Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 28 - 50%



* สัปดาห์นี้งานยุ่งมากมายเอาไปก่อนครึ่งนึงนะคะ...
28

อากาศยามเช้าในวันนี้ดูเหมือนจะเย็นฉ่ำยิ่งกว่าทุกวันเย็นซะจนเทียบเท่าฤดูหนาวทั้ง ๆที่นี่ก็เพิ่งจะย่างเข้าฤดูฝนมาได้ไม่กี่สัปดาห์...

เพราะอากาศเป็นเช่นนี้ร่างบางภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ให้ความอบอุ่นไม่เพียงพอจึงต้องพลิกตัวซุกหาแหล่งที่ให้ความรู้สึกสบายมากที่สุด...เธอเผลอยิ้มออกมาเมื่อหามันเจอทว่าน่าแปลก...ภายใต้ผ้าห่มผืนนั้นมีบางอย่างที่สามารถโอบกอด แบ่งปันความอบอุ่นได้ตามที่เธอต้องการ

มือนุ่มควานออกไปสำรวจสิ่งต้องสงสัยสัมผัสที่ได้รับนั้นแปลกเกินกว่าจะเป็นเพียงผ้าห่มหรือหมอนข้างอย่างที่เข้าใจ เปลือกตาที่ปิดสนิทมาทั้งคืนเกิดอาการขยุกขยิกก่อนจะค่อยๆ แง้มขึ้นทีละข้างกระทั่งลืมขึ้นเต็มสองตา หรือจะเรียกว่าเบิกตาโพลงก็น่าจะได้เมื่อสิ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้าคือแผ่นอกหนา...

“อุ้ย!...”โชคยังดีหน่อยที่เธอไม่ได้เห็นว่ามันเปล่าเปลือย...

อาการร้อนวาบแผ่ซ่านไปทั้งใบหน้าเมื่อเจ้าของแผ่นอกที่มองเห็นใกล้จนหน้าแทบจะติด กดร่างของเธอเข้าใกล้ยิ่งขึ้นไปอีกและคราวนี้แก้มเนียนร้อนผ่าวก็มีอันอัดแนบไปกับแผ่นอกที่สาบเสื้อแยกห่างให้สัมผัสได้ลึกซึ้งจนไม่อาจแหงนเงยขึ้นมองว่าใครกันนะที่เป็นเจ้าของอ้อมกอดนี้

ว่าแต่...นี่คือความฝันหรือความจริง...คนที่กำลังนอนกอดเธออยู่ตอนนี้คือใครเป็นกริชนะหรือจะเป็นคุณกันต์ ชายในฝันของเธอ...

“ไม่ต้องคิดแล้ว...เราต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ ไม่มีทางที่จะเป็นอีตาเจ้านายขี้เก็กนั่นอยู่แล้ว” เธอเอ่ยเบา ๆกับอกกว้างแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อคิดไปถึงความทรงจำอันเลือนราง ว่าครั้งสุดท้ายเจอคุณป้า

เมื่ออยู่ในความฝันเธอและกันต์มีความสัมพันธ์ที่มากเกินกว่าธรรมดานัก กันต์คือเจ้าของร่างกายและหัวใจของณัชชาเธอสามารถสัมผัสได้ถึงความรักของณัชชาที่มีให้กันต์ และทั้งสองก็คือตัวละครเองในนิยายแนวโรมานซ์ที่คุณป้าพยายามจะเขียนให้จบ

เหมือนความรู้สึกของเธอในเวลานี้ที่นึกอยากจะสอดแขนเข้าโอบกอดทั้งเกลือกกลิ้งใบหน้าสูดกลิ่นหอมแปลก ๆ ที่ชวนให้หัวใจเต้นระทึกของคนตรงหน้า...ฝันครั้งนี้ช่างเหมือนจริงซะนี่กระไร มันแตกต่างจากทุกครั้ง เมื่อใบหูที่แนบอยู่กับอกกว้างนั้นได้ยินเสียงเต้นของหัวใจและสัมผัสอุ่น ๆ ขณะนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย

“หรือว่า...”

เขมขวัญดึงตัวออกจากอ้อมกอดนั้นเพื่อมองหน้าคนที่นอนเคียงข้าง และโอบกอดเธอไว้นานแค่ไหนไม่อาจจะรู้ แม้ไม่อาจแยกออกหากมองเพียงใบหน้า แต่...มันต้องมีอะไรสักอย่างที่ทำให้เธอตัดสินได้ว่าคนตรงหน้าคือกันต์หรือกริชนะกันแน่

“สวัสดีตอนเช้าครับคุณป้า”

เสียงทักทายด้วยอาการงัวเงียของเขาทำเอาเขมขวัญเกิดอาการงุนงงหนักเข้าไปอีก“คุณป้าเหรอ...ทำไมเขาทักทายแบบนั้น...หรือนี่จะเป็นนิยายเรื่องใหม่...” แต่...พระเอกของเรื่องนอนกับคุณป้านี่นะ...ให้เข้าใจว่ายังไงล่ะ...นี่คุณป้ากำลังจะเขียนนิยายแนวกินเด็กอยู่หรือไง

“แหม... ถึงฉันจะชอบเขียนนิยายแนวอีโรติกแต่ฉันก็ไม่เขียนนิยายแนวนั้นหรอกจ้ะ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบาผ่านมาให้คำตอบเล่นเอาเขมขวัญถึงกับอยู่ในอาการตกตะลึงงันทำอะไรไม่ถูก เมื่อคุณป้าตอบความสงสัยของเธอนั่นก็หมายความว่า นี่ไม่ใช่ความฝันอย่างที่คิดไว้แต่แรกซะแล้ว...

“ตายล่ะ...”

ความคิดหนึ่งบอกให้เธอรีบไปจากที่นี่โดยเร็วก่อนที่เขาจะตื่นแต่เธอกลับทำได้เพียงแค่นั่งมองคนที่ยังหลับตานิ่งใบหน้าเปื้อนยิ้มดูมีความสุขเหมือนเด็ก

“ไม่ได้ ๆต้องรีบไปแล้ว”

เธอสะบัดใบหน้าแรงๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปให้พ้น ทั้งรีบขยับตัวออกห่างทว่ายังไม่ทันพ้นขอบเตียง ข้อมือนุ่มของเธอกลับถูกยึดเอาไว้เสียก่อนแถมยังถูกแรงดึงที่ไม่อาจต้านทานไหวดึงเธอกลับเข้าไปหาเจ้าของเตียงกว้างนั้นอีกครั้ง

“จะรีบไปไหนครับคุณป้า...”

เสียงทุ้ม ๆเอ่ยถาม แม้เจือความงัวเงียอยู่บ้าง แต่เขมขวัญรู้ดีว่าเขาตื่นเต็มสองตาแล้ว “ป้า...เอ่อ...ไม่เหมาะนะที่ป้าจะมาอยู่แบบนี้”คงจะดีกว่าอะไรทั้งหมดหากเธอยังสวมรอยเป็นคนที่เขาเข้าใจแต่...ความรู้สึกกระดากปากนี่สิ มันทำให้เธอถึงกับแก้มร้อนผ่าว

“คุณป้ายังไม่จูบอรุณสวัสดิ์ผมเลย”เขาเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อน ทั้งมองไปยังคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ทำให้คนมองทำหน้าแทบไม่ถูกไม่อยากจะเชื่อว่าคนเป็นหลานจะมองคุณป้าด้วยสายตาแบบนี้

“จะ...จะ...จูบอรุณสวัสดิ์เหรอ”เขมขวัญถึงกับออกอาการติดอ่าง เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงได้เข้าใจและยอมเชื่อว่าวิญญาณของคุณป้ามีจริงแถมยังเชื่ออีกว่าตอนนี้เธอกำลังถูกวิญญาณของท่านเข้าสวมทับ...

“เร็วสิครับ...หรือคุณไม่รักผม”

“รักค่ะรัก”เขมขวัญตอบกลับเร็วจี๋ ลืมสังเกตคำถามที่เหมือนจะมีความแปลกไปแต่คำตอบของเธอก็ทำให้เขายิ้มกว้าง

“ถ้ารักก็จูบผมสิ” เขาสั่ง ทั้งดึงตัวเธอใกล้เข้าไปอีก

เอาน่า...คิดว่ากำลังจูบเจ้าพงศ์ตอนที่มันเพิ่งจะหัดเดินก็แล้วกัน...พอตัดสินใจได้ หญิงสาวก็โน้มใบหน้าเข้าไปจูบที่แก้มสาก ๆ นั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อหวังจะจบเรื่องทว่ากลับไม่เป็นดั่งที่หวัง ไม่เพียงข้อมือที่ถูกยึดเอาไว้เท่านั้นแต่ตอนนี้ทั้งตัวของเธอกลับถูกเขาเกี่ยวกวัดเข้าสู่อ้อมกอดที่แข็งแกร่งจนยากจะฝ่าออกมาสู่อิสระได้

“เอ๊ะ! นี่คุณจะทำ...”

ยังไม่ทันได้ถามจนจบประโยคริมฝีปากนุ่มของเธอก็ถูกปิดลงด้วยริมฝีปากอีกคู่ ดูดดื่ม ซาบซ่านเกินกว่าที่จะเป็นจูบระหว่างป้ากับหลานเนิ่นนานจนเธอแทบจะหมดเรี่ยวแรงต่อต้านแต่จะว่าไปแล้วเวลานี้เธอก็ใช่จะสามารถต่อต้านเขาได้

“อยากฟังอีกจัง...อยากฟังทุกเช้าเลย...ฟังว่าคุณรักผม”เขาบอกที่ริมฝีปากนุ่ม

“นี่คุณไม่ได้คิดว่า...ฉันเป็น...”

คำประท้วงต่อมาถูกกลืนหายไปพร้อมจุมพิตที่เร่งเร้าเรียกร้องให้อีกฝ่ายตอบสนองนักสำรวจเริ่มออกเดินทางจากปากนุ่ม ๆ ที่หวานจับใจเลื่อนผ่านมาที่พวงแก้มหอมกรุ่นไต่ลงตามซอกคอขาวผ่อง ฝังจมูกลงบนจุดที่ชีพจรกำลังเต้นตุบ ๆสูดกลิ่นเนื้อแท้ที่แสนเย้ายวน

“ดะ...เดี๋ยวค่ะคุณกริช”เขมขวัญพยายามที่จะดันศีรษะของนักสำรวจออกไปให้พ้นทว่าเรี่ยวแรงของเธอก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนซะหมด กระทั่งในหน้าของเขาเลื่อนเข้ามาถึงร่องกลางระหว่างเนินเนื้อนุ่มที่แม้จะอยู่ภายใต้เสื้อยืดเนื้อหนา แต่มันก็สามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา

“ไม่ใช่เราเข้าพิธีแต่งงานกันแล้วเหรอ”เสียงเขาเอ่ยถามงึมงำอยู่กับก้อนเนื้อนุ่ม ที่กำลังนึกอยากกลืนกินไปทั้งคำ

“มันก็...เอ่อ...ก็ใช่...แต่...ไม่สิ...มันแค่เหตุสุดวิสัย”เสียงตอบรับเบาหวิว อารมณ์บางอย่างกำลังถูกปลุกขึ้นมาจนยากจะระงับความรู้สึก

“ไม่ใช่ว่าคุณเพิ่งจะบอกว่ารักผมเมื่อครู่นี้เหรอ”เขาเพิ่มคำถามเข้าไปอีกฝ่ามืออุ่นสอดเข้าสัมผัสเนื้อแท้เนียนมือภายใต้เสื้อยืดที่ไม่อาจป้องกันอะไรได้

“นั่นมันไม่ได้หมายถึง...”อะไรกัน...นี่เขาคิดจะโมเมยึดถือเอาคำพูดประโยคนั้นของเธอเพื่อเบี่ยงเบนความเข้าใจใหม่เชียวหรือคำบอกรักประโยคนั้น เธอบอกรักเขาแทนคุณป้าต่างหากล่ะ...

ตะขอเสื้อชั้นในถูกสะกิดจนหลุดเลื่อนพ้นไปจากก้อนเนื้อนุ่มก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกอบมือที่อุ่นจนร้อนขณะใบหน้าของคนทำกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนลำคอระหงของเธอ หญิงสาวถึงกับสะดุ้งโหยงสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงหายไปถูกดึงให้กลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง

“คุณกริช...เดี๋ยวๆ ไม่ได้นะคุณจะมาโมเมแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด”เขมขวัญรวบรวมสติและพละกำลังเฮือกสุดท้ายที่พอจะมีเหลืออยู่ผลักดัน ปัดป้องทั้งพลิกตัวออกห่างเจ้าของดวงตาฉ่ำเยิ้มตรงหน้า จะเรียกว่ากระโจนลงจากเตียงไปยืนหลบมุมจนชิดผนังห้องห่างจากสังเวียนอันตรายนั้นหลายวาก็ว่าได้

“ขยับไปอยู่ซะไกลเชียว...กลับมานี่...มานั่งตรงนี้เร็ว”ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง ทั้งตบมือลงยังพื้นที่นอนข้าง ๆ

“ไม่เอา...ขวัญจะออกไปข้างนอกที่นี่ไม่ปลอดภัย” เขมขวัญเอ่ยเสียงสั่น ทั้งขยับไปทางประตูสายตาไม่ปล่อยวางจากตัวอันตรายที่ไม่รู้จะกระโจนเข้ามาขัดขวางการตัดสินใจของเธออีกเมื่อไหร่

และแล้วมันก็เป็นจริงตามนั้นเมื่อชายหนุ่มพุ่งตัวไปยืนขวางประตูเอาไว้ทันก่อนที่เขมขวัญจะวิ่งไปถึงซะอีก

“อยู่คุยกันก่อน”

“ไว้ไปคุยข้างนอกเถอะค่ะปล่อยขวัญออกไปนะคะ” เขมขวัญพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ

“คุยในนี้จะเป็นไรไป...ผัวเมียกันแท้ๆ” เขายังว่าอย่างหน้าไม่อายทั้งเดินต้อนลูกกวางตัวน้อยให้กลับเข้าไปใกล้เตียงกว้างมากขึ้น

“เอ๊ะคุณนี่ยังไงนะ...นั่นมันเหตุสุดวิสัยคุณก็รู้คุณเองก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันซักเท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ แล้วนี่จะมาอ้างอะไร”เอ่ยอธิบายพลางถอยพลาง

“ผมเริ่มเห็นความสำคัญของมันแล้วตอนนี้”

“ทำไมคะ”

“คุณจะได้ไม่จากไปไหนไง...”ชายหนุ่มว่า

“ขวัญก็ไม่ได้ไปไหนขวัญเป็นลูกหนี้ของคุณ ยังไงขวัญก็ยังต้องทำงานใช้หนี้ไปอีกนาน เงินไม่ใช่น้อย ๆขวัญคงไม่มีปัญญาหามาใช้แค่วันสองวันหมดหรอกค่ะ” เธอตอบพลางหันไปมองด้านหลังเมื่อรู้ว่าถูกต้อนจนขยับมาชิดขอบเตียงและเป็นจังหวะที่กริชนะใช้ความไวกระโจนเข้าหวังจะรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้พลาดไปแล้วเมื่อเขมขวัญไม่ได้ประมาทอย่างที่คิด หญิงสาวหลบฉากพ้นไปได้อย่างหวุดหวิดทั้งวิ่งตรงไปที่ประตู

“เดี๋ยวสิขวัญ...”กริชนะทำได้แค่เพียงร้องเรียก ทั้งที่รู้ดีว่านกน้อยตัวนั้นเมื่อมันหลุดออกจากกรงไปแล้ว คงยากที่จะบินย้อนกลับเข้ามาอีก

“ตอนนี้คุณยังไม่ได้ไปไหนก็จริงแต่ก็ใช่ว่าคุณจะอยู่ที่นี่ถาวรซะเมื่อไหร่ล่ะขวัญ” กริชนะเอ่ยตามหลังแม้อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้ยินแล้ว

ชายหนุ่มกลับมาทรุดตัวนั่งลงบนเตียงมือลูบหน้าแรง ๆ เพื่อไล่อารมณ์บางอย่างที่ยังค้างคาอยู่นึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมากับเหตุการณ์ที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจพิสูจน์ได้ ความเศร้าหมองทำให้เขาเชื่อว่าคุณป้ายังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขาโดยมีเขมขวัญเป็นตัวกลางในการเชื่อมโยงสื่อสารเขาเชื่อแล้วจริง ๆ เพราะเมื่อเธอพาเขามาที่ห้อง สิ่งที่เธอปฏิบัติต่อเขาแม้แต่เพลงกล่อมเด็กที่เธอร้อง เพลงที่มีเพียงคุณป้าเท่านั้นที่ใช้มันกล่อมเขานอนเธอยังสามารถร้องมันได้ไม่ผิดเพี้ยนด้วยเหตุผลเพียงเท่านี้ก็ทำให้เขายอมรับแล้วว่าสิ่งที่เขมขวัญเคยบอกไว้เธอไม่ได้โกหก

เพราะอะไรกันนะ...อะไรกันแน่ที่ทำให้ท่านยังไม่ไปสู่สุคติจะเพราะนิยายครึ่งเรื่องเรื่องนั้นหรือเพราะการตายของท่านยังเป็นปริศนา...กริชนะขอเทความเชื่อไปยังเหตุผลหลังมากกว่าเหตุผลแรกที่มันฟังดูแล้วไร้น้ำหนักที่สุด

“ยังไงผมก็จะพยายามหาฆาตกรที่ฆ่าคุณป้าให้ได้...ไม่ต้องห่วงนะครับ”

“กริชเอ๊ย...ป้าไม่ได้ห่วงหรอกว่าใครจะทำให้ป้าหมดลมหายใจแต่ป้าห่วงว่า เวลาของป้าจะมีไม่พอสานฝันให้เป็นจริง...ยังไงช่วงนี้ป้าขอยึดหนูขวัญให้เป็นของป้าก่อนนะลูก...ไว้งานป้าเรียบร้อยเมื่อไหร่ป้าจะยกกริชให้แม่หนูขวัญ ยกให้ไปทั้งตัวและหัวใจเลย...” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นมา...

ทว่า...คนที่นั่งอยู่กลับได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังกระหึ่มที่เพิ่มความเย็นขึ้นมาอีกแต่หากสังเกตให้ดีจะรู้ว่าความเย็นนี้แตกต่างจากเมื่อครู่ก็ตรงที่ว่ามีความยะเยือกแทรกซึมเข้าเสียดแทงหัวใจ จนชายหนุ่มเผลอคว้าผ้าห่มมากอด เมื่อไม่ได้คิดจะนอนต่อเขาจึงวางผ้าห่มลงแล้วลุกเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป




Create Date : 07 มิถุนายน 2560
Last Update : 7 มิถุนายน 2560 4:17:05 น. 1 comments
Counter : 773 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
เมื่อไหร่จะสารภาพรักเชอะหนูขวัญเปลืองตัวไม่สารภาพทีหลังห้ามแตะนะ


โดย: Panon40 IP: 223.205.158.114 วันที่: 7 มิถุนายน 2560 เวลา:6:00:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2560
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
7 มิถุนายน 2560
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.