มีนาคม 2551

 
 
 
 
 
 
1
2
4
6
7
8
10
11
12
13
14
15
17
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
31
 
 
16 มีนาคม 2551
All Blog
Finally she said; Never do that again.
อาทิตย์ที่ผ่านมา แม่หวานไม่สบายเป็นไข้หวัดใหญ่
จนวันอาทิตย์ครบรอบผ่านมา แม่ก็ยังไม่หาย

วันจันทน์ หวานนอนตื่นสาย เหมือนเคย ลืมสนิท
วันอังคาร หวานไปเอาเครื่องพรินเตอร์ที่พันทิพ ไปกินสุกี้ด้วยซ้ำ
น้องชายโทรมา บอกว่าแม่ไม่สบาย หวานก็ยังไม่เชื่อ

วันพุธ พฤหัส แม่หวานจากปรกติที่จะขี้บ่น เสียงดัง
ก็ได้แต่นอนนิ่งๆ กินยา .. ลูกสองคนปิดเทอมก็สนุกสิ ..
รื้อของเต็มไปหมด จานก็ไม่ล้าง 5555
หวานก็ไม่ทำอะไร นอกจากเฝ้าไข้แม่ นั่งดูเคเบิ้ล ช่องละครภาษาปะกิด

ชอบป้ามาทาร์ ชอบเวลาแกมาจิกกัดชาวบ้านตอนทำขนม
ไอ้คนโดนชวนก็ซื่อบื้อว่ะคะ ล่าสุดก็มีผู้ชายเถียงกะเจ๊แกเรื่องกระชอนที่บ้าน
เจ๊แกเลยโทรไปหาภรรเมียที่บ้านเลย ... ตกลงที่บ้านมีกระชอบอ่ะเป่า..
แล้วเจ๊แกชอบแจกของ ... กะขายของยี่ห้อมาทาร์
ผู้ชายเขาเล่าให้เล่นๆ ว่าลูกสาวเขาซน ทำไงดี
เจ๊แกแนะนำให้ชื้อม้าเลย 5555 คิอได้ไงเนี้ยเจ๊
เจ๊แกว่า ชื้อมาแล้วเด็กจะหายซนไปเลย

ดูแล้วรู้สึกตัวเองไฮไซจริงๆ เลย
ไอ้ประโยคบนหัวบล๊อกเนี้ย ก็ไปก๊อปเขามาทั้งดุ้น

หวานมีความสุขตั้งหลายวัน จนเช้าวันเสาร์

เพื่อนหวานโทรมาบอกว่า
แก แกผ่านบัญชีล่ะ..

ยังมีหน้ามาชมนะ ว่าเราเก่ง เราก็ได้แต่หัวเราะแหะๆๆ ดวงว่ะ ไม่ได้เก่งหรอก
.นใจก็คิดนะ ว่ากูผ่านไปไงว่ะเนี้ย เก่งจังกูเนี้ย

หวานโคตรมีความสุข กินอิ่มนอนหลับไปสองชั่วโมง
ตื่นมารับโทรศัพท์เพื่อน(อีกคน) น้ำตานอง

นังหวานมึงรู้ยังเนี้ย ว่ามึงตกบัญชี..

ยัง หน้าด้านปฎิเสธบอกกูไม่ตกน้า... จนเพื่อนบอกให้โทรไปถามเพื่อนอีกคน

สรุปว่ากูตก...(อีกแล้วเหรอ?)

บางทีชีวิตก็เหมือนเรื่องตลกนะ เล่าเท่าไหร่ก็ไม่น่าเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงสักที

มันยังขำได้จนกว่า..จะได้เจอกับตัวเอง

พรุ่งนี้อาจารย์เรียกตัวไปพบ (อีกแล้ว.. ปีนี้อาจารย์เรียกไปพบกี่คนแล้วเนี้ยฉัน..)


บล๊อกคราวนี้เขียนช้าลง เพราะนั่งเถียงกะแม่อยู่นะเนี้ย

แม่บอกให้นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปธุระ

เราก็บอกเดียวแป๊บ ขอเขียนไรให้เสร็จก่อน

รู้สึกว่าแม่จะอาการดีขึ้นเยอะแล้วนะ เริ่มกลับมาขี้บ่นเหมือนเดิมแล้ว

มีแม่เรียบร้อย มันก็น่าเบื่อแบบนี้แหละ

อะไรก็ต้องสมบูรณ์ อะไรก็ต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน

พอแม่ป่วย มันก็อดคิดไม่ได้ ว่าวันหนึ่ง ไม่แม่ ก็เรา ต้องจากกัน

แม่ชอบคิดว่า เราเป็นพวกไม่เตรียมแผนอะไรสำหรับอนาคต

แม่ชอบบังคับให้ตอบว่า ถ้าพ่อหรือแม่ไม่อยู่ เราจะทำอะไร?

เราก็ชอบตอบกวนตีน ว่าจะไปขอใบมรณะบัตรดิ แล้วก็จะนั่งเถียงกัน

คือไม่มันไม่ใช่เรื่องน่าคิดนะ .. ถึงจะเข้าใจว่าทำไมต้องคิด แต่ไม่อยากคิด

ตอนที่ยังเด็กเล็กกว่านี้สักสามขวบได้มั้ง มันก็เริ่มคิดแล้วนะ

ว่าถ้าต้องจากกัน ฉันจะอยู่ได้อย่างไง การทำใจกับความสูญเสียเนี้ย

พอคิดได้นิดเดียวก็ร้องไห้ แล้วสัญญากับตัวเองว่าจะไม่คิดจนกว่าเวลาที่เหมาะสมกับที

จริงๆ มันเป็นเรื่องพื้นฐานนะ ที่คนนับถือศาสนาพุทธ น่าจะทำได้กันนะ

แต่ก็ทำไม่ได้สักที .. ตลกว่ะ...




พรุ่งนี้ไปเจอหน้าอาจารย์จะพูดคำแรกกับอาจารย์ว่าไงดี

บางทีคืนนี้ ก็น่าจะเขียนจดหมายทิ้งไว้

พรุ่งนี้ตื่นเช้ามาจะได้อ่าน ... อธิบายเหตุผล

ทำไมตัวเองต้องมาอยู่ในสภาพนี้ (อีกแล้วว่ะ)


หลังจากจบการเถียงกัน หนึ่งยก

แม่ก็ได้แต่พูดเหมือนว่า "อย่าสอบตกอีกนะ"


มันก็ช่วยไม่ได้อ่ะนะแม่นะ ตอนที่เด็กๆ แม่สอนแต่ว่า ให้หนูเป็นคนดีเอง

ไม่ได้บอกให้หนูเรียนเก่งสอบได้ทุกวิชานี่หน่า



Create Date : 16 มีนาคม 2551
Last Update : 17 มีนาคม 2551 2:59:58 น.
Counter : 277 Pageviews.

1 comments
  
สอบได้เป็นเรื่องตลก

สอบตกเป็นเรื่องธรรมดา
โดย: จิ๊กโก๋มีกรรม วันที่: 17 มีนาคม 2551 เวลา:17:43:40 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

หวานใจนายโหด
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




add me!!plz~
Add to Google

ไม่สวยก็เซ็งเป็น


MY VIP Friend