เมษายน 2560

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
เกวียนทมิฬ (หวายดง) ตอนที่ 33 การพนันและศักดิ์ศรี




เกวียนทมิฬ (หวายดง) โดย ทักษภณ

ตอนที่ 33 การพนันและศักดิ์ศรี

“ลุงว่าเรามาเล่นทายกันดีกว่าว่าสิ่งนั้นคือกระไร ผู้ใดทายถูกมีรางวัล..ห้ามผู้ชายทาย”

ลวกรีบดักเอาไว้เพราะเห็นพอกที่อยู่ไม่ห่างจากเกวียนมากนักหันมาทำท่าจะตอบ

“ถ้าเยี่ยงนั้นน้ำใสก็ทายได้สิแต่อยากรู้รางวัลคือสิ่งใด”

“ผู้หญิงก็ห้ามทาย”

“อ้าว...ถ้าห้ามผู้หญิง และผู้ชายทาย เยี่ยงนั้นผู้ใดจะทายได้เยี่ยงนี้ผู้ใดจะทายได้”

น้ำใสเกาหัวทำหน้างงๆผู้ที่อยู่ใกล้เคียงหัวเราะครืน

“ข้าล้อเล่นดอก ผู้ใดใคร่ทายก็ว่ามารีบทาย ก่อนที่ข้าจะเฉลย เดี๋ยวจะไม่ได้ทาย”

“ก่อนจะทายขอถามก่อนว่ารางวัลคือสิ่งใด แน่ใจรึว่าพี่ลวกจะมีสิ่งใดให้เป็นรางวัลได้”

พอกเดินเข้ามาใกล้เกวียนเลิกคิ้วถามขึ้นหลังจากได้โอกาส

“รางวัลรึ ว่าแต่พ่อพอกต้องการสิ่งใดว่ามาดูลางทีข้าจะจัดให้ได้”

ลวกพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทาง ดูเหมือนว่าพร้อมให้ทุกสิ่งที่ต้องการสร้างความตื่นเต้นให้กับพอกยิ่งนัก

“พี่ลวกจะให้ตามที่ฉันต้องการรึถ้าเยี่ยงนั้นได้ทองสักตำลึงก็พอ”

“ข้าไม่มีดอก ทองตั้งหนึ่งตำลึง สักเท่าหนวดกุ้งยังไม่มีใครจะพกทองมากลางป่า กลางเขามากมายปานนี้ คิดซิคิด”

“ถ้าเยี่ยงนั้น ขอเบี้ยสักหนึ่งตำลึงก็แล้วกัน”

“เฮ้ย..ข้าว่ามันมากไปทายแค่นี้จะเอารวยเลยเรอะ”

“ถ้าเยี่ยงนั้น ขอเบี้ยสักหนึ่งร้อยลดให้มากว่านี้ไม่ได้แล้ว เป็นผู้อื่นไม่ลดให้นะเนี่ย”

“ดูแล้วเหมือนข้าจะเป็นหนี้เองหรือว่าข้าซื้อสิ่งของจากเอง ขอที่ฟังแล้วดูดีหน่อย”

“ถ้าเยี่ยงนั้นพี่ลวกมีเท่าใดขอเท่าที่พี่มี ก็แล้วกัน แค่หมดตัว”

“เองจะเอารางวัลจากข้าหรือว่าเองจะปล้นข้าวะ”

“อ้าวถ้าเยี่ยงนั้นพี่ลวกมีสิ่งใดจะให้ได้บ้าง ถ้าไม่มีสิ่งใด เสื้อ ผ้า ก็เอา”

“เองจะไม่ให้ข้าเหลือสิ่งใดเลยหรือวะ”

“สรุปแล้ว มีรางวัลรึเปล่าหรือไม่มีสิ่งใดจะให้แน่เลย ทายเปล่าๆ ก็ได้ข้าใจถึง พี่มีเมื่อใดค่อยให้ก็แล้ว”

“เออ..ถ้าข้ารวยเมื่อใดจะให้แกซะให้เข็ดเลย แต่ตอนนี้ ข้ามีแต่หนี้ ข้าพูดเล่นว่ามีรางวัลเป็นการพูดเล่นให้ดูน่าสนใจพวกเองก็จริงจังเกินไป”

“เยี่ยงนั้นรึ คิดว่าจะมีรางวัลจริงๆทายเลยก็ได้ ด่านจันทึกจะมีงาน หรือการแข่งขัน หรือการแสดง การประกวด กระไรสักอย่างทายขนาดนี้แล้ว ต้องถูกแน่นอน พี่ลวกอย่าลืมรางวัลด้วย”

“เองตอบได้แค่ใกล้เคียงแต่ยังไม่กระจ่างมีผู้ใดใคร่ทายอีก”

ลวกผงกหัวเหมือนยอมรับในคำทายแต่ก็ยังต้องการให้มีผู้ทายอีก

“คงไม่มีผู้ใดอยากทายแล้วรางวัลก็ไม่มี”

ก้องตะโกนตอบไปแข่งกับเสียงของเกวียนที่ดังเอียดอาดและเสียงของวัวที่ร้องสลับกันเป็นระยะ

“เฉลยก็ได้ ด่านจักทึกกำลังจะมีการแข่งขันอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นความสนุกสนาน กำลังจะบังเกิด ฮิๆๆ”

“กลางป่าเขา ไม่รู้ว่าโจรหรือข้าศึกจะบุกเข้ามาเพลาใดผู้คนยังกว่าสนุกสนานอยู่รึ ที่นั้นจะมีสิ่งใดให้น่าดูบ้าง คนร่วมงานจะมีสักกี่คน สู้งานประจำปีที่ด่านเกวียนได้รึหนูเคยไปดู มีหลายสิ่งให้ดูสนุกมาก”

แก้วถามขึ้นด้วยความสงสัย

“งานที่จะเกิดขึ้นของด่านจันทึกขอรับรองด้วยชื่อเสียงของไอ้ลวกว่ามีความสนุกตื่นเต้นที่สุดอย่างคาดไม่ถึง พวกสูทั้งหลายคอยดู”

ลวกอธิบายด้วยลีลาน้ำเสียงที่ทำให้ผู้ฟังบางคนรู้สึกเคลิ้มตามแต่แล้วผู้ที่อยู่ในวงสนทนาก็ต้องสะดุ้งด้วยมีเสียงที่คุ้นเคยและยำเกรงดังขึ้นมาทำเอาทุกคนต้องหันไปมอง

“ที่ด่านจันทึกเป็นเพียงแค่การชุมนุมของผู้ที่เดินทางผ่านไปมา หรือบางคนต้องการแสดงฝีมือเพื่อจะได้รับการว่าจ้างจากขบวนการค้าต่างๆ บางคนต้องการแข่งขันเพื่อเดิมพันความจริงแล้วการแข่งขันเพื่อเดิมพันที่ด่านจันทึกก็มีเรื่อยๆจากพวกเดินทางทั้งหลายในเพลาที่หยุดพัก เพื่อเตรียมการเข้าสู่ป่าใหญ่ก็เลยหาเรื่องสนุกสนานทำ

บางผู้คนคิดว่าตัวเองเก่งอยากแสดงให้ผู้อื่นเห็น ลางทีเกิดการคุยโต โอ้อวด ท้าทาย การพนันจึงเกิดขึ้น เจ้าลวกก็เคยแข่งกับเขาบ่อยๆ ได้ยินว่าส่วนมากจะแพ้มากว่าชนะไม่ใช่สิ แพ้ราบคาบ”

หวายเร่งม้าเข้ามาใกล้กลุ่มสนทนากล่าวแทรกขึ้นมาหลังจากนิ่งฟังนาน

“ข้าว่าเรื่องขี้โม้ไม่มีใครเกินไอ้ลวกมันก็แค่เจอกัน ท้าแข่งเอาเดิมพันกันสนุกๆ แค่นั้นแหละ ที่ยิ้มแย้มอารมณ์ดีก็เพราะคิดว่าจะได้พักในสถานที่คาดว่าปลอดภัยและอาจได้พักการเดินทาง หรือไม่บางคนอาจมีนัดกับบางคน เพราะว่าด่านนี้มีทหารและเจ้าหน้ากรมเมืองประจำอยู่เป็นจุดพักค่อนข้างปลอดภัย”

พร้าวกล่าวเสริมหลังจากเร่งม้ามาจากท้ายขบวน นิ่งฟังแล้วรู้สึกคันปาก

“อ้าวหัวหน้ากับพี่พร้าวเล่นเผากันแบบนี้เลยรึไม่ไว้หน้ากันเลย”

ลวกบ่นด้วยเสียงอ่อยๆจากนั้นหันไปเบื้องหน้าบังคับเกวียนโดยไม่สนใจผู้ใด

“แต่สิ่งที่ว่าจริงๆการแข่งขันน่าจะทำได้แต่ในเพลากลางวัน และเพลากลางวันเป็นการเดินทางของของขบวนเกวียนมิใช่รึ”

ก้องถามด้วยความสงสัย

“คิดว่าน่าจะได้ ถ้ามิมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเพราะว่าที่ด่านจันทึกขบวนเกวียนเราจะหยุดพักการเดินทาง และลางทีกลุ่มเดินทางอื่นก็หยุดพักด้วยก่อนที่จะเข้าไปสู่ดงพญาไฟ ที่จุดนั้นลางทีจะมีขนถ่ายสินค้า แลกเปลี่ยนสิ่งของบางอย่างลางทีก็นำสิ่งของมาส่งที่ด่านจันทึก อาจจะเป็นพวกเสบียงหรือของใช้จำเป็นบางอย่างบางอย่างนำออกจากด่านจันทึกหลังจากแลกเปลี่ยนกัน”

พร้าวอธิบายให้ฟังพร้อมกับหันไปมองหวายเหมือนถามความเห็น

“ถูกต้องเราจะพักที่ด่านจันทึกเพราะต้องสะสางเรื่องต่างๆ หลายเรื่อง รวมทั้งเตรียมตัวในการเดินทางในช่วงต่อไปว่าแต่ลวกมาครานี้คิดจะท้าแข่งอันใดกับผู้อื่นอีกรึว่าจะคิดแข่งเกวียนกับผู้อื่นอีก”

หวายหันไปถามลวกด้วยสีหน้ายิ้มๆ

“แน่นอนอยู่แล้วมาครานี้ต้องมีการแก้มือ ต้องมีการเอาคืน”

ลวกพูดด้วยน้ำเสียงแสดงถึงความตั้งใจแสดงอาการฮึดฮัดจากนั้นส่งเสียงเร่งความเร็ววัว ทำให้เกวียนเกิดอาการกระชากพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้ที่อยู่บนเกวียนถึงกับต้องรีบคว้าจับหาที่มั่นกันวุ่นวาย

“อย่าแข่งเลยลวกแข่งอีกก็แพ้อีก ยังไม่เข็ดอีกรึ เก็บเบี้ยไปเที่ยวที่เมืองหลวงดีกว่า หนี้เก่าของข้าแกก็ยังไม่จ่าย”

พร้าวตักเตือนด้วยเห็นว่าลวกแพ้มาหลายคราแล้ว

“ครานี้ชนะแน่ๆพี่พร้าว ข้าเจอหนทางชนะแล้ว ไอ้จ้อนบอกว่ามันมีหนทางทำให้ชนะได้ง่ายๆ ข้าเชื่อว่ามันต้องมีดีคราก่อน แพ้ไอ้เมื้อม ที่ด่านจันทึก มันเยาะเย้ยหนักมากมันบอกว่าคนโคราชฝีมือแค่นี้รึ พร้อมให้แก้มือทุกเมื่อแถมบอกว่าฝีแบบอย่างข้ามันจะต่อให้ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจไม่หาย”

“ลุงลวกหายเจ็บใจ กับเบี้ยหายจะเลือกเอาสิ่งใด”

หนูมุกถามขึ้นทำเอาผู้ที่อยู่ใกล้ๆ ฮาครืน

“อีหนูสำหรับลุงฆ่าได้หยามไม่ได้ มันดูแคลนคนโคราช ข้ายอมไม่ได้ เรื่องเบี้ยเป็นของนอกกายมันไปเที่ยวเดี๋ยวก็กลับมา ลุงไม่ยอมแพ้สิ่งใดง่ายๆ ต้องสู้จนเหงื่อหยดสุดท้าย”

“ว่าแต่เบี้ยของข้าที่เองยืมไปเมื่อใดข้าจะได้กลับมา”

พร้าวออกปากทวงเบี้ยกับลวก

“ของข้าด้วย”

อึ่งตะโกนมาจากด้านหน้าร่วมทวงเบี้ยด้วย

“ของข้าก็หลายเบี้ยนะขอคืนด้วย”

เป็นเสียงตะโกนทวงเบี้ยมาจากด้านหลัง

“เฮ้ยจะมาทวงอันใดตอนนี้วะกลางป่ากลางเขา ได้ทีรุมกันทวงเชียวนะ ขอข้าทำทุนก่อนแล้วข้าจะจ่ายให้หมดทุกคนทั้งต้นทั้งดอก ว่าแต่เพลานี้ใครมีเบี้ยบ้าง ขอข้ายืมทำทุนที่ด่านจันทึกบ้าง”

ลวกหันไปถามรอบๆซึ่งก็ปรากฏว่าทุกคนสายหน้า หันหน้าหนีกันหมด การคุ้มกันขบวนเกวียนมีทั้งในส่วนด้านหน้าและด้านท้าย และในส่วนขี่ม้าตรวจไปมาระหว่างขบวนเกวียน

พวกที่อยู่ด้านหน้าเพลานี้ มีอึ่งเป็นส่วนหน้าของขบวนเกวียนพอกคุ้มกันเกวียนกลุ่มของแก้ว ส่วนเขียว เขียด และจ้อนวันนี้หวายจัดให้ไปอยู่ทางด้านท้ายของขบวนเกวียน ซึ่งมีบรรยากาศไม่ดีเท่าใดนัก

“เฮ้ยไอ้จ้อนใยหน้าเครียดวะเออ..ไอ้พองของเองหายไปที่ใด ข้าไม่ได้ยินเสียมันเห่า รู้สึกวังเวงเยี่ยงไรก็ไม่รู้”

เขียวถามจ้อนขณะเดินตามท้ายขบวนเกวียนเพื่อเป็นการคุ้มกันขบวนเกวียน

“ไม่เห็นไอ้พองตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไม่รู้ไปที่ใด คิดว่าคงไปไม่ไกล การสู้รบเมื่อคืนคงทำให้มันตกใจกลัวลางทีไปหลบที่ใดสักแห่งหนึ่ง”

จ้อนตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเช่นเดิม

“ข้าไม่ได้แช่งนะลางทีมันโดนลูกหลงตายไปแล้วมั้ง”

เขียวได้ทีแกล้งพูดให้เพื่อนตกใจเล่นซึ่งก็ได้ผลจ้อนหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม ทำท่าจะหมดแรงเดินไม่ไหว ทรุดนั่งลงเอาดื้อๆ

“เฮ้ยไอ้เขียวเองอย่าพูดอย่างนั้นสิเพื่อนยิ่งใจไม่ดีอยู่ แต่จ้อนได้ลองหา ไอ้พองรึยัง ข้าว่ามันคงไม่เป็นไรดอก”

เขียดมองไปที่จ้อนเหมือนว่ามันตาของมันแดงก่ำเหมือนผู้ที่ในอาการเศร้าโศก จึงปรามเพื่อนด้วยรู้ว่าเพื่อนมันมีนิสัยเช่นไร

“เมื่อเช้าลองหาแล้วไม่เจอ ไม่แน่ใจว่าลางทีบาดเจ็บ โดนไฟคลอกก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่เจอซาก จึงคิดว่ามันน่าจะยังมีชีวิตอยู่มันคงวิ่งเล่นไปเรื่อยๆ จนกองเกวียนออกมาก่อน คิดว่าเดี๋ยวมันก็คงตามมา”

จ้อนอธิบายในลักษณะปลอบใจตนเองพร้อมกับคว้ากระบอกน้ำที่สะพายอยู่ขึ้นมาดื่มจากนั้นดูเหมือนมีสีหน้าดีขึ้น บิดกาย เหยียดแข้งขา เริ่มเดินอีกครั้ง

“จ้อนข้าว่าเองเหมือนอาการไม่ค่อยดี รึว่าเองแพ้ขี้วัวหรือเพราะเดินตามหลังวัวเยี่ยงไรก็ต้องอดทนไว้ ได้ยินหัวหน้าหวายบอกว่าวันนี้ต้องเร่งเดินทางให้ถึงด่านจันทึก”

เขียวยังถามอยู่อีกในขณะที่ทั้งสามอยู่ด้านท้ายขบวนเกวียน ซึ่งมีฝุ่นคลุ้งอยู่พอสมควร

“ไม่ดอกพี่ ข้ากำลังใช้ความคิดหาทางช่วยเหลือคนผู้หนึ่งอยู่”

“ช่วยผู้ใดมีผู้ใดตกอยู่ในอันตรายรึเหตุใดพวกข้าจึงไม่รู้ มา..พวกเราไปช่วยอย่างไว”

เขียวถามด้วยความตกใจเขียดก็ชะงักหยุดเดินหันมาจ้องหน้าจ้อนเขม็ง

“ผู้นั้นไม่ถึงกับตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตดอกแต่เป็นเรื่องของความอับอาย”

“อับอายด้วยเรื่องอันใดมีผู้ใดถูกจับแก้ผ้ารึ ถ้าอับอายเพราะถูกจับแก้ผ้า ข้าเดาว่าต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ ต้องเป็นน้ำใสหรือแก้วใครบังอาจกระทำสิ่งที่น่าอดสูเช่นนี้บอกมาพวกข้าจะจัดการมันให้ใช่ไหมเขียดอ้าว...เฮ้ย”

เขียวพูดพร้อมกับหันไปทางเขียดที่เดินนำหน้าไปไกลแล้วทำให้เขียวต้องรีบเร่งฝีเท้าตามส่วนจ้อนก็พยายามเร่งฝีเท้าให้ทันกันในสภาพสิ่งของพะรุงพะรัง

“ไม่ใช่อับอายเยี่ยงนั้นดอกแต่พี่ลวกให้ช่วยหาทางให้ได้รับชัยชนะนะพี่เขียว เพลานี้ยังหาหนทางไม่ได้”

“ลวกให้ช่วยเรื่องอันใด”

“แข่งเอาเงินเดิมพันที่ด่านจันทึก”

“ไม่ต้องห่วงพวกข้ามีหนทาง”

“เป็นเยี่ยงไรข้าใคร่รู้ พี่ลวกบอกว่าโดนย่ำยีจิตใจหนักมากเกี่ยวกับศักดิ์ศรีคนโคราชด้วย”

“ไม่ต้องห่วงพวกข้ามีแผนเด็ดๆ จ้อนสบายใจได้รีบเดินทางดีกว่า”

เขียวกล่าวพร้อมกับตบบ่าจ้อนเบาๆทันใดนั้นมีเสียงคนตะโกนโหวกแหวกตอนกลางของขบวนเกวียน

“อ้าวเฮ้ย..มีอะไรที่กลางขบวนเกวียน”

เขียดอุทานขึ้นด้วยความตกใจ

“รู้สึกว่าเป็นเกวียนของท่านจมื่นเกิดอันใดขึ้นไปเร็วพวกเรารีบไปดู”




Create Date : 17 เมษายน 2560
Last Update : 12 พฤษภาคม 2560 23:27:36 น.
Counter : 352 Pageviews.

1 comments
(โหวต blog นี้) 
  
สวัสดีนะจ้ะ แวะมาเยี่ยมนะจ้าาา sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ
โดย: สมาชิกหมายเลข 4057910 วันที่: 23 สิงหาคม 2560 เวลา:17:33:45 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

thampitak 33
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]



New Comments