ทางสงบ...ของชีวิต เมื่อไหร่จะได้ก้าวไป
วันที่ 4 ที่กินอะไรไม่ลง!!!!

ไม่เคยนอยด์ได้ขนาดนี้เลยนะ อารมณ์มันแบบขุ่นๆมัวๆ ไม่อยากพบใคร ไม่อยากเจอใครและไม่อยากพูดคุยกับใคร บางทีการที่เราเป็นคนร่าเริง เปิ่นๆ โก๊ะๆ มันก็ทำให้ภาษีความน่าเชื่อถือเราลดลง...หลายคนอยู่ข้างๆเราแล้วมีความสุข แต่พอมีปัญหาเกิดขึ้นเรากลับกลายเป็นคนผิด...บุคลิกที่ขี้เล่น ชอบแหย่ ชอบแกล้งคนอื่น มันทำให้คนอื่นคิดว่า เราไม่จริงจัง

ยากนะกับการอยู่ในสังคม...ที่วุ่นวายแบบนี้ บางทีก็คิดว่า เราอยู่เพื่ออะไร? เราดิ้นรนเพื่อจะเข้าสังคมไปทำไม เพราะยังไงพอกลับห้องมาเราก็ตัวคนเดียว หลายคำตอบที่เจอในเน็ต แต่สุดท้ายสรุปโดยรวมก็คือ...มนุษย์คือสัตว์สังคม แต่สังคมที่มนุษย์ต้องการคืออะไร? คนหมู่มากย่อมชนะกระนั้นหรือ คนที่ชอบเลียแข้งเลียขากระนั้นหรือ หรือคนที่คอยเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นเพื่อทำคะแนน คนเหล่านี้ใช่มั๊ยที่มนุษย์ต้องการพบเจอ

อยากหนีไปจากสังคมที่วุ่นวาย อยากมีชีวิตที่พอเพียง อยากอยู่ที่ที่สงบ เหนื่อยกับการต้องดิ้นรน ต่อสู้ บางทีการมีปัญหาเกิดขึ้นมันก็ทำให้เราเข้มแข็งมากกว่าเดิม แต่...เราจะทำให้ชีวิตมีปัญหาทำไม ปัญหาที่เราไม่ได้ก่อ ปัญหาที่คนอื่นไม่พอใจที่เราเป็นเรา แล้วยังไง...เราต้องเผชิญกับปัญหาเหล่านี้หรอ 

ตอนนี้ด้วยหน้าที่หลักคือเรียน เราต้องทำให้สำเร็จและหลังจากนั้นขอเถอะ ขอเข้าไปสู่ที่สงบเถอะ ที่ที่ไม่มีการแข่งขัน ที่ที่อยู่ได้โดยไม่ต้องใช้ของหรูหรา ไม่ต้องอินเทรน ถ้าเราได้อยู่กับคนที่เรารักมันก็เพียงพอแล้ว มีกิน มีใช้ มีจ่ายยามป่วย แค่นี้คือชีวิตที่ต้องการ ไม่ต้องมีบ้านหลังโต ไม่ต้องมีรถคันใหญ่ ไม่ต้องต่อสู้กับใคร...เพียงเท่านี้ที่ต้องการ





Create Date : 01 กันยายน 2555
Last Update : 1 กันยายน 2555 14:14:55 น.
Counter : 371 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Escherichia coli
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



กันยายน 2555

 
 
 
 
 
 
10
12
14
17
19
20
23
24
27
28
29
30
 
 
All Blog