Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 20









20

แค็ก ๆ ๆ ...

เสียงไอจากร่างสูงที่นั่งพิงเสาหลับตานิ่งดังเป็นระยะตั้งแต่เช้ามืดปลุกให้อีกคนที่นอนนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่รู้สึกตัวทว่าร่างบางกลับนอนนิ่งอยู่เช่นนั้นไม่กล้าขยับเมื่อแง้มเปลือกตาขึ้นแล้วเห็นสิ่งที่ไม่เป็นปกติสิ่งหนึ่งยังจุดจุดหนึ่งตรงกึ่งกลางห้องที่ทำให้เธอต้องปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง

หากเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในครั้งนี้เป็นดั่งนิยาย...การที่ชายหนึ่งหญิงหนึ่งติดฝนในกระท่อมกลางป่าคงไม่แคล้วให้คนอ่านจินตนาการไปไกลเท่าที่อยากให้เกิดทว่านี่คือเรื่องจริง ไม่ใช่นิยายและชายหนุ่มที่กำลังนั่งพิงเสาหลับอยู่บนแคร่ไม้ไผ่โดยมีร่างบางของผู้ร่วมชะตากรรมนอนนิ่งอยู่ใกล้ๆเป็นภาพที่ดูเหมือนจะขัดใจกลุ่มพลังงานก้อนหนึ่งหมุนเวียนเป็นวงคล้ายลมหัวกุดก่อนจะก่อเกิดเป็นรูปร่างโปร่งใสที่ใช่ว่าคนทั่วไปจะมองเห็น

“แหมขัดใจจริงๆ...ไม่เห็นจะเหมือนนิยายที่เคยอ่านเลยแฮะ...เสียงแผ่วเบาดังขึ้นโดยไร้การขยับของริมฝีปาก “ลองดูหน่อยดีมั๊ยนะ...ถ้าทำให้เป็นเหมือนนิยายโรมานซ์อื่นๆที่พระเอกนางเอกติดฝนกลางป่าจะเป็นยังไง”

เสียงที่ดังขึ้นแม้แผ่วเบาและไม่ได้คาดหวังให้ใครได้ยินกลับทำให้หญิงสาวที่นอนตะแคงอยู่มีอันต้องเปิดเปลือกตาทั้งถลันตัวลุกขึ้นในทันที

“อย่าเชียวนะ!”

“อะไรกันคุณ...ฝันร้ายเหรอ”เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นอย่างตกใจ ทั้งขยับเข้ามากระชับต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวไม่ได้สนใจอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัวที่รบกวนการนอนของเขาจนทำให้พักผ่อนได้ไม่เป็นที่เท่าที่ควร

“เอ่อ...” เขมขวัญหันมายิ้มแหยๆให้กับเจ้านาย เมื่อรู้ว่าเสียงของเธอทำให้เขาสะดุ้งตื่น “ค่ะ...”จำเป็นต้องยอมรับก็ ใครจะไปบอกได้ว่าเธอตกใจสิ่งที่ได้ยินจากร่างโปร่งแสงนั่น...

“อืม...อย่างน้อยหลานชายป้าก็เป็นพระเอกได้เต็มตัวล่ะ”

แม้ไม่เห็นหน้าชัดเจนทว่าเขมขวัญจับน้ำเสียง นั้นได้ว่ามีแววขบขัน ยั่วเย้าจำต้องปลดมือที่ยังกระชับต้นแขนของเธอออกทั้งขยับห่างให้พอเหมาะ...คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะคลายออกเมื่อรู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนผ่ามือทั้งสองข้างนั้น...แต่เมื่อคิดว่านั่นอาจเพราะตัวเธอเย็นกว่าปกติในตอนเช้าทำให้รับสัมผัสร้อนเกินจริงก็ค่อยเบาใจ

“ขอโทษ...จู่ๆก็ร้องเสียงดัง ผมเลยตกใจ” ชายหนุ่มขยับกลับไปนั่งที่เดิม ทั้งหลับตาลงสังเกตความอ่อนเพลียที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตน

“เหตุการณ์อย่างนี้น่าเอาไปเขียน...แวะไปเขียนหน่อยดีกว่า...เดี๋ยวลืม” คุณป้าเอ่ย

“เดี๋ยวสิคะ...อยู่ช่วยกันก่อน”หญิงสาวร้องเรียกไว้ เมื่อเห็นเงาโปร่งใส ค่อยๆ จางลง...อะไรกัน มายังไม่ทันจะได้ช่วยอะไรคิดจะไปก็ไปเฉยๆ ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะทำยังไงต่อไปดีกับคนร้ายที่อยู่นอกกระท่อม

ทว่าคนที่หันมามองกลับเป็นชายหนุ่มที่เพิ่งขยับออกห่างเขาเลิกคิ้วสูงในเชิงถาม ด้วยไม่เข้าใจความต้องการของหญิงสาวตรงหน้า หรือเธอยังกลัวกับฝันร้ายนั่น...ต้องถูกตามฆ่าต้องหลงทางค้างคืนในป่าทั้งๆ ที่เป็นผู้หญิงบอบบาง อ่อนแอ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะทำให้เธอเก็บเหตุการณ์ร้ายๆพวกนี้ไปฝัน...ชายหนุ่มจึงขยับเขามาใกล้อีกครั้ง ทั้งคว้ามือนุ่มมาบีบเบาๆอย่างปลอบใจ “ยังกลัวอยู่เหรอ...ไม่ต้องกลัวหรอก ผมอยู่นี่ทั้งคน”

“ว๊าวๆตากริชน่ารักจัง...” เงาจางๆค่อยเด่นชัดขึ้นมาเหมือนเดิม แต่จะมีแค่คนคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเห็นได้ และเริ่มจะเรียนรู้ว่าหากพูดกับเงานั่นเหมือนคนธรรมดาสนทนากันไม่วายคนที่เดือดร้อนคงเป็นเธอ จึงพยายามสร้างความเข้าใจใหม่ให้เขาและมวลพลังงานกลุ่มนั้นได้รู้ถึงความกังวลของเธอ

หญิงสาวดึงมือออกจากมือใหญ่ที่เธอยอมรับว่าอบอุ่นนักด้วยอาการเก้อเขิน...ไม่ใช่สิ...ไม่ใช่แค่อุ่น...มันถึงขั้นร้อนผ่าวก็ว่าได้“มะ...ไม่เป็นไรแล้วค่ะ...เพียงแต่กำลังสงสัยว่าโจรที่อยู่ข้างนอก...พวกมันไปกันหมดหรือยัง”เหมือนเอ่ยกับชายหนุ่ม ทว่าสายตากลับมองไปยังกึ่งกลางของห้อง ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มด้วยสีหน้าสงสัย“มือคุณร้อนจัง...ไม่สบายหรือเปล่า”

ด้วยความเผลอแกมห่วงใยหลังมือเล็ก ๆ นั้นยกขึ้นกะจะแตะพิสูจน์ที่หน้าผากเจ้านายหนุ่มทว่าอีกฝ่ายกลับเบี่ยงศีรษะหลบ

“ผมสบายดี..”แม้จะรู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้างแต่อาการก็ไม่ได้รุนแรงเกินจะทนไหว ไม่อยากให้หญิงสาวตรงหน้ารับรู้เพื่อจะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้เกิดความกังวล “เรื่องพวกที่ตามล่า...ผมคิดว่าพวกมันคงหลบฝนอยู่ไม่ที่ใดก็ที่หนึ่งในป่านี้ใกล้ ๆ เรานี่แหละ”

“ไม่ต้องกังวล...ฉันจัดการคนชั่วพวกนั้นไปพ้นทางแล้ว”

“ถ้าเราเดินย้อนกลับไปที่รถจะเป็นยังไง”เขมขวัญถามขึ้น

“เสี่ยงไปนะผมว่าเมื่อวานคุณบอกเองไม่ใช่เหรอ...พวกมันอาจดักรออยู่”

“แต่...”เขมขวัญมองเจ้านายอย่างต้องการจับพิรุธ...ใบหน้าดูซีดกว่าปกติอีกทั้งดวงตายังมีสีแดงจางๆ ไม่นับอาการไอที่เธอได้ยินหลายครั้งในช่วงกลางดึกถ้าเขาไม่สบายจริง ๆ การเดินลัดป่าไปให้ถึงหมู่บ้านค่อนข้างลำบากอยู่ไม่น้อยสภาพร่างกายเขาอาจรับไม่ไหว

“กลับไปได้...ไม่มีปัญหา”

เสียงยืนยันที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยินถึงกริชนะจะไม่เห็นด้วยแต่เขมขวัญค่อนข้างจะเชื่อสิ่งเหนือธรรมชาติที่เธอได้สัมผัสมาระยะหนึ่งวิญญาณบรรพบุรุษย่อมดูแลปกป้องคุ้มครองลูกหลานที่เป็นคนดีด้วยความเมตตา

“เราจะย้อนกลับไปที่รถกัน...”

“คุณไม่กลัวแล้วเหรอ”กริชนะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

เขมขวัญส่ายหน้า...เธอกลัวเขาจะเดินข้ามป่าข้ามเขาเข้าหมู่บ้านไม่ไหวมากกว่ายิ่งสภาพป่าที่ทั้งชื้นทั้งแฉะแบบนี้แล้วยิ่งเพิ่มความลำบากในการเดินตะลุยป่ารกทึบ

“โอเค...ในเมื่อผมให้คุณเป็นผู้นำทาง...ผมก็ควรจะเชื่อใจคุณ”

เห็นสีหน้าเจ้านายหนุ่มแสดงความเชื่อมั่นในตัวเธอเขมขวัญก็รู้สึกผ่อนคลาย เธอพร้อมแล้วที่จะอยู่ต่อสู้ เคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเขาถึงแม้ว่าการตัดสินใจความนี้จะผิดพลาดไปเพราะถูก ‘ผีหลอก’ ก็ตาม

บรรยากาศเช้าตรู่ใบไม้และยอดหญ้ายังพร่างพรมไปด้วยละอองน้ำแฉะชื้นทำให้การเดินทางไม่ค่อยจะสบายตัวเท่าใดนัก โดยเฉพาะกริชนะ เขารู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งกว่าเดิมถึงสองเท่า

“จะพักหน่อยมั๊ยคะ...สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย”เขมขวัญหันมาถามด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นว่าผู้ร่วมทางเดินช้าลงมาก

“ไม่เป็นไร...อีกไม่นานก็จะถึงถนนแล้ว ผมไม่อยากเสียเวลา”

เมื่อเจ้านายดื้อ...ก็ค้านที่จะพูด...มันก็จริงการเดินทางย้อนกลับไปที่รถใช้เวลาไม่มาก นั่นอาจเพราะเรารู้ดีว่าระยะทางไกลใกล้แค่ไหนเมื่อเดินเข้ามาซ่อนตัวในป่า...ช่างเถอะ...ยังไงเขาก็เป็นผู้ชายแถมตัวโตกว่าเธอเป็นเท่าตัวไม่สบายก็คงจะแค่เป็นหวัดเพราะตากฝนเมื่อคืน...เธอเดินไหวเขาก็ต้องเดินไหวสิน่า...

แต่กว่าจะทะลุถึงเส้นทางที่พวกเขาจอดรถทิ้งไว้เพื่อเอาชีวิตรอดก็สายโด่งกริชนะออกมายืนอยู่ขอบถนน ทั้งมองไปตลอดเส้นทางทั้งซ้ายและขวาเท่าที่สายตาจะสามารถมองถึง ก็ไม่พบรถคันหรูของเขา “รถจอดอยู่ไหน...ทำไมไม่เห็นหรือพวกมันจะลากรถเราไปแล้ว”

“ฉันพาคุณออกมาไกลจากจุดที่รถจอดหน่อยนึงค่ะจะได้มีโอกาสดูลาดเลาเผื่อมีเหตุไม่ชอบมาพากล...ว่าแต่กุญแจรถยังอยู่ดีนะคะ”

กริชนะตบกระเป๋ากางเกงสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ถูกถามถึง...“ยังอยู่...”

“เดี๋ยวเราเดินย้อนกลับไปอีกหน่อยพ้นโค้งหน้าก็จะเห็นรถ...อดทนหน่อยนะคะ ไม่ไกลหรอก”

เดินไปจนถึงโค้งตรงหน้าฝีเท้าของคนทั้งสองก็มีอันหยุดกะทันหัน พร้อมกันราวนัดหมายเมื่อต่างมองเห็นว่ามีคนมากกว่าสองคนกำลังห้อมล้อมรถที่จอดอยู่ด้วยท่าทางเหมือนกำลังสำรวจหาบางอย่างเขมขวัญคว้าข้อมือเจ้านายให้หลบฉากเข้าที่กำบังทันทีเพื่อความปลอดภัยอดบ่นให้บางสิ่งที่ยากจะหาใครมองเห็นหรือสัมผัสได้

“ก็ไหนบอกว่าปลอดภัยไง...นี่สินะที่เรียกว่าถูกผีหลอก”

“ผมไม่ได้พูดสักคำนะว่าปลอดภัย...เป็นคุณเองไม่ใช่เหรอที่อยากเดินย้อนกลับมาที่รถ”กริชนะท้วงขึ้น เขาไม่ยอมให้อีกฝ่ายโทษว่าเป็นความผิดของเขาเด็ดขาด

“เอ่อ...ฉันไม่ได้หมายถึงคุณ...ฉันหมายถึง...เฮ้อ...ช่างเถอะ...ขอโทษก็แล้วกันที่พาคุณมาเดือดร้อน”มันยากเหลือเกินที่จะอธิบายความจริงเพราะหากพูดไปคงไม่วายที่เจ้านายจะหาว่าเธอสร้างเรื่องเหมือนทุกครั้ง

“ไม่มีประโยชน์ที่จะมาขอโทษ...ช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะเอายังไงต่อ”ชายหนุ่มเอ่ย...เขารู้ดีว่า ณ เวลานี้เขมขวัญก็ใช่จะไม่กังวล ในภาวะคับขันการกล่าวโทษซึ่งกันและกันย่อมหาประโยชน์อะไรไม่ได้

“เดี๋ยวนะ...”

เขมขวัญเพ่งมองกลุ่มคนตรงหน้าอีกครั้ง ระยะยังห่างไกลเกินไปที่จะเห็นรูปหน้าคนเหล่านั้นได้ชัดเจน ทว่าสิ่งหนึ่งที่ชัดกว่าและสร้างความมั่นใจให้เธอได้มากจนกล้าที่จะโผล่ออกจากที่ซ่อนนั่นก็คือรถสีขาวแดงที่จอดเยื้องไปอีกฟากถนน

“เดี๋ยวนั่นคุณจะไปไหน”กริชนะร้องถาม ทั้งพยายามคว้าแขนเรียวนั้นเอาไว้ แต่ไม่ทัน

“รีบไปเถอะคุณเราปลอดภัยแล้ว” เขมขวัญหันมายิ้มให้เจ้านายด้วยความดีใจก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินตรงไปโดยไม่ลังเล

“เดี๋ยวสิ...รู้ได้ยังไงว่าปลอดภัย”ชายหนุ่มเดินแกมวิ่งตามไปติดๆ

“ดูรถคันนั้นสิ...รถตำรวจชัดๆ ตราสัญลักษณ์โชว์หราออกอย่างนั้น พวกโจรคงไม่กล้าขโมยรถตำรวจมาดักจับเราหรอก”

กริชนะมองตามที่หญิงสาวชี้มือยอมรับว่าทันทีที่มองเห็นรถของทางราชการคันนั้นใจเขาก็โล่งและผ่อนคลายลงไปได้มาก...

“สวัสดีค่ะคุณตำรวจ”เขมขวัญร้องทักทายตั้งแต่ยังไม่ทันถึงรถที่พวกเขาจอดทิ้งเอาไว้ แล้วเธอก็ต้องเปิดยิ้มกว้างอีกรอบเมื่อเห็นใบหน้าคมคายของนายตำรวจคนหนึ่งที่หันกลับมามอง“พี่กอง!..ดีใจจัง ไม่คิดว่าจะเจอพี่ที่นี่”

“ขวัญ...แล้วทำไมขวัญมาอยู่ที่นี่ได้ไหนบอกว่าทำงานที่กกกรุงเทพไง” ก้องเกียรติถามบ้าง ความแปลกใจแสดงให้เห็นเด่นชัดไปทั้งหน้า

“ขวัญพาเจ้านายมาทำธุระค่ะ...นี่เจ้านายขวัญ”หญิงสาวเบี่ยงตัวให้เพื่อนรุ่นพี่ได้มองเห็นร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหยุดเคียงข้างเธอเขาก้มศีรษะทักทายโดยไม่เอ่ยอะไร สีหน้ายังเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ติดจะบึ้งด้วยซ้ำ “ว่าแต่พี่ก้องเถอะมาทำอะไรแถวนี้”

“มีคนแจ้งไปว่าพบรถคันนี้ต้องสงสัยจอดทิ้งไว้ที่นี่ตั้งแต่เมื่อวานพี่เลยพาสายตรวจรถยนต์ออกมาตรวจสอบ”

“เป็นรถของเจ้านายขวัญเองค่ะ”เขมขวัญรีบบอก

“แล้วทำไมมันมาอยู่ที่นี่...หรือถูกแก้งลักรถขโมยมา”ผู้หมวดก้องเกียรติถามต่อด้วยความสงสัย

“เมื่อวานเราถูกคนร้ายดักปล้นระหว่างทางค่ะ มันเอาท่อนซุงมาวางขวางถนน ขวัญเห็นท่าไม่ดีเลยชวนเจ้านายทิ้งรถหนีเอาตัวรอดเขาไปซ่อนในป่า”

“ว่าไงนะ! เราถูกจี้เหรอ...แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า”ก้องเกียรติถือวิสาสะจับร่างบางหมุนไปรอบ ๆ โดยไม่ได้สนใจสายตาอีกคู่มีกำลังมองดูด้วยแววตามืดดำลงเท่าตัว

“ขวัญไม่เป็นไรค่ะ...ปลอดภัยทุกอย่างแต่จ้านายขวัญ...” หญิงสาวหันไปสบตาเจ้าของร่างสูงที่ดูเงียบผิดปกติ

“จะไปกันได้หรือยังผมเหนื่อย หิว แถมยังรู้สึกเวียนหัว...ยืนจะไม่ไหวอยู่แล้ว” ว่าพลางยื่นมือไปดึงร่างเลขานุการสาวให้ออกห่างนายตำรวจคนนั้นแถมยังโอบไหล่เธอเหมือนต้องการใช้เป็นเครื่องช่วยพยุง

“ตัวคุณร้อนจัง...”สัมผัสที่ได้ทำให้เขมขวัญเชื่อสนิทใจว่าเจ้านายของเธอไม่ได้แกล้งยิ่งเมื่อหลังมือเธอแตะถูกหน้าผากเขาก็ยิ่งมั่นใจจนต้องหันไปเอ่ยกับนายตำรวจเพื่อนรุ่นพี่ “ขวัญขอตัวพาเจ้านายไปหาหมอก่อน...ถ้ายังไงจะให้ขวัญไปให้ปากคำอะไร ค่อยโทรมานะคะ”

“รู้ว่าเป็นรถเจ้านายขวัญก็คงไม่มีอะไรแล้วเดี๋ยวรอเจ้าหน้าตำรวจที่เข้าไปสำรวจป่ารอบ ๆ บริเวณนี้ก่อนพวกพี่ก็จะกลับไปทำงานต่อเหมือนกัน...แล้วจะโทรหานะ”ผู้หมวดหนุ่มเอ่ยทั้งส่งยิ้มให้

“จะไปหรือยังผมจะไม่ไหวแล้วนะ” กริชนะเอ่ยเสียงห้วน ทั้งกระชับอ้อมแขนแน่นกว่าเดิมเหลือบตามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจนัก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆที่ชายคนนั้นเป็นผู้พิทักษ์สันติราช เป็นคนที่น่าจะสร้างความปลอดภัยในชีวิตแก่เขาได้แต่ทำไม เขาถึงไม่ดีใจเลยสักนิดที่ได้เจอ “ขับรถเป็นมั๊ย”

“ก็พอได้...ขอกุญแจด้วยค่ะ”

กริชนะหยิบกุญแจรถจากกระเป๋ากางเกงส่งให้หญิงสาวเมื่อเธอกดรีโหมดคลายล็อกประตู เขาก็ผละเข้าไปนั่งข้างเบาะคนขับทันทีด้วยอารมณ์บูด ๆ อย่างที่ยากจะเข้าใจ

“ขวัญไปก่อนนะคะ...ค่อยเจอกัน”หญิงสาวโบกมือลาเพื่อนรุ่นพี่ ก่อนจะก้าวเข้ามานั่งประจำที่คนขับ ยิ้มให้คนที่โบกมือตอบอยู่นอกรถก่อนจะละสายตาหันไปมองเจ้านาย เห็นเขานั่งหลับตา ทั้งมือยังกอดอกแน่นก็ชักห่วง จึงรีบพารถเคลื่อนที่เดินทางต่อไปเพื่อให้เข้าถึงเขตเมืองให้เร็วที่สุด

“ฉันว่า...แวะตรวจที่โรงพยาบาลก่อนดีมั๊ยคะ”

“ไม่ดี...”คนที่นั่งหลับตาตอบกลับมาในทันที

“ทำไมคะ...ตัวคุณร้อน...แถมยังบอกว่าเวียนหัว...ฉันว่า...”

“ทีกับผมทำไมฉันอย่างโน้นฉันอย่างนี้...ทีกับตำรวจคนนั้นขวัญอย่างนี้ขวัญอย่างนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยแทรก ทั้งเหลือบมองคนข้าง ๆด้วยอาการที่ถ้าบอกว่าเขากำลังค้อนให้ก็คงพอได้

“พี่ก้องเป็นรุ่นพี่รู้จักกันมาหลายปี เราสนิทกันค่ะ”

“แล้วกับผม...คุณเป็นเลขาฯของผมเราคงต้องทำงานด้วยกันอีกหลายปี คุณไม่คิดจะสร้างความสนิทสนมกับเจ้านายของคุณบ้างเหรอ...หรือคุณคิดว่าจะลาออกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า”

“เปล่าค่ะ...คือ”

น้ำเสียงดุๆเข้มๆ ห้วนๆ ของเจ้านายทำเอาเขมขวัญงุนงงจนพูดอะไรไม่ถูก...อะไรกันเนี่ย...เจ้านายท่าจะป่วยจนเพี้ยนไปแล้วถึงได้ลุกมาเรียกร้องอะไรแบบเด็กๆ เช่นนี้

“คุณต้องใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า‘ขวัญ’ กับผมนับตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไปถ้าได้ยินอย่างอื่น ผมจะหักเงินเดือนคุณครั้งละห้าเปอร์เซ็นต์”

โห...ตั้งห้าเปอร์เซ็นต์...หลายชายป้าจะหน้าเลือดไปหรือเปล่าเนี่ย... “ค่ะ...ขวัญก็ขวัญ...สรุปว่า...ขวัญจะพาเจ้านายไปหาหมอก่อนนะคะ...ได้กินโหยกกินยาเผื่อว่าอาการ(เพี้ยน)จะดีขึ้น”

“ไม่...ผมอยากพักผ่อนมากกว่า...ไปที่รีสอร์ตแห่งนี้นะผมจองที่พักไว้แล้วเราเข้าเช็คอินน์ช้าไปหนึ่งวัน หวังว่าเขาจะยังไม่โอนห้องพักให้ใครยิ่งช่วงนี้เป็นฤดูท่องเที่ยวซะด้วย...รู้จักใช่มั๊ย”

ทำไมจะไม่รู้จักก็ในเมื่อที่นี่เป็นถิ่นของเธอ...ถนนทุกสายของอำเภอนี้แทบจะไม่มีที่ไหนที่เธอไม่เคยผ่านนับประสาอะไรกับโรงแรมแห่งนี้...โรงแรมที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอไม่รู้จักก็ไม่ใช่เขมขวัญแล้วล่ะ...คิดอยู่ในใจโดยไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก นอกจากตั้งใจขับรถไปเงียบๆ

เขมขวัญแวะซื้อยาที่ร้านขายยาตามอาการที่พึงสังเกตได้จากที่ปรากฏของเจ้านายหนุ่ม...อย่างน้อยก็น่าจะพอช่วยบรรเทาอาการหัวดื้อลงได้จากนั้นก็พาแวะรับประทานอาหารยังร้านอาหารที่ดีที่สุดของอำเภอ เพื่อเขาจะได้รับประทานยาสุดท้ายก็พาตรงไปยังที่พักที่ได้สั่งจองไว้ล่วงหน้า...

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ...ตอนนี้ห้องพักของเราเต็มหมดแล้ว”พนักงานที่หน้าเคาเตอร์เอ่ยอย่างสุภาพ

“แต่เราโทรมาจองแล้วนะคะค่ามัดจำก็โอนจ่ายไปแล้วครึ่งหนึ่ง ทำไมถึงไม่มีที่พักให้เรา” เขมขวัญถามขึ้น สีหน้าจริงจังด้วยต้องการคำตอบที่ชัดเจน

“เมื่อวานนี้เราก็ได้จัดเตรียมห้องพักเอาไว้ต้อนรับคุณลูกค้าที่แจ้งว่าจะเข้าเช็คอินน์แต่เมื่อไม่เห็นมาตามกำหนดทางเราเข้าใจว่าลูกค้ายกเลิก จึงปล่อยห้องให้แขกอื่นเข้าพักเมื่อเช้านี้เองค่ะ”คำตอบนั้นบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ใช่ความผิดของทางโรงแรมรีสอร์ต จึงยากที่จะโต้แย้ง...

“เอายังไงดีล่ะทีนี้...”กริชนะเอ่ยถาม สีหน้าเขาไม่ได้มีความกังวลอย่างที่ควรจะเป็น...ด้วยคิดว่าอย่างน้อยเวลานี้เขาใช่ตัวคนเดียวซะที่ไหน มีเพื่อนร่วมชะตากรรมอยู่ข้างๆ ทั้งคน

“ก็คงต้องหาโรงแรมอื่นค่ะ”เขมขวัญหาทางออกที่...ไม่ว่าใครเจอปัญหาเช่นนี้คงคิดได้ไม่ต่างกัน

“ถ้าไม่มีล่ะ...”

“ถ้าไม่มีก็คงต้องกลับบ้าน...”

“หมายถึงบ้านคุณหรือเปล่า”มุมปากถูกยกขึ้นคล้ายจะยิ้ม

“ฉะ...เอ่อ...ขวัญหมายถึงบ้านที่กรุงเทพฯมั๊งคะ” ตอบไปแกมประชด...เชื่อเถอะเขาคงไม่บ้าจี้กลับกรุงเทพฯไปจริงๆก่อนที่ธุระจะเสร็จเรียบร้อย

“งั้นก็ไม่ต้องหาที่พักที่อื่นแล้วล่ะ...เราจะกลับบ้านกัน”ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะอารมณ์ดีอยู่บ้าง

“กลับกรุงเทพฯหรือคะ” เขมขวัญถามขึ้นด้วยความแปลกใจ ไม่อยากจะเชื่อ! เขาคิดทำตามคำประชดของเธอจริงๆทว่าสุดท้ายเธอก็ต้องถอนหายใจเฮือก เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากเจ้านายหนุ่ม

“กลับบ้านคุณ...ขอพักสักคืนสองคืนคิดว่าพ่อกับแม่คงไม่ว่าอะไรมั๊ง...ไปกันเถอะ ผมเหนื่อย...อยากพักเต็มที...”

“เอ๊ะ!..”

“เร็ว...ผมปวดหัว...ดูเหมือนยาแก้ไข้จะหมดฤทธิ์แล้วเพราะกินยาแล้วไม่ได้หลับพักผ่อนแนะๆ ไม่เชื่อจับตัวผมดูก็ได้”

ไม่พูดเปล่ามือใหญ่ก็คว้ามือนุ่มมากุมที่ข้างแก้มของเขา ด้วงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาตื่นตระหนกนั้นสังเกตเห็นจุดแดงๆ ที่เริ่มแผ่กระจายไปทั่วทั้งสองแก้ม เพิ่มความน่ามองเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว

“ค่ะ...เชื่อแล้วว่าไม่สบาย...ถ้างั้นเราก็รีบไปกันเถอะ” เขมขวัญรีบชักมือกลับทั้งหันหลังเดินลิ่วกลับไปที่รถด้วยท่าทีเขินอายที่เก็บซ่อนงำเอาไว้โดยไม่ห่วงว่าคนป่วยจะมีแรงเดินตามมาได้หรือไม่...เพราะสิ่งที่ห่วงยิ่งกว่าคือเสียงหัวใจ...เธอห่วงกลัวว่าเจ้านายจะได้ยินเมื่อมันกระหน่ำเต้นแรงและเร็วแบบไม่เกรงอกเกรงใจเจ้าของเลยแม้แต่น้อย




Create Date : 25 กรกฎาคม 2559
Last Update : 26 กรกฎาคม 2559 5:26:41 น. 5 comments
Counter : 1081 Pageviews.

 
อ๊ายยยยยปากแข็งทำเป็นยักท่าไม่ชอบเขาแล้วเป็นไงย่ะเชอะ.....ว่าแต่วันนี้ไรท์น่ารักอ่ะ


โดย: panon IP: 223.207.143.220 วันที่: 25 กรกฎาคม 2559 เวลา:21:35:33 น.  

 


โดย: ทองหลาง (นิยายฝันหวาน ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2559 เวลา:21:43:51 น.  

 
เห็นแล้วแทบกะรี้ด หุหุ

น่าจะมีคนคิดถึงหลายคนอยู่นะ แต่ว่า.. ไม่แสดงตัว อิอิ


โดย: พี่หมูน้อย IP: 188.165.240.145 วันที่: 26 กรกฎาคม 2559 เวลา:1:51:51 น.  

 
พี่หมูน้อย : จะพยายามไม่เหลวไหลฮับ


โดย: ทองหลาง (นิยายฝันหวาน ) วันที่: 26 กรกฎาคม 2559 เวลา:5:23:27 น.  

 
ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 วันที่: 25 สิงหาคม 2560 เวลา:13:29:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2559
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
25 กรกฏาคม 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.