บนเส้นทางสายพระนิพพาน 170
บนเส้นทาง

สายพระนิพพาน 170

170/01

ชะตากรรม..ถูกกำหนด..กฏแห่งกรรม

เคยกระทำ..ไว้อย่างไร..ได้อย่างนั้น

เพราะว่ามี..ต้นกรรม..ตามผูกพัน

อภัยทาน..ไม่จองเวร..เป็นทางออก

170/02

เป็นทางออก..จากกงเกวียน..ที่เวียนวน

กรรมของตน..ตนสลาย..ใจสงบ

ความเคืองแค้น..ทั้งหลาย..ไม่สมทบ

ก็จะพบ..ทางออกตน..พ้นทางกรรม

170/03

พ้นทางกรรม..ไม่นำพา..อุปสรรค

ใจมีหลัก..มีเป้าหมาย..เดินไปหน้า

เราทุกคน..ต้องเจอดี..มีปัญหา

ใช้ปัญญา..สติตั้ง..นั่งใคร่ครวญ

170/04

นั่งใคร่ครวญ..วิเคราะห์..เหมาะแก่เหตุ

ปฏิเสธ..ใช้อารมณ์..แก้ปัญหา

แก้ไม่ได้..ให้ยอมรับ..กติกา

ธรรมดา..กฏแห่งกรรม..ทำแล้วไป

170/05

ทำแล้วไป..จงมั่นใน..พรหมวิหารสี่

ที่ซึ่งมี..รักเมตตา..กรุณาสงสาร

มุทิตา..เป็นผู้..รู้คุณท่าน

สุดท้ายนั่น..อุเบกขา..ถ้าเกินรับ

170/06

ถ้าเกินรับ..ระงับจิต..คิิดช่างเถิด

อะไรเกิด..ให้มันเกิด..ยอมรับได้

ไม่จองเวร..จองกรรม..แม้ความตาย

เพื่อละลาย..หนี้เวรกรรม..ทำกันมา

170/07

ทำกันมา..ข้ามชาติภพ..รบไม่หยุด

คนนั้นจุด..คนนี้ต่อ..ก่อกรรมใหม่

เมื่อรู้ต่อ..ตื่นแล้วหนอ..ก่อทำไม

รู้ทำใจ..สุขสงบ..เพื่อจบเกมส์

170/08

เพื่อจบเกมส์..ชีวิต..ปิดบัญชี

ด้วยความดี..ประจำ..งามที่จิต

ยอมชดใช้..ทุกบัญชี..หนี้ชีวิต

แค้นไม่คิด..มีแต่ให้..อภัยทาน

170/09

อภัยทาน..การฝึกตน..เพื่อพ้นทุกข์

เพียงรบรุก..กับใจตน..ฝึกฝนจิต

เพื่อเป็นการ..ทำลาย..สลายพิษ

หนี้ชีวิต..นายเวรกรรม..ตามถามทวง

170/10

ตามถามทวง..ต่างล่วงเกิน..กันไปมา

ใช้เวลา..อารมณ์..ไม่ข่มจิต

คณานับ..ทับถม..จมชีวิต

เมื่อรู้คิด..ถูกจุด..หยุดเสียที

170/11

หยุดเสียที..ไม่มีต่อ..ก่อกรรมใหม่

ความยิ่งใหญ่..ของจิต..คือคิดจบ

ยอมรับกรรม..นำไร้ทุกข์..สุขสงบ

ที่ต้องรบ..คือข้างใน..ใจตัวเอง

170/12

อันแก่นสาร..ของการเกิด..เป็นมนุษย์

หาที่สุด..แห่งธรรม..ใช้กรรมเก่า

เป็นผู้ชด..ใช้กรรม..นำบรรเทา

รู้ขัดเกลา..ใจจิต..ปิดบัญชี

170/13

ปิดบัญชี..หนี้ทั้งปวง..ที่ทวงถาม

ถึงต้องหาม..ก็ต้องทน..ตนผู้ก่อ

ปลูกต้นกรรม..ทำจนแยก..แตกเป็นกอ

รู้จักพอ..ปลูกต้นผิด..คิดทำลาย

170/14

คิดทำลาย..ใช้หนี้กรรม..ให้หมดกัน

กรรมผูกพัน..ดึงเสียจม..สมแก่เหตุ

นึกถึงธรรม..คำสอน..พระโลกเชษฐ์

ท่านทรงเทศน์..สอนสั่ง..รู้นั่งตรอง

170/15

รู้นั่งตรอง..มองเห็น..ด้วยปัญญา

อันวิชชา..ที่ทรงสอน..แจ่มกระจ่าง

คล้ายแสงไฟ..ดวงใหญ่..ช่วยส่องทาง

ทรงจัดวาง..ไว้ให้..ใช้ส่องเดิน

170/16

ใช้ส่องเดิน..ไม่เกินจริง..สิ่งทรงตรัส

ผู้ปฏิบัติ..ฝึกขัดเกลา..จึงรู้แท้

เรียกเป็นผู้..เรียนวิชชา..หาทางแก้

ไม่ยอมแพ้..กิเลสตัว..กลัวบาปเวร

170/17

กลัวบาปเวร..เป็นกรรม..ตามเหนี่ยวรั้ง

กลัวพลาดพลั้ง..หล่นอบายฯ..อายท่านยม

มีแต่ทุกข์..คณานับ..ตามทับถม

ปรารถนาผม..หาทางไต่..ไปข้างบน

170/18

ไปข้างบน..พ้นมนุษย์..ที่สุดทุกข์

ที่โดนรุก..โหมกระหน่ำ..ด้วยกรรมเก่า

ต้องทำดี..เพื่อหนีทุกข์..หาสุขเรา

ไม่ขอเอา..แล้วกายหยาบ..ขอกราบลา

170/19

ขอกราบลา..กันที..ปวดขี้เยี่ยว

อิ่มเดี๋ยวเดียว..เดี๋ยวหิวใหม่..เหนื่อยหน่ายงาน

เบื่ออาบน้ำ..ฟอกสบู่..ถูกบาล

ยิ่งอยู่นาน..มากเท่าไหร่..ยิ่งใกล้ตาย

170/20

ยิ่งใกล้ตาย..คล้ายว่า..ต้องทนอยู่

เขาเรียกปู่..เรียกตา..เรียกย่ายาย

ตะโกนดัง..ดั่งฟ้าผ่า..ห๊าว่าไง

ช่างเป็นไป..หูไม่ดึง..แต่ตึงจัง

170/21

ชีวิตเป็น..เช่นนี้..ลูกรักเอย

ให้คุ้นเคย..การพลัดพราก..จากเพื่อนรัก

จงทำใจ..ให้ดี..และมีหลัก

ต้องแน่นหนัก..กับความทุกข์..รุกเข้าหา

170/22

แต่ละคน..บุญกรรม..ทำต่างกัน

ถึงผูกพัน..เป็นเพื่อนดี..เป็นพี่น้อง

ต่างมีกรรม..เกินระงับ..ยามคับข้อง

ต่างจึงต้อง..พลัดพราก..จากกันไป

170/23

เอาจิตงาม..ความดี..มีในตน

ก้าวให้พ้น..ความผูกพัน..เหมือนฝันร้าย

เอาจิตตั้ง..นั่งภาวนา..รักษาใจ

ไม่เท่าไร..ก็ข้ามพ้น..เจ้าคนดี

170/24

เจ้าคนดี..หลั่งน้ำตา..อำลากัน

ถือเป็นวัน..สุดท้าย..ในวิกฤติ

จงเดินหน้า..หาเป้าหมาย..ในชีวิต

จงพิชิต..เพื่อเพื่อนด้วย..ช่วยเพื่อนรัก

170/25

ถึงร้องไห้..เป็นสายธาร..นานเท่าใด

ถึงอย่างไร..ไม่หวนกลับ..เพื่อนหลับไหล

จงหลับเถิด..เพื่อนลูกรัก..ผู้จากไป

จากดวงใจ..ของพ่อ..ก็เหมือนลูก

170/26

นั่งสงบ..พบพระ..ในดวงจิต

แล้วอุทิศ..ส่วนกุศล..ให้เพื่อนเขา

นิมนต์พระ..ช่วยปกป้อง..คุ้มครองเรา

ลูกจงเอา..บุญแผ่ไป..ไม่ประมาณ

170/27

พ่อกะแม่..ก็อยู่..เคียงข้างหนู

ลูกจงรู้..ไม่เคยไป..ห่างไกลเจ้า

ลูกทุกข์ร้อน..จงรู้สึก..นึกถึงเรา

หนักก็เบา..เบาก็หาย..คลายกังวล

170/28

จงไปอยู่..กับพระเจ้า..ที่หนูรัก

เมื่อประจักษ์..ว่าโลกนี้..มีแต่ทุกข์

เจ้าตัดเยื่อ..ไม่เหลือใย..ไร้ความสุข

ไม่อาจปลุก..ให้เจ้าฟื้น..หวนคืนมา

170/29

ขอจงหลับ..ให้สบาย..เถิดลูกหญิง

เมื่อทุกสิ่ง..เจ้าเลือกสรร..ว่าเหมาะสม

ขืนอยู่ไป..แสนลำบาก..มากทุกข์ตรม

จงสุขสม..แดนพระเจ้า..เข้าวิมาน

170/30

หรือว่าลูก..ถูกกำหนด..กฏแห่งกรรม

จึงกระทำ..ลงไป..ไม่ยั้งคิด

เจ้าบุญปลูก..ไม่รู้ถูก..ไม่รู้ผิด

ปลิดชีวิต..ไม่สนใจ..ใครรอบข้าง

170/31

เมื่อผ่านมา..ก็ผ่านไป..ใจต้องสู้

จงเรียนรู้..จดจำ..แล้วปลดปล่อย

ทางเบื้องหน้า..มากหลุมบ่อ..ดักรอคอย

คิดมากหน่อย..ค่อยก้าวย่าง..ระวังตน

170/32

มาเรียนรู้..สู้ชีวิต..คิดให้ตก

มีตลก..โศกเศร้า..คอยเคล้าคลุก

อันชีวิต..ไม่ได้มี..แต่ความสุข

ยังมีทุกข์..อันทนยาก..มากน้ำตา

170/33

ชีวิตเจ้า..ยังเยาว์วัย..เดินไปหน้า

สุดขอบฟ้า..ยังอีกไกล..ใจอย่าถอย

อยู่ทางนี้..ก็ห่วงจัง..ยังเฝ้าคอย

เจ้าลูกน้อย..เมื่อกลับมา..จะเติบโต

170/34

จะเติบโต..ความคิด..จิตปัญญา

แก้ปัญหา..ทั้งปวง..ลุล่วงได้

มีความคิด..ปรระสบการณ์..ผ่านมากมาย

คงน่าอาย..ไร้อะไร..ติดตัวมา

170/35

วันที่พราก..จากลา..มาเหมือนฝัน

คิดถึงวัน..ผ่านมา..น้ำตาหลั่ง

ใยมาพราก..จากไกล..ไปเร็วจัง

ทั้งที่ฝั่ง..เราฝันไว้..ยังไม่ถึง

170/36

หลั่งน้ำตา..ลาจริงจริง..เพื่อนสุดรัก

เธอจงพัก..หลับสบาย..สุดปลายฝัน

เมจะเดิน..หน้าต่อ..ขอฝ่าฟัน

ชีวิตอัน..ยากลำบาก..จักสอนเรา

170/37

จักสอนเรา..ต่อสู้..อุปสรรค

ยืนบนหลัก..คงมั่น..ไม่หวั่นไหว

แม้ชีวิต..เพื่อนพราก..จากเราไป

แต่ในใจ..เพื่อนจงรู้..อยู่กะเรา

170/38

ขอแต่งตัว..ให้เพื่อนรัก..เพื่อจากลา

เป็นนางฟ้า..สู่ห้วง..สรวงสวรรค์

ไปเป็นบุตร..พระเจ้า..ก็แล้วกัน

อยู่ที่นั่น..ชั่วกาล..นิรันดร

170/39

เป็นกำลัง..แรงใจ..ให้ลูกสู้

พ่อแม่รู้..ลูกเผชิญ..เกินรับไหว

จงมุ่งมั่น..ผ่านคืนวัน..ไปให้ได้

ที่ต้องใช้..สติข่ม..เพาะบ่มตน

170/40

สำนึกดี..เกิดที่จิต..ติดเป็นผัง

บาปหนหลัง..ป่วยการคิด..จิตไปข้อง

แต่ยอมรับ..ชะตากรรม..ตามครรลอง

ว่างก็มอง..แต่กุศล..จิตตนเอง

170/41

จิตตนเอง..ยังอ่อนไหว..ไหลตามโลก

ยังชุ่มโชก..ด้วยกิเลส..ด้วยตัณหา

พิจารณา..ให้มากหน่อย..ถอยออกมา

ปรารถนา..หลีกให้พ้น..ค้นจากใน

170/42

ค้นจากใน..ใจเรานี่..แหละครับท่าน

เมื่อมุ่งมั่น..ค้นหา..ก็จะพบ

เอาความจริง..สิ่งที่ได้..ไปไล้ลบ

ก็จะพบ..จิตใส..ใจบริสุทธิ์

170/43

ใจบริสุทธิ์..ต้องขุดค้น..ฝึกฝนยาว

ทุกเรื่องราว..กรรมใหม่เก่า..เราทั้งสิ้น

มายอมรับ..ทุกข์ทน..จนใจชิน

ทุกข์ก็กิน..แค่กาย..ใจไม่ช้ำ

170/44

ใจไม่ช้ำ..เพราะพร่ำฝึก..นั่งตรึกตรอง

เป็นผู้มอง..ด้วยเหตุผล..ของคนธรรม

พรหมวิหารสี่..อยู่ที่จิต..ติดประจำ

ก็ไม่ทำ..จิตตน..หล่นลงตม

170/45

หล่นลงตม..จมหาย..ไม่ดีกว่า

จงอุตส่าห์..ปกป้อง..คุ้มครองไว้

พร้อมปฏิบัติ..ขัดเกลา..ให้วาวใส

ไม่รื่นไหล..ตามกิเลส..เหตุแห่งทุกข์

170/46

เหตุแห่งทุกข์..รุกเข้าหา..จงอย่าข้อง

ไปแตะต้อง..เข้าชัวร์..มัวถึงใจ

กว่าจะรู้..จิตระงับ....ขับออกไป

อาจบรรลัย..กันทั่วหน้า..ชะตากรรม

170/47

ชะตากรรม..ยำใหญ่..ไล่เขย่า

ทุกหมู่เหล่า..ต้องเผชิญ..เกินหลีกหนี

ต่างมีส่วน..ร่วมกรรม..ตามบัญชี

คงความดี..มั่นไว้..ใช้ต้านมัน

170/48

มีแต่บุญ..ให้คุณ..แก่ตัวเรา

ส่วนบาปเล่า..ให้โทษ..โปรดยั้งคิด

ที่ควรปลูก..แต่ต้นถูก..งดเว้นผิด

เพื่อจะปิด..ทางต่ำตน..บนเดินไป

170/49

แค่ศีลห้า..ผมก็ว่า..สอบไม่ตก

ถ้าศีลหก..ก็หมดกัน..ท่านทั้งหลาย

ถ้าศีลแปด..ยังแผดเสียง..อย่างไม่อาย

อีกแสนตาย..คงเวียนวน..ทนต่อไป

170/50

ทนต่อไป..ทำไมสู..ผู้มีศีล

ควรถวิล..พระพุทธองค์..ทรงสอนสั่ง

ทั้งคนสัตว์..สิ่งของ..มันต้องพัง

เมื่อรู้ฟัง..จงรู้คิด..ชีวิตตน

170/51

ชีวิตตน..หลุดพ้นได้..ใช้ปัญญา

ทุกเวลา..ที่จิตดี..มีความสุข

เวลาจิต..วุ่นวน..นั่นทนทุกข์

รู้จักลุก..ฝึกตน..เถิดคนดี

170/52

เถิดคนดี..เวลามี..แสนน้อยนิด

ใช้ความคิด..ปัญญา..หาทางผ่าน

อย่าอยู่อย่าง..สูญเปล่า..แบบยาวนาน

ถ้าต้องการ..จบกิจ..ปิดบัญชี

170/53

ปิดบัญชี..ดีกว่า..อย่าอยู่เลย

มนุษย์เอย..มากมีทุกข์..รุกกระหน่ำ

ต้องปวดหิว..ปวดถ่าย..กายระยำ

งานต้องทำ..ซ้ำยังแก่..รอแต่ตาย

170/54

เพียรไม่พอ..รอเวียนว่าย..ตายซ้ำซ้ำ

ยังชอกช้ำ..ทุกข์ไม่พอ..ก็ตามใจ

จงอยู่อย่าง..เบื่อเบื่ออยากอยาก..กันต่อไป

ไม่เข้าใจ..อย่างถ่องแท้..แค่ลูบคลำ

170/55

จะแนะนำ..ใครได้..เล่ายายปิ่น

ฉันยังบิน..ไม่ได้..ยายปิ่นจ๋า

ก็ตัวฉัน..มันแค่คน..ธรรมดา

แค่เกิดมา..แล้วจิตปัก..รักนิพพาน

170/56

รักนิพพาน..และต้องการ..จะหลุดพ้น

ยังฝึกตน..หาทางเดิน..ไม่เพลินหลง

เอาศีลห้า..ค้ำใจ..ให้รู้ปลง

มีทางตรง..ให้เดินไป..ด้วยใจจริง

170/57

มันต้องเริ่ม..จากรัก..จึงฝึกฝน

ผู้หลุดพ้น..จึงไม่ติด..ทั้งดีชั่ว

ผู้หาทาง..อย่างเรา..ยังมืดมัว

จึงฝึกตัว..ฝึกตน..ค้นหาทาง

170/58

สวัสดี..วันนี้..เป็นวันพระ

รู้ชำระ..ใจจิต..เพื่อนมิตรเอ๋ย

ผู้รักษา..ศีลได้..สบายเลย

จงคุ้นเคย..อยู่ในศีล..ด้วยยินดี

170/59

ด้วยยินดี..มีศีลสัตย์..ปฏิบัติตน

จึงเป็นคน..สงบนิ่ง..กลางสิ่งร้อน

สงบกาย..สงบใจ..ไม่อาทร

ถึงกายร้อน..ไม่เป็นไร..ใจยังดี

170/60

ใจยังดี..มีศีลห้า..อันมั่นคง

ไม่ประสงค์..จะผิดศีล..ให้สิ้นศรี

พูดทำคิด..ด้วยจิต..ทรงความดี

สติมี..อยู่ที่ตัว..ไม่มัวหมอง











Create Date : 14 มีนาคม 2557
Last Update : 14 มีนาคม 2557 19:41:40 น.
Counter : 468 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เฒ่าจอย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



มีนาคม 2557

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
17
18
19
21
23
24
25
27
28
29
30
31
 
 
All Blog