.....เรื่องราวของฉันผู้หญิงคนหนึ่ง..... Love has no boundaries.
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2554
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
16 ตุลาคม 2554
 
All Blogs
 
"พี่ชายที่แสนดี"




พี่ชายที่แสนดี


คารมร้อย ถ้อยถึง ซึ้งคำพี่
เป็นไมตรี จากใจ ให้เหตุผล
ความเป็นห่วง ส่งมอบ ปลอบกมล
พี่คือคน สร้างขวัญ คราวหวั่นใจ
*******
ดีกว่ามีรักหลอก ให้ชอกช้ำ
คำใจดำ มากมี ที่เหลวไหล
บอกว่ารัก กลับกลอก ทั้งนอกใน
หากเชื่อไป หนาวเหน็บเจ็บทุกที

มีพี่ชาย แสนดี ช่วยชี้แนะ
ไม่ข้องแวะ ให้น้อง เศร้าหมองศรี
คบได้นาน แม้ผ่านวันเดือนปี
คำว่าน้อง และพี่ ต่างมีกัน

น้องจะเชื่อ วจี ตามพี่เอ่ย
คำที่เผยทุกถ้อย คอยบอกขวัญ
ที่เฝ้าเพียร พร่ำห่วง ดวงชีวัน
คราวน้องหวั่น สิ้นไร้ ใครเหลียวแล

..............................พี่เอย
อย่าละเลย ห่างหาย ไม่แยแส
เจ็บมากมาย ตรึกห้วง ของดวงแด
เฝ้าชะแง้ คอยพี่ นี้ประคอง

...............................พี่ชาย
คือที่พึ่ง สุดท้าย ยามกลัดหนอง
เอื้ออารี ซับน้ำ อาบแก้มนอง
ลบรอยหมอง ตรมเปื้ัอน ...ในเรือนใจ


"สุนันยา"


ขอบคุณทาง อุมารินทร์ดอทคอม มากนะคะ










Create Date : 16 ตุลาคม 2554
Last Update : 26 พฤศจิกายน 2554 17:00:16 น. 25 comments
Counter : 2527 Pageviews.

 

เมฆยังลอยเกลื่อนฟ้าคราที่เห็น
ลมยังเย็นยามห้อมล้อมไม้ไหว
สกุณาเจื้อยแจ้วแว่วพงไพร
เสียงธารใสก็ยังหลั่งเรื่อยมา


แสงสุรีย์ที่ฉายยังพรายแสง
จันทร์ยังแยงแสงไสวไปทั่วหล้า
ดาวก็ยังกระพริบระยิบตา
นาฬิกาก็เคลื่อนเหมือนทุกวัน


หัวใจก็ยังเต้นเน้นอ่อนไหว
ซ่อนเสียงลมหายใจที่ไหวสั่น
รอนิทราเมื่อไรเพื่อใกล้กัน
ทะยานฝันคว้าสิทธิ์..เพื่อชิดเธอ..


พี่ระนาดเอกมาเยี่ยมจ้ะ


โดย: ระนาดเอก IP: 124.122.249.91 วันที่: 16 ตุลาคม 2554 เวลา:2:58:33 น.  

 
รุ่งเช้าแล้ว สุริยา สาดแสงฉาย
ทอประกาย รับขวัญ อยู่เสมอ
วันนี้ฟ้า งดงาม เมื่อยามเจอ
คงเพราะคำ หวานเพ้อ ที่เธอครวญ

ชื่นภิรมย์ พรมกรุ่น อุ่นอิ่มนัก
นิทราพัก ราตรี ที่หอมหวน
ในฝันมีเธอเฝ้า คอยเย้ายวน
อยู่ชิดนวล แนนเนา เคล้าเคลียคลอ

เสียงไก่ขัน ดังแว่ว กลายแคล้วคลาด
เพียงเราวาด วิมาน ฝันร่วมหอ
ความจริงไกล เกินคำ จะพร่ำรอ
วิงวอนขอ ทุกราตรี ฝันมีเธอ.....

ขอบคุณค่ะ พี่ระนาด







โดย: สุนันยา วันที่: 16 ตุลาคม 2554 เวลา:7:52:56 น.  

 



More Flowers Wishes Comments

กระเช้าหัวใจ
สวัสดียามเที่ยงนะครับ


โดย: ก้อนเงิน วันที่: 16 ตุลาคม 2554 เวลา:12:00:56 น.  

 
ฉันเคยมี น้องสาว ผิวขาวดำ
ฉันยังจำ บัวคำ นำเสนอ
ฉันอมยิ้ม ทุกครั้ง ฟังคำเธอ
พูดเหน่อเหน่อ ชวนไป กินไอติม

สาวพรพรรณ วัลลา ขาวน่ามอง
สาวป่าตอง นวลน้อย มากรอยยิ้ม
สาวยี่สุ่น ชุนฮัว อั๊วเก็กซิม
ล้วนเป็นพิมพ์ นิยม ติดลมบน

เมื่อพี่ชาย หมดเขี้ยว เลี้ยวไม่ผ่าน
น้องสาวพาล เรียนลัด สบัดก้น
ผิดหูนิด คิดต่อย หนอยท้าชน
ฟังเธอบ่น พี่อย่างนี้ อย่ามีเลย



โดย: ลุงชิกง IP: 171.97.18.48 วันที่: 16 ตุลาคม 2554 เวลา:12:39:06 น.  

 
กลอนเพราะมากค่ะคุณสุ พี่ชายได้อ่านคงปลื้มน่าดูเนาะ อิอิ



โดย: กิ่งฟ้า IP: 118.172.100.127 วันที่: 16 ตุลาคม 2554 เวลา:16:15:07 น.  

 
สวัสดี่ค่ะ พี่ก้อน ขอบคุณค่ะ
ฝันดีนะคะ


โดย: สุนันยา วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:0:23:09 น.  

 
สวัสดีค่ะลุงชิ

น้องคนไหนกันหนาช่างว่าได้
น้องสุไม่ เคยบ่น หรือพ่นแผย
ได้แต่บอก หิวจัง เหมือนอย่างเคย
แหนมเนืองเอย ปลาเผา ก็เข้าที

เสวนเซ่น ไอศครีม อยากชิมอีก
พี่อย่าหลีก หลบเลี่ยง บ่ายเบี่ยงหนี
อาหารทะเล ท้ายซอย อร่อยดี
จิ้มจุ่มก็มี อยู่ใกล้กัน

ได้ยินแล้ว พี่ยา รีบมาด่วน
ไม่เช่นนั้น จะกวน ป่วนจนลั่น
หยุดงานมา อย่าเลี่ยง เลี้ยงสุนันฯ
จะรอวัน ท้ายท้าย ปลายสัปดาห์......หุหุ

..





โดย: สุนันยา วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:0:43:38 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณกิ่ง
ไม่รู้ว่า พี่ชาย สุ
จะมาอ่านหรือเปล่าน่อ
..ขอบคุณนะคะ


โดย: สุนันยา วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:0:44:49 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณสุ
เป็นอย่างไรบ้างคะ บ้านน้ำท่วมหรือป่าวคะ
เป็นห่วงนะคะ เห็นหายๆไป เลยแวะมาดูคะ

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: ดาวริมทะเล วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:11:51:09 น.  

 
งดงามทั้งบทกวี ..


ไพเราะและกลมกลืนกับบทเพลงด้วยค่ะ
อยากอ่านแบบนี้ของพี่สุฯตั้งนานแล้ว

ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ



โดย: เกสรผกา วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:15:41:08 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...
สวัสดียามค่ำครับ


โดย: ก้อนเงิน วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:21:02:58 น.  

 
จากใจหนึ่งส่งให้ผ่านสื่ออักษร
กลั่นเป็นกลอนผสมด้วยห่วงหา
สวัสดีครับ...ทักทายพี่สุนันยา
คันไถ..มา เพื่อส่งข่าว ด้วยคิดถึง...


โดย: ิbe11 IP: 49.228.94.52 วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:23:02:26 น.  

 
ระบายกลอน ตามเพลง บรรเลงแผ่ว
สำเนียงแว่ว สื่อความ นำประสาน
เรียงพจน์ศิลป์ จินตา ภาษากานท์
ลำนำหวาน คลอเคล้า เย้าดาวเดือน

ส่งเธอนอน ฝันดี ฉันนี้กล่อม
ราตรีหอม อวลไอ หาใดเหมือน
แก้วดอกงาม สีขาว ราวรางเลือน
ล่วงลอยเกื่อน ดอกรัก ฝากทักทาย

ส่องเพลงซึ้ง ถึงเตียง เคยงข้างหมอน
หลับตานอน ฝันเยือน เพื่อนทั้งหลาย
ก่อนอำลา ราตรี ที่ดาวพราย
คำสุดท้าย บอกฝาก ว่ารักเธอ...

"สุนันยา"



โดย: สุนันยา วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:23:54:55 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...
สวัสดียามเย็นครับ


โดย: ก้อนเงิน วันที่: 18 ตุลาคม 2554 เวลา:17:16:25 น.  

 
ณ... วันนี้ หัวใจ ให้สุขแสน
ณ... ดินแดน แสนไกล ให้คิดถึง
ณ... ตรงนี้ ได้รู้จัก คนคนหนึ่ง
ณ... สุนันทา ผู้ซึ่ง ดังคุ้นเคย

""คันไถ."


โดย: be11 IP: 110.49.225.7 วันที่: 18 ตุลาคม 2554 เวลา:21:39:01 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณ ดาว
ขอบคุณ มากค่ะ
สุก็ อยู่แถวๆนี้แหละค่ะ อิอิ


โดย: สุนันยา วันที่: 19 ตุลาคม 2554 เวลา:11:13:14 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณหนุ่ย ดีใจค่ะที่ชอบ
ช่วงนี้ พี่สุ ยัง มึนๆอยู่เลย อิอิ


โดย: สุนันยา วันที่: 19 ตุลาคม 2554 เวลา:11:14:52 น.  

 
ขอบคุณค่ะ พี่ก้อน ที่แวะมา
ตอนนี้ วุ่นนิดๆ เรื่องน้องชาย ต้องบวช แก้บน ค่ะ..


โดย: สุนันยา วันที่: 19 ตุลาคม 2554 เวลา:11:16:25 น.  

 
จากใจหนึ่งส่งให้ผ่านสื่ออักษร
กลั่นเป็นกลอนผสมด้วยห่วงหา
สวัสดีครับ...ทักทายพี่สุนันยา
คันไถ..มา เพื่อส่งข่าว ด้วยคิดถึง......คันไถ.

สวัสดี "คันไถ" ซึ้งใจนัก
ร้อยสลัก ดวงใจ จากใครหนึ่ง
ส่งคำหวงห่วงหา ให้ตราตรึง
ฝากสายลม รำพึง คนึงครวญ

อยู่บ้านกลอน วอนคำ ชื่นฉ่ำจิต
ด้วยลิลิต อักษรา พาเสสรวล
สานสายใย ส่งคล้อง ดัวต้องตรวน
ระบายชวน หวนหา ว่าคำนึง...........สุนันยา

ณ... วันนี้ หัวใจ ให้สุขแสน
ณ... ดินแดน แสนไกล ให้คิดถึง
ณ... ตรงนี้ ได้รู้จัก คนคนหนึ่ง
ณ... สุนันทา ผู้ซึ่ง ดังคุ้นเคย

""คันไถ."




โดย: สุนันยา วันที่: 19 ตุลาคม 2554 เวลา:11:27:19 น.  

 
ด้วยความคิดถึง
เจ้าของกลอน บทหวาน ผสานเศร้า
ผู้หญิงเจ้า น้ำตา ใบหน้าหวาน
จากคนที่ รู้กัน ในวันวาน
ฝากบทกานต์ เก่าก่า ให้เจ้าแล

ฝากใจให้กัน
แม้แม้นทาง เที่ยวท่อง ต้องไกลห่าง
ก่อกั้นกลาง ดวงจิต พิศมัย
มิอาจกลั้น โหยหา ความอาลัย
เพ่งนิจใน เนื้อทรวง ยังห่วงนาง

เปรียบดวงแข แลมอง ยิ่งหมองเศร้า
เมฆาเข้า บดแรง แห่งแสงสาง
มิทดท้อ รอเมฆิน ผันผินทาง
เมื่อกระจ่าง จะฝากใจ มอบให้กัน

เคียงข้างหมอน ตอนหลับ ประทับแก้ม
โฉมแฉล้ม เปิดใจ ในห้วงฝัน
จะกล่อมกลอน หวานซึ้ง ตรึงรำพัน
ให้เจ้านั้น นิทรา รื่นอารมย์

ถึงใครว่า น้ำเน่า คนเขาเบื่อ
แต่ใยเยื่อ ยิ่งยาว พราวสุขสม
เหมือนเชือกเกลียว สอดสร้อย พันร้อยปม
ยิ่งชื่นชม แน่นเหนียว เป็นเกลียวใจ
ฝากให้ใครหลายคนอยู่ในที่นี้ .......พิเศษสุด......
หมาหางด้วน

รีบมารับ ดวงใจ ใครฝากถึง...(โมเมซะงั้น)
ถ้อยคำซึ้ง ตรึงติด พิศหวั่นไหว
ร้อยลำนำ พร่ำหา ว่าห่วงใย
จริงแค่ไหน ใจเอย ที่เผยมา
โอ้พระพาย พัดผ่าน วานช่วยถาม
ทุกถ้อยงาม มอบให้ จริงไหมหนา
กลัวเพียงหว่าน หวานฝาก แล้วจากลา
ลืมหมดสิ้น วาจา ไม่มามอง
คงต้องช้ำ กำสรวล ครวญโศกเศร้า
ไร้ซึ่งเงา เขาเคียง เลี่ยงเกี่ยวข้อง
ที่เคยหวาน กลายชืด ฝืดกลอนกรอง
ท่วงทำนอง เปลี่ยนผัน สัมพันธ์กลาย
คงไม่มี กลอนกล่อม ถนอมรัก
คงแปรพรรค เบือนบิด คิดจางหาย
คงลืมสิ้น ถิ่นฐาน เมื่อหวานคลาย
คงหมดค่า ความหมาย...มิใฝ่ปอง....สุนันยา
สวัสดีค่ะ คุณ หมาหางด้วน...
ดีใจค่ะ....




กลัวไม่มีชาติหน้า

หากสวรรค์ ประกาศ มีชาติหน้า
จะหักหา อาลัย ในโฉมฉาย
หาวิธี ลดช้ำ ที่กร้ำกราย
เอาความตาย ลบรัก สลักทรวง

เมื่อสวรรค์ ไม่กล้า ว่ามีแท้
มิยอมแพ้ กลรัก สลักหวง
จะทุมเท กายใจ ให้ทั้งปวง
มอบแด่ดวง สุดา ผกางาม

จากหัวใจ น้อยน้อย คนด้อยค่า
จะหอบหา ไมตรี ที่ล้นหลาม
ยอมทุ่มเท กายใจ เฝ้าใฝ่ตาม
ในรายนาม ผู้รัก และภักดี

เกิดชาติหนึ่ง พึงได้ คู่หมายรัก
ไม่ยอมหัก ยอมงอ ทดท้อหนี
หากเทวา ไม่กาศ ชาติหน้ามี
เงื่อนไขนี้ คือข้อ ขอรักเธอ

จากคุณ : หมาหางด้วน


เพียงชาตินี้ ยังมิหมาย ได้รู้ค่า
ที่ผ่านมา ว่าเป็น เช่นพลั้งเผลอ
หรือว่ารัก จากใจ หวังได้เจอ
มั่นเสมอ มิผัน จนวันตาย

คำว่ารัก พร่ำเพ้อ ละเมอถึง
จะลึกซึ้ง เนื้อความ ของความหมาย
หรือเพียงหลง รูปพรรณ อันพล่าลาย
แม้เพียงกาย มิพบ ประสบกัน

หรือเพียงอ่าน อักษร กลอนหวานซึ้ง
หรือเพียงพึ่ง พบพาน ไม่นานฝัน
หรือเพียงแค่ สงสาร กานท์รำพัน
หรือเพียงพจน์ จำนรรจ์ ที่ผ่านมา

อย่าหวังถึง ชาติหน้า ว่าจะรัก
หากยังไม่ ประจักษ์ ในคุณค่า
สิ่งที่เห็น ผ่านผัน กานท์นำพา
อย่าเพิ่งเอ่ย วาจา ว่า รักกัน.....
สวัสดีค่ะคุณ หมาหางด้วน สุนันยา
สุแวะมาทักทายค่ะ สิ่งที่เราเห็น อาจไม่เป็นอย่างที่คิด นะ

เพียงชาตินี้ ยังมิหมาย ได้รู้ค่า
ที่ผ่านมา ว่าเป็น เช่นพลั้งเผลอ
หรือว่ารัก จากใจ หวังได้เจอ
มั่นเสมอ มิผัน จนวันตาย

คำว่ารัก พร่ำเพ้อ ละเมอถึง
จะลึกซึ้ง เนื้อความ ของความหมาย
หรือเพียงหลง รูปพรรณ อันพล่าลาย
แม้เพียงกาย มิพบ ประสบกัน

หรือเพียงอ่าน อักษร กลอนหวานซึ้ง
หรือเพียงพึ่ง พบพาน ไม่นานฝัน
หรือเพียงแค่ สงสาร กานท์รำพัน
หรือเพียงพจน์ จำนรรจ์ ที่ผ่านมา

อย่าหวังถึง ชาติหน้า ว่าจะรัก
หากยังไม่ ประจักษ์ ในคุณค่า
สิ่งที่เห็น ผ่านผัน กานท์นำพา
อย่าเพิ่งเอ่ย วาจา ว่า รักกัน....... สุนันยา

มิวาดหวัง ให้หลง หรือสงสาร
คือกลอนกานท์ กล่อมจิต เพื่อคิดฝัน
รวบเรียงร้อย ถ้อยคำ มารำพัน
ลิขิตลั่น ลักลอบ ประกอบความ

จะเอ่ยรัก จากใจ ไม่ได้ดอก
ที่เอ่ยออก เพียงกลอน อักษรถาม
แค่รู้สึก ว่าผิด คอยติดตาม
หลงความงาม บทกวี ที่กลั่นมา

กล่าวหักหาญ ความรู้สึก สำนึกได้
มิกล้าใกล้ อีกหน เวียนวนหา
ที่พลาดพลั้ง เผลอไผล ในกานดา
ที่กล่าวหา เธอไว้ เรื่องใหญ่เกิน

อันความหมาย เนื้อกลอน คำวอนซึ้ง
คือการดึง รู้สึก ไม่นึกเขิน
เพื่อบทบรรพ์ กลั่นกรอง ความคล่องเพลิน
ความหมายเดิน ตามจิต ที่คิดมา

ขอโทษนะ หากล่วง เกิน ใจเยินยับ
ที่สัปปลับ เรื่องราว และกล่าวหา
เพียงขัดเขิน ละอาย ในวาจา
จึงหลบหน้า ว่างเว้น ไม่เห็นกัน


สุนันยา
"ฉันไม่ใช่.....?"

เป็นเพียงหญิงหนึ่งคนบนโลกล้า
มิได้เลิศ เลอค่า กว่าใครไหน
ซ้ำยังด้อย ด้วยปม ที่ถมใจ
ไม่อาจคิด รักใคร ดั่งใจปอง

เพราะรู้ตัว หรอกหนา ว่าแค่ไหน
ควรหรือไม่ จักรับ กลับเศร้าหมอง
มีสายตา เพียงไว้ ได้แค่มอง
ไม่มีสิทธิ์ คิดจอง ครองคู่เคียง

กลัวต้องเจ็บ ซ้ำซ้ำ น้ำตาเออ
เพราะรักเก้อ ทำร้าย คล้ายขึ้นเขียง
ถูกเชือดเฉือน ด้วยคู่ อยู่ร่วมเรียง
จึงทำได้ แต่เพียง เรียงร้อยกรอง

เพราะรู้ว่า มิได้งาม ตามเธอคิด
ไร้จริต มารยา มาเกี่ยวข้อง
แม้คิดรัก สักครั้ง ควรยั้งตรอง
ใจอยากลอง แต่กลัวเจ็บ ต้องเก็บกลืน

ฝากถ้อยใส ให้ใครหนึ่ง พึ่งได้รู้
สิ่งที่อยู่ ในใจ ไม่กล้าฝืน
ฉันไม่ใช่...คนควรคู่ อยู่ยั่งยืน
เป็นเพียงคน พื้นพื้น....ธรรมดา

ไมตรีที่ ยื่นให้ ได้สดับ
พร้อมเปิดรับ ไม่ละเลื่อน เยือนคบหา
แต่ไม่อาจ รักใคร ในอุรา
เพราะรู่ค่า ว่าไม่ใช่......ดั่งใจเธอ... สุนันยา


แต่เธอใช่........
แม้ดอกไม้ หลายช่อ ชูกอกลีบ
ใช่เร่งรีบ เด็ดดม ภิรมย์หา
ดั่งเช่นหญิงพิสุทธิ์ บุษบา
ยวนโลกหล้า มากมาย ใช่หมายปอง

จะปักจิต คิดลง ที่ตรงไหน
ได้วิจัย แจ้งจัด คัดสนอง
เมื่อเลือกแล้ว แก้วตา ผกากอง
ที่หมายปอง คือบุหงา วรรณางาม

พิพากษา หัวใจ ใครควรคู่
พินิจดู อย่างไหน ขอใคร่ถาม
วิไลแท้ กับเหว ความเลวทราม
ตัดสินตาม อย่างใด คือใช่ดี

ฉันมองคน จริงใจ นิสัยแท้
มิแยแส คำคน คอยพ่นสี
คนพื้น..พื้น..ธรรมดา ค่าก็มี
งดงามนี้ คือกระทำ น้ำใจคน

เอื้อไมตรี ยื่นให้ เจ้าไม่รับ
ยังสดับ ฝากคำ คอยย้ำผล
ว่าไม่ควร คบคู่ สู่กมล
กลัวหมองหม่น อีกครา น้ำตาริน

ฉันจะรอ ฟ้าใส อำไพผ่อง
สาดแสงส่อง ตัวเจ้า เฝ้าถวิล
อาบหัวใจ อ่อนล้า ไร้ราคิน
ให้เจตน์จินต์ เจ้าพร้อม จะยอมรอ
หมาหางด้วน


โดย: หมาหางด้วน IP: 103.1.167.199 วันที่: 20 ตุลาคม 2554 เวลา:2:03:13 น.  

 
ด้วยความคิดถึง
เจ้าของกลอน บทหวาน ผสานเศร้า
ผู้หญิงเจ้า น้ำตา ใบหน้าหวาน
จากคนที่ รู้กัน ในวันวาน
ฝากบทกานต์ เก่าก่า ให้เจ้าแล......

ขอบคุณที่คิดถึง
เพียงบทหนึ่ง ลำนำ ถ้อยคำฝาก
รู้ซึ้งจาก น้ำใจ ที่ใฝ่แท้
ผลงานเก่า เก็บไว้ ไม่ผันแปร
คิดถึงแต่ เจ้าของ เฝ้ามองกานท์

ขอบคุณค่ะ คุณหมาหางด้วน



โดย: สุนันยา วันที่: 20 ตุลาคม 2554 เวลา:7:27:53 น.  

 

เพียงผู้หญิง คนหนึ่ง ....
ที่ไร้ซึ่ง มารยา จะสาไถย์
ถึงเหว่ว้า ไร้ค่า กว่าอื่นใด
ก็อยู่ได้ ในวังวน ทนชีวิต

ไม่ต้องการ สิ่งไหน....
ไมตรีไม่ อยากได้ ให้สนิท
เอื้ออารี เหมือนว่า จะเป็นมิตร
แต่ดวงจิต แฝงไว้ สิ่งใดกัน

ในชีวิต ที่หม่นหมอง..............
ไร้สิ่งปอง คงมอง เพียงภาพฝัน
ไม่ทำร้าย ทำลาย หมายจำนรรจ์
หรือเสกสรร ถ้อยลวง ในห้วงมาน

ฉันปิดกั้น ตัวฉันเอง.......
เพราะหวั่นเกรง ใครเขา ทำร้าวฉาน
ใช้คารม คมถ้อย คอยระราน
ในสังคม สื่อสาร ที่พานพบ

ฉันเขียนกลอน ฉะอ้อนหวาน.....
ในบางกาล ผสานเศร้า เคล้าบรรจบ
กลั่นวลี เรียงร้อย ทุกถ้อยครบ
บางครั้งสบบทเศร้า เคล้าน้ำตา

ร้อยกรอง มองความเหงา.....
ด้วยปวดร้าว ในชีวิต ลิขิตฟ้า
มิได้หวัง สิ่งใด ให้นำพา
ยอมแพ้พ่าย ในชะตา พาวกวน

แต่วันหนึ่ง ที่พึงพบ........
ต้องประสบ เหตุการณ์ อันสับสน
เมื่อมีหนึ่ง ไมตรี ที่ยินยล
ยื่นมาให้ จากคน ไม่คุ้นเคย

ฉันเผลอรับด้วยจับจิต......
มิได้คิด สิ่งใด เพราะใจเผย
ไมตรีมอบ กลับไป ให้หมดเลย
ความระแวง เจ้าเอย ไม่เคยมี

เสแสร้งแกล้งเป็นห่วง......
ทำร้ายทรวง ด้วยคำ กล่าวย้ำที่
ร้อยเล่ห์เหลี่ยม คำคม พรมวจี
แท้สิ่งที่ มอบให้ ทำร้ายจินต์

มีความสุข ดีใช่ไหม………
ที่หลอกใช้ ใครหนึ่ง ซึ่งพลัดถิ่น
ไมตรีแฝง โสมม ถมชีวิน
ขอให้ธรณินทร์ เช็คบิลเธอ....


“สุนันยา”



โดย: สุนันยา วันที่: 20 ตุลาคม 2554 เวลา:9:07:20 น.  

 
ช่างหนักหนา สาหัส ตวัดถ้อย
แทงใจน้อย หนึ่งดวง จนร่วงเผลอ
เหมือนกับมีด ร้อยเล่ม เต็มอกเออ
คำเสนอ สุดลิ่ม เจ้าทิ่มแทง

ถ้าหากไม่ สาสม โสมมหมัก
ตอกสลัก ย่ำได้ เพราะหน่ายแหนง
จะไม่ร้อง โอดโอย แม้โรยแรง
หรือสาปแช่ง เจ้ากลับ ให้รับกรรม

ที่ยินยอม พร้อมมา เพราะกล้ารับ
ให้เจ้าสับ เขกโขก กะโหลกหนำ
ยอมรับโดย ดุษฎี ที่กระทำ
มิแก้คำ แก้ตัว แบบมัวเมา


































































































































































































โดย: หมาหางด้วน IP: 103.1.167.200 วันที่: 20 ตุลาคม 2554 เวลา:17:43:47 น.  

 
center>
Flower Images
Flower Scraps, Pictures, Graphics and Images

More Orkut Scraps

สวัสดียามค่ำครับ

ขอให้เธอเข้าใจในคำตอบ
สิ่ง ที่มอบให้ไว้ถูกใจแท้
ซึ้งน้ำใจ ยิ่งนักรักดวงแด
อย่าเชือนแชนะน้องต้องเข้าใจ

พี่ขอถาม น้องหน่อย ว่าคอยแน่
ยากจะแก้รักวนจนหวั่นไหว
ความรักเริ่มจะออกแตกดอกใบ
รักกันไว้เถิดหนาอย่าแสนงอน


โดย: ก้อนเงิน วันที่: 20 ตุลาคม 2554 เวลา:20:10:02 น.  

 
ที่ยินยอม พร้อมมา เพราะกล้ารับ
ให้เจ้าสับ เขกโขก กะโหลกหนำ
ยอมรับโดย ดุษฎี ที่กระทำ
มิแก้คำ แก้ตัว แบบมัวเมา....................คุณหมาหางด้วน

จะลงโทษ หนักหนา จนสาหัส
ให้เธอขัด ความหม่น บนใจเหงา
ล้างรอยเปื้อน เรือนใจ คลายบรรเทา
ช่วยปัดเงา โศกกลับ แบ่งรับไป

คอยเป็นเพื่อน เยือยมา สัญญาก่อน
กล่อมเป็นกลอน หวานซึ้ง ตรึงใจไหว
ใครจะว่า น้ำเน่า ช่างเขาปะไร
อย่าสนใจ คำคน ที่พ่นมา

ถ้าทำได้ หายโกรธ ลดโทษให้
ฉันจะไม่ เขกโขก โศกร่ำหา
อย่าให้ต้อง คอยย้ำ คำสัญญา
อย่เป็นหมา หางด้วน ป่วนสุนันฯ

นึกว่าบล็อกเป็นไรซะอีก
คุณเว้นห่างจังเลยนะคะ..อิอิ
ขอบคุณนะคะ






โดย: สุนันยา วันที่: 20 ตุลาคม 2554 เวลา:21:41:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สุนันท์ยา
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]




by http://www.zalim-code.com

free counters




ชะตาชีวิต ลิขิตผกผัน
ดิ้นรนฝ่าฟัน..เพื่อฝันที่มี
ผู้หญิงคนหนึ่ง ซาบซึ้งกวี
เรียงร้อยวจี..ฤดีเดียวดาย...



ผู้ชมออนไลน์

New Comments
Friends' blogs
[Add สุนันท์ยา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.