ธันวาคม 2551

 
2
3
4
5
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog
หากความรักเป็นบทกวี สิ่งที่ฉันมี คือความว่างเปล่า
ถึง..

จะ 7 ปีแล้วที่เรารู้จักกัน
จะ 4 ปีแล้วที่เราจากกัน

ถ้าวันนั้นฉันไม่พูดไป ว่าทำอย่างไร ถึงจะได้เจอเธออีก
ถ้าวันนั้นเธอไม่ตอบกลับมาว่า พร้อมจะพบฉันเสมอ

ฉันคงจะไม่ต้องพบเธอ

ถ้าวันนั้น ฉันไม่พูดไปว่า ทำอย่างไร ฉันถึงจะได้ อยู่กับเธอตลอดไป
ถ้าวันนั้นเธอไม่เข้าใจผิดว่า ฉันกำลังจะขอเธอแต่งงาน

ฉันคงจะลืมเธอไปแล้ว

ถ้าวันนั้น ฉันไม่พูดไปว่า สักวัน ฉันจะหนีเธอไปให้ไกล
ถ้าวันนั้น เธอไม่บอกฉันว่า ถ้าอย่างนั้น จะขอจองเวรฉันเรื่อยไป

ฉันคงจะไม่ดีใจทุกครั้งที่เราได้พบกัน

ทุกครั้งที่เราพบกัน ฉันดีใจมาก เป็นความอาฆาตที่หวานหอมสำหรับฉัน
แต่เธอคงไม่เคยรู้ เธอคงคิดแค่เพื่อนเก่าได้พบกัน ตัวฉันคงเฉยๆ

บางครั้งฉันคิดว่าตัวฉัน ได้หายไปจากชีวิตเธอ
แต่เธอ ก็กลับมาตอกย้ำให้ฉันได้มั่นใจ
ฉันมีที่ยืน เป็นส่วนเล็กในความทรงจำที่ปราดเปรืองของเธอ

ฉันคิดเสมอว่า เธอนั้นสมบูรณ์แบบ ทั้งในยามหลับและยามตื่น
ไม่ใช่เพราะว่า ฉันถวิลหาเธอ
แต่เป็นเพราะฉันอยากมองเธอแบบนั้นตลอดไป

จากผู้ชายที่ฉันรัก ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันเคยรู้จัก
ฉันก็ยังกล้าใช้คำว่ารัก เพราะฉันรักเขาจริงๆ
เขาคือคำตอบและแสงสว่างในใจฉัน ที่ฉันไม่พบในผู้ชายคนไหน

แต่ทุกครั้ง ที่ฉันกำลังจะหมายความอย่างนั้นต่อเขาเมื่อไหร่
ฉันก็จะหยุดตัวเอง และ แสร้งว่าเขาไม่ได้เป็น
ฉันเห็นเขาเป็นเพียง แค่ตัวคั่นเวลาที่ฉันได้กังวลใจ

ที่ฉันทำอย่างนั้นเพราะฉันกลัว ..
กลัวว่าเธอจะย้อนยอกกลับมาทำให้ลุ่มหลงได้อีก

ฉันไม่อยากรักเธอ เพราะฉันรู้แล้วว่า
เมื่อฉันรัก เธอจะหยุด
เมื่อฉันรัก เธอจะแกล้ง
เมื่อฉันรัก เธอจะไม่สนใจ
แม้ฉันจะรู้ว่าเธอแสร้งทำอย่างนั้น เธอพอใจที่ฉันจะยอมเธอทุกอย่าง
ฉันเสียใจ..
ฉันก็ทำใจไม่ได้ ที่จะกลายเป็นคนหมดค่า เพียงเพราะฉันรักเธอ

ฉันอยากให้เธออาฆาตฉันตลอดไป
อยากให้เธอยิ่งเกลียดยิ่งรัก

ฉันต้องการความรักจากเธอเสมอ
ฉันอยากได้มันมาก เท่าที่เธอจะมีมันได้
แต่ฉันไม่อาจเอ่ยปากออกไปได้
เพราะเธอจะล่วงรู้ว่า ฉันพร้อมเป็นทาสของเธอ

การเป็นทาสนั้น แม้จะสุข แต่ไม่สนุก
ฉันต้องการเสรี และ บินกลับมาหาเธอได้ทุกเมื่อ
ไม่มีใครเดินทางเหนือใต้พร้อมกันได้
ฉันก็ไม่อาจเดินบทเส้นความความรัก พร้อมใจที่ไร้ความหมาย เช่นเดียวกัน

วันนี้ ฉันคิดว่า ฉันทำใจได้แล้ว
หากวันหนึ่งวันใด มีใครได้ครอบครองใจเธอ
ฉันจะยิ้มให้เธอ และ มองหล่อนด้วยปลายตา ริษยาล้นพ้น
แล้วฉันจะหัวเราะให้อิสระภาพ ที่ไร้ผลตอบแทน

บทกวี คือความรัก ความรัก คือ เธอ
บทกวีนั้นงดงาม แต่ฉันไม่ใช่เจ้าของมัน
มีเพียงคนที่ใจกล้าหาญ และ เข้าใจมันอย่างท่องแท้เท่านั้น
คือเจ้าของ รักนั้น กวีนั้น อย่างแท้จริง

รักคือบทกวี สิ่งที่ฉันมีคือความว่างเปล่า
ฉันเกลียดความว่างเปล่า
เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะมีได้

แล้วฉันจะไปพบคุณ เร็วๆ นี้
คุณโหดของฉัน

หวานใจ



Create Date : 01 ธันวาคม 2551
Last Update : 1 ธันวาคม 2551 1:12:52 น.
Counter : 295 Pageviews.

2 comments
  
เข้มแข็งๆนะพี่หวาน

ความรักมันก็ออกแบบไม่ได้จริงๆแหละ เพราะถ้าออกแบบได้เราคงเลือรักคนที่รักเรากันหมดอะ
โดย: น้องผิง วันที่: 1 ธันวาคม 2551 เวลา:9:29:52 น.
  
ถูกต้อง

เราเป็น ช่องไฟ ที่บทกวีขาดไม่ได้

เปนกะลังจัยให้ จ๊ะ
โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 1 ธันวาคม 2551 เวลา:19:53:31 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

หวานใจนายโหด
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




add me!!plz~
Add to Google

ไม่สวยก็เซ็งเป็น


MY VIP Friend