยะอย่างไม่น่าเชื่อ (และคาดว่าคงต้องเจอกับมันต่อไป )
โดย: อื่นๆอีกมากมายที่ไม่รู้ วันที่: 2 มกราคม 2555 เวลา:8:55:13 น.
  
เจ๊ นู๋ไม่รับประกันว่าจะไม่ร้องไห้ แต่สัญญาว่า เราจะข้ามผ่านมันไปด้วยกัน
โดย: จ้าจาร์ วันที่: 2 มกราคม 2555 เวลา:9:24:59 น.
  
ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเข้ามาในสังคมแม่ยก แต่อดไม่ได้จริงๆ สำหรับความน่ารักของเด็กทั้งสองคน จนผ่านเข้ามาพบบ้าน NY.com ลองแวะเข้ามาดูถ้าจำไม่ผิกกน่าจะเป็นคนที่299 และเข้ามาฝังตัวและติดรามข่าวสารของ NYผ่านบ้านนี้ตลอด ชอบในคอมเม้นต์ของจ้า และคิดว่านี่แหละคือคนที่มความรับผิดบอบ และรักและเอ็นดูNYจริงๆ เราหาคนที่จริงใจอย่างนี้แหละ

โดย: WimolGet IP: 110.49.251.196 วันที่: 2 มกราคม 2555 เวลา:9:27:55 น.
  
ขอให้ปีที่31ดีกว่าทุกปีที่ผ่านมาครับ
โดย: ใบไม้เบาหวิว วันที่: 2 มกราคม 2555 เวลา:9:29:06 น.
  
หวังว่าปีนี้เราจะเจอแต่เรื่องดี ดี เพราะเราเริ่มต้นปี ด้วยการได้รู้จักคุณ

ตามมาอ่าน blog จ้าแล้วนะ....

พอจะเข้าใจจ้าแล้วไม่มากก็น้อยทั้งที่ได้คุยกันและอ่านเรื่องราว ก็หวังว่าพี่จะเลือกคุยกับคนไม่ผิดนะ....มีอะไรก็เล่าสู่กันฟังได้
โดย: อินนี่ IP: 101.51.155.44 วันที่: 2 มกราคม 2555 เวลา:17:16:09 น.
  
วันนี้อ่านไปทั้งหมด 5 รอบ ขอบคุณมากๆที่มีบล็อกน่ารักๆ แบบนี้มาให้ตลอด ถึงจะนานแต่ก็รอ
โดย: joob_n IP: 192.168.1.220, 171.98.0.81 วันที่: 2 มกราคม 2555 เวลา:19:33:19 น.
  
วันเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ปีนี้เราเจออะไรคล้ายๆ กันเลยนะ 555
ด้วยความจริงใจที่มีให้กันเราจะอยู่สนับสนุนซุปตาร์ของเราแบบนี้ไปนานๆ
โดย: Jeans IP: 125.25.39.216 วันที่: 3 มกราคม 2555 เวลา:0:29:37 น.
  
เราจะทุกข์และสุขไปด้วยกัน :)
โดย: op IP: 61.90.14.25 วันที่: 3 มกราคม 2555 เวลา:18:53:04 น.
  
อยากบอกว่า การได้รู้จักจ้า เป็นสิ่งหนึ่งที่ดีที่สุดในปี 2554 ของพี่
โดย: พี่น้อง IP: 49.228.57.87 วันที่: 4 มกราคม 2555 เวลา:21:41:26 น.
  
เป็นกำลังใจให้นะคะ ติดตามคุณจ้าร์มานานแล้วหละ รู้จักเพราะชอบน้อง2คนนี้มาก แต่ไม่เคยโพสต์หรือเม้นท์ใดๆเลย
ชอบค่ะ ชอบนิสัย สไตล์การรงส รงห ของคุณจ้าร์มากๆ มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่าน ขอบอกว่ามองหาล็อคอินของคุณเสมอ เพราะคิดถึงค่ะ
โดย: แนน IP: 27.130.131.33 วันที่: 25 กันยายน 2555 เวลา:11:37:41 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

จ้าจาร์
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



- เป็นคนที่ยืนอยู่บนโลกแห่งความเป็นจริงในมุมที่มองโลกใบนี้ในแง่ดี

- เป็นคนอารมณ์อ่อนไหว แต่พยายามไม่ให้มากไปจนอ่อนแอ ชอบที่จะร้องไห้กับความอ่อนหวาน แต่หัวเราะให้กับความเลวร้ายและหยาบคาย

- เป็นคนคิดมาก แต่ก็พยายามรีบปล่อยวาง

- เป็นคนง่ายๆ ไม่ซับซ้อน ไม่ชอบอะไรจุกจิก เพราะขี้รำคาญ

- เป็นคนพร้อมที่จะยอมรับความเปลี่ยนแปลง พร้อมที่จะเสี่ยง และเชื่อว่า สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตคนเราคือ อิสรภาพ

- เป็นหัวโบราณเล็กน้อย ถือสาเรื่องวัยวุฒิ เชื่อว่าเด็กควรเคารพผู้ใหญ่ ให้ความสำคัญกับคำว่า "กาลเทศะ"

- กตัญญูรู้คุณคือสิ่งประเสริฐ พ่อแม่ คือทุกอย่างในชีวิต


. . .สนใจในหลายสิ่ง ทั้งของสังคมทั่วไป สิ่งต่างๆรอบตัว ผู้คน สัตว์ สถานที่ สิ่งของ etc.
ส่วนมากคือสิ่งไร้สาระและบันเทิงใจ แต่ก็เชื่อว่าทุกสิ่งที่ไร้สาระนั้น มันนำมาซึ่งข้อคิดมากมาย ทำให้เรารู้จักชีวิต และอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างมีความสุข