แสงจันทร์

๏ กระจ่างฟ้าราตรีที่แดนเถื่อน
พิศดวงเดือนแล้วคำนึงถึงสมร
ท่ามพงไพรไกลแคว้นแดนสัญจร
มิ่งบังอรป่านนี้อยู่ที่ใด

พงพนาบรรเลงบทเพลงเศร้า
พี่สุดเหงาร้าวทรวงเกินหน่วงไหว
ท่ามเดือนดาวพราวพร่าง ณ กลางไพร
กลับสิ้นไร้เงานางอยู่ข้างเคียง

ฤๅ ผู้ใดซ่อนเจ้าคราวพี่ห่าง
สืบเสาะทางเข็ญใจไร้สรรพเสียง
บนเส้นทางอ้างว้างเดียวดายเพียง
ท่ามกลางเสียงเรไรร่ำไห้ระงม

ด้วยกายใจของพี่ยอมพลีแล้ว
ขอมิ่งแก้วกานดาอย่าขื่นขม
จักของฝากคำร่ายกับสายลม
เพื่ออุ้มสมเราสองได้ครองกัน

เอาความฝันวางไว้ ณ ปลายฟ้า
ธารเพลาฤดูกาลที่ผ่านผัน
ศรัทธาแห่งซื่อตรงคงนิรันดร์
เฉกดวงจันทร์คู่ฟ้ายามราตรี

ขอมอบเพลงซึ้งใจให้แด่เจ้า
จงพ้นเงาเศร้าครองความหมองศรี
ในนิทราจงสดชื่นรื่นฤดี
ด้วยตัวพี่จักเยือนเจ้าพร้อมดาวเดือน ๚ะ๛





Create Date : 11 กันยายน 2550
Last Update : 11 กันยายน 2550 7:50:56 น.
Counter : 803 Pageviews.

2 comments
  
เพราะมากมายค่ะ...


ขอบคุณที่แต่งกลอนเพราะๆ
ให้อ่านค่ะ
โดย: เพียงชม IP: 125.24.220.82 วันที่: 11 กันยายน 2550 เวลา:10:13:45 น.
  
เพราะจัง ชอบแสงจันทร์ แต่ก็หลงรักคืนเดือนมืด
โดย: ลั่นทมขาว วันที่: 11 กันยายน 2550 เวลา:12:18:30 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

จังงัง
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



กันยายน 2550

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
9
12
13
15
16
17
19
20
21
22
23
24
25
27
28
29
30
 
 
11 กันยายน 2550
All Blog