.....เรื่องราวของฉันผู้หญิงคนหนึ่ง..... Love has no boundaries.
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2553
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
27 พฤศจิกายน 2553
 
All Blogs
 
“คนเขียนกลอน “(เจ้าน้ำตา)



“คนเขียนกลอน “(เจ้าน้ำตา)


ไม่ได้อยาก เป็นคนเจ้าน้ำตา
แต่ทุกเรื่อง ผ่านมา พาหวั่นไหว
สุดร้าวรอน อ่อนล้า นี่กระไร
ดังมีไฟ สุมทรวง เป็นบ่วงกรรม

นั่งเขียนกลอน ฉะอ้อนคำ ตามที่คิด
ด้วยน้อยนิด ความรู้ อยู่ชั้นต่ำ
ทั้งมัวหม่น หมองหมาง ทั้งระกำ
ร้อยลำนำ คำรัก ฝากก็มี

มีปัญหารุมเร้า เข้ามาก่อ
บางคราวท้อ อยากหาย ไกลหลบหนี
ด้วยคำคน หยามหยัน ผ่านวลี
เป็นไมตรี ที่แฝงพิษ ติดเล่ห์กล

เบื้องหลังถ้อย พจน์ศิลป์ กวินหวาน
ซ่อนดวงมาน เจ็บช้ำ คำเขาบ่น
เขียนกลอนเศร้า ก็ว่าอ้อน ให้ย้อนยล
กลอนหวานล้น สุดทนว่า ให้ท่าใคร

ต่อกลอนรัก ถักทอ กลายก่อผล
ให้ฉงน ดวงจิต คิดเฉไฉ
จินตนา จากฝัน ผันเปลี่ยนไป
เป็นเหตุให้ ต้องหมอง คนจ้องมา

ประหนึ่งว่า เป็นเรื่อง เคืองเสียหาย
ช่างโหดร้าย มองตาม คำนั่นหนา
เรื่องเล่าลือ สื่อสาร กันต่อมา
พัฒนา เป็นคำ ประณามคน

ฉันเริ่มท้อ ต่อคน ที่บ่นว่า
จินตนา ถูกทำลาย ไร้เหตุผล
เจ้าน้ำตา ก็หลั่งไหล ดั่งสายชล
หรือสิ้นมนตร์อักษร แล้วตอนนี้

คนเขียนกลอน อ่อนไหว เพราะใจรัก
ถูกทำร้าย มากนัก ยากหลบลี้
หวังเที่ยวท่อง มองหา ห้องกวี
เพื่อฤดี พิงพัก รักษาใจ

หนีความร้อน ซ่อนใจ ที่ไหวอ่อน
ให้บทกลอน กล่อมขวัญ คราวหวั่นไหว
กลับถูกมอง ค่านั้น ให้ผันไป
ฉันจะเหลือ สิ่งใด ให้ใจตรม

คงมีแต่ น้ำตา ที่บ่าไหล
เต็มห้องใจ เหนื่อยล้า ที่ถาถม
ผลงานศิลป์ สิ้นหาย กลายระทม
ห้วงอารมณ์ พลิกผัน ฝันเลื่อนลอย

จะตามฝัน ที่ไหน ให้บรรจบ
คงต้องหลบ ซบหมอน นอนหลับผล็อย
กับน้ำตา หลั่งนอง เป็นร่องรอย
เพื่อรอคอย ฝันให้ ได้ย้อนคืน.....


“สุนันยา”


เพลงที่เปิด ไม่เกี่ยวกับกระทู้ นะคะ เพียงแค่ ไม่อยาก อยู่เงียบๆค่ะ













Create Date : 27 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 27 พฤศจิกายน 2553 17:32:36 น. 26 comments
Counter : 1085 Pageviews.

 


โดย: MaFiaVza วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:12:09:24 น.  

 
คำรำพึงรำพันเหมือนฝันร้าย
ด้วยน้อยอกตกใจจนไม่ฝืน
เขาคงเพียงหยอกอำอย่ากล้ำกลืน
อย่าขมขื่นทุกข์ซ้ำตามคำเลย

วอนเพื่อนดีพี่น้องข้องเข้ามา
จงเห็นใจสุนันยา...จะเอื้อนเอ่ย
ถ้อยคำใดเข้าใจน้องหน่อยพี่เอย
อย่าให้เลยจนช้ำระกำทรวง
.....................................
สวัสดีครับคุณสุ


โดย: panwat วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:12:47:52 น.  

 
ฺBG สวยมากครับ

ไม่ค่อยได้อัพบลอค ตัวเองเลยช่วงนี้

อารมณ์กวีหดหายไปกับบรรยากาสการเมือง

เขียนอะไรไม่ค่อยออก มันติดๆขัดๆ

วันก่อนลองเขียนที่ห้องราช

แป้บเดียวกระทู้ถูกอุ้ม เฮ้อ อะไรกันนักหนาก้ไม่รู้ ก็เลยเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ดีกว่า

เข้ามาบ่นให้ฟังเฉยๆ ครับ

ว่างๆจะมาแจมด้วยเด้อ


โดย: ลำน้ำ C วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:13:46:12 น.  

 
เข้ามาเยี่ยมจ้า....

อย่าปล่อยให้ใคร...หรืออะไร...มามีอำนาจเหนือจิตใจเราค่ะ


โดย: กาปอมซ่า วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:18:03:05 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณMaFiaVza
ขอบคุณ ที่แวะมานะคะ


โดย: สุนันยา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:18:10:49 น.  

 
คำรำพึงรำพันเหมือนฝันร้าย
ด้วยน้อยอกตกใจจนไม่ฝืน
เขาคงเพียงหยอกอำอย่ากล้ำกลืน
อย่าขมขื่นทุกข์ซ้ำตามคำเลย

วอนเพื่อนดีพี่น้องข้องเข้ามา
จงเห็นใจสุนันยา...จะเอื้อนเอ่ย
ถ้อยคำใดเข้าใจน้องหน่อยพี่เอย
อย่าให้เลยจนช้ำระกำทรวง........คุณพันวัตต์

สะสมมา ที่ใจ ได้นานนัก
เลยต้องผลัก จากใจ หมายพ้นบ่วง
บ่นบ้าไป ด้วยท้อ ต่อคำลวง
เจ็บสักช่วง ของเวลา ใช่ท้าทาย

เกิดเป็นคน ทนท้อ ก็เท่านี้
ความสุขมี สานก่อ ต่อเมื่อสาย
ร้อคำคม ผสมสาน ผ่านม่านพราย
จะทำร้าย จนถึงตาย ไม่ว่าแล้ว




โดย: สุนันยา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:19:36:13 น.  

 
สวัสดีค่ะ พี่ดีเจ
ขอคุณ สำหรับคำชมค่ะ

ดีใจจัง ที่พี่แวะมาเยี่ยม
ต้องทำใจกันแล้วค่ะ ชั่วโมงนี้
การเมือง พลาดนิดเดียว ไม่ได้เลย
ขนาด สุภาพ อย่างพี่ ยังโดนอุ้ม
สมาชิก หายไปเยอะเชียวค่ะ
ว่างๆ แวะมาใหม่นะคะ..



โดย: สุนันยา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:22:53 น.  

 
แค่คำคน บ่นแว่ว พูดแล้วผ่าน
คนพบพาน กลับนำ มาช้ำจิต
เหมือนเศษแก้ว โยนไว้ เก็บไม่มิด
เธอเอามือ สะกิด เพื่อสิ่งใด

คนเขาพูด ให้เจ็บ ก็ช่างเขา
ไม่ใช่เรื่อง ที่เรา ต้องร้องไห้
อย่าเศร้าตรม เพราะเขา สาสมใจ
ยิ้มเข้าไว้ ทุกข์ไป ก็ใจเรา
*********************


โดย: ใบลาน IP: 10.7.51.253, 202.28.181.200 วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:23:00 น.  

 
หวัดดีจ้ะ น้องปอม
ดีใจจัง ที่แวะมาเยี่ยม ขอบใจจ้า สำหรับคำแนะนำ
บางทีเบื่อๆก็บ่นไปบ้าง..


โดย: สุนันยา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:39:18 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณใบลาน
ขอบคุณมากค่ะ ที่มาเยี่ยม ถึงที่นี่เลย
กลอนเพราะมากค่ะ
..

ก็บ่นบ้างบางคราวเศร้าเล็กน้อย
แล้วก็ปล่อย เขาหยาม ตามแต่เขา
แม้ว่าต้อง อดสู สู้ทนเอา
เถอะแค่เย้า เท่านั้น ปล่อยผ่านไป

เบื่อมากมาย ใจเอย ต้องเผยบ้าง
แม้อ้างว้าง ต่อคำ พร่ำเหลงไหล
เหยื่อน้ำลาย ให้เขาพ่น จนสาใส
เป็นหนี้เขา แต่ชาติไหน ให้ทวงคืน...

...


โดย: สุนันยา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:50:37 น.  

 
เห็นพี่สุนันยาอัพบล๊อก จึงแวะเข้ามาชมกลอนเพราะๆ ค่ะ
วันนี้บล๊อกสวยงามมากเลยนะคะ
อิอิ


โดย: ณ ปลายฉัตร วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:18:18 น.  

 
เข้ามาชมบทกลอนสวยด้วยมือสาว
เข้ามาชมบล็อคนวลขาวของสาวสวยอยากมานอนชื่นชมลมระรวย
แต่คงซวยหากเจ้าที่ที่นี่แรง


โดย: chanjit IP: 110.49.205.209 วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:31:42 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณปลายฉัตร
ขอบคุณมากค่ะ ที่แวะมาเยี่ยม
ละก็ขอบคุณ ที่ชมค่ะ..ดีใจนะเนี่ย


โดย: สุนันยา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:42:28 น.  

 
มาจากไหนเล่านั่นผ่านมาเหรอ
งั้นเชิญเธอ พักก่อน นอนแอ้งแม๊ง
ไม่มีหรอก เจ้าที่น่ะ อย่าระแวง
แต่ที่แรง คือเจ้าของ น้องสุนันฯ..หุหุ


สวัสดีค่ะ คุณ chanjit
ขอบคุณค่ะ ที่แวะมา ยินดีต้อนรับค่ะ
ผ่านมาเมื่อไหร่ แวะมาอีกนะคะ..


โดย: สุนันยา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:50:04 น.  

 

.................................
ราตรีมิใช่งามมองตามศิลป์
แต่อวลกลิ่นหอมไกลถึงในฝัน
ยามทิวามาร้างเหมือนห่างกัน
กลิ่นเจ้านั้นกลับโชยมายามราตรี
...................................
สวัสดียาค่ำคืนครับคุณสุ


โดย: panwat วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:56:45 น.  

 
อยากผ่านมาทุกวันคืนให้ชื่นฉ่ำ
อยากจะนำความหวังดีมีสุขสันต์
อยากมอบความคิดถึงดวงชีวัน
อยากพบหน้า น้อง "สุนันฯ" กัลยา



โดย: chanjit วันที่: 28 พฤศจิกายน 2553 เวลา:2:46:38 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณ สุ อย่าคิดมากไปเลยนะคะ แค่คำคนที่อยากพูดอะไรๆตามใจปากน่ะค่ะ
อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ
ไม่ชอกช้ำเหมือนเอามีดมากรีดหิน
องค์พระปฎิมายังมีรอยราคิน
มนุษย์เดินดินหรือจะพ้นคำนินทา

ยกตัวอย่างกลอนสุภาษิตมาให้อ่านค่ะ อย่าคิดมากนะคะ ทำใจนะคะ

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 28 พฤศจิกายน 2553 เวลา:7:00:42 น.  

 
เส้นทางสาย กวี มีให้ผ่าน
ยังมีบ้าน หลังน้อย ที่คอยท่า
เชิญแวะเวียน ตามขวัญสุนันยา
เพียงกลอนกานท์ ห่วงหา พาสุขใจ...


สวัสดีค่ะ คุณ chanjit
หากว่าง แวะมาได้บ่อยๆค่ะ..


โดย: สุนันยา วันที่: 28 พฤศจิกายน 2553 เวลา:9:41:18 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณกิ่ง

ขอบคุณมากค่ะ
สุภาษิตนี้ ใช้ได้ตลอดไปจริงๆนะคะ


โดย: สุนันยา วันที่: 28 พฤศจิกายน 2553 เวลา:9:43:52 น.  

 
ทรวงสะท้อนอ้อนจันทร์กลางวันจบ
สูรชิงพลบหลบลาจากฟ้าสี
สู่อึมครึมครึ้มตาประชาชี
ปฐพีมืดมัว...สลัวมาลย์

ต่างกล้ำกลืนฝืนทนระคนคลุก
โหมโรมบุกรุกบ่าอย่างกล้าหาญ
ที่ไหลทาบอาบแก้มแต่งแต้มกาล
แผ่ซาบซ่านสู่ทรวงเขาลวงจันทร์

ให้รินหยดหมดใจหาใช่หมด
ยังหลั่งรดจนล้นสุชลนั้น
โอ้จันทร์เอ๋ยใจเจ้าเหงาเช่นกัน
ถูกตะวันชิงพลบไม่สบตา

************************
ลงมาให้อ่านใหม่ครับ


โดย: พันคม วันที่: 28 พฤศจิกายน 2553 เวลา:13:59:04 น.  

 
ขอบคุณ มคุณพันคมมากค่ะ

พี่นำกลอนนี้ มาลงให้อ่านอีกครั้งหนึ่ง

...


โดย: สุนันยา วันที่: 28 พฤศจิกายน 2553 เวลา:19:55:00 น.  

 
อันคำคนพ่นจากปากมันหลากหลาย
ทั้งหญิงชายมีดีและมีเสีย
จะปากไทยปากจีนหรืออินเดีย
มีทั้งเสียและดีวจีคน
อันเพชรงามล้ำค่านั้นหาอยาก
แม้หลายปากคนชมผมไม่สน
แต่เมื่อเห็นคุณค่าด้วยตาตน
เป็นเพชรปนเพชรปลอมขอค้อมกาย
อันพระดีไม่ใช่ดีที่สง่า
ทั้งพระป่าพระบ้านนั้นอย่าหมาย
ประพฤติตนไม่ดีจะมีใคร
เอาปัจจัยใส่บาตรญาติโยมเมิน


โดย: คนกรุงเก่า IP: 183.89.114.107 วันที่: 30 ธันวาคม 2553 เวลา:3:34:19 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณ คนกรุงเก่า
สุโขทัย หรืออยุธยาคะ..ขอบคุณมากค่ะ
สุ ต้องขอโทษด้วย ที่ ทักทายช้าไป
สุเพิ่งมาเห็นค่ะ

เขียนกลอนได้ เพราะมากค่ะ
เนื้อหาก็ดี เข้าใจเปรีบยเทียบนะคะ
มองเห็นภาพเลย
ขอบคุณมากค่ะ
..



โดย: สุนันยา วันที่: 4 มกราคม 2554 เวลา:18:15:57 น.  

 
เอาชลนัยเป็นน้ำหมึกจารึกสาส์น
เป็นสายธารอักษรอันอ่อนไหว
มวลอักขราหลั่งไหลเนาสายใย
จากดวงใจ "สุนันยา" คราระทม

เป็นอักษรอันบ่าไหลดั่งสายน้ำ
บ้างโดนย้ำย่ำหยาม..จำขื่นขม
เป็นคำพูดแนมเหน็บให้เจ็บตรม
คงหวังข่มมิให้ฟื้นใจขึ้นมา

เราก็คนดั่งเพื่อนผองใยต้องสน
ประพฤติตนตามครรลองถูกต้องหนา
ดำรงชีพสัมมาตามอัตตา
ใช่มิจฉาโฉดใด มุ่งร้ายใคร

"สุนันยา" กินข้าวบ้าน "สุนันยา"
เหล่าทุชน จักจัดมา ก็หาไม่
เฝ้าแต่ค่อนแคะคำมาตำใจ
เจ้าจงได้มุ่งมั่นมิหวั่นเกรง

คนพวกนี้เช้าขึ้นมาตาคอยจ้อง
จิตคอยมอง ปากคอยว่า..อิจฉาเก่ง
เช้าใส่บาตรหวังบุญหนุนตนเอง
ปากบรรเลง แต่คำร้าย...ใดคือบุญ..
........ ........... .......... .........

ด้วยความปราถนาดีจากใจจริง
ขอบคุณครับ
ศิษย์ใหม่ไร้วิชา


โดย: ศิษย์ใหม่ไร้วิชา IP: 58.9.156.10 วันที่: 21 กรกฎาคม 2554 เวลา:14:27:08 น.  

 
ก่อนเคยปลอบประโลมเล้าโฉมฉิน
อย่าถวิลหวังวาดเกินคาดหมาย
ที่ใจคิดบิดเบือนจนเคลื่อนคลาย
ปล่อยสบายบอกเล่าครั้งเก่า

เขียนกวีอีกครั้งยังหลั่งหรือ
ตาใสซื่อวาววับยังอับเฉา
ทำไฉนหนอนางจะบางเบา
หรือจะเอาใจรับซับน้ำตา






โดย: tonmai IP: 1.4.250.174 วันที่: 15 มีนาคม 2556 เวลา:17:39:33 น.  

 
ก่อนเคยปลอบประโลมเล้าโฉมฉิน
อย่าถวิลหวังวาดเกินคาดหมาย
ที่ใจคิดบิดเบือนจนเคลื่อนคลาย
ปล่อยสบายบอกเล่าครั้งเก่ามา

เขียนกวีอีกครั้งยังหลั่งหรือ
แววใสซื่อนบนพักตร์เคยรักษา
ทำไฉนจะหยุดหลั่งน้ำบังตา
อันมีค่าต่อใจได้นั่งมอง


โดย: tonmai IP: 1.4.250.174 วันที่: 15 มีนาคม 2556 เวลา:17:46:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สุนันท์ยา
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]




by http://www.zalim-code.com

free counters




ชะตาชีวิต ลิขิตผกผัน
ดิ้นรนฝ่าฟัน..เพื่อฝันที่มี
ผู้หญิงคนหนึ่ง ซาบซึ้งกวี
เรียงร้อยวจี..ฤดีเดียวดาย...



ผู้ชมออนไลน์

New Comments
Friends' blogs
[Add สุนันท์ยา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.