สิงหาคม 2552

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
30
31
 
 
All Blog
แผนให้เอื้อไปโรงเรียน
ทุกเช้าวันไหนที่เอื้อไม่ร้องไห้...ไม่ไปโรงเรียน วันนั้นโลกแทบหยุดหมุน เพราะน๊าน นานจะเกิดขึ้นสักครั้ง และมันก็ทำให้แม่ปวดหัวแทบทุกเช้า บางวันถึงขั้นโป๊ไปถึงหน้าโรงเรียนถึงจะยอมใส่เสื้อผ้า ล่าสุดอาละวาดหน้าโรงเรียนเลย ขาเกี่ยวเบาะรถไว้แน่น ปากก็ร้องเอื้อไม่อยากไปโรงเรียน เดือดร้อนคุณลุงเกษม(ลุงขับรถตู้รับส่งนักเรียน) ต้องมาอุ้มลงจากรถ พร้อมปลอบว่าไม่อยากมาก็ไม่เป็นไร มานั่งเฉย ๆ ก็ได้ --" วีรกรรมเรื่องเอื้อไม่ไปโรงเรียนนี่เขียนทั้งวันก็ไม่หมด -'- และที่แปลกพอกลับจากโรงเรียนหน้าตา ท่าทางก็มีความสุขดีทุกวัน เลยไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ชอบไปโรงเรียนถึงขนาดนั้น นี่ก็ได้แต่ปลอบใจว่าถ้าไปอยู่ที่อังกฤษแล้วคงจะไม่เป็นแบบนี้นะ เพราะใคร ๆ ที่มีประสบการณ์ก็บอกว่าเอื้อจะมีความสุขกว่า เพราะโรงเรียนที่นู้นมีอิสระกว่า นี่ถ้าไม่ติดว่าจะต้องย้ายไปอังกฤษ เอื้อก็คงได้เรียนที่ปัญโญทัยแล้ว เพราะเป็นโรงเรียนที่คุณพ่อ กับแม่เลือกแล้วว่าน่าจะเหมาะกับเอื้อที่สุด... แต่จะว่าไปที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่เอื้อก็ยังคงร้องไม่อยากไปโรงเรียนอยู่ร่ำไป

ช่วงนี้เป็นช่วงลัลล้าของแม่ เลยมีเวลาไปรับเอื้อที่โรงเรียนได้บ่อย ๆ ทุกครั้งที่ไปรับเอื้อ เอื้อก็จะพาแม่ไปนั่งร้านหนังสือที่คุณปู่เคยพามาแค่ครั้งเดียว แต่ไปกับแม่ทุกครั้งที่แม่มารับ ด้านในเป็นร้านหนังสือให้เช่า ส่วนด้านหน้าขายน้ำปั่น ไอศครีม ลอดช่อง เอื้อไปถึงก็จะสั่งน้ำปั่น 1 แก้ว เมนูที่สั่งไปแล้วก็มีน้ำราสเบอร์รี่ แอปเปิ้ล เลมอน ส่วนเมนูอื่น ๆ ก็แล้วแต่แม่จะสั่ง เพราะเอื้อขอแค่น้ำปั่นแก้วเดียว พอสั่งเสร็จก็จะพากันไปนั่งด้านข้างร้านที่จัดไว้อย่างน่ารักเป็นม้านั้งไม้ แล้วลมก็พัดเย็นสบาย เพราะเป็นช่องระหว่างตึก พอนั่งพักหายเหนื่อยแล้วก็เดินทางกันต่อ ถ้าแม่ไปรับ เอื้อจะต้องนั่งรถเมล์บ้าง สองแถวบ้าง หรือไม่ก็แท็กซี่ ซึ่งดูเอื้อจะชอบมากกว่าการที่ขับรถมารับซะอีกบ้านเราห่างจากโรงเรียนประมาณ 2 กม.ก็เดินทางแบบสบาย ๆ เอ้อระเหยกันตามประสาแม่ลูก เพิ่งรู้ว่าการรับส่งลูกไปโรงเรียนนี่มันมีความสุดที่ซู้ดดดด..... แม้ว่ากระเป๋าจะฉีกบ้างเป็นครั้งคราว เพราะฮีจะแปลงร่างเป็นนักช้อบทันทีเมื่อมีโอกาส คือพอกินน้ำปั่นเสร็จ ก็จะให้แวะเซเว่นดูหนังสือ หรือแผ่นซีดีการ์ตูนอีก --"

ช่วงนี้มีดื้อมาก ดื้อน้อยแล้วแต่โอกาส เพราะคุณปู่ คุณย่าอยู่บ้านเยอะหน่อย เพราะทั้งลูกชาย และหลานชายจะไปอยู่อังกฤษหลายปี เอื้อเลยมีคนตามใจ ก็เลยแผงฤทธิ์เป็นพัก ๆ ทำเอาแม่ต้องนับ 1 ถึง 100 บ่อย ๆ บางครั้งอยากเข้าไปข่วนซักแควก สองแควก TT ช่วงสองอาทิตย์ที่แล้วเอื้ออาเจียน ตามมาด้วยไข้ต่ำ ๆ หลังจากนั้นก็ไม่ยอมกินอะไรทั้งนั้น เข้าใจว่าเอื้ออาจจะถือศีลอด --' แต่พอมาอาทิตย์นี้เอื้อก็กินแบบอุตลุด สามารถส่งไปแข่งรายการกินไม่หยุดได้เลย...

กลับมาเรื่องแผนหลอกล่อให้เอื้อไปโรงเรียน...จึงดำเนินมาอย่างเงียบ ๆ ซึ่งเป็นแผนแรกและแผนเดียวในตอนนี้....นั่นก็คือ

แผนอนาถบิณฑิกเศรษฐี เรื่องมีอยู่ว่าท่านเศรษฐีมีบุตรชายหนึ่งคนชื่อกาละ ลูกชายคนนี้ไม่เอาไหนเอาแต่เที่ยวเตร่ ท่านเศรษฐีเห็นว่าถ้าปล่อยเอาไว้อย่างนี้กาละจะหนีไม่พ้นอบายภูมิ จึงคิดอุบายจ้างลูกไปถือศีล เข้าวัดฟังธรรม จากนั้นก็จ้างให้ฟังพระพุทธเจ้าเทศนา โดยให้จำมาให้ได้ 1 บท แต่ด้วยพระพุทธองค์ทรงหยั่งรู้ด้วยญาณว่ากาละมาเพื่อจุดประสงค์ใด จึงทำให้กาละจำบทธรรมไม่ได้ กาละเข้าใจแต่จำไม่ได้จึงต้องจำบทต่อไป ๆ ในที่สุดกาละก็เข้าใจพระธรรมเทศนาที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงไว้อย่างแจ้มแจ้ง แล้วได้สำเร็จเป็นพระโสดาบัน เล่ามาซะยืดยาวสรุปก็คือการจ้างเอื้อไปโรงเรียน แม้ว่าจะมีนักจิตวิทยาทั้งหลายจะบอกว่าไม่ควรให้อามิสสินจ้างลูกเพื่อให้ไปโรงเรียนก็ตาม แต่งานนี้แม่ถือว่าจริตใครก็จริตมัน แต่ละคนไม่เหมือนกัน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลรึเปล่า ความคิดนี้เริ่มมาจากเอื้อชอบร้องขอของเล่นบ่อย ๆ ทั้งที่บ้านก็แทบไม่มีที่จะเก็บอยู่แล้ว แม่ก็เลยจะให้เอื้อเก็บเงินซื้อของเล่นเองโดยเอื้อต้องช่วยทำงานบ้าน เก็บของเล่น ทำความดี ไปโรงเรียน ก็จะให้เงิน 1 บาทเป็นค่าตอบแทน วันแรกที่เริ่มใช้แผนนี้ เอื้อก็เก็บรองเท้าแม่เข้าตู้ ช่วยล้างแก้วน้ำ(ของตัวเอง)แลน่ารักมั่ก มาก จบลงด้วยการทวงเงิน 1 บาท ซึ่งก็ได้เป็นขวัญกระเป๋าไปเรียบร้อยแล้ว แต่ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ก็ยังไม่เห็นผลนัก แต่ยังไงก็จะลองใช้ไปอีกซักพัก เพราะอาจต้องเอาไว้ใช้ที่อังกฤษด้วย ถ้าเอื้อยังคงร้องไม่ไปโรงเรียนอยู่ ที่นั้นแม่จะไม่มีตัวช่วยเลย (ที่นี่ยังมีคุณปู่ คุณย่า พี่มะลิ) ส่วนแผนสำรองตอนนี้ยังคิดไม่ออก จะมีก็แต่แผนประคับประคองกันต่อไป -"-



ปล ช่วงนี้หมาแต้มป่วยไม่รู้ว่ากลับมาจะได้เจอหน้ากันรึเปล่า เลยขอเก็บรูปไว้เป็นที่ระลึกก่อน



Create Date : 22 สิงหาคม 2552
Last Update : 6 กันยายน 2552 9:34:32 น.
Counter : 393 Pageviews.

10 comments
  

เอาพลังชีวิตจากพ่อมาให้ครับ
เพิ่มภาพหาดูยากในหลวง 291ภาพ

เลือกมาทีละภาพเลย
save ไปน้ำตาไหลไป
ตาก็มัว เพราะเบาหวาน
แต่ดีใจที่ได้ทำเพื่อพ่อ....



คลิกที่ภาพได้เลยครับ



โจจัง
โดย: พลังชีวิต วันที่: 22 สิงหาคม 2552 เวลา:23:43:19 น.
  
แวะมาทักทายค่ะ
โดย: CrackyDong วันที่: 23 สิงหาคม 2552 เวลา:0:02:56 น.
  
สวัสดีครับ..แวะมาอ่านวีรกรรมน้องเอื้อ..

ว่าแต่จะย้ายไปอังกฤษเมื่อไหร่หรอครับ..
ไปอยู่ตลอดเลย หรือ ว่าช่วงนึงครับ..


เรื่องเด็กไม่ไปโรงเรียน..จริงๆแล้วน่าปวดหัวเหมือนกันนะ..
ผมเองก็ไม่ชอบไปโรงเรียน..เหมือนกันครับ..
เพราะไม่ได้ทำการบ้าน..555+

จริงๆผมว่าคุณแม่ลองไปดูที่โรงเรียนบ้างก็ดีเหมือนกันนะครับ..
ว่าน้องเอื้อไม่ชอบไป..เพราะมีใครแกล้งรึเปล่า..

ขอให้เป็นแค่ความไม่อยากไปเนอะ..ไม่อยากให้เด็กๆมาแกล้งกันเลย..
ฝันดีนะครับ..

โดย: Little Knight วันที่: 23 สิงหาคม 2552 เวลา:22:26:23 น.
  

มาเยี่ยมชม มาทักทายครับ

ผมอ่านแล้วก็พยายามเข้าใจทั้งคุณแม่และคุณลูกครับ

ตอนสมัยเด็ก ๆ ผมก็เคยไม่ยอมไปโรงเรียนครับ ตื่นเช้ามาผมก็แกล้งไม่สบายไม่อยากไปโรงเรียนเป็นประจำ คุณพ่อคุณแม่ของผมเลยหาสาเหตุว่าทำไมผมไม่ชอบไปโรงเรียน ก็ปรากฎว่าคุณครูที่โรงเรียนดุมาก ๆ ตอนแรกผมเลยโรงเรียนเอกชนมีชื่อครับ แต่พอรู้สาเหตว่าผมกลัวครู คุณพ่อผมเลยย้ายผมไปเรียนโรงเรียนวัดครับ ปรากฎว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาผมก็ชอบไปโรงเรียนครับ

ที่โรงเรียนวัดผมมีเพื่อนแปลก ๆ หลายคนครับ ผมเลยชอบ มีเพื่อนเป็นลูกภารโรง เป็นลูกแม่ค้าขายข้าวแกงในโรงเรียน เป็นลูกคนเชิดสิงโต เป็นลูกคนขับรถสองแถวรับจ้าง ฯลฯ พอโตมาผมก็เลยสงสัยว่าทำไมผมถึงได้ใฝ่ต่ำอย่างนี้ฟ่ะ?

แต่สิ่งน้นก็เป็นสิ่งที่ดี ที่ทำให้ผมไม่เป็นคนที่ดูถูกคนอื่นเลยครับ

ก๊าก ๆ ๆ ๆ ๆ

อิอิ
โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 23 สิงหาคม 2552 เวลา:23:09:59 น.
  
โห น้องเอื้อทำคุณแม่เหนื่อยเหมือนกันนะคะนี่ อ่านแล้วนับถือในวิธีการรับมือของคุณแม่มากๆเลยค่ะ ได้ความรู้ดีเผื่อไว้ใช้กะน้องข้ามฟ้า

โดย: grippini วันที่: 24 สิงหาคม 2552 เวลา:3:25:17 น.
  
เอ....ถ้าแผนนี้สำเร็จ ด.ช. เอื้อจะอยากไปเรียนที่อังกฤษไหมนา.......
คิดถึงพี่กุลนะค่ะ
โดย: น้าเรย์ IP: 203.144.130.176 วันที่: 24 สิงหาคม 2552 เวลา:15:06:42 น.
  
เรื่องของเรื่อง เอื้อยังไม่เจอแก้งกระปุกลุกครับ

ถ้าไม่ติดสาว ก็ต้องติดเพื่อน ถึงจะอยากไปโรงเรียน

เอ หรือครูประจำช้ั้นน้องเือื้อไม่สวยนะ เอิกๆ..
โดย: นายปลาดาว.. (yjam ) วันที่: 24 สิงหาคม 2552 เวลา:20:11:50 น.
  
เข้าใจทั้งคุณแม่เอื้อ และคุณลูกเอื้อเลยค่ะ
ตอนเด็กๆ ตอนนั้นอณุบาล ถึงจะชอบไปโรงเรียน
แต่ก็เล่นมาก และซนจนครูเหนื่อย
ที่บ้านต้องมีการจ่ายค่าเหนื่อยเพิ่มไปอีก ไม่งั้นคุณครูเขาไม่รับ
จนถึงทุกวันนี้ยังเป็นเรื่องฮาค่ะ

น้องเอื้อใกล้ๆ นี้เมื่อได้ไปที่อังกฤษเชื่อว่าเติบโตโดยที่คุณแม่เอื้อไม่ต้องห่วงมากค่ะ
สังคมของการศึกษาที่นั่นดีมากๆเลยค่ะ




โดย: Sweety-around-the-world วันที่: 27 สิงหาคม 2552 เวลา:23:51:52 น.
  
แวะมาเยี่ยมน้องเอื้อ..ครับ..

วันศุกร์แล้ว..มีความสุขมากๆนะครับ..

โดย: Little Knight วันที่: 28 สิงหาคม 2552 เวลา:11:03:29 น.
  
ระดับแม่เอื้อนี่ต้องนับ 1-100 เลยเหรอ 1-10 ก็พอมั่ง

เก็บบรรยากาศช่วงไปรับส่งเื้อื้อให้สนุกน่ะ เดี๋ยวก็ต้องไปอยู่เมืองนอกแล้วอาจจะสนุกยิ่งกว่าเดิม
โดย: เพื่อนพ่อเพื่อนแม่ IP: 58.64.96.41 วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:12:00:12 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

viji
Location :
Lancaster  United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



คุณแม่ ลูกหนึ่ง...
เมื่อมีลูก จึงรู้ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน...
และจึงรู้ว่ารักแม่ แค่ไหนด้วย....