Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2548
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
29 สิงหาคม 2548
 
All Blogs
 
ฉัน และ เขา (ชายผู้พ่ายแพ้ จำนน)

ฉันนอนขดความหิวกว่าชั่วโมง แล้วก็ตัดสินใจว่า ลุกจากเตียงแล้วเดินออกไปสักสามร้อยเมตร เราก็จะได้ไม่ต้องมาทนหิวตอนห้าทุ่มครึ่ง

ใจคิด...ก็มันดึกแล้ว เราจะกินทำไม ให้มันอ้วนเปล่า ๆ เนี่ย กางเกงก็แทบจะใส่ไม่ได้อยู่แล้ว เจอใครก็แซวเรื่องพุงของเรา

เอาวะ....แ_ง จะมัวแต่ดูหุ่นทำบ้าอะไร หิวก็ไปกินซะ อายุปานนี้แล้ว

ซอยเปลี่ยวยามดึกทำใจหวิว ๆ นิดหน่อย เพราะชอบนึกถึงโจรสะพานลอย และ แก็งค์ฟันแขนเอามือถือ เวลาได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งมาจากด้านหลัง ทำให้ใจหวิวได้ไปเหมือนกัน

เมื่อถึงหน้าร้านก๊วยเตี๋ยวหมูแดง มันเป็นร้านสุดท้ายที่เปิดอยู่ ผู้คนที่เดินลงจากสะพานลอยรถไฟฟ้าจางตาไปมากทีเดียว ฉันตะโกนสั่งบะหมี่น้ำหนึ่งก้อน และเมื่อก๊วยเตี๋ยวร้อน ๆ วางอยู่เบื้องหน้า ฉันก็จ้วงสาวเอาเส้นเข้าปากทันที

ขณะที่กำลังด่าทอตัวเองเรื่องที่มัวแต่นอนหิวในห้องอยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นชายหนวดยาว แต่ชุดมอซอ ถือกระเป๋าใบหนึ่งไปยืนคุยกับคนขายก๊วยเตี๋ยว ประโยคที่เขาบอกกับคนขายของไม่ต่างกันเลยกับผม แต่คำตอบของคนขายแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
"ไม่ได้ เดี๋ยวเฮียว่า" สิ้นเสียงของพนักงานทำอาหาร
ชายคนนั้นก็ยืนนิ่งอยุ่สักระยะหนึ่ง แล้วก็เดินอ้อมเดินผ่านผมไป

ผมหันกลับไปถามเขาว่า อยากกินข้าวเหรอ สั่งสิ ผมจ่ายให้ เขาพยักหน้า แล้วผมก็ไม่รอจนเขาสั่งอะไร ก็ตะโกนสั่งก๊วยเตี๋ยวสองก้อนน้ำ บอกว่าฉามนี้ผมจ่ายเอง คนขายลงมือทำมันอย่างทันที

ผมไม่ได้หันไปดูหรอกว่า เขากินมันยังไง เพราะผมก็หิวเหมือนกัน จนกว่าผมจะจ้วงเอาก๊วยเตี๋ยวในฉามผมเสร็จ ผมจึงเอี้ยวตัวไปนั่งคุยกับชายผู้นั้น

เขามาจากอีสาน คนโคราช มาทำงานก่อสร้าง และ รับจ้างทั่วไป ไม่มีที่นอน เขาเดินทางไปบนถนนที่เงียบสงบ หยุดพักและล้มลงนอนเมื่อเหน็ดเหนือย หรือ ไม่อยากไปไหนแล้ว

เขากลับบ้านปีละหนึ่งครั้ง ผมไม่ได้ถามว่า ใครคือคนที่อยู่ที่บ้าน ที่เขาต้องกลับไปหา

มันเป็นเรื่องราวของนักแสวงโชคที่พ่ายแพ้ เป็นคนเร่ร่อน ที่อยู่เต็มเมืองใหญ่แห่งนี้ ใครจะเชื่อว่าตึกใหญ่ ๆ หลายแห่ง ชายคนนี้เคยมีส่วนร่วมในการแบกอิฐ ผสมปูนสร้างมันกับมือเขาเอง แต่เขากลับไม่มีบ้าน ไม่มีงาน ไม่มีแม้แต่เงินจะกินข้าว

อารมณ์เบื่อ ๆ กับเซ็งชีวิตผมหายไปชั่วขณะ ผมจากเขาไปและล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างดี แอร์เย็น ๆ ผ้าห่มหนา ๆ ในห้องพักที่ปลอดภัย

ส่วนเขาคนนั้น เดินทางไปบนโลกที่อ้างว้าง โดดเดี่ยว

ระหว่างที่ผมเดินกลับไปที่ห้องพัก ผมถามตัวเองว่า "เราทำอะไรได้มากกว่านี้มั๊ย ?"คำตอบคืนนี้ "ผมยอมจำนนต่อภาพที่เห็นนี้" คนสองคนที่พ่ายแพ้ และ จำนนต่อความล้มเหลวของกันและกัน



Create Date : 29 สิงหาคม 2548
Last Update : 29 สิงหาคม 2548 19:43:57 น. 8 comments
Counter : 282 Pageviews.

 
ความอดทนต่อความรู้สึก
ถ้าเรายอมละความรู้สึก คือจำนนต่อสิ่งต่างๆบ้าง นั่นอาจเป็นทางออกของเราเองที่เราเลือกได้ แต่เขาคนนั้นอาจเคยมีหนทางที่เลือกได้ แต่ไม่เลือกมันสะยังงั้นก็เป็นได้


โดย: ถ้ำ IP: 203.188.20.247 วันที่: 29 สิงหาคม 2548 เวลา:19:28:47 น.  

 
คนสองคนที่พ่ายแพ้ และ จำนนต่อความล้มเหลวของกันและกัน

หมายถึง ชายคนนั้น และ บก.ลายจุดเอง หรือครับ?


โดย: แพ ใบไผ่ วันที่: 29 สิงหาคม 2548 เวลา:22:09:47 น.  

 


อ่านแล้วทำไมมันเศร้าจังเลยล่ะคะนี่

เฮ่อออออออ


โดย: Poison_Rose วันที่: 29 สิงหาคม 2548 เวลา:22:26:24 น.  

 
นับวัน ช่องว่างระหว่างมนุษย์ ก็เพิ่มมากขึ้น...เรื่อยๆ...





โดย: KMS&หมาป่าสำราญ วันที่: 29 สิงหาคม 2548 เวลา:23:57:01 น.  

 



สวัสดีครับพี่ บางคืนที่เราหาข้าวมื้อดึกก่อนนอนก็เจอคนเร่ร่อนผ่านไปมาเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่ไม่ได้เผื่อแผ่เขา พี่ยังทำได้ดีกว่าเรามากนะครับ ถ้าจะว่าล้มเหลวก็เป็นการล้มเหลวที่มีน้ำใจ


โดย: < h r i s t i A n Vi e ri >> วันที่: 30 สิงหาคม 2548 เวลา:0:03:13 น.  

 
ยังมองไม่เห็น ความล้มเหลวตรงไหนที่ต้องจำนนนี่คะ

นอกจาก ธรรมชาติของจิตที่
ในบางขณะของอารมณ์ตัวเอง ที่คิดอะไรไม่เป็นระเบียบ
และเกิดซอกมุมหรือพื้นที่ว่างที่ ความคิดอื่นๆแทรกตัวมา
เกิดสภาวะใหม่ ๆ ....แล้วดึงจิตออกมาไม่ได้ให้นิ่งให้สงบ

เราเปลี่ยนสภาวะ ของ จิตไม่ได้นอกจาก
รู้เท่าทันตามธรรมชาติของมัน

ถ้าในความล้มเหลว ที่ ผู้ชายมีพุง คนนี้เรียก
ทำให้ หัวใจอ่อนโยนขึ้น ในหนึ่งคืนนี้ ที่เห็น เพื่อนร่วมโลก
และ เพื่อนร่วมโลกนั้น มีคนมาเติมอิ่ม ให้
ในความหิวโหยของเขา ....

ตรงนี้ ไม่เรียกความจำนนค่ะ
แต่เป็น สร้าง ความยิ่งใหญ่ หนึ่งอย่างของน้ำใจ
ในคืนเหงาๆ คืนหนึ่ง ที่มีคุณค่าต่างหาก

ที่ควรจำนน ก็คือ ถามใจตัวเองให้ได้ว่า คิดอย่างไร

นี่คืออาการเหนื่อยใจ ของคนมีพุง ที่ไม่รู้จักหยุดพัก
ความคิดเสียบ้างมากกว่านะคะ

มีความน่าจำนน ที่น่ารัก อีกมากรู้หรือเปล่า?


โดย: ดาวกลางเสี้ยวเดือน วันที่: 30 สิงหาคม 2548 เวลา:4:18:51 น.  

 
*
อ่านคำตอบข้างบนของพี่พิมแล้วจะขำก็.........ต้องกั๊กไว้แค่ยิ้มเพราะคำว่า...........คนมีพุงนี่แหละหนอ ๕๕๕

ให้กำลังใจเจ้าของบล็อกด้วยคนน่ะคะ :)


โดย: เกเร อารมณ์ดี วันที่: 3 กันยายน 2548 เวลา:20:37:45 น.  

 
บอกตรงว่าผมจะไม่ยอมแพ้
ผมมีลูกและเมียทีรออยู่
อย่าท้อถอย ครับ
เก็บกระดาษขาย หรือเป็นยาม อาชีพ ทีคนบางคนอาจไม่คิด
สู้ครับพี่น้อง เกิดมาหนเดียว ตายหนเดียว
อย่าให้สิ่งเหล่านี้ มาเป็น อุปสรรค
ผมเคยเห็นลุงอายุ 70ปี กว่าแกยังขายกุ๋ยช่าย เลย
ถามแก แกบอกว่าไม่อยากอยู่บ้าน
ชีวิตคือการต่อสู้ ศัตรูคือยากำลัง
สู้ครับ บอกอ ลายจุด


โดย: คนแถวหลัง IP: 203.146.246.34 วันที่: 11 เมษายน 2551 เวลา:18:08:13 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

บก.ลายจุด
Location :
พังงา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add บก.ลายจุด's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.