กุมภาพันธ์ 2550

 
 
 
 
1
3
4
6
8
9
10
14
17
18
19
22
24
25
26
27
28
 
 
15 กุมภาพันธ์ 2550
All Blog
ชัวร์...ไม่มั่วนิ่ม
ช่วงนี้แม่เริ่มมีอาการวิตกจริตนิดหน่อย เรื่องที่เอื้อยังไม่ยอมพูด

เหมือนเมื่อครั้งที่เอื้อไม่ยอมคลาน (อายุ 8 เดือน) แม่ก็ยอมจ่าย เพื่อความสบายใจไป 100 บาท ค่าหมอเด็ก ซึ่งหมอก็ใช้ฆ้อนเล็ก ๆ เคาะหัวเขาเอื้อ ป๊อก ๆ ๆ... แล้วก็ให้เอื้อคลานให้หมอดู ซึ่งผลก็เหมือนเดิมคือไม่มีการคลานเกิดขึ้น

จนแล้วจนรอด เอื้อก็ไม่คลาน...

แต่พอ 1 ขวบเอื้อก็เดินเลย...

สรุปจากตำราหลายเล่มว่า การคลานไม่ใช่พัฒนาการ...

แล้วมาตอนนี้แม่ก็เริ่มกังวลเรื่องการพูดของเอื้ออีก แม้ว่าจะมีเหตุผลร้อยแปดมาอธิบาย....

แม่จึงเริ่มบททดสอบ

วันแรก... เอื้อให้แม่อุ้มนัก
แม่: แม่เจ็บขาอุ้มเอื้อไม่ไหวครับ
เอื้อ: มองที่ขา เหมือนใช้ความคิดอย่างหนัก แล้วก็ชูมือให้อุ้มอีก...
แม่: แม่เจ็บขาจริงๆ ๆ
เอื้อ: สิ้นหวัง ยอมเดินเอง
สรุปได้ว่าน่าจะเข้าใจที่แม่พูดนะ (อืม... ไม่มากก็น้อยล่ะฟ่ะ)

วันที่สอง
แม่: เอื้อหยิบหนังสือจอชน้อยให้แม่หน่อย เดี๋ยวแม่อ่านให้ฟัง (มีหนังสือเรียงอยู่เป็นตับ แม่พูดแบบไม่คาดหวัง กะว่าหยิบเล่มไหนมาก็ได้ แค่นี้ก็ดีใจแล้ว) พูดจบก็เข้าไปหยิบแปรงสีฟันมาให้เอื้อ

กลับออกมา จ๊ากกกก... จอชน้อยวางไว้ที่เตียงแล้ว

แม่เริ่มหันซ้าย หันขวา ในห้องมีแค่เรา 2 คน เท่านั้นใช่ไหม

แต่แล้วในวันต่อมา เอื้อก็หยิบจอชน้อยมาให้แม่เอง โดยที่แม่ยังไม่ได้บอก... นี่ก็น่าจะเป็นคำตอบของวันนั้นแล้ว

งั้นพรุ่งนี้เจอกัน แม่จะบอกให้หยิบ ตุ๊ก ๆ ซื่อสัตย์ ดูซิว่าจะหยิบถูกไหม

หนังสือที่เรียงอยู่ทุกเล่ม ถูกอ่านให้เอื้อฟังหมดแล้ว ซึ่งก็วนไปวนมา ไม่มีเล่มประจำ คือแม่หยิบเล่มไหนได้ก็อ่านเล่มนั้น แต่ช่วงนี้จะอ่านจอชน้อยติดต่อกันหลายวันหน่อย เพราะมีตอนที่จอชน้อยแปรงฟันด้วย ก็จะให้เอื้อแปรงฟันไปพร้อมกับจอชน้อย....

หลังจากอ่านจบแม่ก็จะเก็บไปเรียงไว้ที่ชั้นหนังสือ รวมกับเล่มอื่น ๆ ...

ฮ่ะ ๆ ๆ พรุ่งนี้มาดูกันว่าเอื้อจะหยิบตุ๊ก ๆ ซื่อสัตย์ ถูกเล่มไหม





Create Date : 15 กุมภาพันธ์ 2550
Last Update : 15 กุมภาพันธ์ 2550 22:07:14 น.
Counter : 295 Pageviews.

4 comments
  
อย่าวิตกจริตไปเลย วิตกไปก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก เราก็พอเข้าใจน่ะว่าความเป็นพ่อคนเป็นแม่คนนี่ มันก็มีเรื่องวิตกจริตเรื่อยไป

ก่อนคลอดวิตกเรื่องออกมาครบ 32 ไหม
พอคลอดเสร็จก็วิตกเรื่องพัฒนาการ
พอวัยเรียนก็วิตกเรื่องการศึกษา
พอวัยแต่งงานก็เป็นห่วงเรื่องคู่ครอง

วงจรของการเป็นห่วงลูกมันก็มีอยู่เท่าเนี่ยแต่ลึกๆ
ก็มีรายละเีอียดมากกว่านี้

แต่เชื่อเถอะเธอเลี้ยงแบบไหนผลก็จะเป็นแบบนั้น

ส่วนน้องเอื้อจะเป็นยังไงก็เป็นสิ่งที่เขาทำมาแต่ต้น เธอไปวิตกก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ฟุ้งซ่านเปล่าๆ

ไม่รู้จะปลอบใจอะไร แต่ถ้าเธอมีสติอยู่กับปัจจุบันเธอจะรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นจริง
โดย: เพื่อนพ่อเพื่อนแม่ IP: 58.64.89.141 วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:11:29:34 น.
  


ได้เวลาแวะมาเยี่ยมแล้วคร๊า ... สบายดีกันนะคะ
โดย: @ ปั๊กกาเป้า @..อิอิ วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:11:34:54 น.
  
จ้า ขอบใจเพื่อนมาก ความเป็นแม่นี่มากมายเหลือคณานับ....
โดย: viji (viji ) วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:22:29:59 น.
  
เด็กแถวบ้านก็มาพูดตอนสัก 2 ขวบ ได้มั่งค่ะ
แม่เค้าเองก็กังวลเหมือนกันนะคะ ที่เด็กไม่ยอมพูด
พอพูดเท่านั้นแหละ คราวนี้ ขี้เกียจคุยด้วยเรยยยย
โดย: พี่เรย์ IP: 203.144.130.176 วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:12:09:04 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

viji
Location :
Lancaster  United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



คุณแม่ ลูกหนึ่ง...
เมื่อมีลูก จึงรู้ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน...
และจึงรู้ว่ารักแม่ แค่ไหนด้วย....