หน้าตาไม่ดี......แล้วหนักหัวใคร.....แค่เป็นคนดีก็พอแล้ว....จริงมั๊ย???
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
10 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 
>"แด่เธอ(แม่)ผู้เป็นที่รัก"

"แด่เธอ(แม่)ผู้เป็นที่รัก"..น้ำตาซึม

เพื่อนๆ อาจยังไม่ทราบว่าในหนังสือกินเนสบุ๊คนั้น ประเทศไทยของเรามีสิ่งที่ได้รับการบันทึกไว้อย่างนี้เป็นจำนวนไม่น้อยทีเดียว ...แต่มีบางสิ่งที่บันทึกในความทรงจำของฉันที่ยิ่งไหญ่ที่สุด จากวันนี้...และต่อๆไป

ในห้วงความทรงจำของฉัน.....ถ้าเธอยังอยู่ แม้สุดขอบฟ้าก็จะตามหา แต่ในความเป็นจริง ภายใต้ท้องฟ้านี้ไม่มีเธออีกแล้ว มองผ่านกระจกบานใหญ่ในช่วงราตรี ชีวิตยามค่ำคืนเคลื่อนไหวจอแจ แสงไฟเล็กๆ เบื้องล่างนั่นคือแต่ละชีวิตที่กำลังดำเนินไป ตามแต่ละเส้นทางของความใฝ่ฝันของผู้คนที่ยังอยู่ ภายไต้ท้องฟ้าที่เธอได้จากไป ในค่ำคืนนี้ แล้วความฝันของฉันล่ะ ?..... รอยยิ้มที่สวยงามและดูแสนเศร้าของเธอผู้เป็นสุดที่รักของฉัน

มือที่ผ่ายผอมและหยาบกร้านที่กุมมือของฉันไว้สั่นเล็กน้อย

คำพูดที่หลุดออกมาอย่างยากเย็น แต่ฉันคงไม่มีวันลืมเลือนเลยสักนิด.. ภาพของเธอที่ฉันชินตาอยู่เสมอ คือภาพผู้หญิงในชุดคนไข้ของโรงพยาบาล กับสายระโยงระยางทั้งหลายที่คอยพยุงร่างที่ล้าเต็มทนของเธอ ให้ยังอยู่ได้ สายตาของเธอมักจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฉันไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งที่เธอเห็นคืออดีตหรืออนาคตของตัวเธอหรือของไคร แต่มันก็ทำให้เธอต้องสะอื้นออกมาเบาๆ อยู่นั่นเอง

ฉันมักจะได้ยินเสียงเธอเช่นนั้นเธอและรู้สึกได้อยู่เสมอ... มันยากที่จะไม่ร้องไห้โศกเศร้าตาม แต่ในเมื่อฉันก็รู้ดีว่าโอกาสที่เธอจะรอดมันน้อยเหลือเกิน เธอเป็นมะเร็งปอดขั้นสุดท้ายแล้ว เป็นมะเร็งปอดทั้งๆ ที่ไม่เคยสูบบุหรี่ แต่เกิดจากการทำงานตรากตรำเดินขายของ บนท้องถนนไฟเขียวไฟแดงที่เต็มไปด้วยควันพิษรถยนต์และแดดจากดวงอาทิตย์ที่แสนร้อนแรง คำวินิจฉัยของแพทย์คือ เธอได้รับพิษจากควันยานยนต์มากจนอันตรายถึงแก่ชีวิต....

........จนวันเวลาสุดท้ายของเธอที่จะยังคงอยู่คู่กับฉันก็มาถึง....

........จนวันเวลาสุดท้ายของเธอที่จะยังคงอยู่คู่กับฉันก็มาถึง....

...ดวงตะวันในใจของฉัน ที่ได้คอยฉายแสงสว่าง คอยไห้ความอบอุ่นความกล้าหาญ ให้ชีวิตไหม่ของฉัน มันจะริบหรี่ๆ ค่อยๆเคลื่อนดับ... จนสุดท้ายแสงสุดท้ายของเธอที่เป็นดั่งตะวัน จะมอดดับสนิทลง................ จนมันไม่มีทางที่จะขึ้นกลับมาฉายแสงไหม่เหมือนเคย...

จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าอะไรที่พรากเธอไปจากฉัน

รู้แต่ว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมเอาซะเลย เธอผู้แสนดี เธอผู้แสนงดงาม เธอผู้เข้มแข็งและอ่อนโยนกว่าใคร ในชีวิตของฉัน ทำไมต้องมาจากไปอย่างทรมานด้วย ทำไม...... มองไปทางไหนก็เคยมีแต่เธอ สถานที่ที่ฉันและเธอ...อยู่เคียงข้างกันเสมอ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเวลาของเรามันจะสั้นขนาดนี้

ยังมีอะไรอีกมากมายที่อยากจะทำให้เธอมีความสุข

ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่อยากจะเล่าให้ฟัง มีอะไรมากมายหลายอย่างที่ฉันอยากไห้เธอได้เห็นด้วยตาที่ดูเศร้าๆของเธอ... แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้วสินะ เธอคงไม่อาจจะได้ยินอะไรอีกแล้ว พวกผู้ใหญ่ชอบบอกว่าเธอไปอยู่สถานที่สุขแสนสบายแล้วที่บนฟ้าไกลๆ โน่น แต่ฉันว่ามันไม่จริงสักหน่อย

มองครั้งใดก็เห็นแต่ความว่างเปล่าในช่องว่างของหมู่ดาว.......เท่านั้น ที่ว่า เวลาจะช่วยรักษาทุกอย่าง นี่น่ะก็คงจะจริงล่ะมั้ง เพราะอย่างน้อยในตอนนี้ ฉันก็ยังอยู่ที่นี่ ทั้งๆ ได้ที่สูญเสียคนฉันที่รักที่สุดไปแล้ว ฉันยังคงอยู่แม้จะไม่มีคนที่รักฉันและฉันก็รักเขามากที่สุดเช่นกัน อีกต่อไป...แล้ว .....

มันช่างแสนยาวนานเหลือเกินกับเวลาที่ผ่านไปโดยไม่มีเธอ

รู้ไหม…มันน่ากลัวมากเลยนะ ที่วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาแล้วก็ตระหนักว่า ฉันจำเสียงของเธอไม่ได้แล้ว ฉันไม่อาจจะจำภาพที่เธอยิ้มไห้ฉันเป็นครั้งสุดท้าย .....ความรู้สึกที่ฉันคงมีกับเธออยู่เสมอ...ได้ลบเลือนไปจากใจและความทรงจำ จุดสิ้นสุดอยู่ที่ไหนหนอ.... แล้วฉันพอจะหวังให้เราพบกันอีกสักครั้งได้ไหม

ถ้าในชาติภพหน้ามีอยู่จริง และถ้าไม่เลยจนเกินไปนักสำหรับเธอที่ฉันคิดว่าเธออาจจะรอฉันอยู่

ในวันครั้งหน้าสักวันนึงเราก็อาจจะได้พบกันใช่ไหม ถ้าเธอรู้เข้า เธออาจจะเอื้อมมือที่ผอมบางเขกหัวฉันแล้วว่าพูดอะไรเพ้อเจ้ออยู่เหมือนเคยนะ ... แต่ขอให้ฉันได้หวังเถอะ มันเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน ...ที่มันแสนจะมีค่า บางทีมองคนเขาคุยกันกะหนุงกะหนิงประสาแม่ลูก ก็อดอิจฉาไม่ได้สักที

แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่เคยคิดอยากจะเป็นแบบเขาเลยสักครั้งเดียว

เพราะเธอเท่านั้นที่ฉันจะเรียกว่า “แม่” ไม่มีใครจะมาแทนที่เธอนับจากนี้ และ ตลอดไป.... สิ่งที่เธอเคยสอนไว้ ฉันจำได้อยู่เสมอ และจะทำให้ได้อย่างที่ไม่ให้เธอต้องอายใคร ถึงมันจะยากอยู่บ้าง แต่อย่างหนึ่งที่เธอมั่นใจได้เลยคือฉันจะเข้มแข็ง ฉันจะไม่หวั่นไหว ฉันจะไม่ยอมแพ้

.......เพราะฉันได้ผ่านความเจ็บปวดที่สุดมาแล้ว

ขอฝากความรักความคิดถึงทั้งหมดไปกับแสงกะพริบของดาวดวงน้อยๆ ที่ส่องแพรวพราวนภาอยู่แสนไกล ที่ฉันยังเชื่อ เผื่อว่าเธออาจจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในอีกฟากหนึ่งของเวิ้งฟ้าในความมืด...แห่งนี้ ความฝันของฉัน ก็คืออยากเป็นอย่างที่เธอเป็น.... รู้อยู่ใช่ไหมคะว่า รักและคิดถึง "คุณแม่" ตลอด





ขอขอบคุณ
http://webserv.kmitl.ac.th/~s7035560/list.html






Create Date : 10 สิงหาคม 2550
Last Update : 10 สิงหาคม 2550 18:02:03 น. 1 comments
Counter : 743 Pageviews.

 
เป็นบทความที่ซึ้งจังเลยครับ...



โดย: Antonymer วันที่: 12 สิงหาคม 2550 เวลา:17:00:47 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คุณนายตระกูลี ฮูหยินตระกูลอู๋
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




นู๋คลับ...เฮ้...มามาเล๊ย
Friends' blogs
[Add คุณนายตระกูลี ฮูหยินตระกูลอู๋'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.