Logbook [2] มาเป็นคนกลัวผีในโรงแรมกันเถอะ (1)

เป็นเวลา4เดือนกว่าเเล้วครับที่ย้ายมาทำงานโรงแรมกะดึก ผมเลยได้ค้นพบว่า เพื่อนร่วมงานผมนี่เกือบทุกคนมันเป็นพวกกลัวผีกันทุกตัว เอ้ย!! ทุกคน

โอเคเข้าใจครับ ว่าทุกคนย่อมกลัวผี
แหมม คนทั้งโลกถูกพ่อแม่ สิ่งเเวดล้อมสอนมาให้กลัวผีกันทั้งโลก
ครั้นจะมาทำตัวติสส์แตกแบบแก็งค์แฟดแฟ่ ล่าท้าผีก็ออกจะดูไม่
แคร์โลกไปนิสส์นึง

แต่กูขอเถอะว่าบางครั้งเวลาที่พวกมึงกลัวผี ก็อย่าให้มันกระทบงานมากนักเลย

อีโมติคอน squint

จริงๆแล้วโรงแรมกับเรื่องผีเป็นของคู่กัน แถมเป็นเรื่องเล่ายอดฮิตมาช้านานเเล้ว

้้แล้วโดยส่วนตัวผมค่อนข้างเป็นคนไม่ค่อยเชื่อเรื่องผีครับ โอเครถ้า
บอกว่าไม่กลัวผีเลยก็ดูจะเป็นการอวดอ้างเกินไป เอาเป็นว่าเจ้าของบล็อกเป็นเด็กวัดเก่า อยู่วัดมาตั้งแต่ 7 ขวบ
ยันอายุ 18 แล้วตอนอยุวัดกลางคืนก็เล่นซ่อนหาตามกำแพงวัด ที่เก็บกระดูกคนตายนับสิบ ก็วิ่งไปซ่อนกันเเล้ว

แต่ยอมรับว่าถ้าเจอจังๆ ตอนแรกก็คงตกใจนิดหน่อย แต่หลังจากตั้งสติได้ก็คิดไว้แล้วว่า จะเข้าไปถามพี่เค้า


"ตายเเล้วไปไหน"


"วิญญานเนี้ย ทำอะไรได้บ้าง ทะลุกำแพงสะกดจิต สิงคน จะได้ขอไปทะลุกำแพงธนาคารเอาเงินมาแบ่งกันใช้ซักล้านสองล้าน"


เอาหล่ะมาเข้าเรื่องกันต่อ พูดถึงเรื่อง
เพื่อนร่วมงานกลัวผี เริ่มจากคนแรก

ไอมาร์ค ตี5
นายมาร์ค เป็นพนักงานโรงเเรม หนุ่มตัวเล็กหน้าตาดีสาวตรึม แต่พี่แกมี
สโลแกน
"จะส่งหนังสือพิมพ์ ต้องตี 5 เท่านั้น"


งานอีกหนึ่งงานของพนักงานโรงแรมกะดึกคือ ต้องส่ง หนังสือพิมพ์ตามห้องแขกทุกคืนครับ บางโรงแรมก็ส่งตามออร์เดอร์แขก บางโรงแรมก็ส่งเฉพาะห้องที่เป็นแขก vip
้แล้วหนังสือพิมพ์เนี้ย ปกติมันก็จะมาส่งช่วง ตีสอง บางวัน ก็ตีสามไม่เกินนี้

แล้วกะกลางคืนก็จะเข้าคู่สองคนเป็นบัดดี้ ก็ต้องสลับกันขึ้น ถ้าวันไหนโดนเวรที่ผมขึ้นก็ไม่มีปัญหาครับ มาตีสอง
พับตีสอง ส่งเลย
แต่ถ้าเวรพี่มาร์คเค้าหล่ะก็
พับเสร็จ......

เข้าเน็ท

ฟังเพลง
ดูยูทูป


ทำรีพอร์ท


(เมิงไม่ไปเหมาผ้าจากสำเพ็งมาเย็บขายเลยหล่ะครับ)


"เฮ้ย!! มาร์ค ไม่ไปส่งซักทีฟระ"

"รอตี5 ครับพี่"

"ทำไมต้องตี 5 วะ"

"ให้ผีมันเข้านอนก่อนพี่"

ครับ.....



เราได้ความรู้ใหม่อีกเเล้วครัช ผีปกติเค้าเข้านอนตี 5 ครับผม...


เอาเหอะคนเรามันจะกลัว มันห้ามไม่ได้นี่เนอะ แต่อยากจะกระซิบพี่มาร์คเค้าเหมือนกันว่า ถ้าผีมันเฮี้ยนจริง กลางวันแสกๆ มันก็หลอกครับพี่


ส่วนมากคนที่กลัวผี มักจะมีปม อาจจะเคยถูกผู้ใหญ่อำให้กลัวตอนเด็ก

รึไม่ก็เคยโดนหลอกมาก่อน....


"ทำไมมาร์คกลัวผีครับ เคยโดนมาก่อนรึไง"

"โหยพี่ ที่นี่ผมไม่เคยโดนหรอก แต่ที่โรงแรมเก่าที่ผมทำงานนะพี่ ตอนผมส่งๆอยู่ แม่งมีเสียงเท้าเดินตามหลังผมเลย ฉับ ๆ ๆ ผมหันไปไม่เจอใคร..."


แล้ว....?


วิ่งสิพี่ อยู่ทำเชี่ยไร ตั้งแต่นั้นมาแม่ม
เสียงฝีเท้าตามหลอนตลอด"


ครับ ก็ตามนั้นตั้งแต่นั้นมานายมาร์คก็ได้ฉายาว่ามาร์คตี 5

นายมาร์คนี่ไม่ได้กลัวเล่นๆนะครับ กลัวจริงจังถึงขั้นว่า ตูไม่ขึ้นฟลอร์ตอนดึกโว้ยย ถ้าใครบังครับ ตูแทงใส้ไหลจริงๆด้วย


มีครั้งนึงที่นายมาร์คต้องไปตามถุงหนังสือพิมพ์ แต่นายมาร์คบอกว่า
กูไม่ไป ถ้าจะมาบังคับกัน มาต่อยกัน
เลยดีกว่า


เกริ่นนิดนึงว่า เวลาเราส่งหนังสือพิมพ์ เราจะมีถุงใส่หนังสือพิมพ์ครับ ถุงหูหิ้วทำพิเศษสกรีนลายโรงแรม ที่แพงสวดๆ (จริงๆมันก็ไม่แพงเท่าไหร่ ถ้าถุงหูหิ้วธรรมดา อาจใบละบาท แต่ไอถุงบ้านี้ ดันใบละ 9 บาท แล้วไงครับ
เมื่อราคาเเพง เวลาส่งเยอะๆ เเล้วมันหาไม่เจอ ก็ต้องซื้อใหม่ ส่งร้อยฉบับ
หายซัก วันละ 30 ใบ ก็ตก 180 กว่าบาทละ เดือนนึงก็เกือบหกพัน มันใช่เรื่องมั้ย แล้วไอหกพันนี้ ก็หักจากเซอร์วิสชาร์ท ที่พนักงานต้องได้ทุกเดือนนั่นแหละ)


วกมาเรื่องถุงต่อ คือไอถุงเนี้ยะ เวลาส่งเสร็จ ส่วนมากแขกจะทิ้งไว้ที่ห้อง รอแม่บ้านเก็บมาคืนแผนกเรา (แต่ก็มีบ้างที่แขกเกิดประทับใจ อยากเอาถุงกลับบ้าน ไปอวดเมียว่า ชั้นได้ถุง นสพ. มาฟรีๆแหละเธอว์ ต่อไปนี้ชั้นจะเอาไปอัดกรอบแปะผนังบ้านไว้ดูเช้าเย็น อันนั้นเราก็ห้ามไม่ได้ แต่วันนึงแขกที่คิดแบบนี้ ก็ไม่น่าเกิน 10 คน)


แต่บางวันถุงมันหายไป 40 ใบ บางวัน
ถุงที่เอามาคืน หายไปถึง 60 ใบ อันนี้ต้องโทษเเม่บ้านละ ที่ไม่ยอมเอาลงมาคืน ซึ่งเราต้องไปตามมาคืน


วิธีตามก็ไม่ยากครับ ตอนตี สอง ตีสาม ดึกๆ ขึ้นไปคนเดียว เปิดเข้าไปในห้องงงงแม่บ้านนน ทีละชั้น ทีละชั้น


(โรงแรมมี สามสิบกว่าชั้น) ห้องแม่บ้านที่มึดๆ อับๆ เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยา
เข้าไปเปิดไฟ แล้วไปตามเก็บมาให้หมด)
ทั้งหมดนี่ต้องขึ้นไปคนเดียวนะครับ


เพราะในรอบงานมีกันเเค่สองคน ถ้าจะแพ็คคู่ขึ้นไปพร้อมกัน เเล้วใครจะเฝ้าล็อบบี้หล่ะครับ

ถ้าเป็นรอบที่ผมต้องขึ้นไปตามก็ไม่มีปัญหาครับ


ก็ขึ้นไปเปิดดูตามห้องเลย คือคิดว่าชีวิตมันคงไม่ได้โชคร้ายเจอผีทุกวันหรอกน่า


คิดไว้แล้วว่า อย่างมากก็เปิดประตูเข้าไปแล้วมีผู้หญิงผมปรกหน้า พุ่งเข้ามาบีบคอ


อืมม ถ้าเจอแบบนั้นก็ดี จะได้เอามาเขียนลงบล็อค

แต่ถ้าโดนรอบคนอื่นที่ต้องขึ้นไปตามถุงหนังสือพิมพ์ก็จะ....


ไม่ขึ้นไปตามเฟ้ยยย เบิกใหม่แม่มเลย!!!


ไอเบิกหน่ะมันเบิกได้ครับ แต่ถ้าเบิกทุกวันมันก็หมดสิครับ


จนวันนึง หวยก็มาออกที่พี่มาร์คของเรา


-วันนั้น ถุงหนังสือพิมพ์ในสต็อกหมด (มีแต่หัวหน้าห้ามเบิกเพิ่ม เพราะเป็นของปีหน้า)

-วันนั้นเป็นรอบที่พี่มาร์คต้องขึ้นไปตาม


ผมค่อนข้างเป็นคนขี้สงสารคนครับ คือเห็นคนกลัวผีก็อยากช่วย

เลย



จี้เเม่งเลย


เฮ้ย คุณมาร์ค วันนี้ถุงหนังสือพิมพ์น่าจะไม่พอเเล้วนะ ต้องให้คุณขึ้นไปตามแล้วหล่ะ

นายมาร์คเงียบไป สามวิ เหงื่อตก สองหยด


ผมย้ำต่อ


อย่าลืมนะคุณมาร์ค ขึ้นไปตามด้วย 


นายมาร์ค คำรามเบาๆ 

"พออยู่มั้งพี่ ผมว่ามันน่าจะพอเเหละ"


คือตอนนั้น หนังสือพิมพ์ยังไม่มาส่งครับ 


ก็เลยวัดใจกันอยู่ว่า มันจะพอมั้ย แต่ผมกะด้วยสายตา่ไว้เเล้วว่าไม่พอแน่ เลยย้ำกับนายมาร์คอีกครั้ง


"ไม่พอหรอกมาร์ค มันมีอยู่แค่นั้น วันนี้คุณต้องขึ้นไปตามแล้วหล่ะ"


ความอดทนของคนเรา มักจะมีจุดที่เรียกว่าลิมิตเสมอ เเละตอนนี้ ลิมิตของนายมาร์คน่าจะจุกจนมาถึงคอเเล้วหล่ะ


คุณมาร์ค กำหมัดแน่น คิดรำพึงในใจ


เอาไงดีวะ ต้องเลือกระหว่าง ขึ้นไปทะเลาะกับผี รึทะเลาะกับพี่ที่ทำงาน


ผี 

พี่

 ผี

 พี่


เอาวะเป็นไงเป็นกัน นายมาร์ค ลุกพรวดขึ้นพร้อมคำรามก้อง


"มันจะอะไรนักหนา กะอีแค่ถุงหนังสือพิมพ์เนี้ยะ ห๊ะ!!! พี่เป็นอะไรมาร์คป่ะ มีอะไรในใจกับผมรึเปล่าเนี๊ยะ!!"


เอ่อออ  พี่มาร์คครับ


ผมแค่ให้ไปตามถุงหนังสือพิมพ์ครับ ไม่ได้ให้ไปรบที่ปัตตานีครับ.....


เรื่องราววันนั้น จบลงที่เสียงหัวเราะของผมที่ กวนTEEn เพื่อนร่วมงานได้ เเละถุงหนังสือพิมพ์ที่ครบพอดี


นี่แหละครับ พี่มาร์ค ตี5 เพื่อนร่วมงานของผม


คราวหน้า ไปดู ลีลาการกลัวผี ของเพื่อนคนอื่นๆบ้าง






Create Date : 09 มกราคม 2559
Last Update : 9 มกราคม 2559 6:02:33 น.
Counter : 664 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ชินคู ฮาโดเคน
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



มกราคม 2559

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31