Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2553
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
13 พฤศจิกายน 2553
 
All Blogs
 
ความคืบหน้า...นิยายขายเรท18++...อุบัติเหตุของคนใกล้ตัว...JYP...กัสปาร์ อุลลิแอล

ความคืบหน้า>>>

นิยายเรื่องใหม่ "ขวัญข้าเอย" ได้มาประมาณ 32 หน้าแล้ว ตั้งใจว่าไม่เกินมกราคมปีหน้าเราจะต้องแต่งจบ คงไม่ให้เกิน 200 หน้ากระดาษ ขนาดอักษร 14 หวังนะ แต่ไม่รู้จะทำได้จริงไหม

งานเขียนเรื่องนี้เบากว่าเรื่องก่อนมากอยู่ หนึ่งละ เหนื่อย สองคือ ท้อใจ สามคือ อยากได้เงิน

เหนื่อยก็เพราะพล็อตอลังฯนี่มันเค้นพลังงานและบีบใจเราเหลือเกิน สารพัดจะเป็นกังวล แต่งนิยายยาวๆ คนอ่านก็ขี้เกียจตาม เวลาที่น้อยนิดในแต่ละวัน 22.00-24.00 ทำให้งานเขียนไม่กระเตื้อง (มันคือข้อแก้ตัวของคนไม่เอาถ่าน) อีกทั้งพยายามลด ละ เลิก การติดต่าสื่อสารเรื่่อยเปื่อยบนโลกออนไลน์อยู่ ตอนนั้นเล่นมากไป หลงภูมิ หลงตัวเอง เตร็ดเตร่อวดความคิด(โง่ๆ)ของตัวเองไปทั่ว ผลที่ได้คือจิตตก สุขภาพทรุด โดนหามส่งโรงบาลฯ

ท้อใจ ก็แต่งยาวๆ เยอะๆ ตัวละครมากๆ คนอ่านส่วนใหญ่และสนพ.เขาไม่ตอบรับเท่าที่ควร เขาชอบสั้น เข้าใจง่าย ตัวละครสองตัว พระเอกนางเอก สถานที่คือบนเตียงหรือเปลี่ยนสถานที่ตามแต่ใจคนเขียนและความต้องการของตลาดเท่านั้นพอ ฉะนั้นแต่งสั้นๆ แต่เข้าใจง่าย (หวังว่ามันจะประสบผลตามที่เราหวัง มิใช่เราคิดไปเอง)

อยากได้เงิน โอ้วววววว แต่งจบเร็ว รวมเล่มเร็ว ได้เงินเร็ว มันคือความจริง


นิยายขายเรท18++>>>

ก็อะนะ บางทีมันก็มีแวบๆ เข้ามา ไปแต่งแนวนี้ดีไหม ประสบความสำเร็จเร็วดีออก ตลาดเปิดกว้าง360องศาแล้ว สามารถยึดอกว่าตัวเองเป็นนักเขียนชื่อดังได้ด้วยมิใช่หรือ ปีนึงเข็นงานออกมาสัก12เรื่อง รวดเร็วดีแท้หนอ
นิยายแนะนำ นิยายขายดี ตามร้านหนังสือโชว์หราก็แนวนี้ทั้งนั้นนี่นา เอามั่งดีไหม ไส้ไม่แห้ง หน้าไม่หมอง ราศีนักเขียนขายดีจับตั้งแต่จรดแป้นพิมพ์เลยนะเอ้า

บางเรื่องพิมพ์ที10,000เล่มขึ้น หน้าหนึ่งมี 22 บรรทัด นิยายต้นฉบับนิดเดียว แต่ทำเป็นเล่มขายได้ 250++ เอาเปรียบคนอ่านมากไปเปล่าคะสนพ. สนพ.ได้เงินเยอะ คนเขียนค่าต้นฉบับงาม คนอ่านได้คลายเครียดและยินยอมพร้อมจ่ายเสียด้วยสิ ผู้ชายเขามีหนังสือโป๊ได้ เราก็ต้องมีอะไรมาปลดเปลี้องได้ว่างั้นเถอะ แต่จะดีกว่าไหมถ้าอ่านคนจะอายุมากกว่า 18 คนแต่งก็เพลาๆ ภาษาหยาบโลนลงหน่อยเถอะ ร่องหลืบ ทั้งปาก ทั้งนิ้ว ทั้งลิ้น ทั้งแก่นกาย เด้งรับ กระดกก้นกันท่าไหนนี่ต้องบรรยายถึงขนาดนี้เลยหรือ สารพัดท่าไม่พอ สารพัดสถานที่กันเข้าไปอีก ทั้งเรื่องพระนางวนเวียนอยู่ไม่พ้นเตียง เกลียดก็ข่มขืน รักก็ร่วมรัก หึงหวงก็ร่วมรัก แก้แค้นก็ร่วมรัก ไม่ได้ซื้อมาอ่านนะ แต่มักไปเจอนิยายออนไลน์แนวนี้ แล้วบอกว่ากำลังจะได้ตีพิมพ์ หากว่าต้นฉบับเพียวๆ อย่างที่ว่ามา สนพ.ก็แน่มาก แต่อย่างว่าเขาทำการค้า กำไรคือสิ่งที่ต้องการ
สนพ.แนว18++ โรมานซ์ผุดขึ้นมากเชียว เขียนนิยายเน้นฉากเซ้กส์ แต่เอาคำว่าโรมานซ์มาอ้าง นิยายแปลหนักกว่านี้อีก ทำไมไม่ไปด่า คนเขาไม่ด่าก็เพราะว่าพล็อตเขาส่วนมากไม่กลวงโบ๋นี่ค่ะ โดนคนอ่านที่รับนิยายเรทคุณภาพต่ำไม่ได้ต่อว่านักเขียนหรือสนพ. แฟนคลับก็จะโผล่ออกมาว่าไม่อ่านอย่าเสือก ไม่ชอบก็ไม่ต้องมาแหยม อืม...ฉันก็ไม่น่าจะไปแหยมกับเขาเลยนี่เนาะ


อุบัติเหตุของคนใกล้ตัว>>>

น้องเขยจอดรถติดไปแดง พอไฟเขียวยังไม่ออกตัว มีรถพุ่งมาชนท้าย รถของน้องเขยกระเด็นไปเกยบนฟุตบาธสูงๆ รถเอียงกระเท่ รถพัง คนชนซิ่งหนี จดทะเบียนทัน แต่มารู้ว่านั่นคือทะเบียนปลอม ประกันรถยังไม่ได้ต่อ ถามหาทีวีวงจรปิดของตำรวจ ก็ได้คำตอบว่าเขาติดไว้เฉยๆ เขาบอกว่าไม่ได้เปิด ไม่มีเทป มีแต่เครื่อง แล้วติดทำซากอะไร ติดไว้เป็นเครื่องประดับสี่แยกหรือไงฮึ โชคดีที่ไม่เป็นอะไร เพราะว่ารถเพิ่งจะออกตัวนั่นเอง แต่เห็นสภาพรถแล้วปวดใจอยู่ ค่าเสียหาย 10000++ เขาเรียกว่าซวยไป


JYP>>>

หลานสาวส่งเทปไปเข้าออดิชั่น (เดาะภาษาต่างประเทศ แต่เขียนไม่เป็น) ของค่ายนี้ ตอนที่รู้มีเวลาอาทิตย์เดียว แต่ก็ให้มันเต้นๆ แล้วส่งเทปไปให้เขาดู แถมวันที่แม่มันบันทึกภาพนั้น หลานมันเต้นไป น้ำมูกย้อยไป อนาถนัก เมื่อวันศุกร์พ่อมันโทรมาบอกว่าผ่านรอบ 100 คน (เราคิดแบบร้ายๆ ว่า มีคนส่งถึง100คนเปล่าวะ ก็ข่าวมันเงียบมาก เราอยู่บ้านนอก พ่อมันอยู่เมืองกรุงยังรู้ข่าวเอาอาทิตย์สุดท้าย ส่งเทปก็วันสุดท้าย ส่งทางรถทัวร์ให้พ่อมันเอาไปส่งที่รับสมัครอีกที)

วันอาทิตย์นี้ที่ตึกใบหยกจะคัดให้เหลือ 40 คน ส่งแรงใจไปให้หลาน มันชอบทางนี้ เมื่อต้นปีก็ประกวดหนูน้อยแบร์นเข้ารอบ 50 คน ติดหนูน้อยอะไรไม่รู้ของนมตราหมี (หนูน้อยหมีหรือเปล่าหว่า) ก็ไม่ได้โหวตอะหยัง เพราะว่ารู้ๆ เห็นๆ แล้วจากการประกวดหนูน้อยอันแรกว่า มันเป็นการตลาด เหยียบไว้ๆ รู้แล้วเหยียบไว้นะเรา

เด็กเก่งที่เมืองกรุงก็มีเยอะ คาดหวังอะไรไม่ได้มากนักหรอก หลานมันเต้นๆ ตามนักร้องเกาหลีอะไรของมันไป แม่มันก็สนับสนุนของมัน แบบว่าแม่อยากเป็นดาว แต่ไปไม่ถึง ส่งพ่อเข้าประกวด พ่อก็แพ้โหวตเสียนี่ กลายเป็นศิลปินไส้แห้งอย่างเต็มรูปแบบ ตอนนี้ก็เลยส่งลูกไปตามฝันแทน หลานมันก็ชอบด้วยนั่นแหละ ทำได้ก็สนับสนุนกันไป

จบการพล่ามยาว

ป.ล.ตอนแรกกะยาวกว่านี้ แต่เอาเถอะๆ เราเขียนเองสนุก แต่เผื่อมีคนอยากอ่าน วันหลังเขาจะไม่มาเยี่ยมบ้านเราอีก

ลืม... มาต่ออีกนิด ด้วยหัวใจมันเรียกร้อง
ตอนนี้อยู่ในโหมดหลงเสน่ห์ผู้ชายคนนึงอยู่

เห็นมาหลายเดือนแล้ว แต่ก็ลืมๆๆ เอ๊ะยังไง และพอดีเพิ่งจะรู้ชื่อเขา อ๊างงงงงง หล่ออ่ะ...มาเป็นพระเอกนิยายพี่สักเรื่องดีไหมน้อง



พรีเซ็นเตอร์น้ำหอม





15 พ.ย.

เมื่อวานบ่ายสามหลานโทรมาหาบอกว่า ป้า...นาโนตกรอบแล้วล่ะ ถามหลานว่าเสียใจไหม หลานก็บอกว่าเสียใจอยู่ แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก เราก็บอกว่าดี ครั้งหน้าเอาใหม่ ก็คาดหวังห้าสิบๆ นั่นแหละ หลานก็เพิ่งจะเริ่มหัดเต้นตามคลิปได้ไม่กี่เดือนเอง

พอค่ำๆ แม่มันโทรมาเล่าให้ฟัง ตอนที่ส่งหลานเข้าห้องไป มีรูเล็กๆ แม่มันก็แอบดู ได้รู้ว่าเทปที่เอาไปเปิดกับเครื่องที่ทีมงานเอามาไม่ได้ เรื่องภาษาไม่เป็นปัญหาหรอก เกาหลีหน้าเรียบๆ หลานก็ไม่ได้กลัวอะไร แต่แม่มันบอกว่าคงสติแตกกับคุณล่ามแว๊ดๆๆๆ นั่นแหละ แล้วมันก็หมดความมั่นใจ เขาให้มันร้องเพลงเกาหลีและเต้นไปด้วย มันก็ทำ แต่ว่าเสียงหงุงหงิงแล้ว แม่มันก็เบาใจว่าลูกสาวเต้นได้ตามสเต็ปอยู่ แต่ว่าคงประหม่าไปแล้วล่ะ มียัยเจ๊มาแว๊ดๆ เสียงแหลมขนาดนั้น กรรมการเกาหลีนี่ไม่มีผลต่อความรู้สึก มันมาเสียเซลฟ์ตอนล่ามแปลออกมาแล้วใช้เสียงแปดหลอด หลานออกมาก็หน้าเสียๆ นั่นแหละ แต่พอออกมาหน้าห้อง นักข่าวและช่างภาพที่มาทำข่าวก็ถามว่าเข้ารอบไหม หลานก็ตอบว่าตกรอบค่ะ เขาถามว่าทำไมล่ะ ก็บอกว่าแผ่นเพลงเปิดไม่ได้ค่ะ เขาก็ขอให้เต้นและร้องให้ดู หลานมันก็ทำ และก็ทักทายเป็นภาษาเกาหลีที่หัดมาจากบ้าน ทุกอย่างตรงเป๊ะ แต่หน้าหลานเราแม่มันบอกว่านิ่งมาก คงอยู่ในช่วงวิญญาณลอยล่อง ทีมงานเขาก็ถ่ายๆ ไป 40 คนที่ผ่านเข้ารอบก็ไปเจอกับนิชคุณ

หลานเราอายุ 6 ปี อยู่ป.1 เด็กสุดคนเดียวเลย นอกนั้นคือประถมปลาย ม.ต้น และก็นั่งเครื่องมาจากเกาหลีและต่างประเทศกันหลายคน เราหรือก็นึกว่ามีแต่คนในประเทศไทย เด็กที่เต้นcoverไปแข่งกันหลายทีมเลย ร.ร.ส่งเด็กนักเรียนเข้าร่วมก็มี

ถือว่าอย่างน้อยหลานก็ได้ลองทำแล้ว ไปเดี่ยวๆ เสียด้วย ถือว่าเป็นประสบการณ์ของหลาน อยากทำ ก็ได้ลงมือทำแล้ว หากจะเอาดีทางนี้ก็คงต้องฝึกๆๆ จริงจัง ไม่มีที่ให้เรียนเพราะบ้านอยู่ต่างจังหวัดก็คงฝึกจากคลิปเอา

น่าเสียดายที่แผ่นที่เตรียมไว้อย่างดีดันเล่นกับเครื่องของทีมงานไม่ได้ แม่มันก็ว่าเป็นเครื่องเล็กๆ เหมือนวิทยุเลย ไม่เคยเห็น เราก็นึกว่าจะเป็นเครื่องคอมพ์ อันนี้โทษใครไม่ได้มั้ง ไม่ผ่านก็คือไม่ผ่าน กลับมาเรียนหนังสือไป ว่างก็ไปใหม่ ถ้าใจมันอยากจะทำ

ป.ล.เคยจิตตกแล้วหายไปนาน พอมีอะไรมาสะกิดก็กลับมาคิดอีก วันนี้ดันไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยในพันทิปแวะไปเจอกระทู้ของตัวเองที่เก็บในคลัง โอ้ววว...ความทรงจำอันโหดร้ายเข้าโจมตี ตอนนี้อยู่ในภาวะงง สรุปว่าคนนั้นน่ะ คนที่เราควรจะซูฮกก้มหัวให้อย่าได้เผยอริอาจไปต่อปากต่อคำน่ะ เป็นหญิงหรือชายหว่า พูดค่ะ นะคะ แต่ไหงบางทีก็เป็นครับ แถมเพิ่งจะมีรูปยืนยันตัวตนว่าเป็นชายอีก อืม...นะ สุภาพ กับ บุรุษ ไม่ได้อยู่ด้วยกัน


Create Date : 13 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 15 พฤศจิกายน 2553 16:07:25 น. 14 comments
Counter : 1224 Pageviews.

 
มาเยี่ยมและเป็นกำลังใจให้ค่ะ

ของข้าเจ้าเองก็เค้นสุดพลังเหมือนกันค่ะ กลัวเหมือนกันว่าจะออกมาไม่ดี กำลังนั่งมึนเลย T^T

สู้ๆๆ ค่า ทั้งครอบครัวเลยเน้อ ^O^



โดย: วนาพิ/ชิมารส วันที่: 13 พฤศจิกายน 2553 เวลา:17:17:20 น.  

 
กรีดร้อง....... น้องสาวมาเร็วแท้ พี่สาวเพิ่งตอบเม้นต์ไปบล็อกที่แล้ว คิดถึงๆ เหมือนกันเน้อ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมพี่ค่ะ สู้ๆๆ เหมือนกันนะคะ

มีอะไรฝากข้อความไว้นะ หน้าบ้าน หลังบ้านหรือเมล์ก็ได้


โดย: อิมาอิซัง วันที่: 13 พฤศจิกายน 2553 เวลา:17:26:17 น.  

 
อย่าเขียนเลยครับนิยายติดเรท มันไม่ยั่งยืน ไม่สนับสนุน


โดย: สมัชชาความรักแห่งชาติ วันที่: 13 พฤศจิกายน 2553 เวลา:19:57:57 น.  

 
p>^



^



แวะมาเยี่ยมจร้า  Smiley


^^Smiley


 





โดย: สาวสะตอใต้ วันที่: 13 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:09:30 น.  

 
ขอบคุณค่ะคุณสมัชชาความรักแห่งชาติ^^

ไม่แต่งอยู่แล้วค่ะนิยายที่เน้นขายแต่ฉากเรท ฉากร่วมรักพล็อตกลวงแบบนั้นน่ะ (เดี๋ยวมีระเบิดลงบ้านอีกแน่เรา)
หากว่าไม่ยั่งยืนนี่ เดี๋ยวนี้คงไม่ใช่แล้วค่ะ สนพ.แตกหัวใหม่เพียบ พิมพ์เอง ขายเองก็เยอะ ตลาดกว้างมาก ต่อให้แพงแค่ไหนคนอ่านที่เขาชอบเขาก็ซื้อกัน นิยายหนึ่งเรื่องสร้างรายได้ให้นักเขียนอย่างน้อยๆ ก็หลักแสน พิมพ์ซ้ำก็กินต่อไป นี่คือรายได้ 8-10%

เรียกว่ารายได้ดี พรสวรรค์สร้างมั้ง ความสมจริงของพล็อตหรือภาษาไม่ใช่ส่วนสำคัญที่คนอ่านต้องการ เน้นความสมจริงของฉากร่วมเพศเสพสังวาสเข้ามาแทน ปีหนึ่งๆ เข็นงานเขียนออกมาสักสี่ห้าเรื่องนี่ก็ฟันไปครึ่งล้านแล้ว และที่ทำให้ได้รับค่าต้นฉบับมาก คุณก็ต้องเขียนให้ถูกใจตลาด นั่นก็คงไม่พ้นเรื่องเซ็กส์ นิยายขายได้ ก็ต้องพิมพ์มาก ใครที่ยึดอาชีพนักเขียนก็ต้องมีส่วนหนึ่งละที่เน้นแต่งแนวเรท
แต่งเพราะรัก
แต่งเพราะเงิน
แต่งเพราะอยากเขียนตามใคคนอ่านก็ว่ากันไป เรื่องเซ็กส์โจ๋งครึ่มกลายเป็นค่านิยมใหม่ บ่นมากไปเข้าข่ายว่าอิจฉา

คนอ่านอยากคลายเครียดด้วยนิยายเน้นฉากร่วมรัก พระเอกจอมข่มขืน นางเอกชอบความรุนแรง

นานาจิตตังใจใครใจมัน เราไม่ชอบเราก็บ่นๆ ไป555



โดย: อิมาอิซัง วันที่: 13 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:13:41 น.  

 
อ้าว...ทักทายคุณสาวสะตอใต้ค่ะ พรุ่งนี้วันหยุดพักผ่อนอีกวันแล้ว มีความสุขนะคะ

พรุ่งนี้กะรัตหยุดร้าน เย้...มีเวลาเขียนนิยายเพิ่มแล้ว

ฝันดีค่ะ ต้องขึ้นเร็วหน่อยแล้ว เอาเวลาไปเขียนความฝันของตัวเองต่


โดย: อิมาอิซัง วันที่: 13 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:15:12 น.  

 
ขอบคุณสำหรับคำอวยพรค่ะพี่ ข้าเจ้าจะพยายามเต็มที่ค่า

เราแต่งเอาหวานๆๆ ดีกว่าพี่ เอาให้หวานตายกันไปข้าง =w=
555+

เป็นกำลังใจ รอที่จะได้พบี่งานหนังสือนะคะ มามีตเดียวกับพี่มูนไหมพี่ จะได้เจอคนอื่นๆ ด้วยค่า

คิดฮอดพี่เสมอ ^O^


โดย: วนาพิ/ชิมารส วันที่: 14 พฤศจิกายน 2553 เวลา:13:00:42 น.  

 
หวานตายกันไปข้าง ก็เกิดกรณีเลี่ยนจังเลยๆ 555 เกิดอาการสับสนๆ แต่งยังไงให้มันขายได้วะ

งานหนังสือยังไม่รู้ว่าจะไปอีกหรือเปล่าค่ะ ไปเดินเล่นส่วนตัวน่ะคิดว่าหนึ่งปีจะไปให้ได้สักครั้งนึง แต่ต้องดูเงินดูความอยากของตัวเองก่อน ชอบนะบรรยากาศงานหนังสือ แต่ไม่ชอบคน และโรคภูมิแพ้มันไม่น่าจะพาตัวเองเข้าเมืองใหญ่น่ะ และอีกอย่างเวลาเห็นหนังสือตัวเองขายไม่ได้นี่ มันเศร้า เห็นนั่นนี่มากไปก็เอามาบั่นตัวเอง

ส่วนมีตบอร์ดหรือว่าพบปะผู้คนน่ะ เจอกันวงแคบๆ อยากไปอยู่ค่ะ แต่ให้เจอคนมากๆ ก็ขอบายเด้อ พี่ชอบหมุนรอบตัวเอง

ไว้หนังสือน้องรวมเล่มมีแจกลายเซ้นต์พี่สาวจะไปเข้าแถวรอ


โดย: อิมาอิซัง วันที่: 15 พฤศจิกายน 2553 เวลา:16:13:34 น.  

 
พี่สาวไม่ต้องเข้าแถวรออ่ะค่ะ หนูลัดคิวให้เลยค่า ^O^

อีกอย่างตั้งใจว่าจะไม่แจกลายเซ็นต์ จะเซ็นต์ให้เฉพาะคนที่สนิทอ่ะค่ะ(ไม่ได้หยิ่งนะพี่ แต่ไม่กล้า T^T)

มีตกาย่าเว็บพี่มูนอ่ะค่ะ หนูไปทุกปี ประมาณสิบกว่าคนได้อ่ะค่ะ หื่นกันสุดๆๆ T^T
พี่มาางานหนังสือวันไหน รบกวนบอกด้วยเน้อพี่ ขอบคุณค่า ^O^


โดย: วนาพิ/ชิมารส วันที่: 17 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:40:12 น.  

 
หวัดดีครับ...

ตามมาดูความก้าวหน้าครับ
ขอเป็นกำลังใจให้เสมอ
ผมว่าอะไรที่อยากทำก็ทดลองได้นะ
สมัยวัยรุ่นยังจำเรื่อง "หลายชีวิต" ของท่านคึกฤทธิ์ อ่านไปเกร็งไป
กระทั่งอุษณา เพลิงธรรม 'รงค์ วงศ์สวรรค์ เขียนวิจิตรกามาวรรณกรรมได้เด็ดดวงนัก
อิมาอิซังอาจเป็นนักเขียนสตรีดัง(แนวนี้)ก็ได้ ชิมิ


โดย: Dingtech วันที่: 23 พฤศจิกายน 2553 เวลา:9:53:13 น.  

 
ไม่ได้ๆ ค่ะ ลัดคิวได้ไง แก่แล้วเป็นตัวอย่างไม่ดีได้อย่างไร อิอิ

คิดเหมือนๆ กันค่ะ เกรงใจกับการยืนที่บูธค่ะ รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวเกะกะ อีกอย่างเกรงใจคนเลือกหนังสือ บางคนเขาก็ไม่ใช่อยากจะได้ลายเซ็นต์คนเขียนนักหรอก

ยิ่งไม่สนิทกันนี่ยิ่งไม่กล้าร่วมค่ะ เขินค่ะ พี่ออกแนวถ้าไม่รั่วก็จะนิ่งน่ะค่ะ เดี๋ยวรับกันไม่ทัน 555

ไว้ไปงานหนังสือเมื่อไหร่จะส่งข่าวนะคะน้องสาว

สวัสดีท่านผู้อาวุโสค่ะ ขอบคุณที่แวะมาติดตามข่าวค่ะ อิมาอิเสียอีกนานๆ ทีจะโผล่ไปเยี่ยมเยือน ไปทีมีอะไรให้อ่านมากเชียว ล้วนมีสาระทั้งนั้น

เรื่องนิยายแนวอีโรติกนี่ฝีมือไม่ถึงนักเขียนรุ่นครูหรอกค่ะ กลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้จนกลายเป็นแค่งานเขียนนิยายขายเรทไร้ข้อคิดเสียมากกว่า งานรุ่นครูมีมนต์ขลังค่ะ เท่าที่ผ่านตาไม่ว่าของไทยหรือเทศ อ่านแล้วมันจุกๆ เจ็บๆ ในอกนา อ่านแล้วมีอะไรให้คิด คิดๆ อยู่นั่นแหละ

ขอเป็นนักเขียนนิยายรักหวานๆ หรือไม่ก็ควบชีวิตจริงก็คงพอค่ะ เท่าที่เขียนในนิยายเรื่องแรกก็ถือว่าพอดีแล้วค่ะไม่มากกว่านี้หรอก


โดย: อิมาอิซัง วันที่: 23 พฤศจิกายน 2553 เวลา:19:52:12 น.  

 


สวัสดีค่ะ คุณอิมาอิซัง
สบายดีค่ะ ช่วงนี้พักนิยายไว้ก่อน เขียนตำราหัวปักหัวปำค่ะ

มีงานลอยกระทงทีไร เป้าหมายหลักคือ ไปเดินหาซื้อของกินนี่แหละ มีร้านรวงมาขายถึงที่ แค่เดินออกจากบ้านก็ได้ของกินเยอะแยะ

ไม่ได้ลอยกระทง เดินดูอย่างเดียว


โดย: redclick วันที่: 23 พฤศจิกายน 2553 เวลา:23:08:24 น.  

 
คิดถึงเช่นกันค่ะ ช่วงนี้มัวแต่ขลุกอยู่แต่ Facebook กับเวยปั๋ว (ทวิตเตอร์จีน คงไม่ต้องบอกนะคะว่าไปเพราะใคร 55) เลยไม่ได้เข้าบ้านบล็อกแกงค์เลย

ไม่ว่าพี่สาวคนนี้กำลังทำอะไรอยู่ ข้าวขออวยพรให้พี่สาวโชคดีนะคะ


โดย: ข้าวสวย IP: 124.122.179.5 วันที่: 23 พฤศจิกายน 2553 เวลา:23:51:54 น.  

 
ทักทายครูเรดค่ะ
กะรัตไม่อยากพักนิยายค่ะ กำลังจะสร้างรายได้จากงานเขียนน่ะค่ะ ก็เลยพักไม่ได้ อยากทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักหน่อยน่ะค่ะ เรื่องของกินในงานวัดงานประเพณีนี่ของชอบค่ะ แต่เดี๋ยวนี้ไม่เป็นเหมือนแต่ก่อนแล้ว ไม่สนุกเท่าไหร่ด้วย อาจจะเป็นเพราะเราโตแล้วนั่นแหละเนาะ

เค้ารู้ๆ ว่าน้องข้าวติดบ่วงอิตงอยู่555 ไม่เป็นไรค่ะ พี่คิดถึงพี่ก็จะไปหา ไม่มีเฟชบุกด้วย เห็นใครๆ ก็อับพความเป็นไปของชีวิตบนนั้นกัน

อวยพรน้องสาวเช่นกันค่ะ รอไว้สักวันพี่จะให้น้องสาวพาไปตามหัวใจ มาเป็นไกด์ให้พี่สาวหน่อยเถอะ


โดย: อิมาอิซัง วันที่: 24 พฤศจิกายน 2553 เวลา:15:16:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นางสาวอ้วนจัง ตังค์มากมี
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]





ฝาก"บัลลังก์เสน่หา : จากหนึ่งคำมั่น ตราบสิ้นนิรันดร์" ด้วยค่ะ
กรงขังสิเนหา
ทาสสวาทเงาเสน่หา
บุพเพเล่ห์จันทร์
ในรั้วรัก
เสี้ยวสิเน่หา
รอยนิรันดร์
กลีบเหมยกลางทราย
เล่ห์รักร่ายปรารถนา
ตะวันเยี่ยมรุ่ง
ขวัญข้าเอย
ลิขิตลวง
สิ้นแสงรังสิมา (หนึ่งหทัยมังกร)
ดาริกากลางใจ (ดวงใจรักจ้าวยุทธ์)
หากฟ้าไร้เมฆินทร์ (ทาสรักสลักใจ)
ฤาศศินอำพราง (ยอดพธูจอมทัพ)
รื่นกลิ่นปทุม
รักลุ้นวุ่นหวาน
สัญญาลับฉบับรัก
เพียงสิ้นชีวา
เนื่องนิจสิน
แม้นเดือนดับ
จันทร์ร้างฟ้า
กรงบรรณาการ
ฝนซาเมื่อฟ้าสาง
กลีบเก็ดถวา
แสงแรกของตะวัน
ทั้งหมดภายใต้นามปากกา วิรมย์รดา กะรัต ลนาริน ธาราพิศุทธิ์
Friends' blogs
[Add นางสาวอ้วนจัง ตังค์มากมี's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.