Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 11

11

ยามพลบค่ำ เมื่อตะวันลับขอบฟ้า หลังจากที่วันนี้ทั้งวันเธอยุ่งอยู่กับการจัดข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง เขมขวัญจึงค่อยมีเวลามาหยุดยืนจ้องประตูไม้แกะสลักที่อยู่ฝั่งตรงข้างห้องพักด้วยอาการลังเล

ภายในห้องห้องนี้มีบางสิ่งบางอย่างที่รอการพิสูจน์ข้อเท็จจริงกับเหตุการณ์ที่เธอประสบ ความฝันประหลาด เสียงที่มักได้ยินเสมอ และภาพซึ่งเธอเองไม่แน่ใจว่านั่นคืออาการตาฝาด ประสาทหลอน หรือเกิดจากพลังอำนาจบางอย่างบันดาลให้เห็นกันแน่

น่าแปลก...วันนี้ตั้งแต่เช้ายันค่ำ นอกจากเหตุการณ์ที่ปากเธอเอ่ยในสิ่งที่ไม่ต้องการเอ่ยนั้นแล้ว ก็ไม่มีวี่แววจะมีสิ่งผิดปกติมาให้หลอนอีก ดูเงียบเชียบเรียบร้อยเรียบร้อยพิกล จนชักไม่วางใจว่าสิ่งที่ใครๆต่างเรียกเป็นชื่อเดียวกันว่า ‘ผี’จะมาไม้ไหนกันแน่ และเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ยิ่งเติมความอยากที่จะพิสูจน์ให้รู้เห็นถึงความเป็นจริงมากขึ้นเป็นสองเท่า

“ถ้ามัวแต่ยืนอยู่อย่างนี้ ก็ไม่มีทางรู้ในสิ่งที่อยากรู้...เอาวะ...ตายเป็นตาย” เขมขวัญบอกตัวเองก่อนตัดสินใจเอื้อมมาไปจับลูกบิดประตู แล้วค่อยๆหมุนมันอย่างช้าๆ ด้วยหัวใจระทึก

หวนคิดไปถึงความฝันครั้งสุดท้าย...ซองคล้ายซองเอกสารใบใหญ่ที่เธอรับมันมาไว้ในมือ ซองที่คนในฝันสั่งให้เธอนำไปส่งใครคนหนึ่ง งานนี้จะดีหรือบ้า จนต้องพิจารณาตัวเองให้เข้ารับการปรึกษาปัญหาสุขภาพจิตหรือไม่ มันคงขึ้นอยู่กับบางสิ่งที่อยู่ภายในห้องนั้น

เขมขวัญเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ดั่งว่าเธอเคยเห็นเคยมาเยือนห้องทำงานห้องนี้แล้วหลายครั้ง ทั้งๆที่ความจริง นี่คือครั้งแรกกับการได้ก้าวย่างล่วงล้ำผ่านประตูเข้ามาด้วยสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ยิ่งแสงสว่างจากโคมระย้ากลางเพดานห้องให้ความสว่างไสวเมื่อมือเล็กๆคลำไปจบพบสวิตช์เปิด ยิ่งทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ภายในห้องทำงานที่ได้รับการตกแต่งคนละแบบให้อารมณ์แตกต่างจากห้องที่เธอใช้เป็นห้องพัก ตู้หนังสือ โต๊ะทำงาน รวมไปถึงเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น เน้นงานไม้ สีโอ๊ค ตัดกับผ้าม่านลูกไม้สีขาว บางเบา เสริมให้เกิดความสงบ อันเป็นบ่อเกิดแห่งสมาธิ

แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ดึงดูดสายตาของเธอได้ดีเท่าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่วางอยู่ด้านหน้าตู้หนังสือติดผนัง โต๊ะทำงานตัวนั้น มีเครื่องพิมพ์ดีดที่ปัจจุบันแทบจะหาสำนักงานแห่งที่ยังใช้อยู่ยากเต็มที ในเครื่องยังมีกระดาษเสียบคาไว้เหมือนเจ้าของยังทำงานค้างเอาไว้ และข้างๆกัน...หากมองไม่ผิดเขมขวัญคิดว่ามันคือซองเอกสารสีน้ำตาลแต่จะใช่ซองเดียวกันกับที่เธอฝันถึงหรือไม่ อันนี้ก็ต้องรอพิสูจน์ในอีกไม่กี่นาที

เท้าสาวไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ แต่เป็นเพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดลงด้วยแรงดึงบางอย่างที่ยึดลำแขนของเธอเอาไว้

“กรี๊ด !...อุ๊บ...” เสียงกรีดร้องดังลั่นขึ้นด้วยความตกใจ แล้วก็หยุดลงเหลือแค่เสียงอู้อี้ในลำคอ เมื่อมีบางสิ่งตะปบเข้าเต็มปากปิดกั้นเอาไว้

“คุณ...จะแหกปากร้องทำไมล่ะเนี่ย” คนที่ยืนซ้อนหลัง ทั้งใช้มือตะปบปากคนในอ้อมแขนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแสดงความรำคาญ

“อู้ๆๆๆ” เสียงของคนขี้ตกใจยังคงดังอู้อี้ อีกทั้งการดิ้นที่เพิ่มเรี่ยวแรงขึ้นเต็มกำลัง

“คุณขวัญ นี่ผมเอง...”

“อู้ ๆ ...” รู้แล้ว แค่เสียงก็จำได้ แต่ ช่วยปล่อยมือออกจากปากกับจมูกฉันได้มั๊ย จะขาดใจตายอยู่แล้ว มือนุ่มพยายามงัดมือใหญ่ที่ตะปบอยู่เต็มทั้งปากและจมูก

“หยุดดิ้น หยุดร้อง ลืมตา แล้วก็มองหน้าผม”

“อู้” โธ่โว้ย...ปล่อยซะทีสิวะ

ดูเหมือนอีกฝ่ายคงไม่สามารถเข้าใจโดยการสื่อสารทางโทรจิต และ เสียงอู้อี้ราวกับคนใบ้ได้ เห็นทีต้องใช้มาตรการในการช่วยชื่อวิตตัวเองขั้นเด็ดขาดซะแล้ว... เร็วเท่าความคิด หรือ หรือก่อนที่เธอจะขาดใจตายไปซะก่อน เท้าเล็กๆก็กระทืบลงบนหลังเท้าผู้คุกคามเต็มแรง...

“โอ๊ย ! ...” กริชร้องลั่น

พันธนาการทุกอย่างที่มีต่อคนในอ้อมแขนเมื่อครู่มีอันคลายลง เขมขวัญใช้จังหวะนั้นถอยฉากออกห่างทันควัน ทั้งสูดหายใจเข้าปอดแรง ๆ ลึก ๆ ชดเชยออกซิเจนที่ขาดหายไป

“เป็นบ้าอะไร กระทืบลงมาได้ เท้าคนนะ ไม่ใช่แมลงสาบ” กริชนะสะบัดเท้าขับไล่ความเจ็บปวด ทั้งจ้องมองคนที่ประทุษร้ายเขาแบบไม่ทันตั้งตัวด้วยแววตาเอาเรื่อง

“ก็คุณกำลังจะฆ่าฉัน” เขมขวัญเถียง

“ฆ่าเธอ? ... เมายากันยุงมาหรือไง” เผลอค้อนให้คนกล่าวหาไปซะงั้น

“ก็เล่นปิดปากปิดจมูกซะเต็มไม้เต็มมือแบบนั้น ไม่เกินสามสิบวินาที ฉันคงได้เป็นศพ” หญิงสาวค้อนกลับ ทั้งทำเสียงค็อกแค็ก เหมือนคนกำลังจะขาดใจตายไปจริง ๆ

กริชนะมองนิ่งยังอากัปกิริยานั้นอาการหายใจเร็ว สีหน้าแดงก่ำ มือเล็ก ๆ ลูบอกปอย ๆ ที่เขาแค่ต้องการปิดเสียงร้องที่ดังจนแสบแก้วหูนั้น ดูท่าจะเผลอปิดจมูกเธอเข้าไปด้วย

“ขอโทษ...ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ขาดใจแบบนี้”

แหม ๆ ได้ยินแบบนี้มันทำให้นึกถึงประโยคเร้าอารมณ์ในนิยายของป้ายังไงไม่รู้...อิอิ...ไม่ตั้งใจทำให้ขาดใจแบบนี้ แต่ถ้าจะทำคงทำให้ขาดใจแบบอื่น...ว๊าว... กลุ่มก้อนพลังงานที่ค่อย ๆ รวบรวมก่อตัวเป็นหนึ่ง ล่องลอยวนเวียนรอบล้อม สองกายเนื้อ ที่ยืนห่างกันคนละมุม

“ความไม่ตั้งใจของคุณเกือบทำให้ฉันตาย” หญิงสาวยังบ่นอุบ

“ก็ขอโทษแล้วไง”

“ฉันยังหายใจไม่คล่องเลย” เธอยังบ่น กลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

แต่นั่นมันกลับทำให้อีกฝ่ายเกิดความรู้สึกหมั่นไส้คนขี้โวยวายเกินเหตุ ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ทั้งที่ไม่ใช่เรื่อง

“สงสัยมือฉันจะกดจมูกเธอจนบี้ ไหนดูซิ...มันเด้งกลับมาหรือยัง”

ขายาว ๆ ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว แม่เลขาฯเรื่องมาก มือแข็งดั่งคีมเหล็กจบกระชับที่หัวไหล่ทั้งสองข้าง ยึดไว้ไม่ให้ขยับ ทั้งออกคำสั่ง ทั้งหมุนตัวคนในอ้อมแขนให้หันมาเผชิญหน้า “หันหน้ามาสิ”

ไม่มีเสียงที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปาก มีแต่ความเงียบสนิท ด้วยความตกใจที่ถูกจู่โจมอีกครั้งซึ่ง ๆ หน้าโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เปลือกตาที่ประดับด้วยแพขนตายาวงอนชนิดไม่ต้องพึ่งขนตาปลอม ก็ค่อยกระพริบถี่ ๆ เปิดขึ้นช้าๆ เผชิญหน้ากับชายหนุ่มรูปงามผู้อยู่ห่างไม่ถึงฟุต

“หายใจสะดวกหรือยัง...” เสียงทุ้ม ๆ ถามขึ้น

หัวใจที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ ณ เวลานี้ ดังสะท้อนในอก จนน่ากลัวว่าคนที่ยืนอยู่แทบชิดจะจะได้ยินไหม...แล้วแววตาคมกล้าที่สบนิ่งมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอกำลังค้นหาอะไร หรือกำลังค้นหาความลับในหัวใจ ความลับที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อาจสรุปได้ว่ามันคืออะไร

“ถ้ายังฉันจะยอมเป็นเครื่องช่วยหายใจให้”

ว๊าย ๆ คำพูดคำจาหลานชายฉัน...มันเข้าข่ายโรมานซ์ เลยนะเนี่ย...

คำถามจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นปลุกความรู้ตัวให้เกิดขึ้น ฝ่ามือนุ่มจึงผลักอกกว้าง แข็ง อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อให้ห่างออกไปในทันที

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว...” เขมขวัญพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น ทั้งพยายามก้าวถอยไปให้ห่างเครื่องผลิตประจุไฟฟ้าที่แค่อยู่ใกล้ก็ทำท่าจะช๊อตให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง

“เข้ามาทำอะไรในห้องนี้ ทำตัวมีพิรุธนะเรา”

“ก็แค่เข้ามาสำรวจบ้านที่ฉันกำลังอาศัยอยู่ แล้วคุณล่ะ ค่ำมืด...มาที่นี่ทำไม”

“มาตามหน้าที่ของเจ้าบ้าน ดูแลความเป็นอยู่ของผู้อาศัย...”

“อ้อ...” เขมขวัญพยักหน้าเข้าใจ ทั้งทำทีเดินเลี่ยงชายหนุ่มมาทางโต๊ะทำงาน แต่ยังไม่กล้าพอที่จะเข้าไปยืนชิดสายตาเหลือบมองหาบางสิ่งในฝันสลับกับใบหน้าคมคาย

“ว่าแต่...ต้องการอะไรเพิ่มเป็นพิเศษหรือเปล่า” ถามพลางมองไปรอบๆห้องทำงานที่เคยเป็นสถานที่ที่กริชนะมีโอกาสได้พบป้าบ่อยที่สุด แต่นับจากนี้จะไม่มีโอกาสเช่นนั้นอีกแล้ว

“ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันจะขอใช้ห้องนี้เป็นที่ทำงานตรวจสอบงบดุล การเงินที่คุณสั่ง”

กริชนะนิ่งเงียบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง...สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องกว้างนั้นอีกครั้ง

“ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ก็อย่างว่าล่ะ ห้องนี้คงเป็นห้องแห่งความทรงจำ คุณคงไม่อยากให้ใครเข้ามาทำลายความทรงจำสำคัญของคุณ ฉันเข้าใจค่ะ”

ป้าอนุญาต...ให้แม่หนูเข้ามาใช้ได้ตามสบายเลย แลกเปลี่ยนกับผลงานชิ้นสุดท้ายของป้า... พลังงานโปร่งแสงลอยวนอยู่รอบ ๆ ชายหนุ่ม พลางกระซิบ ดั่งหวังว่าเขาจะได้ยิน

“ก็เอาสิ...ดีกว่าปล่อยให้มันรกร้างไร้ประโยชน์ แต่ห้ามแตะต้องเคลื่อนย้ายสิ่งของในห้องนี้ก็แล้วกัน”

“แล้วหนังสือบนชั้นนั่นล่ะ ฉันสามารถอ่านมันได้หรือเปล่า” เขมขวัญชี้มือไปยังนิยายที่อัดแน่นเต็มตู้

“ตามสบาย...อ่านแล้วก็อย่าใจแตกก็ละกัน”

น้ำเสียงเตือนราบเรียบ ทว่ากลับทำให้คนฟังสงสัย “แค่อ่านหนังสือ ทำไมฉันต้องใจแตก”

“ผมคงไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความไปหรอก พอคุณได้อ่านสักเรื่องเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง” พูดแล้วชายหนุ่มก็หมุนตัวเหมือนกำลังจะเดินจากไป แต่แล้วเขาก็หันกลับมาอีกครั้งเหมือนเพิ่งจะนึกอะไรได้

“มีอะไรคะ”

“พรุ่งนี้เช้าผมจะให้คนเอาแฟ้มงานมาให้ คุณมีเวลาทำงานถึงแค่เที่ยงวัน คงไม่ต้องให้ผมเตือนอีกรอบนะว่าตอนค่ำมีงานเลี้ยงที่บริษัท แต่งตัวสวยๆ ให้สมกับเป็นเลขานุการประธานกรรมการ อย่าทำให้ผมขายหน้าล่ะ”

“ค่ะ เจ้านาย” ว่าพลางเผลอค้อนให้

เขมขวัญเมินหลบสายตาคมที่จ้องนิ่งมาที่เธอ ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดที่ไม่กล้าเผชิญสายตาคมกล้านั้นได้นาน...ดูเหมือนว่าสายตาของกริชนะจะมีผลต่อการเต้นของหัวใจเธออย่างประหลาด รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นบานประตูห้องทำงานปิดลงไปพร้อมกับการได้อยู่โดยลำพัง

ทันทีที่ประตูปิดสองเท้าก็ก้าวตรงไปยังโต๊ะทำงานตรงหน้า เป้าหมายยังอยู่ที่ซองสีน้ำตาลใกล้ ๆ เครื่องพิมพ์ดีด หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาพินิจ ก็พบว่าที่ซองถูกจ่าหน้าที่อยู่ผู้รับเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“ส่งทางไปรษณีย์ก็น่าจะไม่มีปัญหานะ”

“ไม่ได้เด็ดขาด!”

“ฮะ! อะไรกันเนี่ย เงียบมาแล้วทั้งวัน ทำไมจู่ ๆ ถึงมาส่งความหลอนเอาตอนนี้เนี่ย”

“หนูต้องเอาไปส่งด้วยตัวเอง” เสียงเย็นยะเยือกดังแผ่ว ทว่าชัดเจนราวกำลังกระซิบอยู่ที่ข้างหู

“แต่...”

“อย่าได้ขัดใจฉัน ! ”

จู่ ๆ เฟอร์นิเจอร์อันสงบนิ่งก็เกิดอาการสั่น ถ้าวัดระดับความรุนแรงตามมาตราริกเตอร์ ก็น่าจะอยู่ในระดับราว ๆแมกนิจูด[1]สามถึงสี่

“ผะ ๆ แผ่นดินไหว !..”

ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือการเกิดแผ่นดินไหวจริงตามธรรมชาติ หรือจะเกิดจากอำนาจพลังงานบางอย่างที่อยู่เหนือการพิสูจน์ ความสั่นสะเทือนระดับนี้ เขมขวัญคงไม่ใจเย็นยืนรอให้มันหยุดลงไปเองอย่างแน่นอน ฝีเท้าที่เร่งความเร็วเพื่อให้พ้นอันตราย พาเขมขวัญผ่านห้องโถงที่เจ้าของบ้านน่าจะใช้เป็นห้องรับแขก ทะลุออกไปสู่ประตูไม้บานใหญ่เบื้องหน้า...

ประตูบานใหญ่เปิดออกกว้างปลดปล่อยลำแสงสว่างที่สะท้อนเข้ามาสู่สายตา เจิดจ้าจนหญิงสาวต้องใช้ลำแขนบังเอาไว้กระทั่งคุ้นชิน

“อะไรกันเนี่ย...”

สิ่งที่ทำให้หญิงสาวถึงกับตะลึงงัน หาใช่เพียงแสงสว่างที่เจิดจ้าทั้ง ๆ ที่ เวลานี้เป็นเวลาที่เธอควรจะเห็นหมู่ดาวบนท้องฟ้า หรือ แสงจันทร์กระจ่างตาต่างหาก...

ภาพบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไป สถานที่ที่เขมขวัญยืนอยู่กลับมิใช่สวนดอกไม้แสนสวยหน้าเรือนไม้ตุ๊กตาน่ารัก ทว่าที่นี่กลายเป็นฟุตบาทท่ามกลางเมืองใหญ่ที่จอแจไปด้วยยวดยานและผู้คน

“มาแล้วเหรอ...ไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ที่คุณจะปล่อยให้ผมรอนานขนาดนี้”

เสียงทุ้ม ๆ ฟังคุ้น ๆ หู ดังเข้ามาให้ได้ยิน เขมขวัญรับรู้ได้ว่านั่นเป็นเพียงเสียงเดียวที่เด่นชัด กลบความจอแจบนท้องถนนซะสิ้น

“คุณ...” นามกริชนะถูกกลืนหาลงไปในลำคอ ดั่งไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังเอนสะโพกพิงประตูเบนซ์คันหรูจะมีชื่อนั่น

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว รีบไปกันเถอะก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ”

ชายหนุ่มขยับตัวหันไปเปิดประตู ทั้งผายมือเชื้อเชิญให้เธอก้าวขึ้นไปนั่งบนรถด้วยท่วงท่าแห่งสภาพบุรุษ...

“เร็วสิ...”

ทั้งสีหน้าแววตาที่เปลี่ยนไป ดูไม่คุ้น แม้ใบหน้านั่นจะเป็นใบหน้าของกริชนะผู้เงียบขรึม

“ค่ะ...” เขมขวัญก้าวขึ้นไปนั่งบนรถอย่างง่ายดาย...อะไรกันเขมขวัญ...เธอจะไปกับเขาง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ... ได้แต่ร้องถามตัวเองในใจ

ชายหนุ่มปิดประตูรถทางด้านหญิงสาวผู้กำลังจะมีข้อตกลงร่วมกัน ก่อนจะเดินแกมวิ่งอ้อมไปทางด้านคนขับ ขึ้นนั่งประจำที่แล้วพารถคันหรูแล่นเบนเข้าสู่เส้นทางแล่นออกไปอย่างที่หญิงสาวไม่อาจรู้จุดหมาย

“มีที่ไหนเหมาะ ๆ ที่เราจะพอคุยกันได้บ้าง”

“คุย?...เรื่องอะไร?” เขมขวัญหันไปมองชายหนุ่มที่ดูเหมือนมีความตั้งใจจดจ่อในการขับรถ

“ก็เรื่องที่คุณยื่นข้อเสนอให้ผมพิจารณาไง”

เอาล่ะสิ ยิ่งงงเข้าไปใหญ่นะเขมขวัญ... “เอ่อ...ก็แล้วแต่คุณเถอะค่ะ ฉันคงหมดสิทธิ์ที่จะตัดสินใจ” ปากเอ่ยออกไปโดยอัตโนมัติ

“ผมจะบอกอะไรให้นะณัฐชา ณ เวลานี้คุณยังมีสิทธิ์แสดงความคิดเห็นเต็มที่ ตราบใดที่เรายังไม่ได้ลงนามในพันธะสัญญา”

“ณัฐชา?”

ใบหน้าคมคายละความสนใจที่ถนนเบื้องหน้ามามองใบหน้าหวานซึ้งของหญิงสาวที่กำลังมีพฤติกรรมแปลกประหลาด แตกต่างจากเมื่อครั้งพบเจอกันคราวแรก

“โอเค...เอาเป็นว่า ที่พักคุณน่าจะเหมาะกว่า” เขาเอ่ยแล้วเร่งความเร็วของเครื่องยนต์ขึ้นอีกระดับหนึ่ง

ไม่อยากจะเชื่อว่าชายคนนี้จะรู้จักที่พักของเธอ ทั้ง ๆ ที่แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ที่ไหน...สถานที่ที่เปลี่ยนไปนี่อีก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลุดเข้ามาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ยังไง...ณัฐชาคือใคร คือเธอน่ะหรือ...ฝัน...ใช่แน่แน่ตอนนี้เธอกำลังฝัน...มันเป็นฝันที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยฝันมา

ห้องพักที่ชายหนุ่มพาเธอมาหยุดยืนอยู่หน้าห้อง ทั้งยังบอกให้ไขกุญแจเข้าไปภายในดูสภาพซอมซ่อพิกล ไม่น่าเชื่อว่าจะกุญแจหนึ่งดอกนอนอยู่ในกระเป๋ากระโปรงให้เธอล้วงหยิบ

ภายในห้องพักมีสภาพซอมซ่อไม่ต่างกัน ดูเหมือนจะแย่ซะยิ่งกว่าบ้านทุกหลังที่เธอเคยอาศัย แต่น่าแปลกที่ดูเหมือนร่างกายของเธอจะแสดงความคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ราวกับว่าเธอได้พักอาศัยมาได้สักระยะหนึ่ง

“คุณจะไม่นั่งก่อนหรือ”

ขอบอกกันชัด ๆ ตรงนี้เลยว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่พูดออกไปนั้นไม่ได้ออกมาจากความคิดในสมองของเธอ ณ เวลานี้เธอก็ไม่ต่างอะไรจากหุ่นกระบอกที่มีเส้นด้ายให้คนชักใยอยู่เบื้องหลัง

“ไม่ล่ะ...ณัฐชา”

เขาเรียกเธอด้วยชื่อนี้อีกแล้ว หรือเธอจะชื่อ ณัฐชาจริงๆ...ณัฐชาแหงนหน้ามองร่างสูงตระหง่านที่ทำให้ห้องทั้งห้องเล็กไปถนัดตา ทั้งสูง ทั้งตัวโต มากเกินไปสำหรับห้องเล็ก ๆ แคบๆ ห้องนี้

“เอาล่ะ...เข้าเรื่องก็แล้วกัน...ผมต้องการกำหนดวันนัดให้คุณไปคุยกับทนายของผม เงื่อนไขต่าง ๆ ผมจะเป็นฝ่ายกำหนดเอง และจะเขียนลงในสัญญา ให้คุณพิจารณา หากคุณรับข้อเงื่อนไขเหล่านั้นได้ ผมก็ยินดีทำในสิ่งที่คุณต้องการ”

“ได้ค่ะ...เอาเป็นว่า พรุ่งนี้บ่ายสี่โมง ฉันจะไปพบทนายคุณที่บริษัท”

“โอเค.ตามนั้น” ชายหนุ่มล้วงหยิบนามบัตรจากซองธนบัตร เซ็นชื่อสลักหลังให้เรียบร้อย แล้วยื่นมาให้

“ขอบคุณค่ะ...มีอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ”

“ตอนนี้ยัง...”

“ถ้าเช่นนั้นคุณคงไม่ว่าอะไรนะคะ”

ณัฐชาเดินไปเปิดประตูกว้าง รอให้เขาผ่านออกไป จากสีหน้า เธอเห็นมุมปากเขากระตุกระหว่างค้อมตัวผ่าน เขากำลังขบขัน...เธอมีอะไรให้เขาขบขัน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญเท่าความอยากรู้ในเรื่องอื่น ชายคนนี้เขาคือใคร ใช่กริชนะหรือไม่ ถ้าไม่ใช่ก็น่าแปลกที่เขามีรูปร่างหน้าตาที่เหมือนกันจนน่าจะเรียกได้ว่าเป็นคนคนเดียวกัน แล้วข้อตกลง เงื่อนไข พันธะสัญญาที่เขาพูดถึงนั่นอีก มันเรื่องอะไรกันแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งงง..งุนงงจนต้องยกนามบัตรที่เขาให้ไว้ขึ้นมาดู กันต์ คณาธิป ประธานกรรมการบริษัทรับเหมาก่อสร้างคณาธิป

“ไม่ใช่...เขาไม่ใช่กริชนะ เขาชื่อ กันต์” หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ

ไม่น่าเชื่อว่าในโลกใบนี้จะมีคนที่คล้ายกันมากมายขนาดนี้ ไม่อยากเชื่อว่า เธอ ผู้มีนามว่าเขมขวัญมาทั้งชีวิต จะไม่ใช่เขมขวัญ แต่ เป็น ณัฐชา ในโลกใบนี้...สรุปแล้ว...ตอนนี้เธอกำลังฝันอยู่ใช่หรือไม่ มันช่างเป็นฝันที่เหมือนจริงจนแยกไม่ออก...อันไหนเล่าคือฝัน อันไหนเล่าคือจริง

กลุ่มก้อนพลังงานเรืองรองด้วยรังสีที่ไม่อาจมองด้วยตาเปล่าได้เห็นกำลังล่องลอยวนเวียนอยู่เหนือศีรษะ ผู้กำลังหลับใหล ปล่อยลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

“ขอโทษนะหนู...ฉันคิดว่าฉันน่าจะค้นพบวิธีที่ดีที่สุดที่จะให้หนูช่วยแล้ว วิธีนี้น่าจะเป็นวิธีที่เป็นอันตรายกับหนูน้อยที่สุด แต่...เรื่องเอกสารซองนั้นยังไงหนูก็ต้องนำไปให้เขาด้วยตัวหนูเอง ห้ามส่งไปทางอื่นเด็ดขาด”

ในขณะที่ภายในห้องพักอันแสนอุ่นสบาย เขมขวัญกำลังหลับใหลไปด้วยความฝันอันยาวนาน ภายในห้องทำงานกลับมีสิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้น เมื่อแป้นพิมพ์ดีดเคลื่อนไหวขึ้นลงรัวสนั่นราวกับว่ามีคนกำลังใช้งานมันอยู่อย่างขะมักเขม้น ตัวอักษรประทับลงบนแผ่นกระดาษอย่างต่อเนื่องบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า จนกระทั่งหยุดไปเองเมื่อเสียงไก่ขันดังแว่วเข้ามา



[1] แมกนิจูด หรือ ความส่องสว่าง (magnitude) เป็นขนาด ซึ่ง ชาลส์ ฟรานซิส ริกเตอร์ เป็นคนแรกที่นำมาใช้กับแผ่นดินไหว




Create Date : 31 กรกฎาคม 2558
Last Update : 31 กรกฎาคม 2558 18:55:15 น. 3 comments
Counter : 595 Pageviews.

 
ขอบคุณมากค่ะ ทีมาเขียนต่อให้ได้อ่าน


โดย: ดอกฝิ่น IP: 171.96.170.213 วันที่: 31 กรกฎาคม 2558 เวลา:17:15:36 น.  

 
คุณกริชนะ กับคุณกันต์เป็นไรกันนน่ะ


โดย: พี่หมูน้อย IP: 171.5.250.108 วันที่: 2 สิงหาคม 2558 เวลา:9:03:28 น.  

 
ตัวตนในนิยายกับความเป็นจริงแน่เลยยยยชิมิรอตอนต่อไปนะจ๊ะ


โดย: panon40 IP: 203.158.141.8 วันที่: 6 สิงหาคม 2558 เวลา:11:06:05 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2558
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
31 กรกฏาคม 2558
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.