บนเส้นทางสายพระนิพพาน 171
บนเส้นทาง

สายพระนิพพาน 171

171/01

ไม่มัวหมอง..มองคนสัตว์..ด้วยเมตตา

ต่างเกิดมา..ชดใช้กรรม..ตามวิถี

รักษาศีล..คือการปลูก..ถูกวิธี

ให้ต้นดี..งดงาม..ตามธรรมชาติ

171/02

ตามธรรมชาติ..ศีลแห่งตน..คนรักษา

ปรารถนา..ไม่ฆ่าสัตว์..ตัดชีวิต

อันเป็นการ..ไม่ก่อกรรม..เพิ่มความผิด

แม้แต่คิด..ก็อย่ามี..ที่จิตตน

171/03

ที่จิตตน..บนเมตตา..อย่าอยากได้

ทรัพย์ของใคร..คนนั้น..หมั่นเพียรหา

เขาอาจเลือก..มาด้วยเลือด..หยาดน้ำตา

ขอจงอย่า..ขโมยเขา..คว้าเอาไป

171/04

คว้าเอาไป..ครอบครอง..มองถ้วนถี่

มันไม่ดี..ผัวเมียใคร..อย่าไปสน

ผิดทางกาม..เขาหยามเหยียด..เบียดเบียนตน

เราเป็นคน..เกิดทั้งที..มุ่งดีงาม

171/05

มุ่งดีงาม..คำพูดจา..การพาที

ไม่ควรมี..ลวงหลอก..ให้ชอกช้ำ

คำเยาะเย้ย..ถากถาง..อย่างตอกย้ำ

จงอย่าทำ..ทิ้งไป..มันไม่ดี

171/06

มันไม่ดี..เบียร์สุรา..ของมึนเมา

จะพาเรา..พลั้งพลาด..ขาดสติ

มีมากมาย..ทำคนตาย..จงอย่าริ

มีสติ..อย่าแตะต้อง..ของมึนเมา

171/07

อ้าวเฒ่าจอย..พลั้งพลาด..ขาดสติ

ไม่ใช่นิ..วันพรุ่งนี้..ถึงวันพระ

จึงน้อมจิต..ขออภัย..ด้วยนะจ๊ะ

แต่อย่าละ..ศีลห้า..รักษาดี

171/08

รักษาดี..มีแต่คุณ..บุญกุศล

อันส่งผล..ไม่ประมาณ..กาลเบื้องหน้า

ปัจจุบัน..มันก็สุข..เมื่อรักษา

เมื่อต้องการ..สมปรารถนา..รักษาศีล

171/09

รักษาศีล..รักษาสัตย์..ปฏิบัติธรรม

เป็นการนำ..จิตตน..พ้นบ่วงทุกข์

เมื่อตั้งจิต..ปรารถนา..จะหาสุข

ต้องรบรุก..ที่จิตตน..ค้นหาทาง

171/10

ค้นหาทาง..วางเป้าหมาย..ในชีวิต

พูดทำคิด..ล้วนแต่ดี..มีเหตุผล

ไม่ชี้ทุกข์..กล่าวโทษใคร..นอกจากตน

จงอดทน..ค้นหาชั่ว..ในตัวเอง

171/11

คำว่ารัก..มักไปติด..แค่กามา

รักเมตตา..มีอยู่นั่น..พรหมวิหารสี่

ผู้ต้องการ..พระนิพพาน..ยึดตัวนี้

เป็นการชี้..ทางเป็น..เห็นทางไป

171/12

เห็นทางไป..ตั้งแต่ใจ..ยอมรับธรรม

แล้วน้อมนำ..ศีลเข้ามา..รักษาไว้

ทำการฝึก..ขัดเกลา..เราต่อไป

ให้ดวงใจ..เอี่ยมอ่อง..ผ่องกว่าเดิม

171/13

ผ่องกว่าเดิม..มากดี..ที่ใจตัว

เคยมืดมัว..หมั่นขัด..ชัดมองเห็น

ถ้ามุ่งมั่น..ขัดเกลา..ทุกเช้าเย็น

จะยิ่งเห็น..วาวใส...ที่ใจตน

171/14

ที่ใจตน..ใช้อัตนา..โจทยัตตานัง

เป็นผู้นั่ง..พิจารณาตัว..ความชั่วตน

หาความชั่ว..ตัววันนี้..ทำกี่หน

รู้ฝึกฝน..หาความชั่ว..ของตัวเอง

171/15

พร้อมครับผม..ทุกข์ขื่นขม..มันเป็นยา

กระทบมา..หูออกควัน..นั่นสอบตก

นั่งสงบ..ที่จิตตน..พ้นนรก

อย่าสอบตก..ง่ายเกินไป..มันไม่ควร

171/16

สวัสดี..ยามเช้า.เพื่อนน้องพี่

แล้ววันนี้..ก็วันพระ..นะเจ้าค่ะ

ก็ควรมี..กำหนด..เลิกลดละ

เสียสละ..แห่งตน..เพื่อผลบุญ

171/17

เพื่อผลบุญ..คุณผม..สะสมเถิด

เป็นผู้เปิด..ใจรับ..ไม่คับข้อง

มุ่งฝึกฝน..ตนแน่..อย่าแค่มอง

หวังเป็นทอง..เป็นเพชร..เช็ดถูใจ

171/18

เช็ดถูใจ..ใช้สติ..ใช้ปัญญา

ใช้เมตตา..เราเถิด..เปิดเป็นช่อง

ใช้ความคิด..พิจารณา..รู้ใตร่ตรอง

เพื่อนพี่น้อง..สงบเย็น..นั่นเป็นธรรม

171/19

นั่นเป็นธรรม..นำเรา..เดินถูกทาง

จิตเราวาง..ไว้ตรง..ไม่หลงทิศ

ไม่มีใด..เร็วไว..เท่าดวงจิต

พูดทำคิด..พึงระวัง..พังได้ง่าย

171/20

พังได้ง่าย..ใช้สติ..ควบคุมจิต

ประกบติด..ถ้าเผลอ..เจอปัญหา

รู้กลั่นกรอง..ใช้สมอง..ใช้ปัญญา

แก้ปัญหา..ที่หนักหนา..ให้คลายตัว

171/21

ให้คลายตัว..จากหมองมัว..หรือมืดมน

ก็เมื่อตน..สงบนิ่ง..ไม่วิ่งวุ่น

คิดทำดี..มีทางออก..บอกแก่คุณ

ผู้มีบุญ..สิ่งกระทบ..จบง่ายดาย

171/22

จบง่ายดาย..แม้ความตาย..รอตรงหน้า

ก็ยังกล้า..เผชิญหน้า..ไม่หวั่นไหว

อยู่ที่จิต..ตนสัมผัส..ตัดสินใจ

อยู่หรือไป..ใช้บุญนำ..มากกำไร

171/23

มาคันทิยา..จ้างคนด่า..พระพุทธองค์

ไม่ประสงค์..จะตอบโต้..หรือหลีกเร้น

ทรงมาไป..ไม่สนใจ..เดินเห็นเห็น

แต่กลับเป็น..ที่ระอา..พระอานนท์

171/24

พระอานนท์..ทนไม่ไหว..กราบทูลว่า

พระเจ้าข้า..ขออำลา..เถิดเมืองนี้

ไปทางใด..คนไล่ด่า..ท่าไม่ดี

ดีอย่างนี้..ยังตามด่า..พระพุทธองค์

171/25

พระพุทธองค์..ทรงตรัส..อานันทะ

แล้วเราจะ..หนีไป..เมืองใดเล่า

ไปเมืองไหน..ถ้าเมืองนั้น..ก็ด่าเรา

เราจะเอา..แผ่นดินใด..ใช้เหยียบยืน

171/26

เราคือผู้..บริสุทธิ์..หยุดคิดหนี

อยู่ที่นี่..ให้เขาด่า..อย่าหวั่นไหว

จำไว้ว่า..ปัญหาเกิด..นะจุดใด

จงแก้ไข..ไร้ปัญหา..นะจุดนั้น

171/27

นะจุดนั้น..มันไม่จริง..สิ่งที่ด่า

ก็ไร้ค่า..เกินกว่า..นำไปคิด

เพราะวาจา..พูดออกมา..นั้นมันผิด

ก็เป็นพิษ..ที่ตัวเขา..ใช่เราเลย

171/28

ใช่เราเลย..อานนท์เอย..อย่ากังวล

ปล่อยให้คน..ด่าว่าเรา..เขาทุกข์ทน

เราบริสุทธิ์..แจ่มใส..ใยต้องสน

เขาคือคน..ก่อไฟ..ให้เขาดับ

171/29

ให้เขาดับ..กองไฟ..ในใจจิต

เขาคนผิด..ต้องรับพิษ..ไฟเขาก่อ

เขาไม่ดับ..ปล่อยให้ไหม้..เสียให้พอ

จงอย่าต่อ..ไปจากเขา..ให้เราร้อน

171/30

ให้เราร้อน..ทำไม..อานันทะ

จำไว้นะ..มองข้างใน..ใจเรานี่

มองข้างนอก..บอกได้เลย..ร้อนทุกที

ใจเรานี้..ทำให้เย็น..เป็นปกติ

171/31

บนเส้นทาง..ของศีลห้า..ก็ผาสุข

เป็นผู้ปลุก..ชีวา..หาความหวัง

เมื่อรู้ว่า..สุดท้าย..กายก็พัง

แล้วจะยัง..ไขว่คว้า..หาอะไร

171/32

หาอะไร..วุ่นวาย..จนเกินเหตุ

ปฏิเสธ..เสียหน่อย..ปล่อยเสียบ้าง

มีเท่าไหร่..ยิ่งกลุ้ม..ทุ่มทุนสร้าง

ได้แต่อ้าง..อนาคต..จนหมดลม

171/33

จนหมดลม..สมหวัง..อะไรเล่า

มัวแต่เอา..เวลา..ไล่ล่าทรัพย์

บ้างทั้งวัน..ทั้งคืน..ไม่ได้หลับ

พอล้มพับ..หามส่ง..โรงพยาบาล

171/34

โรงพยาบาล..เจ็บไข้..ใครเข้ามา

ใกล้เวลา..เข้าโลง..ปลงดีมาก

นอนพิจารณา..เคราะห์กรรม..ความลำบาก

การพรากจาก..จะเห็นได้..ถ้าไม่หาย

171/35

ถ้าไม่หาย..ทิ้งกายนี้..ไปที่ใหม่

อยู่ที่ใจ..ก่อนจิตพราก..ลำบากไหม

ถ้าจิตดี..จิตใส..ไปสบาย

ร้องโวยวาย..จิตหม่นหมอง..ท่องโลกันต์

171/36

เมื่อคิดผิด..ก็ทำผิด..เป็นมิจฉา

ที่ค้นหา..ล้วนแต่ผิด..จิตไปข้อง

ส่วนที่ดี..เป็นกุศล..ตนไม่มอง

คอยประคอง..บาปชั่ว..กลัวมันหนี

171/37

กลัวมันหนี..อยู่กับดี..เงียบเหงาตาย

ชอบวุ่นวาย..สับสน..เดินวนหา

งานเหนื่อยนัก..พักค่ำ..ร่ำสุรา

ตีหัวหมา..ทายท้า..จนกว่าหลับ

171/38

จนกว่าหลับ..จับอานา..ดีกว่าเด้อ

ไม่ว่าเธอ..ว่าฉัน..พึ่งมันได้

จับภาพพระ..ยิ่งดีครับ..หลับสบาย

ถ้าต้องตาย..ขณะนั้น..มันสุดดี

171/39

มันสุดดี..ไม่มีหล่น..ขึ้นบนเลย

จงคุ้นเคย..ทำอย่างนี้..ได้ดีแน่

ถึงเวลา..ป่วยกาย..ก็ไม่แคร์

บอกอย่าแก่..อย่าป่วยกาย..ไม่เคยฟัง

171/40

ไม่เคยฟัง..เลี้ยงอย่างดี..ไม่มีอด

ของทั้งหมด..รสอร่อย..ค่อยใส่ปาก

ถนุถนอม..กล่อมเกลี้ยง..เลี้ยงอย่างยาก

มันยังอยาก..แก่เจ็บกาย..ตายชั่งมัน

171/41

ตายช่างมัน..มันไม่ใช่..ของเราแน่

มันก็แค่..ยืมเขา..ของชาวโลก

เพื่อหมุนเวียน..มาเรียนรู้..สุขทุกข์โศก

ถูกสับโขก..จากเวรกรรม..เคยทำเอง

171/42

เคยทำเอง..จะกลัวเกรง..ทำไมกัน

ตอนทำมัน..ไม่เคยคิด..ชีวิตชั่ว

เป็นอย่างไร..เมื่อกรรมเก่า..ย้อนเข้าตัว

ร้องเป็นวัว..เลยหรา..อย่าจองเวร

171/43

อย่าจองเวร..จองกรรม..ธรรมดา

ทำเขามา..ที่โดนนี้..นี่แค่เศษ

เมื่อคิดได้..อย่าลืมหลง..ปลงสังเวช

ดับที่เหตุ..คือตัวเรา..ไม่เอาความ

171/44

ไม่เอาความ..งามจิต..ปิดบัญชี

ไม่ต้องมี..กรรมต่อกัน..ผูกพันใหม่

กรรมผูกพัน..อันเก่า..ใช้เขาไป

กรรมเก่าใหม่..เอาจิตน้อม..พร้อมอภัย

171/45

พร้อมอภัย..ให้ทุกท่าน..ทำแก่เรา

จะหนักเบา..เท่าไร..ยกให้หมด

ไม่จองเวร..ไม่จองกรรม..ไม่จำจด

พอเราปลด..ทิ้งไป..สุขใจจัง

171/46

สุขใจจัง..มุ่งหวัง..ไม่หวนคืน

เป็นผู้ตื่น..เบิกบาน..งานฝึกจิต

ไม่ร้อนรุ่ม..กลุ้มใจ..ทำลายมิตร

เมื่อดีจิต..หัวค้อม..น้อมกราบลง

171/47

น้อมกราบลง..บนพื้นได้..ไม่อายใคร

เพราะว่าใจ..หมดมานะ..ยอมละลด

ไม่ว่าเด็ก..ผู้ใหญ่..กราบได้หมด

ถึงไร้ยศ..ถ้าเขามี..ดีกว่าเรา

171/48

เอาธัมมะ..ดีกว่า..มาบอกกล่าว

ไม่เอาอ่าว..จิตตน..ฝึกฝนใหม่

จนเป็นผู้..รอบรู้..และเข้าใจ

หวังจะไป..ถึงจุดหมาย..ในชาตินี้

171/49

ในชาตินี้..ไปไม่ได้..ไม่ยอมละ

จำไว้นะ..เดินทางไกล..ไม่ไหวพัก

พอหายเหนื่อย..พร้อมมีทุน..ลุกตั้งหลัก

จิตที่ปัก..ไม่ท้อถอย..ค่อยเดินต่อ

171/50

ค่อยเดินต่อ..ก่อดีจริง..ทิ้งความชั่ว

เป็นทุนตัว..เดินทาง..ไปข้างหน้า

พอหมดทุน..เดินทาง..นั่งพิจารณา

พักจนกว่า..มีทุนใหม่..ไปให้ถึง

171/51

ไปให้ถึง..อันดับแรก..ทำลายโลภ

ผู้ละโมบ..โลภมาก..อยากไปหมด

จงค่อยตัด..ทีละหน่อย..ค่อยค่อยลด

ไปจนหมด..โลภะ..ชนะใจ

171/52

ชนะใจ..ขั้นต่อไป..ทำลายโกรธ

ความเหี้ยมโหด..สติตั้ง..รู้ยั้งคิด

ผู้ผูกโกรธ..มากมาย..ทำลายมิตร

คนใกล้ชิด..แตกกระเจิง..เพลิงโทสะ

171/53

เพลิงโทสะ..ละลายได้..ใจย่อมเย็น

และมองเห็น..โทษทัณฑ์..ของการโกรธ

มีสติ..ยับยั้งไว้..ไม่เป็นโทษ

หยุดพิโรท..ก็ร่มเย็น..เป็นสายธาร

171/54

เป็นสายธาร..ประหาร..ความโกรธหาย

ขั้นสุดท้าย..ทำลาย..เจ้าความหลง

เรียนวิชชา..ธัมมะ..พระพุทธองค์

ไม่มีหลง..ทางแน่..สุดแค่ดี

171/55

สุดแค่ดี..ไม่มี..การยึดติด

รู้ถูกผิด...ชีวิตวัย..ด้วยใจนี่

รู้เจ้ากรรม..นายเวร..ท่านตามจี้

ชำระหนี้..เป็นรายราย..ตายจบกัน

171/56

ตายจบกัน..ฉันไม่กลับ..มาเวียนว่าย

หนีง่ายง่าย..ขึ้นข้างบน..ไปจนสุด

โดยไม่หวน..กลับมา..แดนมนุษย์

กลัวจะมุด..ลงต่ำ..คงขำกลิ้ง

171/57

คงขำกลิ้ง..ผู้เฒ่ายิ่ง..ทำพลาดผิด

ไม่จบกิจ..สักที..มีปัญหา

พอมีสิ่ง..กระทบใจ..ไฟติดมา

ถึงเวลา..ร่วงหล่น..ก้นอบาย

171/58

ก้นอบาย..ไปบ่อยเกิน..เพราะเดินผิด

จงตั้งจิต..ขัดเกลา..เราให้ได้

เกิดมาที..ไม่หาดี..น่าเสียดาย

เกิดเพื่อตาย..เท่านั้น..มันขาดทุน

171/59

มันขาดทุน..บุญก็มี..ที่เป็นคน

ไม่ฝึกตน..จะค้นหา..จะอยู่ไหน

ไม่รู้คิด..มองไม่เห็น..ทางเย็นใจ

ไม่เห็นใน..มองแต่นอก..ออกทะเล

171/60

ออกทะเล..ก็เห็นชัด..ผู้ขัดเกลา

ชั่วที่เรา..มองเห็น..เป็นธรรมดำ

นั่นคงเป็น..เป้าประสงค์..ลงทางต่ำ

คงดื่มด่ำ..ความทุกข์ยาก..มากไม่พอ





Create Date : 15 มีนาคม 2557
Last Update : 15 มีนาคม 2557 16:24:11 น.
Counter : 1055 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เฒ่าจอย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



มีนาคม 2557

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
17
18
19
21
23
24
25
27
28
29
30
31
 
 
All Blog