กาลเวลา ทำให้ไปโผล่บ้านโป่งและจบลงที่สวนผึ้งกับพี่แก๊งค์ป๊อดหวม
ร้านกาลเวลา ทำให้เราได้พบกัน ตกหลุมรัก?

ความรู้สึกพิเศษที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว มากจบเกือบลืมไปเลยว่า รัก เค้ารู้สึกกันยังไง....

เมื่อวันเสาร์มีโอกาสไปมีตติ้งกับพี่ๆห้องกล้อง ปกติได้คุยกันแต่ในเฟซบุ๊ค ก็รู้สึกว่าพี่ๆ น้าๆ เค้าก็ฮาดี ไม่ดุ แล้วก็เอนเตอร์เทนมากๆๆ นั่งคุยกันก็หัวเราะจนปวดกราม ปกติเป็นคนเส้นตื้นอยู่แล้ว เจอแก๊งค์นี้เข้าไป น้ำตาแทบเล็ด!  อารมณ์ตอนแรกไปแบบงงๆ เพราะไม่ได้เตรียมตัวหรือนัดกันว่าไปจะ อยู่ดีๆพี่อาร์มชวนไปเจอกัน เพราะเรียนพระจอมเหมือนกัน ก็เอ้า!ไปก็ไป

ไปถึงร้านกาลเวลา 2 ทุ่มนิดๆ ก็นั่งคุยกัน พี่ๆก็ดื่มกันไป ตอนนี้ดื่มไม่ได้เพราะลดน้ำหนัก งด alc. ทุกชนิด และคิดว่าเจอกันครั้งแรกอย่าเล้ย เดี๋ยวรั่วแล้วพี่เค้าจะอึ้ง 555 ความจริงกลัวจะดูไม่ดีตะหาก เวลาผ่านไปตามชื่อร้านกาลเวลา พนักงานมาเช็คบิล เอ๊ะโอ ก็คิดในใจเดี๋ยวคงได้กลับละ เพราะตอนนั้นเกือบ 5 ทุ่มแล้วร้านปิดเที่ยงคืน

แต่....ไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อ ตอนไปมีรถตู้กลับ แต่ตอนกลับลืมคิดว่าจะกลับยังไง รถก็หมด มีแต่แท็กซี่ ก็คิดว่าเอาวะกลับไงก็ได้ให้ถึงหอ และแล้ว ข่าวดีก็มาถึง ไปต่อกันจ้า โอเคไปก็ไปจริงๆก็ไม่ซีเรียสเรื่องกลับดึกหรือกลับเช้าอยู่แล้ว แล้วก็อยากนั่งคุยนั่งฮากันอีก รถในกทม.มันก็มีตลอดคืน คิดว่ายังไงก็กลับได้ สุดท้ายก็ไปร้านข้าวต้มแถวๆประชาชื่น 

อ๊ะๆๆๆ ใกล้ๆกับบ้านพี่ชายเลยนี่หว่า...เดี๋ยวไปค้างกับพี่ตู้ก็ได้ โดนด่านิดเดียวแต่ใกล้ แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นนะสิ๊ เมื่อเช็คบิลร้านข้าวต้มก็เวลาตี 3 กว่าๆละ น้าใหญ่ก็ไซโค ให้ไปบ้านโป่งให้ได้ อัยเราก็คิดว่าน้าพูดเล่นนะฮ๊าฟๆๆๆๆ แต่พอขึ้นรถพี่กลิ้งขับรถขึ้นทางด่วน 5555 รู้ชะตาชีวิตเลยว่าจุดมุ่งหมาย บ้านโป่ง ราชบุรีแน่นวลขัดใจมิได้ด้วย เราเป็นเด็กและขี้เกรงใจ ก็เอาถือซะว่าไปเที่ยว ชอบเที่ยวอยู่แล้ว

ไปแบบงงๆๆก่งก๊งมาก เสื้อผ้า ไม่มี ของใช้ส่วนตัว ไม่มี แล้วเสือกมาเป็นวันแดงเดือดวันนั้นอีก โอ๊ย!!! กูจะบ้า!! ไปถึงบ้านโป่งก็ตี 5 นิดๆๆ ส่งน้าใหญ่ที่บ้าน น้ำ พี่กบ พี่ระ ไปนอนบ้านพี่กลิ้ง อัยเราก็หึ๋ยโมโหตัวเองเลือกวันเป็นได้ดีมาก ทำไงหล่ะ ของก็ไม่มี ก็ต้องรบกวนพี่กลิ้งอีก อายชิบเป๋ง ย๊ากกกกก เจอกันครั้งแรก แล้วเจอเหตุการณ์แบบนี้ แม่มสุดๆๆเลย

นอนไปได้ไม่กี่ชม.ก็ตื่นไปบ้านน้าใหญ่ ทานข้าวและมุ่งหน้าสู่สวนผึ้ง!!! ตอนนี้แหละ ความรู้สึกที่รู้ตัวเองว่า เรากำลัง ตกหลุมรักใครบางคน

ตอนแรกคิดว่าเห้ยไม่หรอกเราแค่ชอบ เพราะเค้าตรงสเป็ค คือรักหมา ผิวคล้ำ อายุเยอะกว่า ก็ไม่แปลกที่จะชอบ แต่พอได้เจอกันได้ทำอะไรด้วยกัน ไปไหนด้วยกันมันทำให้เราได้เห็นมุมอีกมุมที่เค้าเป็น นอกจากวิศวกร และ อาจารย์มหาลัย แต่อารมณ์ฮาสุดๆ รู้สึกว่า เห้ยโลกมันหยุดตอนที่เค้าให้ไก่กับน้องหมา มันเพลินอะเวลามอง ไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้เลยนะ ที่แบบจะนั่งมองน้องหมา แล้วให้แบบดีๆ คนปกติก็จะโยน หรือไม่ก็ไล่ไปไกลๆเวลาทานข้าว แต่พี่เค้าไม่เลย

พอถึงเวลาไปสวนผึ้ง น้ำนั่งหน้า พี่กบขับรถ ก็ช่วยกันดูๆทาง แต่มันรู้สึกเป็นห่วงเพราะพี่เค้านอนไปนิดเดียวแล้วเมื่อคืนดื่มหนัก ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยนะ แม้กระทั่งกับพี่หนุ่ยหรือพี่เอก เวลาพี่เค้าขับรถมาส่งก็จะนั่งมองทางเฉยๆไม่ได้คิดอะไร แต่กับพี่กบ มันไม่ใช่ พอไปถึงที่หมายคือสวนผึ้ง รีสอร์ทน้ากลิ้ง ก็เริ่มไปถ่ายรูปเล่นกันบ้าง นั่งพักกันสักพักก็ไปบ่อน้ำร้อน

ที่นี่แหละ! ที่ทำให้เราอยากหยุดโลกเอาไว้ ตอนเดินขึ้นไปส่วนใหญ่จะเดินกับพี่กบเพราะน้าใหญ่เดินไปถ่ายไป พี่กลิ้งก็เดินนำ ส่วนพี่ระก็ไปพร้อมกันบ้าง ก็เลยได้คุยได้เล่นกัน มันรู้สึกเหมือนคนรู้จักกันมานานมากๆ ไม่เกร็ง ไม่อะไรนะก็เล่นคุยกันปกติ ตามประสาความไฮเปอร์ของเรา ถ่ายรูปกันไป ส่วนใหญ่น้าใหญ่กับพี่กลิ้งแล้วก็พี่ระจะเป็นคนถ่ายน้ำมากกว่า โดนให้เป็นนางแบบแก้ขัด 555 

พอขากลับรีสอร์ทก็ไปถ่ายวิวแล้วก็พระอาทิตย์ตกกันต่อ แต่ระหว่างรอก็เอาอีกแล้ว เป็นแบบแก้ขัดอีกแล้วให้พี่ๆท่านลองโบเก้ อารมณ์คนไม่เคยเป็นแบบให้ใครก็อายชะมัด ปกติขี้อายอยู่แล้วแต่กลบเกลื่อนเก่ง บวกกับน้าใหญ่กำกับดูแลเอง ดุมว๊ากแต่ดุเล่นๆก็ยืนดีๆก็ได้ พยายามหยุดไฮเปอร์ซักพัก พอถ่ายเดี่ยวๆเสร็จ ก็เริ่มเล่นกันละจ้า

น้าใหญ่ให้ไปนั่งคู่กับพี่กบ...โอ้ว...อีนี้แทบจะร่วงลงไป มันรู้สึก อ๊ากย๊าก โอ๊ยบอกไม่ถูก เวลามองตาแล้วมันเหมือนโลกหยุดหมุนอะ แต่พอเวลาผ่านไปเหมือนร้านกาลเวลาที่ทำให้เราเจอกัน ก็ถึงเวลากลับ ตอนแรกน้าใหญ่อยากให้อยู่ต่อแล้วกลับเช้าวันจันทร์ ความจริงก็อยากต่อนะ อยู่ได้เพราะไม่ติดอะไร ปกติเรียนก็ชิ่งตลอดนอกจากเข้าแลปเพราะเบื่อไปนั่งหลับฟังอาจารย์อ่านหนังสือให้ฟัง

แต่มันไม่เป็นงั้นสิเมื่อเพื่อนตัวดี ไม่ยอมแปลงานส่ง ก็เลยต้องกลับเพราะเป็นงานโปรเจคซีเรียสมาก ถึงจะไม่ค่อยไปเรียนโดดบ่อยๆ เที่ยวตลอดแต่พอถึงเวลาจริงจังก็ต้องจริงจัง ปล่อยไม่ได้ นี่แหละนิสัย ย่อนบ้างตึงบ้างตามสภาพ ออกจากสวนผึ้งก็เกือบๆหกโมง แวะทานข้าวกันอีก ปาเข้าไป 2 ทุ่ม ฮ่าๆๆรถหมดจ่ะ ต้องลำบากน้าใหญ่กับน้ากลิ้งไปส่งที่กทม.อีก ไปถึง BTS หมอชิต 5 ทุ่มกว่า สรุปเสร็จสรรพ ถึงหอที่ลาดกระบังตอนเที่ยงคืนนิดๆ โอ๊วมายก๊อด

**** ช่วงนั่งรถกลับก็โดนไซโคอีกละจ้าว่าคราวหน้ามาหุ่นต้องดีกว่านี้นะ Oops! อกอีแป้นจะแตก แต่ถ้าว่างตรงกันคงได้เจอกันอีกแน่นอน ส่วนเรื่องพี่กบ ก็คงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก ด้วยอะไรหลายๆอย่าง มองไม่ออกเลยว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง ความรักมันไม่ใช่คนคนเดียว แต่มันต้องมาพร้อมกัน 2 คน รักข้างเดียวสุดท้ายก็เจ็บ ฮ่าๆๆๆ เจอกันครั้งหน้าจะห้ามใจให้ได้มากกว่านี้ ฮิฮิ 




Create Date : 07 มกราคม 2556
Last Update : 7 มกราคม 2556 10:26:58 น.
Counter : 603 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Escherichia coli
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



มกราคม 2556

 
 
1
3
5
6
9
19
28
29
30
31
 
 
All Blog