สุภารัตถะ บล็อก
Group Blog
 
<<
เมษายน 2549
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
22 เมษายน 2549
 
All Blogs
 
นักเขียนคนโปรด


....หลายคนอาจจะชอบอ่านหนังสือหลายหลาก แต่บางคนก็อ่านแบบอย่างที่ชอบไม่กี่อย่าง จขบ.สงสัยจัดอยู่ในพวกหลัง ความจริงไม่ค่อยรู้เรื่องแวดวงวรรณกรรมกับเขา.. แต่ก็จะชอบอยู่กับการอ่านอย่างที่ชอบ หลวงเมือง..มักจะเอาธรรมะมาเขียนเป็นวรรณกรรม เป็นนักเขียนที่จขบ.ชอบอีกคนหนึ่ง

วันนี้แวะไปมติชน เลยก็อปงานของหลวงเมืองมาให้อ่านกัน อัพบล๊อกแบบขายผ้าเอาหน้ารอดมั่กๆ ช่วงนี้รับงานกับเพื่อนเยอะ แล้วก็เลยเบื่อคนเบื่อชีวิต ไม่อยากเกิด (-_-)" นี่ก็ต้องออกไปอีกแล้ว.. Y_Y เรื่องนี้สั้นๆ ก็สนุกดีนะ..


คอลัมน์ นาฏกรรมเมืองหลวง
หลวงเมือง
จากมติชนสุด ฉบับวันที่ 21-27 เม.ย.49

เรื่อง... ผู้ที่ต้องเกิด

เมื่อเราจะไปเกิดก็รู้ว่าทำไมต้องเกิด แต่เกิดแล้วกลับลืมหมดเลย ขณะเดียวกันก็พยายามดำเนินชีวิตไปสู่จุดประสงค์อันบังคับให้เกิดนั้น ทั้งที่ไม่รู้ว่าคืออะไร จะพาเราและผู้เกี่ยวข้องไปสู่ชะตากรรมแบบโลกๆ หรือแบบมนุษย์ๆ อย่างไรบ้าง

เราคือผู้ไม่มีร่างกาย อาหารเครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรคจึงไม่มีความหมายแก่เรา นอกจากนี้ยังไม่มีสิ่งที่สำคัญแก่ความเป็นอยู่ในโลกได้แก่เวลา เพราะที่ที่เราอยู่ไม่ใช่โลก ไม่มีอาทิตย์ให้เราหมุนรอบ ไม่มีดวงจันทร์หมุนรอบเรา และเมื่อไม่ต้องกิน งานที่ทำเพื่อแลกกับอาหารจึงไม่จำเป็น ไม่ว่าสุจริตหรือทุจริต พวกเราอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มก็มี อยู่ตามลำพังก็มี แต่ไม่รู้เรื่องกัน

ยกเว้นมีสายใยเส้นหนึ่งผูกล่ามจิตเราไว้กับจิตดวงอื่นอย่างไม่มีทางหลุด เราก็ไม่รู้ว่าอะไรหรือทำไม จนกว่า...

จิตอื่นที่ผูกล่ามอยู่กับจิตของเรา จะไม่ขาดจากกันแม้อยู่ไกลสุดขอบฟ้า หรือใครจะเกิดก่อนกันนานสักเท่าใด เมื่อเราเกิดทันทีที่จำความได้ เรารู้ว่าเราคือเด็กชายถิ่น พ่อเราชื่องัก แม่ชื่อฮวย เราไม่มีพี่น้อง เราเป็นของพ่อแม่โดยไม่มีใครมาแย่งความสำคัญของเราในครอบครัวไปได้

พ่อแม่เป็นของเราแต่ผู้เดียว พวกเขารักเราที่สุด รักยิ่งกว่าชีวิตด้วยซ้ำ เราต้องการสิ่งใดต้องได้ นอกจากครั้งหนึ่งเราเคยขออนุญาตพ่อรับเต้าหูใส่กระบะไม้วางขายหน้าตลาดซึ่งเขาไม่ยอม บังคับให้เราไปโรงเรียน

ต่อมาเมื่อเราอายุได้ 8 ขวบ คืนหนึ่งเรานอนอยู่กับพ่อแม่ เราฝันว่าเราเป็นหนู ซุ่มซ่อนหากินในบ้านพ่อแล้วพ่อใช้กรงที่มีชิ้นเนื้อมะพร้าวเผาไฟใส่เป็นเหยื่อล่อ หนูคือตัวเราเข้าไปจะกินเหยื่ออันหอมหวนจึงติดกรงออกไม่ได้ ในความฝันนั้นเราพยายามกัดลวดหาทางออก

ในฝันนั้นว่าเป็นเวลาเช้า พ่อหิ้วกรงไปวางหน้าบ้านซึ่งติดทางเดิน เทน้ำมันลงไปที่เราจนชุ่มโชก เสียงแม่เราร้องเอะอะ แต่ช้าไป พ่อจุดไม้ขีดไฟก้านหนึ่งโยนลงไปที่กรง ไฟก็ลุกพรึ่บท่วมตัวหนูซึ่งก็คือเรา

ตั้งแต่นั้นไม่ว่าจิตของเราไปไหน จะมีสายใยเส้นหนึ่งล่ามเราไว้กับจิตอีกดวงหนึ่งคือพ่อเรานั่นเอง ส่วนแม่จะทำกรรมใดไว้แก่พ่อก็มิรู้ แต่ก็ต้องเกิดมาเป็นเมียพ่อร่ำไป

เราตกใจตื่นร้องเอะอะเอ็ดตะโร ตะกายหนีความฝันของเราเองจนตกที่นอน พ่อแม่ตื่น แม่กอดและปลอบเราจนหลับไปอีก

บ้านพ่อเราใหญ่โตสวยงาม หน้าบ้านมีคลองสายยาว ถ้าพ่อไปธุระจะใช้เรือจ้าง และขากลับจะเหมาลำนอนหลับมาตลอดทาง บางครั้งแม่ก็ไปกับพ่อ เราอยู่กับคนทำงานในบ้าน

วันหนึ่งพ่อแม่ไปธุระแต่เช้า เรานึกอยากกินข้าวต้มกับไข่เจียวใส่กากหมู จึงใช้ตะหลิวตักน้ำมันหมูในอวยเขียวซึ่งมีกากหมูใส่กระทะตั้งเตาอั้งโล่ ได้ยินเสียงคนพายเรือร้องขายขนมที่ท่าน้ำหน้าบ้าน จึงวิ่งลงไปจะซื้อขนมกิน ซื้อแล้วก็นั่งกินอยู่ตรงนั้น สักครู่มีเสียงร้องว่าไฟไหม้เห็นควันไฟพลุ่งขึ้นที่ครัวทางหลังบ้าน ไม่รู้จะทำอย่างไร คนในบ้านฉวยปี๊บตักน้ำวิ่งขึ้นบันได เอาน้ำขึ้นไปดับไฟ มีคนหกล้มตกบันไดด้วย

สักครู่ไฟก็ลามมาถึงเรือนใหญ่ เราวิ่งขึ้นไปแล้วเข้าไปในห้องเพื่อหยิบรถไฟไขลานที่พ่อซื้อให้ เมื่อเราเข้าไปในห้องรู้สึกร้อนมาก หายใจก็ไม่ออก มองไม่เห็นอะไรเลย แล้วไฟก็ล้อมรอบตัวเรา

บ้านทั้งหลังไหม้หมดโดยรวดเร็ว เราเห็นเรือจ้างลำหนึ่งแล่นเร็วมาจอดท่าน้ำ พ่อวิ่งขึ้นบันได แม่ตามพ่อขึ้นมาเห็นแต่เสาไม่กี่ต้นก็เป็นลมหมดสติต้องมีคนมาช่วยแก้ไข ส่วนเรายังวนเวียนอยู่กับพ่อแม่และบ้านที่ไฟไหม้ เราอยู่แถวนั้นอีก เห็นพ่อแม่ที่เคยมั่งมีกลับยากจนแทบไม่มีกิน แต่โชคดียังมีที่ดินเหลืออยู่พอปลูกกระท่อมอาศัยไปได้ ต่อมาพ่อมีเงินอีกเพราะขายที่ดินบางส่วน แต่แม่ตรอมใจตาย เราไม่รู้ว่าจิตของแม่ล่องลอยไปไหน ไม่มีสายใยผูกพันกับเราเลย

แล้วพ่อก็ตาย เราเห็นจิตของพ่อออกจากร่าง มีสายใยล่ามติดอยู่กับจิตของเรา ต่อมาจิตของพ่อเลื่อนลอยหายไป แต่สายใยระหว่างเรายังอยู่

เรากลับมาอยู่ที่เดิมของเราอีก ถ้าเราจะไปเกิดก็รู้ว่าทำไมต้องเกิด แต่เกิดแล้วกลับลืมหมด ขณะเดียวกันก็พยายามอย่างยิ่งจะดำเนินชีวิตไปสู่จุดประสงค์ที่บังคับให้เกิด ทั้งที่ไม่รู้ว่าคืออะไร จะพาเรากับผู้เกี่ยวข้องไปสู่ชะตากรรมแบบคนๆ หรือแบบโลกๆ อย่างไรบ้าง

เราไม่มีร่างกาย อาหารเครื่องนุ่งห่มยารักษาโรคไม่มีความหมายแก่เรา นอกจากนี้ยังไม่มีสิ่งที่สำคัญมากแก่ความเป็นอยู่อย่างโลกๆ คือ เวลา เพราะที่เราอยู่ไม่ใช่โลกไม่มีอาทิตย์ให้เราหมุนรอบ ไม่มีดวงจันทร์หมุนรอบตัวเรา และเมื่อไม่ต้องกิน งานที่ต้องทำเพื่อแลกอาหารจึงไม่จำเป็น ไม่ว่าจะสุจริตหรือทุจริตก็ตาม เราอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มก็มี ตามลำพังก็มี แต่ไม่รู้เรื่องกัน

เว้นแต่มีสายใยหนึ่งผูกล่ามจิตเราไว้กับจิตดวงอื่นโดยไม่มีทางหลุด เราก็ไม่รู้ว่าอะไรหรือทำไม จนกว่า...



Create Date : 22 เมษายน 2549
Last Update : 22 เมษายน 2549 10:28:33 น. 17 comments
Counter : 904 Pageviews.

 
แทบไม่ได้เยือนเพื่อนบ้านบล๊อก ช่วงนี้ยุ่งทีเดียว
เมื่อวานไปงานศพหลานชาย (ลูกของลูกพี่ลูกน้อง) นอกจากจะเป็นลูกชายคนเดียว ยังเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูล เพิ่ง 12 ขวบ หน้าตาน่ารักมากๆ เห็นแล้ว สงสารคนเป็นแม่...


โดย: suparatta วันที่: 22 เมษายน 2549 เวลา:10:43:30 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณสุภาฯ

ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นอัพบล็อก เพราะงานยุ่งนี่เอง

งานยุ่งมากๆพักผ่อนบ้างนะคะ ไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมเพื่อนๆ คิดว่าเพื่อนๆคงเข้าใจดีค่ะ

เรื่องความตายใครๆก็ไม่อยากให้เกิด เพราะเป็นเรื่องเศร้าจริงๆค่ะ และต้องทำใจมากๆด้วย



โดย: รักดี วันที่: 22 เมษายน 2549 เวลา:12:00:28 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณสุภา ...

แอบเข้าหา ( บล็อก ) ของคุณสุภาหลังๆ ไม่ได้เพราะว่าปิดบล้อกแต่วันนี้เปิดบล็อกแล้วก็แว๊บมาเลยค่ะ

เรื่องหลานชาย...น่าสงสารคนเป็นพ่อเป็นแม่นะค่ะ ลูกอายุยังเล็กอยู่เลยค่ะ
ส่วนหนังสือ ฮ่า ฮ่า นิดก็เป็นพวกอ่านแนวเดียวนี่ล่ะคะ แต่ว่าอย่างอื่นก็อ่านได้นะค่ะ ชอบบ้าง ไม่ชอบบ้างคละกันไปค่ะ .. ชอบที่ได้อ่าน และอ่านเมื่อมีเวลา โห ดีไปเลยค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 22 เมษายน 2549 เวลา:12:20:32 น.  

 
คุณรักดี จ๋าๆ เปิดห้องเยียมใหม่ด้วยนะจ๊ะ ห้องเก่ามันโหลดแล้ว

คุณจิ๋วนิด บล๊อกนี้ปิดเหรอ ปิดยังไง?? สงสัยเจอเหมือนกัน

เพราะหลายวันก่อนก็เข้าไม่ได้เหมือนกัน บอกให้ป้อนรหัส แล้วจะรู้ได้ไง ว่ารหัสอะหยัง... ใครมาปิดนะ ??

โอดครวญ โอดครวญ งานที่รับมาน่าเหนื่อยใจมาก นอกจากกายที่เหนื่อย..


โดย: สุภาฯ IP: 210.246.67.78 วันที่: 24 เมษายน 2549 เวลา:13:22:22 น.  

 
เหรอ? งานที่รับมาทำ หนักใจและเหนื่อยกายเหรอ?
งั้น มาเป็นเบอร์ดี้ให้ มาเพิ่มพลังให้น่ะ

ที่จริง นายเป็นคนมีฝีมือ คงบ่นเอาสบายใจล่ะม้าง?

บทความที่นำมาลง เขียนดี แต่ผมอ่านแนวนี้ไม่ค่อยบ่อยนัก


โดย: yyswim วันที่: 24 เมษายน 2549 เวลา:21:39:23 น.  

 
ไอ้มาเป้นเบอร์ดี้ น่ะไม่เท่าไหร่นะ yy

แต่มันเพิ่มพลังได้จริงเหรอ..


โดย: สุภาฯ IP: 210.246.69.184 วันที่: 26 เมษายน 2549 เวลา:14:15:12 น.  

 
เพิ่งสะสางงานที่โดนยัดเยียดแบบกดค่าแรงมาเสร็จสิ้นไปค่ะ
ว่าจะนอนสลบสัก 2 วัน


โดย: rebel วันที่: 26 เมษายน 2549 เวลา:21:32:02 น.  

 
เอาลิงค์มาใส่คืนแล้วค่ะ ตอนแรกเอาออกว่าจะอัพเดตหน่อย แต่มันเยอะมาก เลยอู้ซะเลย


โดย: rebel วันที่: 30 เมษายน 2549 เวลา:21:55:02 น.  

 
หลังจากที่ผ่านมรสุมชีวิตมาได้ ผมก็ตัดสินใจถือศีล 5 เพิ่งรู้ว่าถ้าจะทำให้ศีลไม่ขาดเลยนั้น
มีรายละเอียดปลีกย่อย ซึ่งบางครั้งเราก็ทำลงไปด้วยความไม่รู้
ตอนนี้เลยตั้งใจว่าจะศึกษาหลักธรรมให้ชัดแจ้ง ไม่อยากผิดสัญญาคำอธิษฐานน่ะครับ

ปล.ไม่ได้แวะมาเยี่ยมนานมาก หวังว่าคงสบายดี ขอแสดงความเสียใจกับจขบ.ที่สูญเสียหลานไปครับ


โดย: Mint@da{-"-} วันที่: 2 พฤษภาคม 2549 เวลา:11:45:24 น.  

 
ยินดีรับใช้ค่ะ


โดย: rebel วันที่: 2 พฤษภาคม 2549 เวลา:21:53:17 น.  

 
ตัวเอง เรามาเยี่ยมหางานดีๆ อ่าน แล้วก็ขอ link ไปใช้ด้วยน้า ขอบคุณมาก


โดย: อารี IP: 58.147.25.83 วันที่: 5 พฤษภาคม 2549 เวลา:10:25:33 น.  

 
วันหยุด หายไปไหนกันหมด


โดย: ซานเตี่ยน IP: 210.246.69.138 วันที่: 5 พฤษภาคม 2549 เวลา:20:07:31 น.  

 
ขอบคุณนู๋แข
บิวซัง เข้มแข็งจนผ่านมรสุม ฟ้าจะเป็นสีฟ้าอีกนะ
แม่บ้านนคร ระวังถูกฟ้องค่าลิขสิทธิ์นะจ๊
ซานเตียน .. เดี้ยงไปแล้วตอนนี้..


โดย: สุภาฯ IP: 210.246.64.168 วันที่: 5 พฤษภาคม 2549 เวลา:22:36:16 น.  

 
ยังจำได้มะงับ
อัพไดอีกแร้ว
ละจาพยายามอัพบ่อยๆนะงับ


โดย: idexying วันที่: 1 สิงหาคม 2549 เวลา:22:21:58 น.  

 



เอาการ์ดมาส่งค่ะ
เจ้าของบล็อคสบายดีนะคะ^^...


โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) วันที่: 27 ธันวาคม 2549 เวลา:13:08:39 น.  

 
ป้าแจ๋วพยายามเข้ามาปัดฝุ่นบล๊อคค่ะ ด้วยว่าคิดถึงเพื่อนๆทุกคน

มาบอกว่ายังคิดถึงนะคะ
ธรรมสวัสดีค่ะ


โดย: ป้าแจ๋วแหวว วันที่: 10 เมษายน 2550 เวลา:15:23:44 น.  

 
หวัดดีคุณสุภา
ตอนนี้ผมมีลูกชายแล้ว
ว่างๆ ไปเยี่ยมผมมั่งนา ที่

http://www.oknation.net/blog/thara

และ http://www.hi5.com/friend/profile/displaySameProfile.do?userid=206483699

ด้วยความรำลึก


โดย: ธารฯ IP: 58.8.154.189 วันที่: 10 มิถุนายน 2551 เวลา:18:01:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

suparatta
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




..วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร..
..ท่านนาคารชุนะ..
วิภาษวิธี..เกริ่นนำ..ตอนจบ..

๐ สมุดเยี่ยมและบ่นได้..
**ทางลัด**
๐ สารบัญทักทาย(ทั้งหมด)
๐ ชวนคุย&ฟังเพลงปี48(ทั้งหมด)
๐ นอนดูจันทร์..(ส่วนตัว)

**log in หน่อยน่า..



Google.co.th
Friends' blogs
[Add suparatta's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.