สิงหาคม 2559

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
31
 
 
ร้อยรส คอฟฟี่เลิฟ 10




10

คอฟฟี่เริงระบำ

ในความฝันผมเห็นยัยมะลิไว้ผมยาวถึงกลางหลังใบหน้าของเธอยังเป็นมะลิคนเดิมแต่เธอดูสวยขึ้นและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากปากช่างจำนรรจานั้นมีสีชมพูระเรื่อ แต่ดวงตาเธอช่างเศร้าสร้อยราวกับผ่านการร้องไห้มา

“พี่ต้นน้ำอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะหนูจะออกไปโทรหาที่บ้านพี่ ให้พาพี่ไปส่งโรงพยาบาล รอหนูนะๆ”

ผมพยักหน้าผ่านภาพพร่ามัวนั้นไม่รู้ตัวว่าหลับไปนานเท่าไร รู้สึกตัวอีกครั้งก็ได้กลิ่นคล้ายๆกลิ่นยาตลบอบอวลไปหมด

“ต้นฟื้นแล้ว”

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม่นั่นเอง แม่ยืนอยู่ข้างเตียงผมผมมองดูรอบตัวอย่างงุนงง มันเป็นห้องที่ผมไม่คุ้นเคย

“ดื่มน้ำก่อนนะต้น”แม่เอาแก้วน้ำจ่อปากผม ผมจึงดื่มไปอึกใหญ่

“เกิดอะไรขึ้นครับแม่” ผมรู้สึกเมื่อยล้าไปหมดทั้งตัว

“ต้นเป็นไข้ลูก ไข้ขึ้นสูงมากแถมยังมีอาการหวัดแทรกซ้อน จริงๆ หมอบอกว่าต้นจะไม่เป็นอะไรมากหรอกถ้าได้ทานยาทัน”

“ผมหลับไปกี่วันฮะ”ผมนั่งนึกทบทวนเหตุการณ์ แล้วจะลุกพรวดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ทันใดนั้นผมก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

“อย่าเพิ่งลุกสิลูก” แม่ร้องเสียงสูงเอามือดันให้ผมนอนลงไปเหมือนเดิม

“หลับๆ ตื่นๆ เพ้ออะไรตลอดเลยต้นเป็นมาสี่ห้าวันแล้ว”

“มะลิ!”ผมหันมาถามแม่ “มะลิอยู่ไหนฮะแม่ น้ำท่วมร้านเรา”

“มะลิอยู่บ้านเราแล้วล่ะลูกแม่ให้พักที่บ้านจนกว่าจะซ่อมแซมร้านเสร็จ”

ผมโล่งอกไม่มีใครที่ผมจะเป็นห่วงเท่ากับเด็กมะลิอีกแล้วในเวลานี้สหายร่วมเป็นร่วมตายในเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนี้

“น้ำลดแล้วเหรอฮะแม่”

“จ๊ะ อีกสองสามวันคงแห้งหมดถ้าไม่ได้มะลินี่แย่เลย ต้นอาการแย่แล้วนะเวลานั้นแม่เห็นน้ำที่มะลิลุยจากร้านถึงปากซอยแล้ว โอ้โห สูงถึงอกเชียวนะนั่น”

เป็นเด็กจอมแก่นที่ทุ่มเทเดินลุยน้ำไกลเป็นกิโลเพื่อช่วยเหลือผมผมเป็นหนี้บุญคุณชีวิตยัยเด็กน้อยนี่จริงๆ

ผมหลับตาอีกครั้ง ยังรู้สึกเพลียๆ ภาพเหตุการณ์ในฝันนั่นคือความจริงหรือในนิมิตเสียงที่ผมได้ยินจากมะลิทุกครั้งคือเสียงที่มาจากความจริงหรือเปล่าผมนึกทบทวนเหตุการณ์กึ่งฝันกึ่งจริงนั้น ภาพต่างๆ ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกทีละน้อยๆ

“พี่ต้นน้ำเป็นไข้สูงเลย ยาเราหมดแล้วนะคะแบตมือถือเราก็หมด” ยัยมะลินั่งกอดเข่าข้างๆผม

แล้วเธอก็เอามือปาดน้ำตาที่ไหลมาไม่ขาดสาย

“น้ำจะท่วมเตียงเราแล้วพี่หนูจะไม่ยอมให้พี่เป็นอะไรเด็ดขาด พี่ทำใจดีๆ ไว้นะ” ยัยมะลิพูดซ้ำๆสลับกับเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ผม บางทีผมก็เห็นเธอนอนข้างผมเหมือนจะม่อยหลับไป

ผมได้แต่ยิ้มแบบปลงๆในเวลาคับขันยังมีเพื่อนยามยากต่อให้ป๊าผมรวยกว่านี้อีกล้านเท่าก็คงยื้อชีวิตผมไม่ได้ ถ้ามะลิไม่ดิ้นรนช่วยผม

““พี่ต้นน้ำอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะหนูจะออกไปโทรหาที่บ้านพี่ ให้พาพี่ไปส่งโรงพยาบาล รอหนูนะๆ” เป็นประโยคสุดท้ายที่ผมได้ยินจากเธอก่อนมารู้สึกตัวตื่นที่นี่

______________________________________________

แม่กับป๊าย้ายผมไปพักฟื้นที่บ้านในวันถัดมาถึงผมจะแข็งแรงขึ้นแล้ว แต่บรรดาญาติๆ ก็ยังไม่อนุญาตให้ผมลุกจากเตียงอยู่ดีผมถามหามะลิกับแม่ ได้ยินว่าเธอไปจัดการเรื่องบูรณะร้านกับคนงานของป๊าผมคงกลับเข้ามาค่ำๆ ผมแค่อยากขอบคุณเธอด้วยปากผมเอง

แล้วบ่ายวันนี้เหคุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คุณหญิงกานต์มาเยี่ยมผม!

เธอหอบกระเช้าดอกไม้สีสันสวยงามมาเยี่ยมคนไข้

“หญิงไม่คิดนะคะ ว่าคุณต้นจะไข้หนักขนาดนี้”เธอเอ่ยเมื่อเด็กที่บ้านเชิญเข้ามาในห้องนอนของผม แล้วนั่งลงที่โต๊ะรับแขกที่แม่เตรียมมาไว้ให้สำหรับแขกเยี่ยมไข้

ผมลุกจากเตียงไปนั่งตรงข้ามกับเธอ

“ผมไม่เป็นไรมากแล้วครับคุณหญิงที่เป็นหนักเพราะไม่ได้รับยาอย่างต่อเนื่อง”

เธอยกน้ำขึ้นจิบ

“หญิงเห็นข่าวแล้วตกใจเลยค่ะ น้ำท่วมสูงมากจริงๆน้องมะลิเธอกล้ามากที่เดินลุยน้ำออกมานะคะ”

“ถ้าเธอไม่ออกมา ผมคงตายอยู่ที่นั่น”ผมยิ้มให้ราชนิกุลแสนสวย

“ตอนที่คุณต้นแชทคุยกับหญิงบอกว่านั่งอยู่บนเตียงปริ่มน้ำ หญิงก็ตกใจแล้วนะคะ ไม่คิดว่าคุณต้นจะเป็นไข้ เห็นเงียบไปหลายวันหญิงโทรหาก็เงียบ ดลก็บอกว่าติดต่อไม่ได้”

ผมรู้สึกชื่นใจเมื่อสัมผัสถึงกระแสความห่วงใยในน้ำเสียงนั้น

“ไม่มีใครติดต่อผมได้หรอกครับแบตหมดกันเกลี้ยง”

“ถ้าน้องมะลิไม่บอกหญิงตอนไปอัดรายการก็คงไม่ทราบเรื่องค่ะ”

“ไปออกรายการเหรอครับ?” ผมงง

“ค่ะน้องมะลิไปอัดรายการทีวีรอบสองเมื่อสองสามวันก่อนนี่เองค่ะ รายการเชฟกระทะร้อนไงคะน้องเข้ารอบสุดท้ายแล้วนะคะ”

ผมยิ้มนึกดีใจกับยัยจอมแก่นที่ได้เข้ารอบสุดท้ายถ้าป้านิลรู้เรื่องคงดีใจที่ศิษย์เอกใกล้จะเอื้อมถึงดวงดาว

เด็กรับใช้ที่บ้านเคาะประตูแล้วเข้ามารายงาน

“ขอโทษค่ะ คุณต้นคะมีแขกชื่อคุณมุกมาเยี่ยมค่ะ”

ผมพยักหน้าสักพักคุณมุกก็เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกระเช้าดอกไม้สีสันฉูดฉาดทั้งชุดที่สวมก็เป็นสีชมพูช็อกกิ้งพิ้งพอกัน

“แหม คุณต้น อ้าว! หญิงกานต์ก็มารึนี่”เธอทักทายคุณหญิง

“เชิญนั่งครับ”

เธอนั่งลงข้างคุณหญิงกานต์

“หวัดดีจ๊ะมุก”

“อุ๊ย!”เธอทำเสียงตื่นเต้นตามลักษณะเฉพาะตัว “มุกนะคะรู้ว่าน้ำจะท่วมคอนโดเลยรีบกลับบ้านค่ะ พอกลับมาอีกทีเห็นร้านคุณต้นเสียหายมากก็เลยถามพนักงานที่ซ่อมร้านน่ะค่ะ ก็เลยทราบว่าคุณต้นไม่สบาย”

ผมตกใจกับคำว่า “เสียหายมาก”ของเธอมากกว่า

“ร้านไม่แย่เท่าไรหรอกค่ะคุณต้นหญิงเห็นแล้ว” คุณหญิงแย้ง

คุณมุกค้อนคุณหญิงขวับๆ

“น้อยที่ไหนล่ะ เละซะขนาดนั้นพื้นไปหมดเลยนะหญิงกานต์”

“มุก..” คุณหญิงลากเสียง “คุณต้นกำลังไม่สบายนะ”

“ก็ฉันพูดความจริงนี่ อีกอย่างนะ ซ่อมแค่นี้คุณต้นขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก”

ผมหนักใจขึ้นมาทันทีเย็นนี้ผมต้องสัมภาษณ์มะลิให้ได้ว่าร้านเป็นยังบ้าง

ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันโลกแตกก็คงเป็นวันมหาเหนื่อย เมื่อเด็กรับใช้เข้ามารายงานอีกครั้งว่า

“คุณต้นคะ มีแขกชื่อวิ้งมาขอพบค่ะ”

ยังไม่ทันขาดคำ น้องวิ้งก็วิ่งโร่ผ่านเด็กรับใช้เข้ามาเกาะแขนผมโดยไม่แคร์สายตาของสาวสวยสาวแซ่บทั้งคู่

“พี่ต้นน้ำ..คิดถึ๊ง คิดถึงค่ะ”เสียงหวานออดอ้อน บาร์บี้คนนี้ทำเอาผมมองหน้าคุณหญิงกานต์แทบไม่ติด

“น้องวิ้งรู้จักบ้านพี่ได้ยังไงครับ”

เธอดึงเก้าอี้มานั่งข้างผม

“วิ้งไปที่ร้านค่ะเด็กร้านพี่บอกวิ้งค่ะว่าพี่ไม่สบาย พอวิ้งถามว่าบ้านอยู่ไหนเค้าก็ตอบว่าหลังใหญ่ที่สุดในซอยนี้ หาไม่ยากเลย บ้านพี่ต้นน้ำใหญ่กว่าพารากอนอีก”ใบหน้าน่ารักนั้นจำนรรจา เจื้อยแจ้วอย่างไม่สนใจใคร

ยัยมะลิอีกแล้วสินะทั้งคุณมุกและน้องวิ้งมาเริงระบำที่นี่ได้ก็เพราะยัยมะลิ!

“คุณหญิงครับ นี่น้องวิ้ง น้องวิ้งครับนี่หม่อมราชวงศ์หญิงดารากานต์เพื่อนพี่”

น้องวิ้งหันมามองเธอเหมือนกับจะประเมินอะไรสักอย่างแล้วยกมือไหว้

“หวัดดีค่ะพี่ เอ้อ คุณหญิง”

“เรียกพี่หญิงก็ได้ค่ะ”คุณหญิงรับไหว้แล้วยิ้มบางๆ

“อะแฮ่ม” คุณมุกกระแอมขึ้นมาเหมือนมีอะไรติดคอ

น้องวิ้งมองเธอด้วยหางตาแต่ก็ยอมเสียมารยาทไม่ไหว้เธอแต่ประการใดท่าทีประกาศตัวเป็นศัตรูเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“ถ้าพี่ต้นน้ำหายแล้วไปดูหนังกับวิ้งนะคะวิ้งมาทวงสัญญา”

เอาล่ะสิ! ผมตีหน้าไม่ถูกมองหน้าคุณหญิงกานต์ก็เห็นเธอยิ้มน้อยๆ เป็นปกติของเธอ ส่วนคุณมุกนั้นเหยียดยิ้มที่มุมปากชัดเจน

“ครับ”

“แล้วที่จะไปดูเครื่องชงกาแฟ”คุณมุกชิงพูดขึ้นมาก่อนสาวบาร์บี้จะพูดอะไรต่อ “คุณต้นพร้อมเมื่อไรก็บอกนะคะ”

“ครับ ผมคิดว่าคุณมุกซื้อไปแล้วซะอีก”

“ไม่ค่ะไม่” ปากสีชมพูจัดยิ้ม“มุกก็ต้องรอให้ผู้เชี่ยวชาญไปช่วยซื้อสิคะ เกิดได้เครื่องไม่ดีมาจะแย่เอานะ”

“มุกจะซื้อเครื่องชงกาแฟเหรอจ๊ะ”คุณหญิงเพิ่งเปิดปาก “หญิงช่วยได้นะ หญิงพอมีความรู้เรื่องพวกนี้อยู่”

คุณมุกค้อนคุณหญิงแบบชัดเจนราวกับว่าสิ่งที่คุณหญิงพูดนั้นช่างขัดอารมณ์เธอ

“วุ้ย หญิง คุณต้นเค้าลงทุนหิ้วเครื่องชงมาจากเมกาเค้าก็ต้องรู้จักเครื่องดีๆ อยู่แล้วล่ะ เครื่องนำเข้าในไทยเผลอๆ ใช้ไม่ได้”

“เอ่อเครื่องชงของผมสั่งซื้อจากอิตาลีครับ” ผมแย้ง

“นั่นไงขนาดเมกาคุณต้นยังไม่เอาเลยเห็นมั้ย” เธอแก้ต่างทันควัน “เครื่องธรรมดามันใช้ไม่ได้”

คุณหญิงกานต์เหมือนจะกลั้นหัวเราะเสยกน้ำขึ้นดื่ม

“พี่ต้นน้ำขา วิ้งอยากไปเดินห้างไปซื้อของ พี่ต้นน้ำรีบหายเร็วๆ นะคะ”มหกรรมรวมดาราครั้งนี้ทำผมปวดหัวยิ่งกว่านอนซมไข้ซะอีก

ผมยิ้มให้เธออย่างไรเธอก็เหมือนน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่ง

“เอ่อ คุณต้นแล้วเรื่องที่จะไปหัวหินว่าไงคะ” คุณมุกรีบพูดขึ้นมาเหมือนกลัวใครแย่งจังหวะ

“ขอผมเคลียร์ร้านเสร็จก่อนนะครับเดี๋ยวผมบอก คงไม่เกินสิ้นเดือนนี้ ผมก็อยากพักผ่อนเหมือนกันครับตั้งแต่กลับจากอเมริกาผมก็เปิดร้าน ยังไม่ได้พักเลย”

“ห๊ะ!”สาวบาร์บี้อุทาน “พี่ต้นน้ำจะไปหัวหินเหรอคะ ดีจังวิ้ง อยากไปทะเล”

คุณมุกยักไหล่ พูดลอยๆ โดยไม่มองหน้าใคร

“ใครชวน?”

“ทำไมต้องมีใครชวน”น้องวิ้งหันมามองคุณมุกตรงๆ “พี่ต้นน้ำใจดีจะตายถ้าวิ้งอยากไปพี่ต้นน้ำให้ไปอยู่แล้วล่ะ”

“ไปด้วยกันค่ะน้องวิ้ง ไปกันเยอะๆสนุกดีค่ะ” คุณหญิงกานต์ยิ้มให้เธอ

น้องวิ้งมองหน้าคุณมุกเหมือนจะเยาะว่า“เห็นมั้ยล่ะ”

“พี่ต้นน้ำแชทบอกวิ้งนะคะถ้าเป็นวันเสาร์อาทิตย์ยิ่งดีค่ะ วิ้งจะได้ไม่ไปเรียน”

“เด็กไม่เกี่ยว!” ผมผงะ คราวนี้คุณมุกเปิดศึกโดยตรงอย่างไม่เกรงใจอีกแล้วครับ

“เหรอ?”บาร์บี้เปลี่ยนสภาพเป็นแม่มดโดยทันที หันมาเผชิญหน้ากับสาวไฮโซแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน “ป้าแก่ๆ แบบคุณนี่เกี่ยวมากสินะ”

คุณมุกหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ใครแก่ยะ ดูตัวเองมั่งนะเกาะแขนผู้ชายไม่อายใคร ทำยังกะเค้าพิสวาสเธอซะเต็มประดา” โต้ตอบเผ็ดร้อนด้วยเสียงอันดังไม่แพ้กัน

“แล้วป้าล่ะตื๊อเค้าออกนอกหน้าแบบนี้ไม่อายเรอะ เอาเครื่องชงกาแฟมาอ้าง ฮ่าๆ”

“เอ่อคือผมว่าใจเย็นๆกันก่อนดีมั้ยครับ” ผมต้องรีบห้ามก่อนที่ศึกจะบานปลายไปกว่านี้

คุณหญิงกานต์เหมือนจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ถ้าเธอไม่กำลังสมน้ำหน้าผมอยู่ เธอก็คงดีใจแทนผมที่มีสาวๆ มาเปิดศึกแย่งชิงผมกระมังผมประชดนะครับ!

“คุณต้นคะ ยังไงหญิงขอตัวกลับก่อนนะคะพอดีเดี๋ยวจะไปซื้อของต่อน่ะค่ะ” เธอลุกขึ้น จับกระเป๋าสะพายคล้องไหล่

“ขอบคุณคุณหญิงนะครับที่มาเยี่ยม”ผมลุกขึ้นเช่นกัน แถมส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ให้เธอรู้สึกว่าผมมี “เยื่อใย” ผู้ชายก็อ้อนเป็นนะครับ

“ยินดีค่ะ” เธอตอบยิ้มๆเหมือนทุกครั้งที่ผมเห็น

“เดี๋ยวๆ หญิง มุกขอถามอะไรหน่อย”สาวไฮโซรสแซ่บดึงมือเธอออกห่างจากวงสนทนา

ผมได้ยินแว่วๆแม้จะเป็นเสียงกระซิบก็ตาม

“เราป้าจริงเหรอหญิง?”

ผมคิดว่าน้องวิ้งก็ได้ยินเช่นกันเธอหัวเราะคิกออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่!




Create Date : 28 สิงหาคม 2559
Last Update : 28 สิงหาคม 2559 23:09:48 น.
Counter : 416 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

angelfly
Location :
เชียงราย  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]