Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 21





21

รถคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดยังบริเวณลานดินหน้าเรือนไม้กลางเก่ากลางใหม่ด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่เงียบกริบจึงทำให้กลุ่มคนที่กำลังนั่งเจรจาอะไรบางอย่างด้วยท่าทางเคร่งเครียดบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้านไม่ทันได้สังเกตผิดกับสีหน้าของคนขับที่เปลี่ยนไป เมื่อเห็นได้ถนัดตาว่าคนกลุ่มนั้นมีใครบ้าง

“เจ้านายรออยู่ในรถก่อนนะคะ”เขมขวัญเอ่ยก่อนจะทำท่าเปิดประตูออกไป

“เดี๋ยว...” กริชนะคว้าแขนอีกฝ่ายไว้เหมือนกลัวว่า หากห้ามแค่คำพูดเธอจะไม่เชื่อฟัง “ข้างนอกมีอะไร”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...ฉัน...เอ่อ...ขวัญกำลังจะออกไปดู”หญิงสาวเหล่มองมาที่มือบนแขนของเธอกำลังคิดอยู่ว่าจะปลดมันออกยังไงถึงจะไม่ขัดใจเจ้านายแล้วเธอก็โล่งอกที่มันถูกดึงกลับไปแต่โดยดี

“ป้าๆ...พี่ขวัญมา”เด็กหนุ่มที่ยืนเตร่อยู่บริเวณนั้นร้องทุกคน ทั้งวิ่งเข้าไปหาพี่สาวด้วยความดีใจคนอื่นๆ ก็พลอยหันมามองบ้าง

“พี่ขวัญ...พี่ขวัญของพงศ์มาแล้ว”เจ้าพงศ์วิ่งเข้าหาพลางอ้าแขนออกกว้าง

“ขวัญ...ไปไงมาไงเนี่ย”

“สวัสดีจ้ะแม่...คิดถึงแม่ที่สุดเลย”

เขมขวัญโผเข้ากอดมารดาที่เดิมแกมวิ่งตามหลานชายมาติดๆทำให้เจ้าหนุ่มน้อยที่อ้าแขนรอกอดพี่สาว ถึงกับทำหน้ามุ่ย แต่มันก็ยิ้มอีกครั้งเมื่อเดินเข้าไปกอดทั้งป้าและพี่สาวพร้อมกันและยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อถูกพี่สาวยีหัวทั้งส่งสายตาแสดงความเอ็นดูมาให้อย่างเต็มเปี่ยม

“มาได้จังหวะทีเดียวนะหนูขวัญ”

เสียงแหบห้าวของชายวัยใกล้เคียงกับบิดาดังขึ้นขัดจังหวะการแสดงความรักความคิดถึงของแม่ลูกลงทว่าเขมขวัญไม่ได้เอ่ยตอบ แต่เธอหันไปถามเรื่องราวกับมารดาแทน

“กำนันทองมาทำไมเหรอแม่”

“ก็จะเรื่องอะไรซะอีกถ้าไม่ใช่...”

นางขิงยังพูดไม่ทันจบลูกสาวก็เดินผละไปยังกลุ่มคนที่มีทั้งนั่งบนแคร่และยืนพิงเสาอารักขาเจ้านายด้วยท่าทางที่มองแล้วรำคาญลูกตายิ่งนัก

“สวัสดีค่ะพ่อ...สวัสดีค่ะลุงกำนัน...มาหาพ่อแต่เช้าเลยนะ”เขมขวัญไหว้ทักทาย แม้ไม่ชอบใจ แต่เธอก็ยังฝืนยิ้ม

“อืม...หวัดดีๆ น่ารักจริงมือไม้อ่อนแบบนี้ เหมาะสมแล้ว”กำนันทองเอ่ยด้วยรอยยิ้มแกมสายตากรุ้มกริ่มไปให้เด็กสาว “เอาเป็นว่าตกลงนะ...ฉันจะได้จัดการเตรียมงานเจ้าตัวมาก็ดีแล้ว เอาเป็นว่าอีกสองวันฤกษ์งามยามดี ฉันจะยกขันหมากมาก็แล้วกัน”

“อะไรกันครับกำนันผมยังไม่ได้บอกว่าตกลงเลย” นายแผนแย้งขึ้น

“แล้วพ่อแผนจะคัดค้านไปทำไมมีแต่ได้กับได้ หนี้สินถูกปลด ที่นาที่สวนก็ได้กลับคืน แถมเงินด้วยอีกเป็นแสนมีแต่คุ้มกับคุ้ม”

“มันเรื่องอะไรกัน...”เขมขวัญชักเริ่มงงทว่าเมื่อฟังจากคำสนทนาก็พอรู้ว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เต็มๆ

“กำนันทองจะมาสู่ขอเอ็ง...”ผู้เป็นบิดาเอ่ย สีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

“อะไรนะ!ลุงกำนันท่าจะเพี้ยน...ลูกชายของลุงแต่งงานมีลูกมีเมียไปหมดแล้วนี่...แล้วลุงจะมาสู่ขอฉันให้ใคร...หรือลุงไปแอบมีลูกนอกสมรสเอาไว้ที่ไหนอีก”เขมขวัญถามเสียงห้วน ในหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่ค่อยๆเพิ่มทวี

“ไม่มี...แต่อาจจะมีได้ในอนาคตกับหนูขวัญไง” พูดแล้วกำนันร่างท้วมก็เงยหน้าหัวเราะอย่างชอบใจพลอยให้ลูกน้องที่ยืนอารักขาหัวเราะรับเป็นลูกคู่ไปด้วย

“ฮะ!”

“กำนันทองมาทาบทามสู่ขอเอ็งให้ตัวเอง...ถ้าเราไม่ตกลงกำนันจะยึดทุกอย่างตามสัญญากู้” นายแผนทำหน้าเศร้า

“ยังไม่ครบกำหนดสัญญาไม่ใช่เหรอพ่อ”

“ใครว่าล่ะ...นี่ไงสำเนาสัญญาฉันถ่ายเอกสารมาให้ดู” กำนันทองส่งกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้เด็กสาวที่แกหวังได้ครอบครอง

“นี่มันอะไรกัน...โกงกันชัดๆตอนที่พ่อไปทำเรื่องกู้ ระยะเวลาไม่ใช่เท่านี้นี่” เขมขวัญโวย

“พ่อขอโทษลูกพ่อสะเพร่าเอง”นายแผนเอ่ยเสียงเครือ ด้วยความสงสารลูกจับใจ

“อีกไม่กี่วันก็ครบสัญญาแล้ว...ทางที่ดีหนูขวัญมาเป็นของฉันเถอะ จะตบแต่งไม่ให้เสียเกียรติ” กำนันหม้ายเกลี่ยกล่อม“หนูขวัญเป็นลูกกตัญญูนี่นา คงไม่ปล่อยให้พ่อแม่เดือดร้อน ไม่มีที่ทำกินไม่มีที่ซุกหัวนอนใช่ไหม”

“ไม่ได้...ยังไงฉันก็แต่งงานกับลุงกำนันไม่ได้”เขมขวัญปฏิเสธทันควัน ในสมองพยายามคิดหาทางออก

“ทำไมจะไม่ได้...หนูขวัญยังไม่มีสามีซะหน่อย”

“ใครบอกลุงล่ะว่าฉันไม่มีสามี”เขมขวัญโพล่งขึ้น เพราะต้องการเอาตัวรอด เลยจึงเอ่ยอ้างในสิ่งที่ยังไม่รู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แน่ๆ ครั้งนี้ขอเจ้านายช่วยสักครั้งเถอะ

“ว่าไงนะ...”คนทั้งกลุ่มแทบตะโกนถามออกมาพร้อมกัน

“ขวัญมี...เอ่อ...สามีแล้ว...เขามากับขวัญด้วยเราตั้งใจจะมากราบขอขมาพ่อกับแม่...ต้องขอโทษลุงกำนันด้วยนะคะ...ยังไงฉันก็แต่งงานกับลุงไม่ได้”

“ฉันไม่เชื่อ...”กำนันทองตะโกนอย่างผิดหวัง

“เดี๋ยวฉันจะไปพาสามีมาให้ลุงดู”ว่าแล้วเขมขวัญก็เดินกลับไปที่รถอีกครั้ง

ชั่งใจอยู่นานก่อนจะเคาะกระจกเรียกคนที่เอนเบาะนอนกอดอกนิ่งให้เลื่อนกระจกลง...คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรอยยิ้มแปลกๆของเลขานุการสาว

“มีอะไร...จะให้ผมเข้าบ้านได้เมื่อไหร่เนี่ยแดดเริ่มร้อนแล้วนะ” กริชนะถามขึ้นก่อน รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว บอกไม่ถูก

“คือ...พอเจ้านายไปเจอคนกลุ่มนั้น”เขมขวัญชี้มือไปยังกลุ่มที่เธอเอ่ยถึง “ขวัญขอความกรุณาให้เจ้านายช่วยอยู่เงียบๆไม่ต้องพูดหรือตอบโต้อะไรทั้งนั้น...แล้วขวัญจะไม่ลืมบุญคุณเลย ไปเถอะค่ะพวกเขากำลังรออยู่”

เขมขวัญเปิดประตูรถให้เจ้านายหนุ่มก้าวออกมาทั้งคว้ามือใหญ่นั้นจับจูงเข้าไปสมทบกลุ่มคนที่กริชนะให้ความสนใจในคราวแรก ก่อนจะเมินเฉยเมื่อคิดว่านั่นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิดทว่าเวลานี้สิ่งที่น่าสนใจชวนให้สงสัยกลับกลายเป็นเจ้าของมือนุ่มที่กำลังจับจูงเขาไปด้วยอาการที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพลั้งเผลอหรือ จงใจ

“เอาล่ะค่ะทุกคน...ขวัญจะแนะนำให้รู้จัก...นี่คือคุณกริชนะทรัพย์บริบูรณ์ เป็นสามีของขวัญเองค่ะ”

“หา! คุณ...” กริชนะตกใจกับคำแนะนำนั้น อุณหภูมิพุ่งปี๊ดจนรู้สึกได้ ทว่าเมื่ออีกฝ่ายกระตุกมือส่งสัญญาณให้เงียบเขาจึงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก แม่ตัวดีคิดจะเล่นแผลงๆ อะไรล่ะทีนี้...

“ยัยขวัญ...พูดอะไรนะลูก”นางขิงถามด้วยความตกใจ ทว่าบุตรสาวยิ่งย้ำให้ชัดเจนมากขึ้น

“เมื่อขวัญมีสามีอยู่แล้ว ขวัญรักสามีของขวัญมากคงไม่คิดหาสามีมีเพิ่ม เรื่องหนี้สินพวกนั้นให้เวลาขวัญหน่อย จะจัดการหามาคืนให้”

กริชนะหันมามองหญิงสาวที่ยังกุมมือเขาแน่นพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวตรงหน้า...ถึงจะไม่ถ่องแท้แต่เขาก็พอจะเข้าใจอะไรๆ ได้บางส่วนจึงนิ่งเงียบตามคำขอของแม่เลขาฯตัวป่วน รอดูว่าเธอจะแก้ไขปัญหาพวกขึ้นไปยังไง

กำนันทองลุกจากแคร่มือไพล่หลังมองชายหนุ่มที่เข้ามาเป็นคู่แข่งความรักแกไม่มองเปล่า ทว่าจะเดินวนรอบตัวคนทั้งสองราวกับต้องการจับพิรุธก่อนจะมาหยุดยืนจ้องเขม็งตรงหน้าเขมขวัญใจเต้นระรัวกระชับมือเจ้านายหนุ่มแน่นเข้าราวกับต้องการยึดเขาไว้เป็นหลักนึกภาวนาในใจให้คนที่กำลังวนสำรวจรอบตัวอยู่นี้เชื่อในสิ่งที่เธออ้าง

“พี่กำนันไม่เชื่อหรอกนะหนูขวัญ...ดูยังไงก็ไม่เหมือนผัวเมีย”กำนันทองเอ่ยขึ้น

เขมขวัญชาวาบไปทั้งตัวที่ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่เธอหวัง...จะต้องทำอย่างไรให้ลุงแก่ตัณหากลับคนนี้เข้าใจ...“จะให้ทำยังไงถึงจะเชื่อล่ะลุง...จะอ้างทะเบียนสมรสก็อยู่ที่บ้านในกรุงเทพฯโน่น”

“แหม...เรียกพี่ซะแก่เลยนะหนูขวัญ...ไม่รู้ล่ะ...พี่กำนันไม่เชื่อว่าไอ้หนุ่มหน้าหล่อคนนี้เป็นผัวหนูขวัญยังไงหนูขวัญต้องแต่งงานกับพี่กำนัน...”

“ไม่แต่ง...ยังไงก็ไม่แต่ง...บอกแล้วไงว่ามีผัวแล้วลุงมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย” เขมขวัญขึ้นเสียงด้วยความโมโหคนแก่ดื้อด้าน

“ไม่เชื่อ...ยังไงก็ไม่เชื่อ...ผัวเมียกันต่อให้จับมือกันก็คงไม่ยืนห่างเป็นวาอย่างนี้หรอก”แม้คนทั้งคู่จะยืนอยู่ข้างกันแต่ด้วยทิฐิกำนันทองก็ยังมองเข้าข้างตัวเอง

“แล้วอย่างนี้ล่ะ...จะว่าไม่ใช่อีกหรือเปล่า”หญิงสาวโพล่งขึ้นก่อนจะกระทำการบางอย่างที่ทำให้คนทั้งหมดถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง

มือที่จับแน่นอยู่กับมือใหญ่คลายออกก่อนที่จะเป็นเป้าหมายไปคล้องลำคอทั้งเขย่งขึ้นจุมพิตริมฝีปากได้รูปนั้นด้วยความรู้สึกอยากแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้น...มันจำเป็น...ได้แต่หวังว่าเจ้านายคงจะเข้าใจและดูเหมือนเจ้านายจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีจนเกินจำเป็นเมื่อมือที่ว่างคว้าเอวเล็กคอดโอบกระชับเข้ามาจนชิดริมฝีปากที่คิดเอาไว้ว่าจะแค่แตะจูบพอเป็นพิธีกลับถูกมืออีกข้างของเขากดให้แนบสนิทยิ่งขึ้น...สมจริงขนาดนี้ไม่เชื่อก็ตาบอดแล้ว...

“พะ...พะ...พี่ขวัญ”เจ้าพงศ์ถึงกับหน้าแดงก่ำ มองพี่สาวตาแทบถลน ก่อนจะมีมือหนึ่งมาตะปบปิดไว้ไม่ให้ดู

“พอๆๆ...ไม่ต้องมาแสดงหนังสดให้เด็กมันใจแตกหรอก...หน้าไม่อายจริงๆพ่อแม่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้แท้ๆ ” นายแผนร้องห้ามด้วยความอายไม่ต่างกัน “แก...ยัยขวัญ...ขึ้นบ้านไปซะ...”

เขมขวัญผละออกจากอ้อมกอดของคนที่อาศัยวิกฤตให้เป็นโอกาสเอาเปรียบเธอส่งสายตาดุๆ ไปให้แต่ฝ่ายนั้นกับทำเฉยเหมือนมองไม่เห็น “ไปเถอะคะ...มาเหนื่อยๆจะได้พักผ่อน” เธอเอ่ยชวนเพราะไม่อาจทิ้งเขาไว้ตรงนี้ได้

“พ่อหนุ่มอยู่ตรงนี้ก่อนเรายังมีเรื่องต้องคุยกันยาว” แผนเอ่ยเสียงห้วน

“แต่...”

“เจ้าพงศ์พาพี่ขวัญของเอ็งขึ้นบ้านเดี๋ยวนี้”

“ครับลุง” พงศ์รับคำก่อนจะเดินไปจูงมือพี่สาวออกมาให้พ้นจากหนุ่มรูปหล่อที่อ้างว่าเป็นพี่เขยของมัน

เขมขวัญคว้ามือใหญ่นั้นไว้ด้วยเกิดอาการลังเลเธอหันไปสบตามารดาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่คำตอบรับคือการส่ายหน้า

“ไปเถอะ...ผมไม่เป็นไรหรอก”กริชนะตบเบาๆ ที่หลังมือก่อนจะปลดออก ปล่อยให้อีกฝ่ายถูกจูงแกมลากจากไป

“ผมต้องขอโทษกำนัน...เรื่องสู่ขอยัยขวัญคงไม่อาจทำตามที่กำนันต้องการได้ผมไม่อยากได้ชื่อว่าย้อมแมวขาย หวังว่ากำนันจะเข้าใจนะครับ”

“โอเค...ฉันยอมรับคำขอโทษ...แต่ก็หวังว่าจะเห็นเงินใช้หนี้ก่อนสิ้นสุดสัญญานะ”กำนันทองเอ่ยเสียงเครียด ก่อนจากไปพร้อมลูกสมุนซ้ายขวา

พอพ้นร่างท้วมของกำนันทองแผนก็ถอนหายใจเฮือกด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งโล่งอก ทั้งอึดอัดทั้งผิดหวังประกาเข้ามาพร้อมกันจนแทบจะรับไม่ไหวคนที่สามารถเข้าใจเขาได้ก็คงเป็นคนคนเดียวที่มีความรู้สึกเหมือนกัน

“ดื่มน้ำหน่อยเถอะพี่แผน...ไม่มีปัญหาไหนไร้ทางแก้หรอก”นางขิงยื่นขันน้ำฝนเย็นฉ่ำมายังสามี และอีกฝ่ายก็รับมาจิบ

“ไปเรียกยัยขวัญลงมาได้แล้ว...ส่วนคุณก็เชิญนั่ง”แผนบอกภรรยาก่อนจะหันมาเชิญหนุ่มที่ถูกอ้างว่าเป็นเขยให้นั่งลงบนแคร่ด้วยกัน

ณ อีกสถานที่หนึ่งที่มีความเกี่ยวในเรื่องราว...

บ.ก.วินิจหยิบพล็อตนิยายเจ้าปัญหามาพิจารณาทั้งสองฉบับแม้จะทราบความจริงแล้วว่าอะไรเป็นอะไรแต่เขาก็ยังรู้สึกอาลัยนักเขียนที่จากไปไม่มีวันกลับจนอดที่จะเอางานชิ้นล่าสุดที่เขาเชื่อว่าคงไม่มีโอกาสได้ตีพิมพ์เป็นรูปเล่มออกมาดู

สำนวนการเขียนเก็บความเป็นทิพย์ราตรีเอาไว้อย่างเหนียวแน่นแม้เธอเคยประกาศว่าจะลองเขียนนิยายต่างไปจากแนวเดิมที่เคย...ทว่าพล็อตเรื่องที่วางไว้ก็ยังส่งกลิ่นอายของนิยายโรมานซ์มาให้สัมผัส

“เอ๊ะ

บรรณาธิการหนุ่มใหญ่ถึงกับขยับแว่นให้กระชับดวงตามากขึ้นเมื่อสายตาไล่อ่านไปตามตัวอักษรบนกระดาษปึกนั้น...มันมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น...ชายหนุ่มพลิกกลับมายังแผ่นหน้าสุดและกลับไปดูแผ่นสุดท้าย ทั้งชื่อเรื่อง และนามปากกายังคงเป็นของทิพย์ราตรีทว่าทำไมเนื้อเรื่องถึงได้เปลี่ยนแปลงไป เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาดหรือเข้าใจผิดชายหนุ่มจัดแจงหยิบพล็อตเรื่องที่ได้รับจากนักเขียนอีกคนมาเทียบเคียง

“มันเปลี่ยนไปจริงๆ”วินิจถึงกับกุมขมับ เมื่อวางพล็อตทั้งสองฉบับลงบนโต๊ะ ไม่น่าเชื่อจากพล็อตนิยายที่เหมือนกันยิ่งกว่าฝาแฝด บัดนี้กลับกลายเป็นพล็อตนิยายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง...

สายลมเอื่อยๆโชยพัดผ่านผิวให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก ทั้งๆ ที่ภายในห้องไร้ช่องทางให้ลมเล็ดลอดหากวินิจมีสัมผัสที่หก เขาคงมองเห็นกลุ่มพลังงานโปร่งใสที่เคลื่อนผ่านไปมาโอบล้อมอยู่รอบกาย พร้อมเสียงกระซิบอันแผ่วเบา

“พี่ขอเปลี่ยนพล็อตนะคุณวินิจ...พี่ว่าชีวิตรักของหลานชายพี่มันดูน่า

สนุกกว่าเรื่องเก่าเยอะเลย...วางใจเถอะ...วินิจจะ

ได้ตีพิมพ์นิยายเรื่องสุดท้ายของพี่แน่นอน”


เขมขวัญรู้สึกหนักใจกับสายตาของบิดาที่กำลังจ้องเขม็งใบหน้าหล่อๆของเจ้านาย แถมอีตาเจ้านายยังตีหน้าเฉยไม่ยินดียินร้าย ทั้งๆที่ถูกจ้องตาไม่กระพริบแบบนั้น

“พอดีว่าเรามาช้ากว่ากำหนดที่สั่งจองโรงแรมเอาไว้ค่ะห้องที่เจ้านายน่าจะได้พักเลยถูกยกเลิกไป”เขมขวัญพยายามบอกถึงความจำเป็นที่เธอพาผู้ชายเข้าบ้าน

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะพ่อไม่อยากรู้...แกพูดเรื่องที่แกบอกกำนันทองจะดีกว่า” นายแผนเอ่ย

“มันไม่ใช่เรื่องจริงหรอกพ่อ...เราสองคนเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย” เขมขวัญอธิบาย

“แล้วไอ้ที่แกโผเข้าไปจูบเขาฟอดใหญ่นั่นล่ะ...ไม่เกี่ยวข้อง...ทำไมแกกล้าทำขนาดนั้น”

“ถ้าไม่ทำ ลุงกำนันจะยอมไปง่ายเหรอ...เราไม่มีอะไรจริงๆไม่เชื่อถามเจ้านายขวัญได้” หญิงสาวหันมาพยักพเยิดให้เจ้านายหนุ่มช่วยอธิบายแต่เขากลับเงียบ “บอกพ่อไปสิคะว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน...ซักนิดก็ไม่มี”

กริชนะหันมาสบตาแบ๊วๆที่พยายามใช้ออดอ้อนขอความช่วยเหลือแล้วก็ต้องถอนหายใจเฮือก...หันมาสบตาชายสูงวัยที่ยังตีหน้าเคร่งเครียดชนิดที่ว่าถ้าได้คำตอบที่ไม่เป็นที่พอใจ แกจะไม่ยอมให้จบเรื่องเลยจริงๆ

“จริงๆเรามีเรื่องที่เกี่ยวข้องกันไม่น้อยครับต้องขอโทษคุณพ่อด้วยที่เมื่อกี้ช่วยอะไรได้ไม่มาก” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น ทำเอาคนที่นั่งอยู่ข้างๆถึงอึ้งอ้าปากค้าง

“ดะ...เดี๋ยวๆเจ้านายพูดอะไรออกไป...เจ้านายกำลังทำให้ขวัญแย่นะ” หญิงสาวประท้วงลั่น

“วันนี้ผมอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยไม่อยากจะประทะกับใครเอาเป็นว่าเรื่องหนี้สินทั้งหมดที่มี...ผมจะจัดการเคลียร์ให้จบเลย...คุณพ่อกับคุณแม่จะได้ไม่ต้องลำบากใจอีก”กริชนะเอ่ยต่อ ไม่ได้สนใจคนที่นั่งสะกิดอยู่ข้างๆ แม้แต่น้อย

“จะใช้หนี้ให้เราหมดเลยเหรอ”แผนถามอย่างไม่เชื่อหู เขายังจ้องใบหน้าคมขาวที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อๆกระจายลงมาตามลำคอ “ไม่มีข้อเรียกร้องอะไรอย่างที่กำนันทองทำใช่ไหม”

“ข้อเรียกร้องพวกนั้นเขมขวัญรับไหวอยู่แล้วครับ...”เสียงพูดแกมเสียงหายใจที่เหมือนคนเพิ่งวิ่งรอบสนามมาหมาดๆ

“คุณกริช!” หญิงสาวร้องเรียก เขาก็ยอมหันมาแต่โดยดี ทว่า...

“คุณเตรียมห้องพักไว้ให้ผมหรือยัง...ผมรู้สึกเหนื่อยเพลียยังไงไม่รู้ช่วยพาผมไปที่ห้องพักที” พูดจบร่างสูงก็ทำท่าเอนเข้าหาหญิงสาว

“ผัวเอ็งเป็นอะไรน่ะ...ดูสิหน้าแดงแป๊ดเชียว”แผนถามเมื่อเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น

“ไม่ใช่ผัวพ่อ...บอกแล้วไงว่าเจ้านาย”เขมขวัญแย้ง ก่อนจะสนใจคนที่เธอรีบเข้าไปพยุงไว้ไม่ให้ล้ม “ตายล่ะตัวร้อนจี๋เลย...ทำไงดีล่ะพ่อ”

“พาเขาขึ้นไปนอนพักบนบ้านก่อนไป๊”

“ที่ไหนล่ะพ่อ...ยังไม่ทันได้เตรียมห้องเอาไว้เลย”

“ก็ห้องเอ็งนั่นแหละ...ผัวเองไม่ใช่เหรอ...เร็วเถอะรีบพาไปตัวใหญ่อย่างนี้ถ้าเกิดหมดสติขึ้นมาพ่อไม่มีแรงหามนะเฟ้ย...แม่ขิงๆเปิดห้องเจ้าขวัญไว้รอเลย...” เสียงแผนตะโกนสั่งการลั่น ก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างฉุกละหุก

>>>>>>>>>>>>

สองเดือนผ่านไป...กลับมาอีกครั้งอย่างสำนึกผิด...ต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้ ที่ทิ้งช่วงไปยาวนาน...ด้วยเหตุผลเรื่องของความเจ็บป่วย...ตอนนี้หายดีแล้วค่า...จะพยายามมาอัพให้บ่อยขึ้น หวังว่าจะไม่ลืมกันไปซะก่อนนะคะ....  ^_^  




Create Date : 30 กันยายน 2559
Last Update : 1 ตุลาคม 2559 14:10:31 น. 3 comments
Counter : 802 Pageviews.

 
ถ้าสำนึกผิดจริงๆอย่างที่ว่า เอามาต่อกีสัก 2 ตอนนะค่ะคุณทองหลางงงงงงงงงงงงงง.....อ่านแล้่วฟินว่าแต่คุณเจ้านายขาเป็นไรอ่ะเค้าเป้นห่วงงงงงงงงงงงงงงงงงง


โดย: panon IP: 203.158.141.10 วันที่: 30 กันยายน 2559 เวลา:17:18:41 น.  

 
รักษาสุขภาพด้วยค่ะคิดถึงๆๆๆๆ รออ่านอยู่ค่ะ


โดย: toon IP: 125.24.139.37 วันที่: 1 ตุลาคม 2559 เวลา:9:05:58 น.  

 
นอกเหนือไปจากความเจ็บป่วยแล้ว ช่วงหลังนี้คุณทองหลางงานประจำยุ่งหรือเปล่าคะ เห็นความเร็วในการแต่งนิยายลดลงอย่างน่าใจหาย

คิดถึงนะ คิดถึงทุกครั้งที่กดบล็อกแกง



โดย: พี่หมูน้อย IP: 171.5.241.158 วันที่: 1 ตุลาคม 2559 เวลา:12:28:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
กันยายน 2559
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
30 กันยายน 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.