ความทรงจำในรัก

ความทรงจำบางเรื่องอาจจะเลือนรางไปจากเราหากเราไม่คิดที่จะยิบมันขึ้นมาทบทวนเรื่องราวเหล่านั้น ผมเคยลองตั้งคำถามกับตัวเองนะครับว่า คนเราจะยังรักคนๆเดียวได้นานสักเท่าไรแต่คำตอบที่ผมตอบได้กับตัวเองคือ คนเราสามารถรักคนที่เรารักได้นานจนนิรันดร์เพียงแต่ในความนิรันดร์นั้นมันจะเปลี่ยนสถานะจากรักแบบคนรักกลายไปเป็นรักแบบเพื่อนตามกาลเวลา แม้ยังไงเราก็ยังคงอยู่ในพื้นฐานของคำว่า”รัก”อยู่ดี

ความทรงจำของผมในเรื่องนี้มันก็ผ่านเลยมาแล้วเกือบ2 ปี ตอนนั้นเป็นช่วงเรียนในระดับ ม. 6 เป็นรอยต่อระหว่างความเป็นเด็กมัธยมกับการเข้ามหาวิทยาลัยวันสุดท้ายของการเป็นนักเรียนในโรงเรียน ทางโรงเรียนมีการจัดงานให้รุ่นน้องมอบดอกไม้ให้รุ่นพี่ในใจแอบหวั่นๆว่าจะได้ดอกไม่หรือเปล่า ก็ไม่ได้เป็นคนหน้าตาดีเด่นอะไร แต่ผลตอบรับก็พอมีบ้างไม่มากเกินแต่ก็ไม่ได้น้อยจนดูไม่มีมีน้องอยู่คนหนึ่งชื่อนพ เป็นน้องชั้น ม.2ได้เดินถือดอกกุหลาบเข้ามามอบให้เป็นดอกกุหลาบสีขาว ตอนนั้นก็เขิน ยิ่งเป็นน้องที่เราแอบชอบด้วยแล้วไม่ต้องอธิบายแล้วครับหลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอกับน้องเค้าอีกเลย ผมสอบได้มหาวิทยาลัยในกรุงเทพมาเรียนที่นี้ได้เกิบสองปีแล้ว ไอ้ความรู้สึกนั้นความทรงจำเหล่านั้นมันก็เลือนหายไปตามเวลามีบางทีที่นึกถึงแต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ๆความรักแบบใหม่พบเจอผู้คนใหม่ ความรู้สึกเก่าๆนั้นมันเลยถูกแทนที่ด้วยสิ่งเหล่านี้

เมื่อเดือนก่อนที่ผมกลับมาบ้านผมได้เจอกับน้องเค้าโดยบังเอิญเจอกันหน้าห้างแห่งหนึ่งในจังหวัด น้องเค้าเปลี่ยนไปมากตัวสูงขึ้น เสียงแตกหนุ่มตอนนี้น้องเค้าอยู่ ม.4 กำลังอยู่ช่วงวัยรุ่นใหม่ๆ เป็นธรรมดาที่น้องเค้าจะดูดีขึ้น(แอบชมเอง)แต่ก็ไม่ได้พูดคุยกันมากทักกันแค่ว่ามาทำอะไรแค่นั้น น้องเค้าก็ลากลับไปบังเอิญผมจะกลับพอดี เลยเดินไปเอารถ จอดรถใกล้กันอีกแต่ผมก็ไม่ได้คุยได้แต่ยิ้มให้เพราะแม่ผมก็อยู่ตรงนั้นด้วย เอี๊อกๆ หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจอน้องเค้าล้าสุดเจอน้องเค้าวันนี้ขับรถสวนกันแต่ไม่รู้ว่าน้องเค้าเห็นผมหรือเปล่าทำให้ผมแอบยิ้มเล็กน้อยที่ได้เจอ จนช่วงกลางคืนน้องเค้าโทรมาหาผม ผมตกใจมากน้องเค้าถามว่าจำน้องได้ไหม ผมก็ตอบว่าได้แต่ผมเดาชั้นน้องเค้าผิดน้องเค้าอยู่ชั้น ม.4 แต่ผมดันบอกว่าอยู่ม.5 คงเคืองนิดๆบอกผมว่าจำน้องไม่ได้เลย น้องยังจำพี่ได้ตลอด ผมก็ไม่รู้จะทำไงแก้เขินเปลี่ยนเรื่องคุย โดยมากคุยแต่เรื่องราวเก่าๆที่ยังคงอยู่ในความทรงจำทั้งของน้องเค้าและของผมคุยได้สักพักนอนเค้าก็ขอตัวไปนอน

สิ่งเหล่านี้เองสิ่งที่เราเคยคิดใส่ใจว่าจะจำมันเคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีทางลืมผมไม่ได้บอกว่าลืมน้องเค้าแต่ที่ผมอยากบอกคือหากเราไม่หมั่นยิบเรื่องราวเหล่านั้นมาทบทวนแน่นอนเมื่อเวลาผ่านเลยไปแล้ววันดีๆที่เราอยากจำเหล่านั้นมันก็จะค่อยๆเลือนหายไปตามการเวลาขอบคุณน้องนะ ที่มาย้ำความทรงจำที่ดีๆ ไว้เป็นกำลังใจให้กันในวันข้างหน้า




Create Date : 20 มิถุนายน 2555
Last Update : 20 มิถุนายน 2555 12:46:10 น.
Counter : 449 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Pongrave
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



มิถุนายน 2555

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
21
22
23
24
26
27
28
29
30
 
20 มิถุนายน 2555