บนเส้นทางสายพระนิพพาน 207

 บนเส้นทาง

สายพระนิพพาน 207

207/01

เชิญตามรอย..หลวงปู่..ภูกุ้มข้าว

คำท่านเว้า..สอนสั่ง..อย่างง่ายง่าย

ดุจจับขัน..คว่ำนั้น..ให้มันหงาย

ทำให้หาย..สงสัย..กันไปเลย

207/02

หลวงปู่ครับ..ตะกรุดนี้..ดีด้านใด

ทำอย่างไร..ถึงจะรู้..ว่ามันขลัง

อยู่ที่ว่า..ศรัทธา..มีหรือยัง

ที่ไม่ขลัง..เพราะใจ..ไม่ศรัทธา

207/03

มีศรัทธา..ขี้หมา..ยังมีฤทธิ์

อยู่ที่จิต..เรานั้น..มั่นแค่ไหน

ถ้าหากจิต..ไม่มั่น..มากหวั่นไหว

พกอะไร..ก็แล้วแต่..ก็แค่มี

207/04

ก็แค่มี..จิตดี..มีศีลสัตย์

ปฏิบัติ..ขัดเกลา..จนเข้าที่

ไม่ได้ฝึก..หลอกใคร..ขอไปที

ขอทำดี..ล้างชำระ..ชนะตน

207/05

ชนะตน..อันผู้คน..ชนะยาก

เป็นผู้มาก..ด้วยปัญญา..หาเหตุผล

รู้ขัดเกลา..ใจจิต..ใช้สิทธิ์ตน

ให้ก้าวพ้น..ชาติภพ..ลบบัญชี

207/06

ลบบัญชี..หนี้กรรม..เคยทำเขา

สะสมเหา..บนหัว..ของตัวเอง

จนเคยตัว..มืดมัว..ไม่กลัวเกรง

ต้องตัวเอง..เท่านั้น..ลบมันได้

207/07

ลบมันได้..ด้วยศรัทธา..ปัญญาตน

ดุจอุบล..ชูดอกใบ..จากใต้ตม

การแก้ไข..ใช้กุศล..ตนเพาะบ่ม

รู้หุ้มห่ม..ด้วยธรรม..องค์สัมมา

207/08

องค์สัมมา..สัมพุทธ..ท่านหลุดพ้น

พระองค์ค้น..หาทาง..อย่างอดทน

ทุกสิ่งเกิด..แต่เหตุ..จนมีผล

บุญกุศล..ปัจจุบัน..พาท่านข้าม

207/09

พาท่านข้าม..ไปยัง..ฝั่งนิพพาน

ผู้ต้องการ..พ้นทุกข์..หมั่นปลุกตน

จนรู้ตื่น..เบิกบาน..ดวงกมล

เป็นผู้พ้น..กิเลส..เหตุแห่งทุกข์

207/10

เหตุแห่งทุกข์..ปลุกตนตื่น..ขึ้นมาค้น

การหลุดพ้น..มีอยู่ไหม..ใจค้นหา

อยู่นี่ไง..ในใจ..ผู้ศรัทธา

ไม่ต้องหา..จากที่ใด..ใจเราเอง

207/11

บรรลุธรรม..เร็วสุด..อย่างไรนะ

คุณก็ละ..ความอยาก..ให้เร็วสุด

หลวงพ่อครับ..สายใด..เร็วแล้วหลุด

เข้าถึงจุด..นิพพาน..ไม่นานวัน

207/12

คุณจะรีบ..ไปไหน..กันเล่านี่

วิ่งเต็มที่..เร็วจัด..เห็นชัดไหม

เดินช้าช้า..เห็นชัด..ยังไม่ไหว

นั่งดูใจ..ยังร้อนรน..จนปัญญา

207/13

รีบร้อนนั้น..มันไม่เห็น..ซึ่งปัญญา

เดินให้ช้า..พิจารณา..ให้มันชัด

รู้แล้วละ..เป็นธัมมะ..ปฏิบัติ

ค่อยค่อยขัด..เกลาตน..หลุดพ้นเอง

207/14

ปฏิบัติธรรม..เหมือนกรรม..ลูกนกน้อย

กำแรงหน่อย..ก็ตาย..คลายบินหนี

มีสติ..ระวังแท้..แต่พอดี

ทำอย่างนี้..สม่ำเสมอ..อย่าเผลอใจ

207/15

อย่าเผลอใจ..ไปอยาก..มุงหลังคา

พอมองหา..ต้นเสา..อ้าวอยู่ไหน

เอาแต่คิด..เร็วมาก..อยากเรื่อยไป

สงบใจ..ตนเถิด..ประเสริฐเอง

207/16

ทานเป็นเหตุ..ตัดกิเลส..อย่างหยาบตน

เกิดเป็นผล..คือศีล..เข้าสู่ใจ

ศีลเป็นเหตุ..ตัดกิเลส..อย่างกลางไง

ผลได้ไป..สมาธิ..สิครับท่าน

207/17

สมาธิ..ตัดกิเลส..ละเอียดสุด

ที่จะผุด..คือปัญญา..มาเป็นผล

มีปัญญา..พารอบรู้..สังขารตน

มีวิมุติ..หลุดพ้น..เป็นผลงาน

207/18

ทำไปตาม..ขั้นตอน..อย่าเริงรีบ

การยิ่งบีบ..ยิ่งคั้น..นั้นยิ่งยาก

เพราะว่่าการ..เร่งรีบนั้น..มันคืออยาก

ยิ่งลำบาก..ยากหลุด..หยุดจึงดี

207/19

อยากรักษา..ศีลแปด..หลวงปู่ขา

แต่ติดว่า..ทำงาน..ทำอย่างไร

แล้วศีลลูก..รักษา..กันที่ใด

ถ้าที่ใจ..อยู่ที่ใด..ไม่สำคัญ

207/20

แล้วถ้าโยม..รักษา..ทาหน้าปาก

มันกระดาก..ไปทำงาน..หลวงปู่ขา

ลูกรักษา..ที่ใจ..แล้วนี่นา

แต่งหน้าตา..ยั่วใคร..ย่อมไม่มี

207/13

ศีลที่ดี..มีข้อเดียว..ที่ยิ่งใหญ่

อยู่ที่ใจ..เป็นเหตุ..ไร้เจตนา

ก็สมความ..มุ่งมาด..ปรารถนา

ทุกปัญหา..เจตนา..ตัวพาไป

207/14

ตัวพาไป..ให้พาขึ้น..หรือพาลง

ไปทางตรง..หรืออ้อม..ก็ย่อมได้

เจตนา..แห่งตน..เป็นคนใช้

มันจะร้าย..หรือดี..ที่เจตนา

207/15

พระพุทธเจ้า..เอาเจตนา..นั้นเป็นใหญ่

เจตนา..อย่างไร..ผลตามนั้น

เจตนา..เป็นบุญ..คุณอนันต์

เจตนา..มากโทษฑัณ..รอบรรลัย

207/16

การแต่งหน้า..ทาปาก..ของคุณโยม

เพื่อสังคม..แห่งตน..คนธรรมดา

ไม่แปลกแยก..เสียจน..คล้ายคนบ้า

ให้เขาว่า..ได้ไง..มันไม่งาม

207/17

มันไม่งาม..รู้ธรรม..ใช้ปัญญา

ธรรมดา..ธรรมชาติ..ไม่อาจฝืน

เป็นตัวเอง..ไม่เขินขัด..นิ่งหยัดยืน

แปรเป็นอื่น..กลับไปมา..ใกล้บ้าแระ

207/18

หลวงปู่ขา..พุทธศาสนา..หาถวาย

คือต้องใช้..แต่เงิน..เดินนำหน้า

ลูกสงสัย..ที่สุด..พุทธศาสนา

หลวงปู่ขา..ช่วยขานไข..ให้หายข้อง

207/19

คำว่าบุญ..เป็นชื่อ..ของความสุข

ทำแล้วทุกข์..อย่าทำ..นะลูกเอย

ถ้าทำแล้ว..สุขใจ..ทำไปเลย

ให้คุ้นเคย..เต็มล้น..จนพ้นเขต

207/20

การทำบุญ..ลูกจำไว้..หลายระดับ

ทานเริ่มนับ..ระดับศีล..ไปภาวนา

ทานเป็นต้น..จนชิน..ศีลก็มา

จนถึงขั้น..ภาวนา..ปัญญาเกิด

207/21

ใจไม่สูง..มัวยุ่ง..ทานอย่างเดียว

ไม่เคยเหลียว..มองศีล..ถวิลหา

อ้างการงาน..มากมาย..ไร้เวลา

แต่มุ่งมา..ทำบุญ..ช่วยหนุนนำ

207/22

ช่วยหนุนนำ..เต็มที่..บารมีตน

พอเปี่ยมล้น..มุ่งหา..รักษาศีล

จากศีลหา..มาแปด..ค่อยเก็บกิน

เป็นอาจิณ..เต็มใจ..ว่าใช่แน่

207/23

ทานคือการ..ตัดกิเลส..กันอย่างหยาบ

บ้างไม่ทราบ..ไม่ศึกษา..หาว่าหลง

ทานการให้..ไม่ติด..รู้คิดปลง

ไม่ลุ่มหลง..ลาภยศ..จนหมดค่า

207/24

บ้างทำทาน..เอาหน้า..โฆษณาตน

บ้างทำจน..ได้ตรา..คว้าตำแหน่ง

บ้างใช้ทาน..ประชัน..เพื่อขันแข่ง

บ้างใช้แบ่ง..ชั้นชน..จนเลยเถิด

207/25

บ้างให้ทาน..ไปแล้ว..ก็ยังว่า

นี่ของข้า..นั่นของข้า..บ้าทำทาน

ใช่กล่าวหา..บ้างก็บ้า..อธิษฐาน

เรื่องของทาน..เพื่อการละ..นะคุณคุณ

207/26

เมื่อรู้ละ..เอาชนะ..เป็นขั้นขั้น

จนเชื่อมั่น..สิ้นสงสัย..ก็ไปศีล

เป็นผู้ฝึก..บังคับตน..อยู่บนดิน

ไม่ให้ดิ้น..สอดส่าย..ทำลายศีล

207/27

ถือศีลครบ..สงบนิ่ง..ไม่วิ่งพล่าน

ก็ใช้บ้าน..เป็นวัด..หัดภาวนา

จนค้นพบ..ความจริง..สิ่งที่หา

ใช้ปัญญา..ตีปัญหา..จนแหลกราญ

207/28

จนแหลกราญ..ไม่นานเกิน..เดินถูกทาง

ไม่เลือนลาง..มืดมน..เหมือนคนก่อน

ที่ถูกหลอก..ให้หลง..ออกดงดอน

เป็นผู้นอน..นิ่งสงบ..รอจบกิจ

207/29

รอจบกิจ..จิตดี..ไม่มีชั่ว

เคยหมองมัว..มืดมน..ทนจนผ่าน

รู้ฝึกตน..จนตาย..ก็ไม่นาน

จิตเบิกบาน..ตื่นเป็นนิจ..คิดพูดทำ

207/30

คิดพูดทำ..แต่ดี..บัญชีปิด

ดับสนิท..ด้วยตน..เป็นคนดับ

แม้กรรมเก่า..เข้าถึงตน..ทนยอมรับ

เพื่อการดับ..ไม่เหลือ..เชื้อการเกิด

207/31

เชื้อการเกิด..ไม่มี..หนีทุกข์ทน

เกิดเป็นคน..ทุกข์มี..ดีที่ไหน

มีร่างกาย..แก่เฒ่า..รอเน่าใน

แล้วตายไป..ทุกครั้ง..หลังการเกิด

207/32

หลังการเกิด..กำเนิดกาย..ความตายรอ

ที่ถักทอ..ล้วนทุกข์..ตามคลุกเคล้า

ที่ตนมี..ครบถ้วน..ล้วนความเขลา

หาแต่เหา..ใส่หัว..ว่าตัวดี

207/33

ทั้งตะกรุด..แขวนเอว..เหรียญห้อยคอ

ธรรมหลวงพ่อ..ลูกเอ๋ย..เคยมีใหม

หลวงพ่อบอก..สอนสั่ง..อย่างตั้งใจ

วิ่งเข้าใส่..วัตถุธาตุ..พลาดแล้วลูก

207/34

พลาดแล้วลูก..ต้องปลูกธรรม..ประจำจิต

สิ่งศักดิ์สิทธิ์..จึงช่วย..อำนวยผล

อันผู้ใด..ไร้ธรรม..ประจำตน

วัตถุมงคล..ของตน..ก็แค่มี

207/35

ก็แค่มี..ไร้ดี..ก็หมดค่า

เสนอหน้า..เข้าวัด..อย่างชัดเจน

แต่ก็เหมือน..อยู่ไกล..ไม่บำเพ็ญ

ที่เราเห็น..ว่าใช่..แต่ไม่มี

207/36

แต่ไม่มี..นี่แหละ..เหล่าหลานลูก

ทางที่ถูก..ฟังธรรม..นำฝึกฝน

รู้ศึกษา..พิจารณา..ปรับปรุงตน

ชื่อว่าคน..เข้าวัดวา..หาทางพ้น

207/37

หาทางพ้น..ค้นหาสิ่ง..จริงที่สุด

อันมนุษย์..ทั้งมวล..ล้วนพานพบ

ผู้รู้แจ้ง..เห็นจริง..นิ่งสงบ

กรี๊ดสลบ..ผู้ไม่รับ..กับความจริง

207/38

กับความจริง..ผู้รู้นิ่ง..ใช้ปัญญา

แก้ปัญหา..แห่งตน..จนพ้นผ่าน

ปัจจุบัน..เกื้อหนุน..ด้วยบุญทาน

พรหมวิหาร..แห่งธรรม..นำสู่ตน

207/39

นำสู่ตน..เป็นต้น..รอเติบใหญ่

การเกิดใหม่..อีกที..ไม่ดีกว่า

เกิดจนแก่..มีแต่ทุกข์..ทรมา

การอำลา..ชั่วนิรัน..นั้นจึงควร

207/40

นั้นจึงควร..สมค่า..การมาเกิด

ยังได้เปิด..ประตูใจ..ไปค้นหา

เกิดถูกจุด..เจอพุทธ..ศาสนา

เป็นผู้หา..ทางหลุดพ้น..ค้นจนเจอ

207/41

ค้นจนเจอ..แก่นธรรม..องค์สัมมา

ชาติชรา..มรณะ..รู้ละได้

กายมนุษย์..สลัดหลุด..ไม่ขอใช้

เปลี่ยนจากร้าย..เป็นดี..หนีให้พ้น

207/42

หนีให้พ้น..ค้นเจอ..อย่าเผลอปล่อย

งานจะกร่อย..จบกัน..ถ้าดันหลง

อุตส่าห์ตื่น..ขึ้นดู..ไม่รู้ปลง

กลับโดดลง..เวียนว่าย..พ่ายความอยาก

207/43

พ่ายความอยาก..ยากหยุด..หลุดปลักตม

ทุกข์ระทม..เป็นหลัก..รักพลัดพราก

คนเรานั้น..พานพบ..จบด้วยจาก

แสนลำบาก..ตอนจาก..ต้องทำใจ

207/44

ต้องทำใจ..ยอมรับ..กับความจริง

ว่าทุกสิ่ง..เสื่อมสลาย..ไปตามกาล

เกิดเป็นคน..อยู่ได้..ก็ไม่นาน

วันวายปราณ..สอบไล่..เข็นให้ผ่าน

207/45

เข็นให้ผ่าน..ด่านมนุษย์..ไปเลยครับ

ไม่ต้องกลับ..มาเกิด..ประเสริฐสุด

ปรารถนา..ลานิรัน..อันมนุษย์

ถูกยื้อยุด..ฉุดรั้ง..ครั้งสุดท้าย

207/46

ครั้งสุดท้าย..ไม่พ่าย..แก่กิเลส

ปฏิเสธ..ทีละจุด..หยุดมันไว้

ถูกหลอกล่อ..ก็ปัญญา..คิดให้ไว

เมื่อมีใจ..มุ่งมั่น..มันดีเอง

207/47

มันดีเอง..เมื่อใจจิต..คิดดีงาม

มีแต่ความ..สงบนิ่ง..สิ่งกระทบ

เป็นจิตแห่ง..ผู้กล้า..หาทางจบ

โอกาสพบ..ทางไป..ย่อมใสสด

207/48

ย่อมใสสด..ปลดแยก..จากบ่าตน

เป็นบุคคล..เบาสบาย..ไร้ปัญหา

เป็นผู้รู้..ตื่นใจ..ใช้ปัญญา

แม้มืดมา..สว่างไป..ด้วยใจตน

207/49

ด้วยใจตน..เดินบนทาง..พุทธองค์

ที่ได้ทรง..ชี้ทางออก..บอกทางไว้

หยุดที่ใจ..ดีกว่า..หัวหน้าใหญ่

ผู้จะไป..พระนิพพาน..ผ่านทางนี้

207/50

ผ่านทางนี้..ทางเดียว..ไม่เลี้ยวกลับ

เอาจิตจับ..พระนิพพาน..ให้มั่นไว้

เพราะทุกอย่าง..สำเร็จ..เสร็จด้วยใจ

ก้าวเดินไป..เถิดเพื่อนข้า..อย่าลังเล

207/51

อย่าลังเล..สงสัย..เดี๋ยวไม่ทัน

ไม่รู้วัน..จะตาย..เมื่อไรแน่

เกิดเดี๋ยวหยุด..หายใจ..ไปเลยแก

คงมีแต่..ขุมนรก..ให้ตกไป

207/52

ให้ตกไป..ได้ไง..ปัญญามี

เอาความดี..ซิตั้ง..บังเอาไว้

ที่ผ่านมา..เคยชั่วมั่ง..ชั่งประไร

แต่นี้ไป..ทำแต่ดี..ไม่มีชั่ว

207/53

ไม่มีชั่ว..รั่วหลุด..หยุดก่อบาป

จิตเคยหยาบ..ก็ละเอียด..ไม่เฉียดชั่ว

รู้ผิดชอบ..ชั่วดี..มีความกลัว

จึงพาตัว..จิตกลับ..มาจับดี

207/54

มาจับดี..ไว้มั่น..กันพลาดผิด

เมื่อใจจิต..คิดดี..มีแต่ได้

ที่ผ่านมา..เคยผิด..คิดเสียดาย

ไม่เคยสาย..หรอกสู..ผู้กลับใจ

207/55

ผู้กลับใจ..อยู่ในดี..มีความสุข

กายมีทุกข์..ธรรมดา..หากังวล

แม้มีกรรม..ตามไล่..ก็ไม่สน

ยอมรับผล..เตรียมใจ..ไว้พร้อมสรรพ

207/56

ไว้พร้อมสรรพ..กับปัญหา..มากระทบ

ไม่ใช่รบ..แต่ยอมรับ..กับความจริง

เมื่อตื่นรู้..ด้วยใจเย็น..เห็นทุกสิ่ง

ก็ไม่วิ่ง..วุ่นวาย.ไหลตามโลก

207/57

ไหลตามโลก..ชุ่มโชก..เลือดน้ำตา

มุ่งแต่หา..สะสม..มากขมขื่น

ต้องยื้อแย่ง..แข่งขัน..กันสุดฝืน

ทั้งข่มขื่น..เข่นฆ่า..ได้มาครอง

207/58

ได้มาครอง..มองโดยธรรม..นำแต่ทุกข์

ว่ามีสุข..นั่นความหลง..อย่าสงสัย

นั่นความสุข..หรือตัว..กลัวเสียไป

ต้องเสียใจ..พลัดพราก..จากอยู่ดี

207/59

จากอยู่ดี..นี่แหละ..ธรรมดา

เป็นราชา..ยาจก..ตายตกหมด

เป็นนายพล..นายพัน..ไร้ชั้นยศ

การตายหมด..ไม่เหลือ..เมื่อถึงกาล

207/60

เมื่อถึงกาล..เวลา..ต้องลาโลก

ถือเป็นโชก..ใช้ชด..จนหมดห่วง

ได้สะสาง..บัญชี..หนี้ลุล่วง

หลุดจากบ่วง..เดินหน้า..หานิพพาน

 

 




Create Date : 16 กันยายน 2558
Last Update : 26 กันยายน 2558 9:28:13 น.
Counter : 451 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เฒ่าจอย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



กันยายน 2558

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
28
29
30
 
 
All Blog