มีนาคม 2559

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog
เกวียนทมิฬ (หวายดง) ตอนที่ 18 วิ่งเพื่อชีวิต




เกวียนทมิฬ (หวายดง) โดย ทักษภณ

บทที่ 18 วิ่งเพื่อชิวิต

สายตาของชาวขบวนเกวียนเพลานี้ต่างจับจ้องไปยังทางทางโค้งเบื้องหน้าสองข้างทางเป็นต้นไม้รกทึบ มิอาจมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ มิรู้ว่าสิ่งใดจะมาจะไป

ดังนั้น ทุกคนต่างหยุดนิ่งใจลุ้นระทึกรอดูสิ่งที่จะปรากฏแก่สายตา ว่าจะเป็นสิ่งใด เพลานี้ทุกคนอยู่ในอาการเตรียมพร้อมอย่างเป็นที่สุดบางคนพร้อมเพื่อจะวิ่ง บางคนพร้อมเพื่อจะสู้

“ไอ้เขียดมึงพร้อมหรือยัง”

“คนอย่างไอ้อึ่งพร้อมเสมอ”

“พร้อมอะไร”

“พร้อมวิ่ง”

“เออ......มึง....”

“ข้าพร้อมวิ่งเข้าไปสู้เว๊ย”

“เออที่หลังมึงก็พูดให้จบสิวะอย่าพูดค้างคากูเกือบแล้วมึง”

“เกือบอะไร”

“เงียบได้แล้วพวกมึง กูยิ่งเครียดอยู่”

เสียงหนึ่งดังมาด้วยความรำคาญในที่สุดสิ่งที่ทุกคนใจจดจ่อก็ค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา พร้อมๆ เสียงถอนหายใจโล่งอกของทุกคน

“ไอ้พวกนี้สร้างความปวดหัวให้กับพวกเราจริงๆดูมันทำ ท่าทางขี่ม้าด้วยความสบายใจ แต่ตรูเกร็งลุ้นจนจะเยี่ยวราดอยู่แล้วมันน่านัก”

ไอ้เขียดโพล่งขึ้นมาหลังจากเห็นชัดว่าเป็นใคร

“น่าทำอะไรวะ”

ลวกทำหน้าสงสัยถามขึ้นมาแต่สายตายังจ้องไปที่ผู้กำลังปรากฏแก่สายตา

“กระโดดเข้าไปกอดมั้ง..ข้าอยากกระทืบพวกมันโว๊ย มันจะมาวนเวียนกระไรแถวนี้ ไปที่อื่นไกลไม่เป็นหรือไงวะ”

เขียดพูดพร้อมกับทำท่าทางฮึดฮัดเหมือนจะเอาจริง

“แต่มึงไม่กล้าใช่ไหม”

“ข้าเกรงใจหัวหน้าต่างหากมิใคร่ทำกระไรเกินหน้าเกินตา”

“เออเอาที่มึงสบายใจก็แล้วกันได้พูดออกมาสบายใจแล้วใช่ไหม”

ลวกมิใคร่จะเถียงกับไอ้เขียดอีกต่อไป หันมองกลุ่มคนบนหลังม้าที่เคยมาขอค้นขบวนเกวียนเพลานี้กำลังสวนทางกับขบวนเกวียน ผ่านมาถึงจุดที่หวายยืนอยู่

“ข้างหน้าเป็นอย่างไรบ้างนายท่าน”

หวายตะโกนถามตามมารยาทเมื่อผู้ที่เป็นหัวหน้าขบวนม้าผ่านมาถึงจุดที่เขายืนอยู่

“ดูแล้วที่แล้วก็ปกติดีนะแต่ก็ขอให้ระวัง เส้นทางข้างหน้ามีการปล้นบ่อยมาก ขอให้โชคดี”

คนที่เป็นหัวหน้าพูดด้วยสีหน้าราบเรียบน้ำเสียงดูเหมือนจะเป็นมิตรแต่สิ่งที่ได้ฟังทำให้เขาต้องคิดหนัก

เมื่อกลุ่มตรวจตราขบวนม้าผ่านไปแล้วขบวนเกวียนก็เดินหน้าต่อไป หวายสั่งกำชับให้ระวังตัวเป็นพิเศษตามคำเตือนที่ได้รับ

เหตุการณ์ปกติจนกระทั่งถึงจุดพักในเพลาเย็นมีศาลาที่พัก เมื่อขบวนเกวียนไปถึงมีกลุ่มคนจองศาลาที่พักเรียบร้อยแล้ว

ขบวนเกวียนเลือกที่พักใกล้แหล่งน้ำอันที่จริงการพักใกล้แหล่งน้ำมากๆ ก็มิใช่สิ่งดีเนื่องจากแหล่งน้ำเป็นที่อาศัยหากินของสัตว์ต่างๆ

หลังจากจัดที่พักเรียบร้อยแล้ว หวายเดินสำรวจจุดพักของขบวนเกวียนตามที่เคยปฏิบัติเมื่อเห็นว่ามิมีสิ่งใดผิดปกติ จากนั้นคิดว่าจะไปอาบน้ำจึงเดินไปที่ลำธาร ซึ่งไม่ห่างจากที่พัก

ครั้นใกล้จะถึงได้ยินเสียงคนร้องโหวกแหวกเสียงดัง คล้ายกับอาการตกใจ ผสมกับเสียงน้ำโครมครามจากนั้นมีเสียงกลุ่มคนวิ่งมาทางเขา

มองไปเบื้องหน้าเห็นน้ำใสกับมุกวิ่งมาในชุดเตรียมอาบน้ำเอามือข้างหนึ่งกุมผ้าไว้อีกข้างถืออุปกรณ์อาบน้ำ วิ่งด้วยความตกใจสุดขีด

แต่สิ่งที่ทำให้หวายตกใจกว่าก็คือเห็นคนเปลือยกายกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่ตามหลังมาอย่างกระชั้นชิดสุดกำลังเช่นกัน

จากสิ่งที่หวายเห็นทำให้เขารู้สึกว่ากลุ่มคนที่ไล่ตามมาจะลามกหื่นเกินไปแล้ว กล้าวิ่งแก้ผ้าไล่ปล้ำคน แบบไม่อายฟ้าดินคงต้องทำอะไรสักอย่างให้รู้สำนึกบ้างแล้ว หวายรีบวิ่งเข้าไปหา เป้าหมายอยู่ที่กลุ่มคนซึ่งกำลังวิ่งไล่น้ำใสและมุก

เมื่อกลุ่มคนที่วิ่งมาเข้าใกล้มากขึ้นได้สร้างความแปลกใจให้กับเขายิ่งนัก เพราะว่าคนที่วิ่งไล่ น้ำใสกับมุกกลับเป็นคนในขบวนเกวียนของเขา

เขียว เขียด ลวก อึ่ง และพอกและคนในขบวนเกวียนอื่นๆอีก ดูเหมือนว่าการวิ่งด้วยอาการตกใจอย่างสุดขีดวิ่งหนีสุดชีวิต สุดกำลัง

เขารู้สึกแปลกใจชะงักไปนิดหน่อยน้ำใสกับมุกวิ่งไปหลบหลังเขา ด้วยอาการตัวสั่นเทากลุ่มคนที่วิ่งไล่ตามมา เห็นเขาก็หยุดชะงัก

ชั่วครู่พอได้สติเริ่มเอามือกุมสิ่งสำคัญไว้หันหน้าหันหลังแต่สีหน้าแสดงอาการตกใจ ปนกับอาการกลัวอะไรสักอย่างแล้วก็ทำท่าจะวิ่งผ่านไป แต่เขาได้ยกมือห้ามทำให้พวกที่วิ่งชีเปลือยทั้งหลายหยุดชะงัก

“เฮ้ยพวกมึงทำบ้าอะไรกันวะ เรื่องอันใดถึงได้พากันมาแก้ผ้าวิ่งไล่ปล้ำคนในขบวนเกวียนเดียวกันอะไรมาเข้าสิงพวกมึง ถึงได้หื่นลามกขนาดนี้”

หวายถามด้วยสีหน้าแสดงความโกรธบวกความสงสัยเพลานี้เขาอยากจะไล่เตะก้นพวกหื่นเปลือยที่ยืนอยู่ในเพลานี้เป็นยิ่งนัก

“หื่นกระไรหัวหน้า จะเอาตัวรอดยังจะแทบไม่ได้เลยใครจะมาคิดลามกได้ พวกกระผมวิ่งหนีความตายมานะขอรับนาย”

ลวกตอบด้วยสีหน้าตื่นตระหนกส่วนคนที่เหลือเริ่มมองหาสิ่งของที่จะมามาปิดร่างกาย

“ตอนวิ่งมาทำไมไม่เอาเสื้อผ้ามาด้วยหรือในระหว่างวิ่งก็เก็บใบไม้มาปิดไปด้วย”

มุกพูดขึ้นตามความคิดที่มีในเพลานี้ เพราะเห็นกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้ากำลังเดินมองหาสิ่งของปกปิดกาย

“คนกลุ่มนี้แก้ผ้าวิ่งไล่ปล้ำอิฉันแน่ๆเจ้าคะ เกิดมาไม่เคยเจอแบบนี้บรื้อ”

น้ำใสพูดพร้อมกับทำท่าขนพองสยองเกล้าแล้วก็หลบมาด้านหลังหวายแนบชิดกว่าเดิมจนหวายต้องหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

“เฮ้ย อีหนู พูดเอาฮาใช่พวกพี่ๆ น้า ๆวิ่งเพื่อชีวิตเลยนะนั่น ตอนอาบน้ำก็นุ่งผ้าขาวม้าอยู่ กำลังเล่นน้ำเพลินๆช้างก็โผล่พรวดมาถึงตัว

มิมีผู้ใดรู้ว่ามันตกมันด้วยหรือเปล่า ตอนวิ่งตกใจมิได้คิดอะไรทั้งนั้น วิ่งหนีตาย ไม่ได้วิ่งด้วยความหื่น ลามก ”

เขียดกล่าวพร้อมเอามือปิดสิ่งสำคัญไว้ อีกทั้งพยายามยืนหันด้านข้างให้กับผู้กำลังคุยด้วย

“แต่ว่าไอ้ตัวที่วิ่งไล่พวกเอ็งทำไมเงียบไปมันคงจะกลับเข้าป่าไปแล้วมั้ง พวกเราเดินไปดูดีกว่าจะได้ไปเอาของที่พวกเอ็งทิ้งไว้ด้วย ”

ลงท้ายหวายโบกมือออกคำสั่งให้ลูกน้องที่วิ่งหนีช้างเมื่อสักครู่บัดนี้บางคน ยังยืนเหนื่อยหอบอยู่ บางคนพยายามบางสิ่งมาปกปิดกาย

เพลานี้ดูเหมือนชาวเกวียนคนอื่นๆ เริ่มทยอยมายังจุดนี้รวมทั้งพร้าวด้วยทุกคนมีอาวุธในมือผู้ที่มาถึงต่างก็รู้สึกแปลกใจ

“เฮ้ยพวกเอ็งพากันมาแก้ผ้าทำกระไรวะ”

พร้าวถามด้วยสีหน้ายิ้มปนขำนิดๆ ด้วยบัดนี้พอจะทราบเหตุการณ์คร่าวๆ

“ก็เป็นเพราะฝีมือน้า ทำให้ต้องเป็นแบบนี้”

อึ่งพูดด้วยสีหน้าตัดพ้อปากแบะเหมือนจะร้องไห้ประมาณว่าเป็นเพราะพร้าวทำให้พวกมันอยู่ในสภาพนี้

“เฮ้ย...จะเกี่ยวกับข้าได้อย่างไร”

พร้าวร้องเสียงหลงที่มาพร้อมกับความงุนงง




Create Date : 15 มีนาคม 2559
Last Update : 12 พฤษภาคม 2560 23:34:39 น.
Counter : 495 Pageviews.

1 comments
  
มาขออนุญาตแอดบลอคเป็นเพื่อนนะคะ
โดย: ออมอำพัน วันที่: 22 พฤษภาคม 2559 เวลา:9:27:28 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

thampitak 33
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]



New Comments