มีนาคม 2550

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
28
30
31
 
ตอนที่ 17 พี่หมอนางฟ้า
ตอนที่ 17 พี่หมอนางฟ้า

นักศึกษาแพทย์ท่าทางร้อนรนเดินจ้ำอ้าวไปยังวอร์ด ชนกับพี่นุวีร์ที่เดินลอยชายมาอย่างจัง
“น้องแป้ง จะรีบไปไหนกันครับ”

หญิงสาวรีบปิดปากถุงกระดาษใบใหญ่ที่ตัวเองถือมา แต่ก็ไม่ทัน ชายหนุ่มสูงโปร่งและดูดีถือวิสาสะเอาไปเปิดดูซะแล้ว ในนั้นมีปีกนางฟ้าเล็กๆ หนังสือนิทาน ไม้วิเศษ และตุ๊กตาผ้า
“พอดีว่าแป้งจะไปเล่านิทานให้คนไข้เด็กฟังน่ะค่ะ”

น้องคนนี้เป็นฮีโมฟิเลีย หรือ โรคเลือดออกไม่หยุด น่าสงสารเด็กอายุแค่ 6 ขวบก็ต้องมาทรมานกับโรคภัย แทนที่จะได้วิ่งเล่นกับเพื่อนๆเหมือนเด็กทั่วไป เมื่อพี่นุวีร์รู้เรื่องจึงขอเข้าร่วมขบวนการอย่างไม่ลังเล
****************
“พี่หมอนางฟ้าครับ ผมนึกว่าพี่จะไม่มาซะแล้ว”น้องไมเคิล คนไข้เด็กพูดขึ้นมาอย่างดีใจ
“พี่พาพี่หมอนุวีร์มาด้วยนะวันนี้ พี่หมอนุวีร์ใจดีด้วยนะ”หมอแป้งแนะนำผู้มาใหม่ให้เด็กชายตัวเล็กทราบ

“อย่านะหมออย่ามาฉีดยาผม ผมกลัว”
เด็กชายเปลี่ยนจากโหมดร่าเริงเป็นเสียงร้องไห้ทันที พี่หมอนุวีร์ทำหน้างง งง ก่อนที่แป้งจะลากพี่หมอนุวีร์ออกมานอกห้องก่อน

“แป้งขอโทษ พี่นุวีร์ด้วยนะคะ ไม่รู้มาก่อนเหมือนกันว่าน้องเค้าจะ...”แป้งทำหน้าเศร้า ในห้องมีคุณแม่ของน้องไมเคิลคอยปลอบให้ลูกชายตัวเล็กสงบนิ่ง

“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก แป้งเข้าไปหาน้องก่อนเถอะ ตอนเย็นพี่มารับไปทานข้าวนะ”

แป้งรับคำอย่างว่าง่าย เข้าไปเล่านิทานให้น้องไมเคิลฟัง ส่วนพี่นุวีร์ได้แต่มองตาม อย่างว้าวุ่นใจ
*********************
“พี่หมอนางฟ้าครับ ถ้าผมหายแล้ว พี่หมอจะพาผมไปเที่ยวใช่ไหมครับ” เด็กน้อยถามขึ้นหลังจากฟังนิทานจบ

“ใช่แล้วจ๊ะ พี่หมอจะพาน้องไมเคิลไปเที่ยวสวนสนุกดีไหม”

“ผมอยากไปทะเลครับ อยากเห็นปลาดาว ปลาโลมา อยากไปก่อปราสาททราย ผมจะได้ไปทะเลจริงๆใช่ไหมครับ”

แป้งพยักหน้ายิ้มให้คนไข้ตัวน้อยอย่างเอ็นดู
“นางฟ้าจะเสกให้น้องไมเคิลหายไวๆนะจ๊ะ แต่น้องไมเคิลต้องเป็นเด็กดี ทานข้าวเยอะๆ ทานยาและนอนพักตามที่คุณหมอสั่งนะคะ อย่าซนด้วย สัญญาไหม” หญิงสาวชูนิ้วก้อยมาให้เด็กน้อยเกี่ยวก้อย เพื่อสัญญากัน

“คุณแม่ต้องขอบคุณน้องหมอมากนะคะ ตอนนี้น้องหายกลัวหมอไปเยอะแล้ว แถมยังทานเก่งขึ้นด้วยล่ะ ไม่งอแงเหมือนแต่ก่อน”แม่ของคนไข้ พูดกับแป้งหลังจากที่น้องไมเคิลหลับไป

“แม่เองก็มีเค้าอยู่คนเดียว เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจ และเป็นเหมือนชีวิตของแม่ หากเขาต้องเป็นอะไรไป แม่คงทำใจไม่ได้” แป้งได้แต่กอดผู้เป็นแม่ที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เพื่อปลอบโยน
“เวลานี้ กำลังใจเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดค่ะ น้องไมเคิลต้องการการดูแลอย่างมาก คุณแม่ต้องเข้มแข็งนะคะ ต้องสู้นะคะ” แป้งบีบมือคุณแม่เบาๆ และยิ้มให้อย่างจริงใจ
****************
“พี่ได้ข่าวเรื่องแป้งแล้วล่ะ ทำไมมีเรื่องขนาดนี้ถึงไม่ยอมเล่าให้พี่ฟัง”พี่นุวีร์เอ่ยถามน้องร่วมคณะอย่างเป็นห่วงเป็นใย
“มันเกิดเร็วมากจนแป้งไม่รู้จะตั้งตัวยังไงน่ะค่ะ”แป้งเขี่ยอาหารในจานไปมา อย่างไม่สบอารมณ์
“แป้งก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกหรือเปล่า แป้งไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน”แป้งก้มหน้านิ่ง ปล่อยให้พี่นุวีร์กุมมือของเธอไว้เพื่อปลอบใจ แต่ก็ต้องรีบละมือออก เพราะผมมายืนทำหน้ายักษ์และลากแป้งออกมาจากโต๊ะอาหารทันที ผมไม่ไว้ใจพี่นุวีร์ครับ เกิดยายแป้งเปลี่ยนใจไปคบพี่นุวีร์ ผมอาจจะได้ชื่อว่า เสียเชิงชายได้ เป็นคนอื่นได้ไหมแป้ง คนนี้ผมขอจริงๆ

“ขอโทษนะครับ พี่นุวีร์ ผมขอตัวคู่หมั้นของผมคืน”

แป้งหันมามองตาขวางอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะมองไปที่พี่นุวีร์เชิงขอโทษ แล้วรีบเดินออกจากร้านตามผมมา
*************************
แป้งนั่งคิดทบทวนในรถ ตามที่น้องแตงโมบอกไว้
“พี่ต้นขี้หึงนะคะเห็นอย่างนี้ เวลาพี่ต้นโกรธอย่าเพิ่งเถียงสู้ แล้วก็อย่าขุดเรื่องเดิมๆมาว่ากัน อะไรยอมได้ให้ยอมก่อนค่ะ”

สงสัยจะจริงอย่างที่น้องแตงโมบอก แป้งแทบจะอกแตกตายอยากจะเถียงนายต้นใจจะขาด อยากจะด่ากลับไปให้เจ็บแสบ ผู้หญิงที่มีปากเป็นอาวุธอย่างเธอ ต้องมาสงบปากสงบคำเวลาอยู่กับนายต้นคู่หมั้นกำมะลอนี่หรือไง

แต่ชั้นต้องทำให้ได้ ชั้นจะต้องทำให้นายรักชั้นจริงๆให้ได้นายกระล่อน

“ตอนนี้ปาจรีย์เล่นแรงขึ้นเรื่อยๆเธอต้องระวังตัวนะแป้ง”

แปลกใจทำไมต้นไม่ว่าเธอเรื่องพี่นุวีร์ล่ะ หรือว่าต้นก็ไม่ได้หึงสักหน่อย

“นึกว่าเธอจะว่าชั้นเรื่องพี่นุวีร์ซะอีก”แป้งตอบมาคนละเรื่อง

“เราต่างหากที่ต้องขอโทษเธอที่วู่วามเมื่อกี้น่ะ เราไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเสียหน้า แต่เราอยากให้เธออยู่ห่างๆพี่เขาไว้หน่อยก็ดี”

ต้นหันมายิ้มให้เธอก่อนที่จะพาเข้าห้องเสื้อ เพื่อเตรียมชุดไปงานเลี้ยงในวันอาทิตย์ และงานนี้ต้นจะพาแป้งไปทำความรู้จักและแนะนำตัวกับครอบครัวของเธอด้วย

****************

“พี่ต้นชอบผู้หญิงสวย ชอบคนที่ดูแลตัวเองดีๆ ชอบคนดูดีมีสไตล์ และก็ชอบผู้หญิงอ่อนหวานนิ่มนวล”

โอ้ ไม่ ทุกอย่างช่างตรงข้ามกับแป้งเหลือเกิน ไม่น่าล่ะ ต้นถึงลงทุนพาเธอมาที่ห้องเสื้อหรูขนาดนี้ ที่ผ่านมาเธอทั้งเฉิ่ม เชย โก๊ะ แถมไม่อ่อนหวานเอาซะเลย ไม่น่าล่ะ ต้นถึงไม่เห็นเธออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“เรารู้นะว่านี่มันไม่ใช่แนวเธอเลยนะแป้ง แต่งานนี้มีนักข่าวกับคนมีชื่อเสียงหลายคน เราเลยไม่อยากให้เธอดูด้อยไปกว่าใคร เลือกชุดตามสบายเลยนะ เอาแบบที่ตัวเองชอบใส่แล้วมั่นใจ แป้งชอบแบบไหน ต้นก็ชอบแบบนั้นแหละ”

ต้นประสาทกลับไปแล้วแน่ๆ ทำมาเป็นเอาใจ เชอะ คิดว่าแค่นี้มันยากนักหรือไง สาวโก๊ะอย่างชั้น จะแปลงกายเป็นสาวหวานให้ดู และในที่สุดก็สำเร็จ
“คุณน้องดูสวยหวานมากนะคะกับชุดนี้ เหมาะกับคู่ของคุณน้องมากเลย คนนึงหวาน คนนึงก็หล๊อหล่อ” แป้งอมยิ้มมองต้นอย่างเขินๆ ในขณะที่ต้นถึงกับตกตะลึงในความงามของแป้งเลยทีเดียว
*************
“เรามีเรื่องขอร้องให้กานต์ช่วย คงมีแค่เธอเท่านั้นที่ช่วยเราได้”พลอยนัดกานต์ออกมาคุยด้วยในเย็นวันหนึ่ง

“เราอยากจะขอร้องให้เธอ ช่วยกันแป้งออกมาจากต้นได้ไหม”พลอยยิงตรงเข้าเรื่อง

“กันแป้งออกมา ต้นไม่ได้รักแป้ง ต้นรักพลอยต่างหาก กานต์กันแป้งออกมานะ แป้งเป็นคนดี กานต์น่าจะรักแป้งได้”

“เราทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกพลอย ถึงเราจะทำให้แป้งจะมารักเราได้ แต่เราก็ไม่ได้รักแป้ง เราเข้าใจความรู้สึกนี้ดี ว่าการรักคนที่ไม่ได้รักเราเป็นยังไง” กานต์ตอบกลับมาอย่างเจ็บปวด

นอกจากน้องพลอยจะไม่มีกานต์ในหัวใจแล้ว ยังจะผลักไสกานต์ให้ไปรักคนอื่นอีก เธอทำอย่างนี้ได้ยังไง

“ทำไมกานต์จะทำไม่ได้ ก็กานต์รักเราไม่ใช่หรือไง”

“เพราะเรารักเธอไงพลอย”กานต์จับไหล่พลอยให้รู้สึกตัวก่อนที่จะพูดอะไรที่มันแย่ไปมากกว่านี้

“เพราะเรารักเธอไงพลอย เราถึงจะรักษาความรู้สึกดีๆนี้เอาไว้ให้พลอยคนเดียว จะให้เราเอาความรักของเราไปทำร้ายคนอื่น เราทำไม่ได้หรอก เรารักแป้งไม่ได้ เราไม่เคยคิดกับแป้งแบบนั้น จะให้เราไปรักคนอื่น เพราะว่าเรารักพลอยอย่างนั้นหรือไง”

กานต์ปล่อยมือออก เมื่อเห็นว่าพลอยแทบจะยืนนิ่งอึ้ง

“คนรักกันเขาไม่ทำกันอย่างนี้หรอก”

“เราทำเพื่อเธอได้ทุกอย่าง ยกเว้นไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ”พลอยยืนนิ่งเงียบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มองตามหลังกานต์ที่เดินจากไปในความมืด เหลือเพียงเธอคนเดียวกับความรู้สึกสับสน

คนรักกันเขาไม่ทำกันอย่างนี้หรอก อย่างที่กานต์บอก ทำไมไม่เหมือนกับที่ต้นทำ ต้นต่างหาก ต้นต้องดูแลแป้งเพราะต้องปกป้องพลอยจากปาจรีย์ แบบนี้ต่างหากกานต์ต้นยินดีทำตรงข้ามกับความรู้สึกเพื่อพลอย

ต้นต่างหากที่ทำทุกอย่างเพื่อพลอยจริงๆ

กานต์ก็แค่ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวเองมากกว่าความรู้สึกของคนที่ตัวเองรัก

แล้วทำไมกานต์ถึงบอกว่า
กานต์ทำเพื่อเราได้ทุกอย่าง ยกเว้นไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่เรา

ทำไมตาของกานต์ต้องแดงช้ำ ทำไมแววตาช่างปวดร้าว เราใจร้ายมากไปหรือเปล่า กานต์

ถึงเราจะไม่รักกานต์ แต่เราก็ไม่อยากให้กานต์ต้องเสียใจขนาดนี้เลยนะ

พลอยสับสนอลหม่านในความคิดที่วกวนของตน มาถึงเวลานี้แล้ว เธอควรทำอย่างไร
*****************
แป้งนั่งมองตัวเองในกระจก วันนี้เธอจะต้องไปพบครอบครัวฝ่ายนั้น ในงานเลี้ยงหรูหราของสมาคมชื่อยาวๆ แต่ก็น่าเห็นใจ ที่แม้แต่คนในครอบครัวจะเจอหน้ากัน ยังลำบาก นี่คงหาเวลาทานข้าวร่วมกันน้อยเต็มที ชุดสวยเต็มยศ มันช่วยทำให้เธอและต้นดูเหมาะสมกัน ทำไมเธอถึงไม่มีความรู้สึกอึดอัดหรือไม่พอใจกับการแปลงโฉมจากยายโก๊ะ เป็นนางฟ้าเลยแม้แต่น้อย หรือว่านี่เพราะเธอทำลงไปเพื่อต้นกันนะ

ใช่แน่ๆ การทำให้ต้นมารัก มันก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เธอรับหมั้น นอกเหนือจากเรื่องตอบแทนที่ต้นช่วยเหลือดูแลยาย ไม่นับรวมกับเรื่องปาจรีย์อะไรนั่นอีก

มันช่างมีเหตุผลมากมายให้รักต้นได้เสียจริงๆ ยกเว้นข้อเดียว คือ

ความรัก

ชั้นไม่มีวันที่จะหลงรักผู้ชายอย่างนายเด็ดขาด

เสียงโทรศัพท์มือถือดังมาปลุกสาวน้อยออกจากภวังค์ ปลายทางเป็นเสียงรีบร้อนของพี่นุวีร์

“แป้ง เลือดกรุ๊ปอะไร”

“ทานยาอะไรมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า”

“ประจำเดือนหมดไปแล้วกี่วัน”

“เมื่อคืนนอนดึกไหม”

แป้งตอบไปอย่าง งง งง ก่อนที่จะวิ่งลงจากตึกหอพัก ตรงไปยังโรงพยาบาลทั้งรองเท้าส้นสูง และชุดราตรีที่แสนหรูหราอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

เป้าหมายคือการบริจาคเลือดเพื่อช่วยชีวิตน้องไมเคิล เด็กน้อยที่มีอาการเลือดไหลไม่หยุด การได้รับเลือดจะเป็นทางเดียวที่ช่วยน้องที่แสนโชคร้ายคนนี้ได้

*****************************
พี่นุวีร์คอยให้กำลังใจแป้งอยู่ข้างเตียงผู้บริจาคเลือด หน้าตาที่แต่งแต้มอย่างสวยงาม และเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่อย่างหรูหรา มันไม่ได้งดงามน้อยไปกว่าจิตใจของผู้สวมใส่เลย

“เราเลือดกรุ๊ปเดียวกันหรือคะพี่นุวีร์” แป้งถามยิ้มๆที่เห็นแขนของพี่นุวีร์ก็มีพลาสเตอร์ปิดอยู่

“แป้งมีเลือดของความเป็นหมออยู่เต็มตัว รับรองน้องไมเคิลต้องหายแน่ๆ”

****************
พี่นุวีร์ประคองแป้งมานั่งพักเมื่อเห็นแป้งเดินกระเผลกก็รีบไปเอายามานวดข้อเท้าให้

“วันนี้หมอแป้งสวยเกินไปหรือเปล่าคะเนี่ย”พยาบาลเข้ามาทักทาย แป้งลืมตัวไปเสียสนิท ว่าตัวเองมีงานอยู่ แต่ใจนึงก็พะวงห่วงน้องไมเคิลคนป่วยตัวเล็กของเธอ

เมื่อพี่นุวีร์เห็นต้นยืนมองมานานแล้ว ก็รีบบอกแป้งให้ไปหาต้นเสียที ส่วนทางนี้พี่นุวีร์จะดูแลให้
“ท่าทางจะไม่เคยใส่ส้นสูง ขาเลยแพลง พี่นุวีร์นี่เช้าถึงเย็นถึง เป็นห่วงเป็นใยกันเหลือเกินนะถึงต้องตามมาดูแลกันขนาดนี้”

“นายต้น นายหยุดคิดถึงแต่ตัวเองสักวินาทีจะได้ไหม”

แป้งเดินนำต้นไปที่รถ ไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะหน้าชาที่หญิงสาวด่าอย่างเจ็บแสบ

พอแป้งนั่งในรถได้ไม่ทันพ้นเขตโรงพยาบาลก็หลับเป็นตาย บนถนนที่รถติดการขับรถฝ่าการจราจรที่คับคั่งในชั่วโมงเร่งด่วนไม่ใช่เรื่องที่น่ารื่นรมย์นัก ถ้าไม่ใช่เพราะแป้ง ผมคงไม่ออกมาช้าขนาดนี้ เมื่อดูเวลาและการจราจรแล้ว กว่าจะไปถึงงานคงเลิกพอดี ผมตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าถนนเส้นทางที่ผมคุ้นเคยในทันที
*************
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อไม่มีคนรับจึงเป็นเสียงฝากข้อความของผู้หญิงวัยกลางคนที่ต้นถือวิสาสะเปิดฟัง
“แม่น้องไมเคิลนะคะ แม่ต้องขอบคุณหมอแป้งมากๆเลยที่ช่วยน้องไมเคิลไว้ หากไม่ได้หมอแป้งและหมอนุวีร์ ป่านนี้น้องจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ตอนนี้น้องปลอดภัยแล้ว ขอบคุณมากนะคะ”

แป้งเธอไปทำอะไรของเธอมากันนะ

ผมปรับเอนเบาะรถให้แป้งนอนสบายยิ่งขึ้น พลันเหลือบไปเห็นว่าที่ข้อพับแขนมีพลาสเตอร์ปิดไว้ ยายตัวดีก็เอามืออีกข้างปิดไว้มาตลอดทาง นี่แป้งเป็นอะไร แป้งไปทำอะไรมา

เมื่อรู้ความจริงจากปากพี่นุวีร์ ผมแทบนิ่งไปทันที
มองไปยังสาวน้อยเบาะข้างๆที่หลับไปอย่างอ่อนเพลีย

“แป้ง ขอบใจเธอมากนะ เธอผู้มาเปลี่ยนชีวิตฉัน เธอผู้เห็นแก่ความสุขของคนอื่นมาก่อนตัวเองเสมอ เธอใช้ความดีของเธอมาเปลี่ยนคนเห็นแก่ตัวอย่างฉัน”

“ต่อจากนี้ไป ฉันจะเป็นคนดีกว่านี้ จะได้มีค่าพอให้คนดีอย่างเธอมารักฉัน”
*************************************



Create Date : 29 มีนาคม 2550
Last Update : 29 มีนาคม 2550 0:48:02 น.
Counter : 354 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ซังกุงตัวเล็ก
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ตัวเล็ก หัวโต

กินเก่ง

นอนได้ตลอดเวลา

คนนะ ไม่ใช่..........
Free Image Hosting by FreeImageHosting.net