.....เรื่องราวของฉันผู้หญิงคนหนึ่ง..... Love has no boundaries.
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2552
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
21 พฤศจิกายน 2552
 
All Blogs
 
******เดียวดาย*****



















Create Date : 21 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 27 พฤศจิกายน 2552 0:21:08 น. 11 comments
Counter : 587 Pageviews.

 
มานั่งเป็นเพื่อนคนขี้เหงา

คงจะหายเหงาบ้างนิดๆนะ



โดย: gripenator วันที่: 21 พฤศจิกายน 2552 เวลา:21:04:17 น.  

 
มาขออ่านงานงามๆครับ เข้ากับ..ศีตกาลฤดูแล้ว..ไพเราะครับ


โดย: กิ่งโศก (Taboonkam ) วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:7:43:15 น.  

 
***

เหมือนถูกทิ้งนิ่งร้างบนทางเปลี่ยว
เดินโดดเดี่ยวเดียวดายคล้ายเหน็บหนาว
บนเส้นทางกว้างใหญ่อันไกลยาว
ยังปวดร้าวผ่าวลึกตรึกในทรวง

ดั่งเรือน้อยลอยล่องท้องเลกว้าง
แสนอ้างว้างว่างเปล่าคราวเจ็บสรวง
แลสุดตาท้าลมห้อมห่มดวง
หาใครห่วงหวงแหนแม้นไม่มี

เปรียบวิหคผิกผินบินถลา
กลางเวหากล้าเเกร่งแห่งเเสงสี
ท่ามป่าปูนพูนพล่ารอยราคี
หวังเพียงที่พำนักและพักใจ

ณ.ปลายทางขวางกั้นด้วยหวั่นจิต
พบมิ่งมิตรชิดชื่นระรื่นไหว
แม้เพียงน้อยถ้อยซึ่งตรึงหทัย
จะมีไหมเพียงหนึ่งเหนี่ยว..สิ้นเดียวดาย

******


โดย: อาลีอา วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:9:40:38 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่สุ..
วันนี้รู้สึกเหงาๆ เลยมานั่งรื้อบล็อกพี่สุ

เจอคอมเม้นท์เก่าๆของ
พี่ใหญ่
พี่รอง
พี่สุ
เเละน้องน้อย

อ่านเเล้วรู้สึกประทับใจกับมิตรภาพของพวกพี่
เเละเสียดายเเทนกับวันเวลาเหล่านั้น
ที่ไม่อาจหวนคืนมาได้อีก

ไม่ทราบว่าปจุบันนี้
ยังมีพี่ใหญ่
พี่รอง
น้องน้อย อยู่รึเปล่าค่ะ

อยากรู้จริงๆคะ


โดย: อาลีอา วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:9:45:13 น.  

 
ตอบน้องเลิฟ

สำหรับความรูสึกของพี่ ยังมี

พี่ใหญ่ (ที่พี่รัก เคารพ และบูชาที่สุด)
มีพี่รอง มีน้องน้อย(ที่พี่ยังรักเหมือนเดิม)
อยู่ในใจเสมอจ้ะ
คงไม่มีวันเปลี่ยนแปลง พี่น้อง เป็นแล้ว
ตอ้งเป็น ตลอด ชีวิตจ้ะ
..


โดย: สุนันยา วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:11:03:49 น.  

 




โดย: gripenator วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:11:06:36 น.  

 
อยู่ท่ามท้องทุ่งนาแห่งป่าเขา
ไร้แม้เงาเจ้าลับคืนกลับหลัง
ทิ้งพี่ให้เดียวดายกายติดกรัง
แห่งความหวังชั่งแล้งแห่งการรอ

ร่วมแจมสักบท ครับ

แต่งกลอนได้เพราะ มากๆ ครับ



โดย: กวีน้อยเจ้าสำราญ วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:17:52:16 น.  

 


โดย: สุนันยา วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:51:06 น.  

 
ในม่านหมอก หลอกหลอน ซ่อนความเหงา
ยามสายลม พัดเบา หนาวใจหวั่น
บนเส้นทาง ดังว่างเปล่า เศร้าชีวัน
เหมือนมีเรา เท่านั้น ไม่มีใคร


เดินเดียวดาย คือความหมาย ความรู้สึก
ในส่วนลึก ของความเหงา เศร้าหวั่นไหว
ด้วยไกลห่าง ร้างดิน ถิ่นแดนไพร
อยู่เมืองหลวง สิวิไล ใจมืดมน


จึงเหมือนหลง ในดง ป่าคอนกรีต
ใช้ชีวิต ด้วยอ่อนไหว ให้สับสน
เมืองแสงสี มีมากมาย หลายชั้นชน
ต่างปะปน ดีร้าย มากมายมี/......



โดย: สุนันยา วันที่: 22 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:56:37 น.  

 


วันนี้อัพบล็อกด้วยกลอนแนวฝัน ๆ อีักสักบทครับ...

"...แดนฝันฟ้า"



"...จะเรียงรุ้ง จรุงรัศมิ์ จรัสหล้า

ให้ผ่องฟ้า พาฝัน ในวันฝน

แล้วน้าวโค้ง ลงครอบ ขอบสกล

ต่างถนน ตรงถนัด ลัดถึงนาง..."




โดย: ลุงแว่น วันที่: 24 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:35:53 น.  

 
คุณสุครับ

ลัดฟ้ามาอ่านกลอนเดียวดาย

รู้สึกได้เข้ากับบรรยากาศยามนี้จัง

คุณสบายๆดีนะครับ

คิดถึงครับ...ลัดฟ้ามา


โดย: ลัดฟ้ามาเจอ วันที่: 25 พฤศจิกายน 2552 เวลา:15:24:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สุนันท์ยา
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]




by http://www.zalim-code.com

free counters




ชะตาชีวิต ลิขิตผกผัน
ดิ้นรนฝ่าฟัน..เพื่อฝันที่มี
ผู้หญิงคนหนึ่ง ซาบซึ้งกวี
เรียงร้อยวจี..ฤดีเดียวดาย...



ผู้ชมออนไลน์

New Comments
Friends' blogs
[Add สุนันท์ยา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.