กรกฏาคม 2553

 
 
 
 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
All Blog
หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้
ไม่ได้อัพบล๊อกนานมาก

มีอะไรให้เขียนเยอะมาก
แต่ไม่ค่อยได้เขียน เพราะเริ่มกลัวบาปกรรมมากขึ้น

เลิกนินทาชาวบ้านแบบออนไลน์ มาเป็นเรียวไทม์แทน
ดูได้จากทวิตเตอร์ จอข้างๆ ได้เลย นึกไรได้ ก็อัพ

อัพบ่อยๆ ก็ด่าตาต้น บก. บริหาร
เขาจะได้คำว่าส้นตีนต่อท้ายเกือบทุกทวิต
เกลียดมันค่ะ เกลียด
อัพบ่อยหน่อย ก็เพื่อนเก้ง รักมาก คุยอะไรจุ๊กจิ๊กกันได้ทั้งวัน
และ ชีวิตทั่วไป

ตอนนี้เริ่มอยากเล่น facebook เพราะ ที่ทำงาน
เป็นเกษตรพอเพียงกันสุดๆ
ปลูกผักปลูกหญ้าไถ่นากันแม้กระทั่งในเวลางาน
เราก็ อยากมีเพื่อน อยากมีสังคม ขอมีfacebookบ้าง
อยากมาเป็นเดือน สองเดือน ก็ยังไม่ได้สมัคร

อีกไม่นานก็จะลาออกจากบริษัทแล้ว
บอกให้แม่เตรียมตัวหาเลี้ยง แม่ก็เออๆ มึงอยากหางานใหม่ ก็หาซ่ะ
เห็นมึงพูดอยู่นานแล้ว

ตอนนี้ ไม่รู้ตัวจริงๆ ว่าโชคร้าย
ได้พักงาน เพราะไปสาย 1 นาที
ไปสาย 1 นาที สองสามครั้งจนเข้าข่ายกระทำผิดซ้ำซาก
ก็ไม่ได้ว่าอะไร หยุดก็ดี อยากมีเวลามาตั้งนานแล้ว
จะได้มีเวลาไปสมัครงานใหม่ เรียกสัมภาษณ์อะไรกับเขาบ้าง
ถึงโดนหักเงินก็ไม่ได้กระเทือนอะไร
เพราะทุกวันนี้ ก็อยู่ได้อย่างสบายมาก
ข้าวกินอิ่ม มีเงินเก็บ เดือนล่ะ 5 พันสบายๆ

น้องชายก็ไปเรียนม.บูรพา อยู่ต่างจังหวัดโน้น ไม่ต้องเลี้ยงน้อง

ที่ลาออก เพราะ ท้อใจเรื่องงาน
ท้อใจเรื่องเจ้านาย
ท้อใจเรื่องเพื่อนร่วมงาน
ท้อใจเรื่องตัวเอง และ ท้อใจเรื่องอนาคต อันหมายถึงประเทศชาติ
ท้อใจเรื่องาน
เพราะงานเรา เป็นงานเบ๊
แล้วเป็นเบ๊ที่นิสัยไม่ดี กูไม่ทำ เรื่องของกู
กูอยากทำให้เมื่อไหร่ กูจะบอกเอง
ทำให้ไม่ลงรอยกับหลายๆ คน
แล้วก็ไม่ลงรอยกับหัวหน้างานบก.อีกฝ่าย
มาตอนนี้ขยายผล

พูดไม่ค่อยจะเคลียร์ เจ้านายก็ไม่รู้เป็นอะไร
โทรมาด่าทุกวัน เรียกลงไปด่าด้วย
เจ้านายพูดอะไร เราก็เฉย ไม่ตอบ ไม่ตอบ
ไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาพูดกับเจ้านาย คิดไม่ทัน ตั้งสติไม่รู้ตัว

หนูรักเจ้านายน่ะค่ะ อยากทำงานกับเจ้านาย
แต่หนูไม่ได้สติแข็งขนาดว่า รัวๆๆๆๆๆ ใส่ แล้วหนูจะเก็ททันที
(หนูก็ไม่เคยเห็นใครจะตามนายทันสักคน แก่แล้วใจร่มๆ บ้างเหอะค่ะ)
หนูเป็นคน มันก็มีหลุด มีเบลอ อยู่แล้วล่ะค่ะ
แต่พองานไหน นายหลุด นายบอกผ่านแล้วผ่านไปทุกที
เบื่อค่ะ เบื่อตรงสองมาตราฐานนี่แหละ

ท้อใจเรื่องเพื่อนร่วมงาน
ประเสริฐๆ กันทั้งนั้น จิกกัดกันทุกวัน
แถมเราก็ไม่เป็นที่น่าประทับใจ ใครก็มาเหวี่ยง
ฉันเป็นบก. หล่อนเป็นผู้ช่วย
หล่อนต้องฟังฉัน
อิชั้นก็บอกเหรอ? ไม่พอใจก็ไปคุยกะหัวหน้างานอิชั้นน่ะค่ะ
หัวหน้างานของอิชั้นก็คือเจ้านายของคุณ
แล้ว คุณก็เห็นมาไม่รู้กี่เคส ว่าเขาเข้าข้างอิชั้น ไม่ใช่คุณๆ บก.
มันรู้ตัวสู้อิชั้นไม่ได้ ก็เลยตั้งป้อม คอยตั้งหน้าตั้งตาเกลียดชังกันแทน

มาเรื่องที่น่าจะบันเทิงใจ แต่ก็ไม่ได้เรื่อง
เรื่องความรัก
ก็เจอคนใหม่ ในบริษัท
หากินอยู่แค่นี้ล่ะค่ะ จะให้ไปไหนกันไกล

เป็นผู้ชายที่น่ารักมาก มากถึงมากที่สุด
แต่ไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายที่มาอยู่ใกล้ๆ อิชั้น
ถึงได้คิดว่า ผู้หญิงเรา "โง่" มันทุกคนไปได้นะ
มีแฟนแล้ว แล้วเขาก็รักแฟนเขานะ
แต่พ่อคุณเอ๊ย.. หูตาแพรวพราว จีบด๊ะได้หมด
อิชั้นก็ยืนดูไป ก็ขำไป
พอมาโดนเข้าตัวเอง ก็งงๆ สักพัก
แอร๊ย.. มาป้ายยาเสน่ห์อะไรช้าน
จิ๊จะไรมากมาย
คิดแล้วก็สับสน ทำไมนะ เราไปใจอ่อนอะไรกับผู้ชายเจ้าชู้ หืม..

คิดได้ดังนั้น ก็เลิกคิด แล้วก็บอกว่า มึงมีแฟนแล้ว
ถ้าคบกู ขอเพื่อนอย่างเดียว กรุณาเพื่อนอย่างห่างๆ
ไม่ต้องมาเสือกห่วงกูด้วย

เจอเด็ก19ปี มาจีบอีก
อะไรก็ดีหรอกค่ะ แต่คุณนะ ความคิดความอ่านห่างไกลจากอิชั้นอักโข
แล้วอิชั้นก็ไม่ได้แก่ จนจะต้องหลงเด็กตามืดบอด เหมือนใครบางคน หุหุ

อีกอย่างเคยหลงเด็กมาก่อนแล้ว แต่ตอนนั้นเหยียบเบรกสุดตีน
พอมาเจออีกที รุนแรงน้อยกว่าครั้งแรกเยอะ จนแทบแผ่ว
ตะกี้ น้องเขาไปกินเหล้ากับเพื่อนในบริษัท (บริษัทเดียวกันนี่แหละ)
เมาโทรมาเว้าวอน คิดถึงงู้นงี้ มาหาผมหน่อย

สรุปแล้ว ความรัก นับวันยิ่งไม่ได้เรื่อง ถึงขั้นห่วยแตก
อยากเจอคนดีๆ
แต่เขาก็เป็นคน ไม่ใช่ภาพวาด มันก็ต้องผิดพลาด พลาดหวังกันบ้างล่ะนะ

เมื่อวานก็นั่งฟังแลคเชอร์ของผู้ชายคนหนึ่ง
ที่ให้เหตุผลว่าทำไม ถึงไม่รับโทรศัพท์เรา นั่งฟังเป็นชั่วโมง
ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา แต่ก็ฟัง
ฟังเพราะรู้สึกผิดที่โทรไปวีนเขาก่อน

ถามว่ามีชีวิตแบบนี้ มีความสุขมั้ย
สุขค่ะ เพราะตั้งมาตราฐานชีวิตไว้ต่ำมาก
ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

กลับมาที่นายโหด
วันก่อนนู้นนู้น สักวันหนึ่ง โทรไปหานายโหด
เพื่อนจะรับปริญญาที่จุฬา ชวนไปด้วยกัน
โหดมันก็เงียบไปพักหนึ่ง แล้วก็ถามว่า
"นอกจากกูแล้ว มึงไม่มีเพื่อนอีกเลยใช่มั้ย"

เงียบไปพักหนึ่ง โหดก็ถอนหายใจ
"มึงนี่ล่ะนะ ตลอดเวลาจริงๆ ตลอดเวลาที่จะต้องเป็นคนแบบนี้"
"เราเป็นคนไงเหรอโหด"
"เป็นคนปิดตัวเอง ไม่ยอมมีเพื่อน"

ก็คิดอยู่พักหนึ่ง ก็บอกโหดไป "อืม ใช่ ไม่มีเพื่อน"

คิดอยากจะมีใครสักตลอดเวลา กระแดะสุดๆ เวลาได้เจอใครด้วย
อารมณ์มันแสนจะดีใจ
แต่พอรู้สักนิด ว่าเขาคนนั้น เธอคนนั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง
ก็รู้สึกเสียใจมาก ผิดหวังมาก
ทั้งๆ ที่คนนั้น เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด
สิ่งที่เขาทำ มันเป็นตัวของเขาเอง

มันก็รับไม่ได้ บวกกับเป็นคนที่ชอบตัดสินคนอื่น

สุดท้ายก็เหมือนคนจมน้ำ
หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้
วนไปวนมา
ตันและตึ๊บ




Create Date : 03 กรกฎาคม 2553
Last Update : 3 กรกฎาคม 2553 1:26:02 น.
Counter : 336 Pageviews.

5 comments
  
มีปัญาหาเข้ามาพร้อมกันกะด็นะ

จะได้แก้ปัญหาทีเดียวเรย
โดย: แฟนหล่อ วันที่: 3 กรกฎาคม 2553 เวลา:6:56:51 น.
  



สวัสดีคะ แวะมาทักทายในวันหยุด
พร้อมดอกกุหลาบนี้ด้วยจ้า

โดย: หน่อยอิง วันที่: 3 กรกฎาคม 2553 เวลา:13:19:02 น.
  
ช่วงหนึ่งก็เล่นFBเป็นเกษตรกรกันเป็นบ้าเป็นหลัง
ต่อมาก็มาเปิดร้านอาหาร ร้านขนม
ตอนนี้ไปเป็นเจ้าของโรงแรมกับเจ้าของร้านเสื้อผ้าแล้วค่ะ

ฮาาาาาาาาา
โดย: -Ki- วันที่: 3 กรกฎาคม 2553 เวลา:14:02:10 น.
  
โดย: นนนี่มาแล้ว วันที่: 5 กรกฎาคม 2553 เวลา:2:00:18 น.
  
ไปสาย1นาทีแล้วโดนพักงาน บริษัทอย่างนี้ลาออกเหอะพี่
โดย: น้องผิง วันที่: 8 กรกฎาคม 2553 เวลา:11:38:17 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

หวานใจนายโหด
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




add me!!plz~
Add to Google

ไม่สวยก็เซ็งเป็น


MY VIP Friend