Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
11 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 
Prelude to the memories

ผมตื่นขึ้นมากับเช้าที่แดดสาดแสงรุนแรง

จนเหงื่อรอบคอผุดพราย

หยีตามองปลายฟ้าก่อนก้มมองดอกไม้กลางดงไม้ดอก

หลายวันแล้วที่ผมยืนมองทิวทัศน์ภายนอกจากขอบหน้าต่างแห่งนี้

สายลมเย็นๆพัดโบกเบาๆ แม้จะไม่อาจคลายร้อนได้

แต่ก็ชวนเย็นผิวกายเล็กๆ

.......................................

ความทรงจำสำหรับผมมันคืออะไร?

มันเป็นแบบไหน? ผมตอบตัวเองไม่ได้เลย

ผมจำเรื่องราวของสองอาทิตย์ก่อนไม่ได้

เรื่องราวก่อนวันที่ผมตื่นมาด้วยอาการปวดหัวแสนสาหัส

ปาดแผลบนร่างกายมาจากไหนผมตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ผมพยายามนึกทุกเรื่องราวในอดีต แต่ก็พาลทำให้ตัวเองปวดหัวอย่างรุนแรงเปล่าๆ

เพราะมันไม่ช่วยอะไรเลย

.................................................................

ใบไม้บนกิ่งอ่อนของต้นชมภู่ไหวเอนเบาๆตามแรงลม

เธอปรากฎกายขึ้น เงาร่างที่เคลื่อนไหวไปมา

ช่างรู้สึกชินตาและคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

เธอที่เดินอย่างเดียวดายกลางดงไม้ที่ผลิบาน นอกหน้าต่างห้องผม

เรือนผมที่ดำและเงางามสะท้อนให้รู้ถึงความงามจากส่วนลึกของเธอ

แสงแดดสะท้อนประกายกายเรือนผมดูยิบยับ

ผมหยีตามองเธอ มองตามเธอที่เดินผ่านสายลมไปสู่ส่วนลึกของดงไม้

ผมก้าวช้าๆข้ามขอบหน้าต่าง

เดินเหม่อลอยผ่านราวกั้นริมห้อง

สัมผัสพื้นหญ้าที่ขจีด้วยเท้าที่เปลือยเปล่า

สายตาจดจ้องไปที่แผ่นหลังอันอ้อนแอ้นของเธอ

พลางก้าวเดินตามรอยเยื้องก้าวของเธอสู่ส่วนลึกของดงไม้อันชอุ่มนั้น

อากาศรอบข้างเริ่มเย็นขึ้นมาบ้าง

อาจจะเพราะแสงแดดที่โดนบดบังหรือเพราะอ้อมกอดอันเย็นฉ่ำของแมกไม้

ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

เธอหยุดยืนอยู่ริมต้นไม้ที่ดูเก่าแก่ต้นหนึ่ง ด้วยทีท่าเหม่อลอย

ผมเห็นแผ่นหลังของเธอที่สะท้านไหว

และหยุดยืนอยู่ด้านหลังเธอในระยะพอเอื้อมมือก็สัมผัสถูกตัวเธอได้

เธอกำลังร้องไห้ ซบหน้ากับฝ่ามือทั้งสองข้าง

จนกระทั่งถึงตอนนี้ ผมยังไม่เห็นหน้าเธอ

แต่ความคุ้นเคยในใจ มันช่างเป็นแรงผลักดันอันกล้าแกร่งให้ผมเอื้อมมือไปประคองไหล่ของเธอ

และขยับเธอให้หันหน้ามาทางผม

เธอนิ่งลงพลางเงยหน้าที่ระรื้นน้ำตาขึ้นมามองผม

ณ วินาทีนั้น

ความผูกพัน ความเคยคุ้น ความเคยชิน

และไออุ่นทั้งหมดในใจมันสะท้านไหว

ดวงใจเต้นแรงเร่าขึ้นมาฉับพลัน

ดวงตาที่เอ่อคลอน้ำตานั้นของเธอ

เริ่มหลั่งน้ำตาราวตาน้ำที่ผุดขึ้นกลางดงหมอกอันลึกลับ

เธอโผเข้าสู่อ้อมกอดผมโดยที่ผมก็ดึงหัวไหล่เธอเข้าหาตัวเอง

เธอซุกหน้ากับไหล่พลางร้องไห้อย่างไม่อาจยั้ง

ผมงุนงง กับอาการของใจตัวเอง

และความรู้สึกที่คุ้นเคย กับกลิ่นจางๆจากเรือนผมเธอที่ทำให้รู้สึกว่าพบที่ของตัวเองแล้วนั้น

หัวใจของผมเต้นเร่าอย่างรุนแรงขณะที่ผมก็ตระหนักได้ว่า

หัวใจของเธอก็เต้นแรงไม่แพ้ผม โดยที่ผมที่สวมกอดเธออยู่รู้สึกได้

ซักพัก เธอขยับตัวเบาๆ ผละจากหน้าอกผม

เงยหน้าที่ระรื้นน้ำนั้นจ้องตาที่กลมโตสู้สายตาผม

ถามผมว่า

........."เราเคยพบกันมาก่อนใหมค่ะ?"

........." ไม่รู้สิ " ผมตอบพลางยิ้มริมปาก

.........." ทำไมตอนที่ฉันเห็นคุณ ถึงเกิดความรู้สึกสนิทอย่างรุนแรงและคุ้นเคยจัง "

.........." ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ "

..........." เหรอค่ะ "

เธอก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง ผมเห็นประกายหยดน้ำตาเธอที่พวงแก้มสีชมพูของเธอ

........." คุณกำลังเสียใจ "

.........." ค่ะ "

............." เรื่องอะไรเหรอครับ บอกผมได้ใหม? "

.........." ฉันไม่รู้ว่าเรื่องอะไรค่ะ ฉันร้องไห้ตลอดหลายวันที่ตื่นขึ้นมา พร้อมกับการที่จำเรื่องราวอะไรไม่ได้เลย "

..........." ........... "

......." ขอโทษนะค่ะ ที่เมื่อกี้เสียมารยาท "

........" ไม่เป็นไรครับ ผมก็รู้สึกว่าเหมือนเราจะเคยเจอกันที่ไหนซักที่มาก่อนนะครับ แต่ก็จำไม่ได้เหมือนกันว่า ที่ไหน "

......... " เหรอคะ"

เธอเงยหน้ามาจ้องตาผม พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกว่าโลกทั้งโลกของผม

คือสิ่งนี้แหล่ะ

ผมเผลอเอื้อมมือไปดึงหัวไหล่เธอ เข้ามากอดอีกที

..............." ผมรักคุณ "

.................."........"

เธอเอื้อมสองมือขึ้นโอบรอบตัวผม

.............." ฉันก็รู้สึกว่า ฉันรักคุณเหมือนกันค่ะ "

..........."........."

ผมนิ่งยิ้มและตอบรับไออุ่นในอ้อมแขนอย่างเต็มที่

เรากอดกันนานแค่ไหน? ไม่รู้ตัวเหมือนกัน

รู้แต่เพียงว่า

สายลมได้โบกพัดไอร้อนรอบข้างจนไกลห่าง

เสียงใบไม้และกิ่งก้านเสียดสีราวเสียงหัวเราะของเด็กน้อย

นานแค่ไหนน่ะ กับอุ่นกายที่เคยคุ้นของเธอนั้น

และอ้อมกอดของตัวเอง กอดกับเธอโดยไม่รู้สาเหตุ

กอดใครบางคนที่เราบอกว่าเรารักเธอโดยที่ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร ผมชื่ออะไร?

..................................

นานแค่นไหนนะ ไม่รู้เลย

จนกระทั่งเสียงระฆังที่ดังกังวานจาก อาคารที่ผมเดินออกมา

" ปลุก " เราให้ตื่นสู่โลกแห่งความเป็นจริงขึ้นมา

....." เที่ยงแล้วสิ หิวใหมครับ?"

.........."......."

รอยยิ้มเธอเป็นคำตอบ ผมเดินจับมือเธอก้าวช้าๆ

ประคองกันและกัน เดินไปสู่อาคารสีขาวที่ตระหง่านและสดใสภายใต้แสงแดดสีทองวาว

....................

เมื่อเดินเข้าสู่อาคารที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนหลายหลาก

เธอยิ้ม ผมระรื่นใจ

เราเดินตระกองกันและกัน เข้าไป

.........." พ่อฮะ แม่ฮะ "

เราสองคนชะงักก้าวเดินพร้อมกัน ก่อนหันมามองหน้าซึ่งกันและกัน

แล้วค่อยๆหันไปด้านหลังของเรา

เด็กชายวัยสิบสองสิบสามปี กับแววตาที่สุกใส

ร่างกายที่ผอมโปร่ง

ผมเห็นร่องเงาของเธอ จากตัวของเด็กชาย

ขณะที่เธอสะท้านไหล่พร้อมหลั่งน้ำตา

เธอหันมามองหน้าผมพร้อมสะอื้น

..........." นั่นลูกคุณใช่ใหมค่ะ เหมือนคุณจังเลย "

..........." ลูกของเราต่างหาก "

....................

ก่อนที่ร่องความทรงจำทั้งหมดจะกลับคืนมา

ก่อนที่ทุกความจริงในชีวิตจะหวนสู่บันทึกในสมอง

ภาพเธอตั้งแต่เธอ ในชุดสบายๆ ชุดทำงาน และชุดนักศึกษา

กับเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่สดใสนั้นของเธอ

กับคำพูดเธอ........." ฉันรักคุณนะีค่ะ "

พร้อมเรื่องราวของอุบัติเหตุกลับคืนสู่ความนึกคิดของผม

พร้อมเสียงกรีดร้องของเธอก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงในวันนั้น

น้ำตาใสๆเริ่มไหลรินจากดวงตาของผม

....................

ผมเอื้อมมือกอดเธอ พลางกระซิบบอกเธอว่า

" ผมรักคุณ "

เธอกอดตอบผมพร้อมพูดว่า

" ฉันรักคุณ "

เด็กชายที่ยืนนิ่งด้วยความงุนงงในตอนแรก

เริ่มหลั่งน้ำตาทั้งรอยยิ้ม

พร้อมเดินเข้าหาเรา

และก้าวสู่อ้อมแขนของเรา

นี่จึงเป็นเราจริงๆไง

..........................

ผมเคยบอกเธอว่า ไม่ว่าจะท่ามกลางคนกี่หมื่นแสนคน

ผมก็จะหาเธอจนเจอจนได้

ผมเคยบอกเธอว่า ไม่ว่าผมจะจำสิ่งใดไม่ได้เลยก็ตาม

ผมก็จะจำได้ว่า " ผมรักเธอ "

และเธอก็ยิ้มกับคำพูดนั้นของผม

........................

ผมเคยนึกคิดในใจเสมอว่า

หากคนสองคนที่บอกรักกันทุกวัน

กอดรักกันและกัน

พยายามจดจำทุกเรื่องราวระหว่างกัน

เมื่อวันหนึ่ง สูญเสียความทรงจำทั้งหมดไปแล้ว

ใช่จะยังจำได้ใหมว่า

เขายังมีคนที่เขารักอยู่อีกคนหนึ่ง

อยู่ที่ไหนซักที่ อยู่คนหนึ่ง ใหม?

....................













Create Date : 11 กรกฎาคม 2551
Last Update : 11 กรกฎาคม 2551 19:58:18 น. 0 comments
Counter : 209 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

เจ้าชายเท้าเปล่า
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Happy Together









หลังไมค์



Friends' blogs
[Add เจ้าชายเท้าเปล่า's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.