ชีวิตที่ก้าวพลาด...กับจุดหมายปลายทางในอนาคต
บางครั้งการ รอคอย อะไรบางอย่าง มันก็มีที่สิ้นสุด

ณ วันที่ 1 พ.ค. มันจบแล้วการรอคอย ความหวังและความรัก

วันนี้คือวันที่เราขีดเส้นความอดทนของเราเอาไว้ ว่าจะไม่รออีกต่อไป

เมื่อคืนก็เหมือนจะมีอะไรบางอย่างมาเตือน ว่า จบเถอะ

ฉะนั้นอย่าฝืน ไม่เช่นนั้นคนที่เจ็บ ก็คือเรา เค้าไม่ได้มาเจ็บกับเราซักหน่อย

อนาคตข้างหน้าคือการพิสูจน์ตัวเอง และกำหนดทางเดินชีวิตของเราเอง

ถ้ามัวแต่มานั่งคิดเรื่องแบบนี้ อย่าว่าแต่เยอรมันเลย ป.ตรีคงจบยาก

พ่อ แม่ พี่ ญาติ และคนรู้จัก ทุกคนคอยให้กำลังใจ และสนับสนุนทุกทาง

ให้เราเดินตามทางที่เราเลือก ทุกคนคอยหาข้อมูลและคำแนะนำดีๆให้

ฉะนั้น เราต้องทำให้ได้!!



เมื่อวานคุยกับแม่ ก่อนจะงอนกัน แม่พูดมาประโยคนึง จนสะอึกเลย...

"ตอนม.ต้น น้ำเคยก้าวพลาดมาแล้ว ไม่อย่างนั้นจุฬา ก็ไม่ใช่เรื่องยาก"

ใช่ ม.ต้นน้ำก้าวพลาด มันเป็นการเริ่มต้นอนาคตที่กำลังสวยหรู ใครจะไปคิด

ว่าเด็กที่สอบโอลิมปิกระดับประเทศติด 1 ใน 40 ปัจจุบัน จะโง่ดักดานขนาดนี้ 5555+

เพราะม.ปลายสมองไม่ได้รับการพัฒนาไง จากเรียนโรงเรียนดีๆ ต้องย้ายไปเรียนเอกชน ที่มีแต่เด็กดื้อๆ

ทำให้มหาลัย ต้องขยันเพิ่มขึ้นเป็น 10 เท่า จากที่สอบไม่เคยอ่านหนังสือ

แต่ตอนนี้อ่านจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน .... นี่แหละชีวิตที่ก้าวพลาด


แต่ครั้งนี้ มันเป็นการตัดสินอนาคต ทางสุดท้ายที่จะกำหนดทางเดินของเราไปตลอดชีวิต

ทางที่จะให้เราไปทำอาชีพ...จะได้ทำในสิ่งที่เรารักมั๊ย ก็ตอนนี้แหละ......



การรอคอย คนที่เค้าไม่เคยสนใจอนาคตของเรา มันก็คงไร้ค่า

แฟน...หาเมื่อไหร่ก็ได้ เมื่อเรียนจบ มีงานทำ มีเงินเดือน มีอนาคต

เมื่อวานเพื่อนสาวรวมตัว แล้วพูดว่า "สมัยนี้เป็นผู้หญิง ต้องเก่ง สวย และมีการศึกษา"

แต่ตอนนี้ ยังไม่มีซักอย่าง...ลำบากแท้ เก่งกับสวยมันยาก ก็เอามีการศึกษาไว้ก่อนละกันเนอะ

อย่างน้อยมีการศึกษา ก็ไม่อดตาย...ไม่มีใครเลี้ยงก็เลี้ยงตัวเองได้


วันนี้ น้ำจะกดลบ เฟซ พี่คนนั้นให้ได้ ต้องทำให้ได้ จะได้มีสมาธิ เรียนต่อซะที



Create Date : 01 พฤษภาคม 2555
Last Update : 1 พฤษภาคม 2555 9:01:39 น.
Counter : 820 Pageviews.

7 comments
  
ขอให้จิตใจเข้มแข็ง แล้วเดินก้าวข้ามมันไปหนูน้อย ถ้าเรารู้ว่าทางเดินนั้นผิด เดินจากมันออกไป ยิ่งถ้าเรายังเด็ก ยังมีความสวย ที่จะให้ใครสักคนมองและสนใจ แต่ก็ต้องขอให้จงสำเร็จในการศึกษา ตามที่ตั้งใจก่อนเป็นประการแรก ที่สำคัญที่จะทำให้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ แม้จะไม่มีใครมาคอยดูแล หรือไม่เลือกใครเลย
โดย: กำลังใจ IP: 119.46.126.125, 119.46.70.20 วันที่: 1 พฤษภาคม 2555 เวลา:11:21:11 น.
  
สองคนต่างก็รักกัน
แล้วต่างคนก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

เรื่องแบบนี้ไม่เกิดขึ้นกับใครก็ไม่รู้หรอก
.....ว่ามันเจ็บ ทุกข์ ทรมาณแค่ไหน

อีกฝ่ายพยายามไม่โทร หรือโทรน้อยๆ (คุยน้อยๆ)
แต่ผมเด็ดกว่า กะว่าทุบซิมทิ้งไปเลย (มันทรมาณนะ)

ทำไงได้ ยิ่งยื้อก็ยิ่งเจ็บ ที่ผ่านมาก็สุดทนแล้ว
โดย: ทิพย์ครับ IP: 115.67.64.57 วันที่: 1 พฤษภาคม 2555 เวลา:11:36:31 น.
  
ขอให้ความเข้มแข็ง...เกิดกับใจนะคะ...เป็นกำลังใจค่ะ..
โดย: Share my life วันที่: 1 พฤษภาคม 2555 เวลา:12:12:09 น.
  
ทำเพื่อตัวเองพยายามเข้า
โดย: Don't try this at home. วันที่: 1 พฤษภาคม 2555 เวลา:12:34:44 น.
  
สู้ๆนะคะ อย่าไปคิดเรื่องอดีต
ชีิวตเราต้องมีแต่คำว่าสู้ และก้าวต่อไป
ทำให้เต็มที่เมื่อยังมีโอกาส จะได้ไม่ต้องโทษตัวเองค่ะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
โดย: FairyG วันที่: 2 พฤษภาคม 2555 เวลา:18:57:48 น.
  
ลองครั้งแรกทำได้ ครั้งต่อไปก้ไม่ใช่เรื่องยากค่ะ
ลองทำสิ่งที่อยากทำดีกว่าไม่ได้ทำแล้วมานั่งเสียดายนะจ๊ะ

ชีวิตคนเรามันสั้นเกินกว่าที่ใครจะรู้ค่ะ :))
โดย: Funky_kadechy วันที่: 2 พฤษภาคม 2555 เวลา:20:37:00 น.
  
แล้วรู้หรือยังล่ะ "วันใดขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก"
อยากบอกอะไรก็จะรับรู้ไว้...ว่าฉันก็เป็นเหมือนเธอ..
อยากบอกให้เธอได้รู้ไว้เธออยู่ในใจฉันเสมอไม่เคยลืม
เวลาเจอก็ดีใจถึงแม้ว่าไม่ได้พูดได้คุยกับเธอก็ตาม
แต่อยากให้รู้ว่า "ยังรัก" เสมอ เช่นกัน
โดย: วินัย นักรบนพดล IP: 210.246.186.4 วันที่: 3 พฤษภาคม 2555 เวลา:19:59:33 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Escherichia coli
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



พฤษภาคม 2555

 
 
3
4
6
7
8
9
10
11
13
14
16
18
19
20
22
24
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog