Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2549
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
8 พฤษภาคม 2549
 
All Blogs
 
มิน่าล่ะ!

3-4-45

     ตอนเป็นเด็กผมได้รับการเลี้ยงดูเป็นอย่างดีจากป้าคนนึงที่ชื่อว่า "ป้าดำ" ป้าดำตัวคล้ำ ๆ ผมหยิก ๆ เป็นคนรู้จักผ่านทางญาติของแม่ ป้าเลี้ยงผมช่วงที่ผมตัวเล็ก ๆ ซึ่งมันผมก็จำอะไรไม่ค่อยได้หรอก แต่ก็อาศัยจากประสบการณ์จากพี่สาวของผมคอยเล่าเรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับป้าเค้านั่นแหล่ะ .. พี่สาวผมเล่าว่าป้าดำเป็นคนดูแลผมตลอดในช่วงเวลานั้น แถมยังรักและหวงผมสุด ๆ จนแทบจะไม่มีใครมารังแกผมได้..แม้แต่พ่อหรือแม่จะตีผมยังจะต้องฝ่าด่านอรหันต์มีดอีโต้ทองคำของป้าเค้าให้ได้ยังไงยังงั้นเลยล่ะ วันดีคืนดีป้าเค้าก็โมโห(อะไรสักอย่าง)สุด ๆ ทุกคนก็แทบจะอยู่ในบ้านไม่ได้ ต้องรีบอพยพหนีตายกันเป็นแถว ๆ เพราะป้าเค้าเล่นขว้างถ้วย ร่อนจาน แถมยังเหวี่ยงมีดตามลงมาปักถึงตีนบันไดเลยล่ะ พวกเราก็ได้แต่นั่งมองตาแป๋วอยู่ข้างนอกมองดูบ้านตัวเองอยู่อย่างนั้น

     แต่เมื่อโตขึ้นมาเราก็ไม่ได้เจอป้าดำอีกเลย.. นาน นานมากเกือบ ๆ ยี่สิบปีเห็นจะได้.. ที่ไม่ได้ทักทายกันอีกเลย... แล้วเมื่อวันก่อนที่ผมและพี่สาวทั้งสองไปเยี่ยมญาติ ๆ เราก็ต่างลงความเห็นว่า.. "ไปเยี่ยมป้าดำกันดีกว่า... "

      ผมขับรถเข้าไปจอดในซอยเล็ก ๆ และมีบ้านไม้หลังเก่าตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า.. พี่สาวและแม่ก็ต่างลงมามองซ้ายมองขวาหวังว่าจะเจอป้าดำอยู่แถว ๆ นี้... แต่ก็ไม่เห็นมีใคร เดินวนอยู่สองรอบ ตะโกนก็แล้ว.. จุดธูปก็แล้ว แล้วจู่ ๆ ป้าดำก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับปาฏิหาร .. ป้าดำมาแล้ว!! ป้าดำที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่ยังเล็ก... ป้าที่คอยห่วงใยผม.. รักผม.. หากไม่มีป้าดำ... ผมก็คงไม่มีวันนี้แน่ ๆ .. คิดถึงป้าจัง...

     แล้วแม่ก็เข้าไปทักทายอย่างเป็นกันเอง พลางชี้มาที่ตัวผมว่า.. "เนี้ย.. อาร์ม .. จำได้มั้ย?"... ผมก็พยายามขยิบสายตาไปทักทาย...
แต่ป้าดำส่ายหน้า.. แล้วบอกว่า... "อาร์มไหน? ไม่รู้จัก"
ผมคงจะไม่ได้เจอป้าเค้านานจริง ๆ นั่นแหล่ะ นานจนป้าจำไม่ได้ ... แม่ก็พยายามบอกอีกว่า.. "อาร์มไง... อาร์ม.. คนที่ป้าเลี้ยงตอนตัวมันเล็ก ๆ น่ะ"
ป้าดำก็มองมาทางผม แล้วก็ส่ายหน้าอีก.. "อื้อ.. ไม่ใช่ อาร์มไม่ใช่คนนี้ อาร์มมันตัวเล็ก ๆ .."
"เดี๋ยวนี้มันโตแล้ว... เมื่อก่อนมันตัวเล็ก แต่ตอนนี้มันโตแล้ว.." .. แม่ยังมีความพยายามอยู่
"อื้อ... ไม่ใช่ อาร์ม ไม่รู้จักอาร์มคนนี้" ...

     ดูท่าป้าเค้าจะจำไม่ได้จริง ๆ แต่นั่นมันก็ทำให้ผมพอรู้ว่า.. ตอนนี้สติของป้าดำไม่สมประกอบ พูดอะไรก็ไม่รู้เรื่อง เหมือนคนบ้าเลย ผมมองป้าด้วยสายตาที่เห็นใจ.. ป้าดำเปลี่ยนไป.. อะไรทำให้ป้าดำเป็นอย่างนี้ในช่วงที่เราไม่ได้เจอกัน รู้สึกสงสารป้าจริง ๆ

     ... แล้วผมและครอบครัวก็ขึ้นรถกลับมายังบ้านพัก.. ระหว่างทางผมก็คุยกับพี่สาวไปเรื่อย..

"น่าสงสารป้าเค้าเน๊อะ.. กลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนไปซะแล้ว ไม่รู้ว่าป้าเค้าเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ"
แล้วพี่สาวก็ตอบมาว่า.. "แกคงไม่รู้สินะว่าปกติป้าเค้าก็เป็นอย่างนี้ตั้งแต่ตอนที่เลี้ยงแกแล้ว .. แม่นะแม่.. ทำไมเอาคนอย่างนี้มาเลี้ยงลูกก็ไม่รู้ เห็นลูกเป็นตัวอะไรหาคนสติดี ๆ มาเลี้ยงไม่ได้รึไงนะ ดูสิ เห็นมั้ยว่าลูกแต่ละคนโตมา..." แล้วเราก็หันมามองหน้ากันอย่างเมีเลศนัย

     หึหึหึ .. ถ้าวันนั้นพี่สาวไม่พูด ผมก็คงจะไม่รู้เลยนะเนี้ยว่าจริง ๆ แล้วคนที่เลี้ยงดูผมเมื่อตอนเด็กเป็นคนยังไง.. มิน่าล่ะอาการติงต๊องแปลก ๆ มันเลยยังมีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ จนถึงทุกวันนี้.. (มิน่าล่ะ ... มิน่าล่ะ... อือๆๆ)




Create Date : 08 พฤษภาคม 2549
Last Update : 8 พฤษภาคม 2549 23:00:58 น. 0 comments
Counter : 113 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

อ้วนเตี้ย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add อ้วนเตี้ย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.