Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2553
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
22 ตุลาคม 2553
 
All Blogs
 
จำ

ฉันเป็นคนเดินทางเองคนเดียวบ่อย ทั้งที่ในอดีตฉันแทบไม่ได้ถูกปลูกฝังให้ออกเดินทางหรือใช้ชีวิตเองตามลำพังเลย ฉันเริ่มต้นใช้ชีวิตตัวคนเดียวครั้งแรกตอนที่ฉันย้ายมาเรียนที่ญี่ปุ่น ตอนนั้นฉันอายุ ๑๘ ปี ฉันพาตัวเองเดินทางออกจากเมืองที่ฉันอยู่แบบเก้ๆกังๆไปจนถึงคาโกชิมาเป็นครั้งแรกในฤดูหนาวของปีพุทธศักราช ๒๕๕๑ การเดินทางครั้งนั้นเปรียบเสมือนหลักหมายสำคัญที่จะรับประกันการเดินทางตามลำพังของฉันในครั้งต่อๆไป ฉันได้รับอะไรหลายอย่างจากการออกเดินทางคนเดียวในครั้งนั้น ฉันพบว่ามันนำพาฉันมาซึ่งความสุขอย่างประหลาด ฉันค้นพบว่าส่วนหนึ่งของตัวฉันเองมีความกล้าและความอยากที่จะออกผจญภัยอยู่ ลึกๆฉันเองก็อยากที่จะออกไปเผชิญโลกใหม่ที่ฉันไม่เคยพบเห็นด้วยตัวของฉันเอง ฉันมีความสุขอย่างเงียบๆในยามที่รถไฟสีแดงที่ฉันกำลังโดยสาร แล่นทะยานผ่านทุ่งนาสีทองที่ถูกห้อมล้อมไว้ด้วยเทือกเขาสูงใหญ่สีคราม โดยมีดวงตะวันสีขาวที่ลุกโชนอยู่อย่างเยือกเย็นในยามบ่ายของปลายเดือนธันวาคม ใช่แล้ว อีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้นฉันก็จะก้าวเท้าเข้าสู่ปีพุทธศักราช ๒๕๕๒ การเดินทางคนเดียวครั้งแรกของฉัน เริ่มต้นขึ้นในวันที่ทุกคนเดินทางกลับสู่อ้อมกอดของคนที่พวกเขารู้จัก


ฉันประสบความสำเร็จในการกอบโกยความกล้ามาจากการเดินทางไปคาโกชิมาในครั้งนั้นเป็นอย่างมาก ฉันรู้สึกภูมิใจอย่างสุดขีดที่ได้มีโอกาสวางแผนการเดินทางเอง ค้นหาข้อมูลต่างๆเอง ติดต่อจองตั๋วรถไฟและโรงแรมที่พักเอง และสุดท้ายเดินทางกลับมาถึงบ้านได้อย่างสวัสดิภาพด้วยตัวเอง ฉันติดใจการเดินทางไปไหนมาไหนตามลำพัง ในยามว่างฉันมักจะหายตัวเข้าไปในป่าเขาหรือเดินลัดเลาะอยู่ตามทุ่งนา มองหานก ผีเสื้อและแมลงปอ เป็นที่รู้กันในหมู่เพื่อนฝูงที่ฉันคบหาด้วย ว่าฉันจำเป็นที่จะต้องมีเวลาส่วนตัวออกไปใช้ชีวิตเองตามลำพัง และจะกลับมาอีกครั้งในยามที่ฉันต้องการ ฉันชื่นชอบความคล่องตัวที่ฉันมีในยามที่ฉันออกเดินทางเองคนเดียว ฉันไม่จำเป็นต้องรอคอยใคร ไม่จำเป็นต้องถามความคิดเห็นจากใคร ไม่ต้องรอให้ใครกินข้าวเสร็จหรือเดินเลือกซื้อของฝาก ฉันสามารถที่จะทำอะไรก็ได้เพราะโลกทั้งใบมีแต่ฉันเท่านั้น


การเดินทางคนเดียวที่สำคัญของฉันเกิดขึ้นอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๕๓ ฉันเดินทางไปชิเรโตโกะ แหลมเล็กๆที่ยื่นออกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของประเทศญี่ปุ่น ฤดูหนาวที่ฮอกไกโดถือได้ว่าทารุณที่สุดในประเทศ ฉันตื่นมาพบกับกองหิมะหนาท่วมเอวทุกเช้า และอุณหภูมิที่ไม่เคยไต่ขึ้นสูงกว่า -๑๐ องศาเซลเซียสเลย ฉันพบว่าฉันมีความสุข ฉันมีความสุขที่ได้เห็นลมหายใจของตัวเองในทุกย่างก้าว ไม่ว่าจะเป็นลมหายใจที่ไหลผ่านออกทางปากหรือทางจมูก ในอุณหภูมิติดลบขนาดนั้น ฉันพบว่าฉันมีสติมากขึ้น ในวันที่อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าสีครามดูจะตัดกันกับพื้นหิมะสีขาวสะอาดได้อย่างงดงามเกินบรรยาย ฉันได้เห็นได้สัมผัสกับประสบการณ์ที่หลายๆคนได้แต่เพียงฝันถึง ฉันได้ทอดสายตามองฝูงนกกระเรียนสีขาวสะอาดเต้นรำเกี้ยวพาราสีกันบนลานหิมะนับร้อยๆตัว ฉันได้สูดเอาอากาศที่เย็นจนสุดขั้วหัวใจในวินาทีที่แสงสีทองฉาบลงบนเกาะคุนาชิริทางตะวันออกของรัสเซีย ฉันได้สัมผัสความใกล้ชิดกับฝูงนกอินทรีทะเลหายากที่อพยพลงมาจากทางตอนเหนือของโลก ฉันมีความสุขกับประสบการณ์เหล่านี้มากเสียจนฉันหันหน้ามองไปข้างๆพร้อมกับรอยยิ้มเพียงเพื่อที่จะพบว่าไม่มีใครที่ฉันรู้จักยืนรออยู่ตรงนั้น


ฉันเดินทางกลับสู่ที่พักตามลำพังทุกวันหลังเสร็จสิ้นภารกิจตามล่าหาความสุขของตัวฉันเอง ฉันจะเดินเข้าที่พัก เปิดประตูห้อง เข้าไปอาบน้ำ ออกไปหากับข้าวสำหรับมื้อเย็น และเดินกลับเข้ามานอน ระยะเวลา ๘ วันที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นตามลำพังได้สอนให้ฉันเรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกหลายอย่าง โดยเฉพาะสิ่งที่ฉันเคยคิดว่าฉันรู้จักดีแล้ว ฉันยังจำได้ถึงประสบการณ์การเดินทางกับเพื่อนฝูง ความสุขของการได้พูดคุยและหัวเราะถึงเรื่องราวต่างๆที่เราได้เผชิญ ฉันจำได้ถึงคืนที่เราจะนั่งอยู่กันจนดึกดื่น เล่มเกม เปิดไพ่ และพูดคุยกันอย่างออกรสชาติ เราจะนั่งหัวเราะในยามที่เรานั่งกินข้าวกันเป็นกลุ่มใหญ่ และร่วมกันปวดหัวในเวลาที่อะไรๆไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวัง คริสโตเฟอร์ แมคแคนด์เลส ต้นแบบของภาพยนต์อัตชีวประวัติเรื่อง Into The Wild บันทึกลงในสมุดโนตของเขาในช่วงวันสุดท้ายของชีวิตไว้ว่า happiness only real when shared ฉันจำทุกอย่างได้อย่างแม่นยำ ในยามที่ฉันอยู่คนเดียว




Create Date : 22 ตุลาคม 2553
Last Update : 23 ตุลาคม 2553 22:05:59 น. 18 comments
Counter : 308 Pageviews.

 
ความทรงจำดีๆ ... มันทำให้เรายิ้มได้เริงร่านัก
ยิ่งถ้าเป็นประสบการณ์ดีๆ ครั้งแรกด้วยแล้วล่ะก็
ยิ่งใหญ่ทีเดียวเลยล่ะค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 23 ตุลาคม 2553 เวลา:7:25:44 น.  

 
นั่นสิเนอะ
อยู่กับเพื่อนทำให้เราลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ถ้าเราอยากจำสิ่งต่างๆ ได้
โดยเฉพาะช่วงเวลาดีๆ ที่ได้อยู่กับเพื่อน
เราควรมีช่วงเวลาที่ได้อยู่คนเดียว

^^



โดย: am^^ IP: 182.52.92.35 วันที่: 23 ตุลาคม 2553 เวลา:22:56:20 น.  

 
ใช่ทริปที่ต้นไปถ่ายรูปนกกระเรียนหรือเปล่าคะ
จำได้ว่าชอบรูปมากๆๆๆๆๆๆ

มีทั้งความโดดเดี่ยวแต่มั่นใจตัวเองแฝงอยู่ในรูป

จำผิดหรือเปล่านะ ปีนี้เป็นป้าเยอะขึ้นกว่าปีที่แล้วมาก
โปรดให้อภัยในความหลงๆลืมๆ ^^

ปล. ฝากถึงน้องแอมว่าคมทั้งเขียนบล็อกและตอบคอมเม้นท์


โดย: SevenDaffodils วันที่: 24 ตุลาคม 2553 เวลา:9:38:09 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องต้น

แอบขำกับเม้นท์พี่แป๋วครับ 555









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 25 ตุลาคม 2553 เวลา:5:22:09 น.  

 
หวัดดียามเย็นของเมืองไทยครับคุณต้น...

การเรียนรู้ที่จะอยู่กับตนเองชวนให้เรามองตนเองมากขึ้น
หลายๆครั้งที่เราถามเองตอบเอง
แล้วจะเจอสิ่งดีดีน่าจด จำ ....นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่าง
แบบที่คุณต้นเล่า


"...ดวงตะวันสีขาวที่ลุกโชนอยู่อย่างเยือกเย็น....."

คุณต้นเอาความร้อนกับความเย็นมาอยู่ด้วยกันอย่างสมจริง
ที่ลงตัวแบบน่าทึ่งที่นึกไม่ถึงครับ




โดย: Dingtech วันที่: 25 ตุลาคม 2553 เวลา:18:10:54 น.  

 
ต้นเก่งมากๆ ที่เดินทางมาเผชิญโลกด้วยตัวเองแถมได้ทุนเต็มอีกต่างหาก

คิดถึงๆ


โดย: weraj วันที่: 26 ตุลาคม 2553 เวลา:16:56:57 น.  

 
thank you for sharing ค่ะน้องต้น now that this happy memory of yours is "real" อิอิอิ


โดย: prunelle la belle femme วันที่: 27 ตุลาคม 2553 เวลา:15:03:53 น.  

 
พี่ก็ชอบการเดินทางคนเดียวเหมือนกันค่ะ แต่มันคงจะสะดวกมากกว่านี้ถ้าพี่เป็นผู้ชาย หุๆๆ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเนอะ ผู้หญิงตัวคนเดียวก็เิดินทางได้เหมือนกัน

ที่โน่นคงหนาวมากเลยใช่มั๊ยค่ะ บ้านเราก็หนาวค่ะ แต่คงไม่หนาวมากเท่าที่โน่น พี่กำลังจินตนาการว่า ถ้าพี่เจออากาศหนาวแบบติดลบแบบนั้นพี่จะเป็นยังไงมั่งน๊า


โดย: minporee วันที่: 30 ตุลาคม 2553 เวลา:14:59:05 น.  

 
หนาวๆขนาดมีหิมะผมก็อยากลองไปดูนะ

แต่พอคิดว่ากลับมาแล้วเสื้อกันหนาวจะเอาไปใช้ทำอะไรก็ขอไปเที่ยวแบบไม่หนาวมากก่อนละกัน 55


โดย: kirofsky วันที่: 2 พฤศจิกายน 2553 เวลา:12:34:13 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องต้น





โดย: กะว่าก๋า วันที่: 5 พฤศจิกายน 2553 เวลา:5:44:49 น.  

 
กล้าหาญครับ อดทนมากด้วย
ขอยินดีและปรบมือให้ครับ


โดย: yyswim วันที่: 9 พฤศจิกายน 2553 เวลา:2:11:12 น.  

 
หนาวมากรึป่าว

เต็มที่กับชีวิตนะ สู้ ๆ

ปล.คิดถึงคุณน้องต้นหละ หุๆๆ


โดย: minporee วันที่: 17 พฤศจิกายน 2553 เวลา:16:03:31 น.  

 
สวัสดี เป็นไงบ้างเรา กลับมาอยู่เมืองไทยยัง


โดย: แอบชอบ คห. ข้างล่าง วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:6:06:39 น.  

 
แวะมาอ่านประสบการณ์อันน่าประทับใจของคุณต้น เล่าแล้วเห็นภาพตามเลยค่ะ


โดย: haiku วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:23:54:05 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องต้น





โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 ธันวาคม 2553 เวลา:5:18:36 น.  

 
หวัดดีจ๊ะน้องต้น

หายไปนานเลยเนอะ = หมายถึงตัวพี่น่ะ

สบายดีนะ ส่วนพี่เองก็เรื่อยๆมาเรียงๆ แวะมาทักทายตามประสา

มีความลับมาบอกด้วยนะ 55

ต้นอยากรู้สักนิดนะ พี่อยากบอก


โดย: จอมมารขาวดำ IP: 192.168.16.16, 61.7.147.168 วันที่: 2 ธันวาคม 2553 เวลา:19:38:03 น.  

 
พี่เพิ่งกลับมาจากไปเที่ยวญี่ปู่น ก่อนจะไปก็นึกถึงน้องต้น

อยากถามข้อมูลบางอย่าง แต่ก็เปลี่ยนใจไปแบบดุ่มๆดู

พี่ไปเที่ยวแถบคันไซจ๊ะ ไปประมาณ 7 วัน หมดตูดเลยอ่ะ

แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีมากเลย อยากไปอีก แต่ก็ต้องเก็บตังค์

กันใหม่ ไปเที่ยวกันเองกับเพื่อน แต่คราวหน้าถ้าเพื่อนไม่ไปก็คิดว่า

ตัวเองไปเที่ยวคนเดียวได้ 55


โดย: จอมมารขาวดำ วันที่: 6 ธันวาคม 2553 เวลา:12:39:36 น.  

 
หายไปอีกแล้ว

เป็นไงมั่งแล้วเนี่ย

คุณน้องต้นดูแลสุขภาพด้วยนะค๊า


โดย: minporee วันที่: 7 ธันวาคม 2553 เวลา:13:46:14 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Unravel
Location :
Beppu, Oita Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Unravel's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.