บนเส้นทางสายพระนิพพาน 219





 บนเส้นทาง
สายพระนิพพาน 219
219/01
ไม่มีสิ่งสิ่ง..จริงแท้..หรือแน่นอน
ทุกขั้นตอน..กฏแห่งกรรม..เขากำหนด
เจ็บป่วยกาย..สุดท้าย..ก็ตายหนด
ทุกบริบท..จดจำ..ทำแต่ดี
219/02
ทำแต่ดี..จึงมีค่า..แก่จิตตน
ผู้อดทน..สิ่งกระทบ..ย่อมพบสุข
ผู้จิตตน..ทนไม่ได้..มากมายทุกข์
คอยตามรุก..รุมเร้า..ไม่เข้าใจ
219/03
ไม่เข้าใจ..ในทุก..สรรพสิ่ง
จึงได้วิ่ง..โลดแล่น..ไม่แน่นหนัก
จึงไม่อาจ..ถึงจุด..ได้หยุดพัก
ยิ่งจมปลัก..ในอารมณ์..ไม่ข่มตน
219/04
ไม่ข่มตน..จนติด..จิตยินดี
จึงไม่มี..เกรงกลัว..ตัวบาปกรรม
เข้าไม่ถึง..บุญกุศล..ไม่สนธรรม
มีแต่นำ..จิตตัว..หลงมัวเมา
219/05
หลงมัวเมา..เพราะเรา..ไม่รู้คิด
พาจิตติด..กับดัก..กิเลสตัณหา
หลงสิ่งหยาบ..อันฉาบ..ไว้ลวงตา
ภาพมายา..ขังจิต..จนติดตาย
219/06
จนติดตาย..กลายเป็น..ทุกข์รันทด
สุขหายหด..หมดไป..กลายเป็นเศร้า
ผู้ไร้ศีล..ไร้สุข..ทุกข์รุมเร้า
พาตนเข้า..หาธรรม..ช่วยนำทาง
219/07
ช่วยนำทาง..หนีออก..จากกับดัก
ออกจากรัก..จากโลภ..จากโกรธหลง
หาทางปีน..หนีไป..ไม่ไหลลง
จิตมั่นคง..แก้ไข..ย่อมไปพ้น
219/08
ย่อมไปพ้น..ไม่หล่นแน่..ผู้แก้ไข
มุ่งผลักไส..กิเลสตน..พ้นจากจิต
มีสติ..ประจำ..พูดทำคิด
รู้ถูกผิด..ดีชั่ว..กลัวบาปกรรม
219/09
กลัวบาปกรรม..นำตน..ไปหล่นร่วง
เห็นโชติช่วง..ไฟนรก..อยู่ตรงหน้า
คงเคยหล่น..ตนชั่ว..กลัวนักหนา
จึงรักษา..จิตมั่น..ไม่หวั่นไหว
219/10
ไม่หวั่นไหว..มุ่งไปตาม..องค์สัมมา
แม้มืดมา..ไปอย่าง..สว่างได้
แม้ชาตินี้..ทุกข์จัง..หวังสบาย
หลังความตาย..คราวนี้..มีทางไป
219/11
ใช้วันพระ..ชำระใจ..เคยขุ่นมัว
สำรวจตัว..และใจ..ใช้ความชั่ว
ให้จิตตน..วาวใส..มั่นใจตัว
เพื่อเป็นบัว..เบ่งบาน..ไม่นานเกิน
219/12
ไม่นานเกิน..เดินบน..เส้นทางธรรม
เรื่องก่อกรรม..ทำเข็ญ..เป็นถอยห่าง
อีกความโลภ..โกรธหลง..บรรจงวาง
มุ่งหาทาง..เดินไป..ไม่หวนกลับ
219/13
ไม่หวนกลับ..มาใหม่..เพื่อตายเกิด
เป็นผู้เปิด..ทางธรรม..นำถูกทิศ
ผู้ไม่ยอม..หวนกลับ..ปรับที่จิต
เป็นผู้ปิด..นรก..ด้วยตนเอง
219/14
ด้วยตนเอง..กำหนดจิต..คิดพูดทำ
ล้วนแต่นำ..สิ่งดี..สู่ชีวิต
มีแต่ความ..สบายใจ..ใสที่จิต
ภาระกิจ..สุดท้าย..ไปสุดทาง
219/15
ไปสุดทาง..แห่งธรรม..องค์สัมมา
ไม่นำพา..ลาภยศ..สรรเสริญ
สู่เป้าหมาย..ปรารถนา..มุ่งหน้าเดิน
ไม่ยากเกิน..คนธรรมดา..จะทำได้
219/16
จะทำได้..ใช้จิตตน..บนปัญญา
พัฒนา..รู้แจ้ง..แทงตลอด
เกิดเป็นคน..ทุกราย..ไปไม่รอด
ผู้จะฮอด..ฝึกจิตเป็น..เห็นทางไป
219/17
เห็นทางไป..ใจสงบ..ใกล้จบกิจ
มากสะกิด..สิ่งล่อ..ก็ไม่หลง
มากระทบ..มากมาย..ใจยิ่งปลง
เรื่องจะลง..ไม่มีทาง..วางหมดสิ้น
219/18
วางหมดสิ้น..ยินดี..แค่มีอยู่
ไม่หดหู่..พอใจ..ปัจจุบัน
ทั้งตื่นหลับ..รับจริง..ทุกสิ่งอัน
ความตายมัน..คืบคลาน..ตามอายุ
219/19
ตามอายุ..ยิ่งมาก..ยิ่งใกล้ตาย
สังเกตกาย..อ่อนล้า..หาคงที่
แก่ไปหน้า..เชื่องช้า..ลงทุกที
ไม่เคยมี..ใครรอด..ตลอดมา
219/20
ตลอดมา..พากัน..ตายไปหมด
ไม่ต้องจน..เป็นเช่นนั้น..จนฉันแก่
ตามลำดับ..ปู่ย่า..มาพ่อแม่
เหลือก็แต่..ตัวฉัน..รอวันตาย
219/21
รอวันตาย..จากร่าง..วางทุกสิ่ง
เพื่อตรงดิ่ง..สู่ภพ..หวังจบกิจ
สิ้นกำลัง..ไปฝั่ง..อย่างที่คิด
พักสักนิด..ไปต่อ..ก็ยังได้
219/22
ก็ยังได้..ลงป้าย..สวรรค์พรหม
ค่อยเพาะบ่ม..แรงจิต..ฟิตเครื่องใหม่
ไม่ยอมหยุด..แค่นี้..หนีต่อไป
อยู่ทำไม..พรหมสวรรค์..มีวันหล่น
219/23
มีวันหล่น..บนนั้น..สวรรค์พรหม
สุขบรม..ลืมตน..หล่นลงล่าง
จะไปต่อ..ฝึกตน..จนจิตว่าง
จะรู้วาง..รู้ทาง..เดินต่อไป
219/24
เดินต่อไป..ตามพุทธองค์..ทรงชี้บอก
ใครเดินออก..แนวนี้..มีแต่หลง
ดันไปหน้า..หมดท่า..มีแต่ลง
ผู้มั่นคง..เท่านั้น..ผ่านไปได้
219/25
ผ่านไปได้..จิตเรา..ขัดเกลาดี
จึงจะมี..โอกาส..ผ่านด่านได้
ถ้ามัวแต่..ติดสุข..นั่งลุกสบาย
น่าเสียดาย..เวลา..ขึ้นมาหล่น
219/26
ขึ้นมาหล่น..ซ้ำซ้ำ..ทำเสียของ
มีสมอง..ทำไม..ไม่ใช้คิด
ที่ถูกไม่..สนใจ..แต่สิ่งผิด
ไปหลงติด..ความสุข..ลืมทุกที
219/27
ลืมทุกที..มีสุข..ยาวนานหน่อย
ก็มาปล่อย..จิตเพลิน..ไม่เดินต่อ
รู้ตัวก็..สายคุณ..บุญไม่พอ
ไม่ต้องรอ..พิพากษา..หล่นมาเอง
219/28
หล่นมาเอง..เลยครับ..รับผลกรรม
ที่เคยทำ..เอาไว้..ชดใช้ก่อน
จากหนักหนา..หาเบา..ค่อยค่อยผ่อน
ได้ลดหย่อน..จนกว่า..มาเป็นคน
219/29
มาเป็นคน..เพื่อตน..มีโอกาส
เคยผิดพลาด..แก้ไข..พร้อมใช้ชด
ที่เจ้าเวร..นายกรรม..ตามกำหนด
เพื่อการปลด..เปลื้องกรรม..คลำหาทาง
219/30
คลำหาทาง..หนีไป..ไม่หวนกลับ
คอยขยับ..อีกครา..หาทางไป
เคยผ่านด่าน..เคยทำ..จำไม่ได้
ขอจงใช้..ชาตินี้..ที่สุดท้าย
219/31
ที่สุดท้าย..ให้วาง..สิ่งที่แบก
สลัดแอก..ทิ้งไป..ใจบางเบา
อันกายนี้..งอขี้ก้อง..ของโลกเขา
ไม่อาจเอา..ไปได้..คล้ายบ้านเช่า
219/32
คล้ายบ้านเช่า..เอาไป..ไม่ได้หรอก
เราต้องออก..แต่จิต..กายปิดทิ้ง
พอกายเรา..เป็นศพ..สงบนิ่ง
ไม่มีสิ่ง..ยึดเกาะ..เหมาะจะไป
219/33
เหมาะจะไป..อย่าเอาใจ..ไปยึดเข้า
เดี๋ยวก็เน่า..ก็เหม็น..เห็นมามาก
เช่าเขามา..ถึงเวลา..ก็ต้องจาก
แสนลำบาก..ตัดใจ..ไปจากกัน
219/34
ไปจากกัน..แบบรู้..อยู่ไม่ได้
รู้ว่ากาย..แก่เฒ่า..เขารอพัง
เรื่องจะอยู่..ตลอดไป..ไม่มีหวัง
เผาหรือฝัง..เท่านั้น..อันกายเน่า
219/35
อันกายเน่า..นานเข้า..ก็ยิ่งเหม็น
เรารู้เห็น..ตัดใจ..ทิ้งกายเสีย
ตัดทุกสิ่ง..พันผูก..ทรัพย์ลูกเมีย
เป็นผู้เคลียร์..ทุกอย่าง..เปิดทางไป
219/36
เปิดทางไป..ใช้ทุน..บุญละเอียด
ทั้งไม่เบียด..เบียนตน..คนและสัตว์
มีแต่ผู้..ถอยเป็น..จึงเห็นชัด
ปฏิบัติ..จึงหลุด..หยุดก่อเวร
219/37
หยุดก่อเวร..สร้างกรรม..มุ่งทำดี
เป็นผู้มี..ศีลธรรม..กรรมบถสิบ
เมื่อกุศล..เจตนา..เราสูงลิบ
เสียงกระซิบ..บอกว่า..มาถูกทาง
219/38
มาถูกทาง..ถูกทิศ..จิตเป็นสุข
รู้จักปลุก..ตนตื่น..อยู่เสมอ
มีสติ..มั่นไว้..ไม่ยอมเผลอ
สม่ำเสมอ..ด้วยวัตร..ปฏิบัติตน
219/39
ปฏิบัติตน..จนชิน..ด้วยยินดี
ก็ไม่มี..ความยาก..ลำบากตน
เป็นผู้เย็น..กายใจ..นี่ไงผล
บุญกุศล..จากจิต..คิดดีงาม
219/40
คิดดีงาม..ประจำ..เย็นนอกใจ
ทำลงไป..ล้วนดี..มีเหตุผล
ไม่สร้างความ..เดือดร้อน..ย้อนหาตน
ย่อมเป็นคน..พร้อมจริง..ทิ้งกายเนื้อ
219/41
ทิ้งกายเนื้อ..ใกล้เน่า..ด้วยเข้าใจ
ไม่มีใคร..รอดตาย..จากโลกนี้
จากบุญทำ..กรรมแต่ง..แหล่งโลกีย์
เป็นผู้มี..จิตมั่น..ฝ่าฟันไป
219/42
ฝ่าฟันไป..ด้วยใจ..วิปัสสนึก
พึงระลึก..เอาไว้..กูตายแน่
บำรุงกาย..ทุกวัน..มันยิ่งแก่
โรคก็แห่..ไล่เรา..เอาใส่โลง
219/43
เอาใส่โลง..บำเพ็ญ..เป็นอันจบ
เป็นแค่ศพ..รอเผา..เพียงเท่านั้น
ถ้าก่อนตาย..รู้ชัด..จิตตัดมัน
รู้เท่าทัน..กายแก่..มีแต่ดี
219/44
มีแต่ดี..ไปหน้า..พาไปตรง
ไม่มีลง..มีแต่ขึ้น..ยืนยันได้
เป็นผู้มอง..เห็นทาง..หลังทิ้งกาย
เดินสบาย..ตัดใจ..ไม่หวนคืน
219/45
ไม่หวนคืน..กลับมา..หาตายเกิด
หาทางเปิด..ประตู..สู่นิพพาน
มุ่งสู่จบ..สงบเย็น..เป็นพื้นฐาน
จิตกล้าหาญ..สู้กิเลส..ปฏิเสธมัน
219/46
ปฏิเสธมัน..ผลักดัน..ชั่วจากจิต
ทำการปิด..รอยรั่ว..ไล่ชั่วออก
การปล่อยไว้..ก็คล้าย..ยื่นให้หอก
จึงขอบอก..พุ่งกลับ..รับไม่ทัน
219/47
รับไม่ทัน..มันพุ่ง..เข้าเต็มอก
มีนรก..นะพี่..เป็นที่ไป
มุ่งสวรรค์..พรหมนิพพาน..ต้องเร็วไว
ตัดที่ใจ..ไม่ให้เหลือ..เหล่าเชื้อชั่ว
219/48
เหล่าเชื้อชั่ว..เกลียดกลัว..จิตดีงาม
ผู้มากความ..เมตตา..ไม่กล้าพบ
เห็นกรุณา..มุทิตา..พากันหลบ
ต้องการจบ..มุ่งมั่น..ปิดกั้นเอา
219/49
ปิดกั้นเอา..ตัวเรา..ต้องทำเอง
อย่าได้เกรง..บาปชั่ว..จะมัวหมอง
ได้มาเกิด..อย่าพลาด..โอกาสทอง
รู้จักมอง..ให้เป็น..เย็นและดี
219/50
เย็นและดี..จึงมีค่า..เกิดมาได้
ไม่แพ้พ่าย..กิเลส..เหตุแห่งทุกข์
เป็นทางไป..ใช่เลย..เสวยสุข
เป็นการปลุก..จิตตน..พ้นอบาย
219/51
พ้นอบาย..ตายเย็น..มุ่งเห็นมัน
สุขนิรัน..ได้กัน..สุดแสนยาก
ทั้งกิเลส..ตัณหา..พาให้อยาก
ฉุดกระชาก..ลากไป..ถ้าใจอ่อน
219/52
ถ้าใจอ่อน..ผ่อนปรน..ไม่พ้นแน่
ไปนอนแช่..ปลักตม..ชมนรก
ใจมืดมิด..ความคิด..สกปรก
ไปจมหมก..ติดตาย..อบายภูมิ
219/53
สุขนิรัน..มุ่งมั่น..ย่อมไปถึง
จิตเป็นหนึ่ง..เท่านั้น..ทางด้านดี
ทางบาปชั่ว..น้อยนิด..จิตไม่มี
เอาแต่ดี..สงบเย็น..เป็นกำลัง
219/54
เป็นกำลัง..พังทุกด่าน..ผ่านตลอด
หาจุดบอด..ในตน..ค้นให้ทั่ว
บีบบังคับ..ไม่ให้ดิ้น..ด้วยศีลตัว
จิตเคยมัว..ขัดเกลา..ให้วาวใส
219/55
ให้วาวใส..ไม่หวั่นไหว..ในวันทุกข์
เป็นผู้ลุก..ขุดค้น..หาต้นเหตุ
กฏแห่งกรรม..ตามลาก..ยากปฏิเสธ
รู้ดับเหตุ..ต่อไป..ไม่มีผล
219/56
ไม่มีผล..เริ่มต้น..ชีวิตใหม่
เอาใจใส่..ดวงจิต..คิดพูดทำ
ทุกสิ่งอย่าง..แต่นี้..เอาดีนำ
ศีลและธรรม..มีครบ..สงบเย็น
219/57
สงบเย็น..เป็นทาง..อันดีแน่
ไม่ใช่แค่..ปัจจุบัน..ยันอนาคต
กรรมเก่าเรา..ทำมา..ค่อยเปลื้องปลด
ยอมรับกฏ..แห่งกรรม..ธรรมดา
219/58
ธรรมดา..เกิดมา..เพื่อแก้ไข
ฝึกฝนใจ..เท่านั้น..จึงผ่านพ้น
เมื่อรู้เหตุ..เห็นชัด..ตัดที่ต้น
จงเข้มข้น..กวดขัน..หมั่นฝึกตน
219/59
หมั่นฝึกตน..ขนขวาย..ไม่สายเกิน
อันผู้เดิน..บนทาง..สายนิพพาน
ความชุ่มฉ่ำ..เย็นสงบ..ย่อมพบพาน
จะช้านาน..เท่าใด..ใจกำหนด
219/60
ใจกำหนด..หย่อนตึง..ถึงพอดี
ผลจะมี..ให้เห็น..เป็นไฉน
ใช้ปัญญา..พิจารณา..รู้ด้วยใจ
ร้อนเป็นไฟ..หรือสุข..สงบเย็น



Create Date : 05 มีนาคม 2560
Last Update : 27 พฤษภาคม 2560 5:49:23 น.
Counter : 397 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เฒ่าจอย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



มีนาคม 2560

 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog