ณ ที่ใจกลางแห่งความรัก ยังมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2552
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
2 พฤษภาคม 2552
 
All Blogs
 
The Stranger Series :: ความทรงจำที่บอบบาง




ความทรงจำที่บอบบาง




เป็นเพียงแค่ระยะเวลาไม่ถึงเดือน..


กับการได้พบ เพื่อพูดคุย


ทั้งที่ช่วงเวลาเหล่านั้นไม่สามารถดำเนินต่อไปยืดยาว
ไม่เคยคาดหวังใดๆ แต่ความรู้สึกกลับฝังแน่นลึกลงในจิตใจ
ทั้งที่ถ้าเทียบกันแล้ว เหตุการณ์ต่างๆ เกี่ยวกับเรื่องราวในวันนั้น
มันช่างเลือนลาง.. ไม่มีเหตุการณ์ให้ต้องจดจำ
... แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร.. ?


ต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกขึ้นมา …


“คุณชื่ออะไร ?”
“…….”
“จะได้เจอคุณอีกไหม ?”
“.....ขึ้นอยู่กับโชคชะตา”


คุณยิ้ม..


ลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป..
ฉันรับรู้ได้ในวินาทีนั้น..นี่เป็นภาพสุดท้ายของคุณที่ฉันจะได้เห็น


แผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ลับหายไปในฝูงชน
ดูจะเป็นความทรงจำเกี่ยวกับคุณที่ฉันจำได้แม่นที่สุด
นอกจากนั้น .. เลือนลาง ราวกับจะจางหายไปตามกาลเวลาที่เคลื่อนเดิน
รอยอุ่นบนหัวฉันที่คุณประทับไว้ก่อนจากลา ฉันไม่สามารถรับรู้ถึงความรู้สึก
ณ ช่วงเวลานั้นได้อีกแล้ว
ฉันก็เพียงแค่พอจำได้ ใบหน้าของคุณ รอยยิ้มสุดท้ายของคุณ
ที่แม้ว่าอาจไม่ชัดเจนในทุกรายละเอียด


สำหรับฉัน ..
คุณคือความทรงจำที่ฉันไม่อาจแตะต้อง
เพราะบอบบางเกินกว่าจะจับขึ้นมาปัดฝุ่นเสียใหม่


คุณก็เป็นเพียงแค่ ใครหนึ่งคนที่เคยเข้ามาหลงวนอยู่ในใจของฉัน

ไม่นาน.. แค่เพียงไม่นาน ก็ผ่านไป..




................................................................





คุณมักจะนั่งอยู่ในที่ประจำตรงนั้น ในห้องสมุค
ในมือ.. กับหนังสือเรื่องเดิมๆ ที่จำนวนหน้าลดลงทุกครั้งในทุกวัน


ฉันเลื่อนเก้าอี้ตัวตรงข้ามแผ่วเบาที่สุด
เพราะเกรงจะรบกวนคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือให้เสียสมาธิ..
ก็เหมือนทุกครั้งในทุกวันที่พอฉันนั่งลง
คุณจะเงยหน้าขึ้นมาเปิดรอยยิ้มเป็นการต้อนรับ รอให้ฉันระบายยิ้มกลับ
จึงจะก้มลงไปจดจอกับตัวอักษรในมือเล่มเดิม เหตุการณ์เรียบๆ
ไร้เสียงใดๆ ดำเนินมาได้กว่าสัปดาห์แล้ว
แต่จำนวนหน้าของหนังสือในมือของคุณกลับไม่ค่อยกระเตื่องไปกว่าเมื่อวานสักเท่าไหร่


“ผมอ่านหนังสือได้ช้า ถ้าคุณสังเกตุคุณก็คงจะรู้” ฉันพยักหน้ารับ
“คนไม่มีความอดทนกับเรื่องไหนนานๆ อย่างผม ถ้าอ่านหนังสือเล่มหนาขนาดนี้จบคงเป็นปาฏิหาริย์”
รอยยิ้มอบอุ่นไม่ได้ถูกส่งมาที่ฉัน เจ้าของรอยยิ้มลูบหนังสือในมือแผ่วเบา...ทะนุถนอม


หนังสือเล่มนั้นก็ใช่ว่าจะหนามากมาย ถ้าตั้งใจอ่านสักนิดคงจะจบได้ในระยะเวลาไม่เกิน 3 วัน
แต่สำหรับคุณที่ใช้เวลาในแต่ล่ะหน้ายาวนานราวกับกำลังวิเคราะห์ความหมายของแต่ล่ะตัวอักษร
ไม่แปลกนักที่จำนวนหน้าที่ถูกอ่านจะเหลือเยอะกว่าจำนวนหน้าที่ยังไม่ได้ถูกเปิด


“หนังสือ ไม่ใช่โจทย์ทางคณิตศาสตร์ ไม่เห็นจำเป็นต้องตีความอะไรมากมาย”
“คุณคิดอย่างนั้นเหรอ... แต่สำหรับผมมันยากกว่าโจทย์คณิตศาสตร์อีกนะ”
“มันก็แค่หนังสือ...”


คุณยิ้ม...




................................................................





“ถ้าผมอ่านจบ ผมคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก...”
ประโยคสบายๆ ในวันที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่ปลายอาทิตย์ที่สอง ทำให้ฉันต้องละความสนใจจากงานตรงหน้า
จ้องมองคนที่ยังคงนั่งก้มหน้าอ่านหนังสือเหมือนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
นานนับนาทีกว่าที่คุณจะยอมละสายตากลับขึ้นมาจ้องตอบฉัน
“คุณดูสิ เหลืออีกไม่กี่หน้าเอง”
“……….”
“ทั้งที่ถ้าผมพยายามจริงๆ ผมก็ทำได้นะ แต่ตลอดมาผมไม่เคยพยายามอะไรเลย”
“ต่อจากนี้ไปคุณก็พยายามสิ”
“ใช่ ผมคงต้องพยายาม”


คุณยิ้มกว้าง...



................................................................




เหมือนกับทุกครั้งในทุกวันที่ฉันจะคอยภาวนาให้จำนวนหน้าที่ถูกเปิดผ่าน เป็นไปอย่างเชื่องช้ากว่าที่เคยเป็นอยู่
ตั้งแต่เมื่อไหร่.. ที่ฉันรักรอยยิ้มของคุณเวลามอบให้
ตั้งแต่เมื่อไหร่.. ที่ฉันอยากให้คุณไม่มีวันอ่านหนังสือเล่มนั้นจบ
ตั้งแต่.. ตอนที่คุณบอกว่าจะจากไปเมื่อตัวอักษรสุดท้ายของหน้ากระดาษผ่านสายตาและสมองของคุณ




................................................................




กลางสัปดาห์ที่สาม นับว่ามันเป็นวันที่ฉันไม่อยากให้มาถึงที่สุด เมื่อสังเกตุเห็นว่า
...หากคุณพลิกหน้ากระดาษอีกเพียงครั้งมันจะเป็นหน้าสุดท้ายของหนังสือเล่นนั้นแล้ว
วันนี้ดูคุณจะกวาดสายตาในแต่ล่ะบรรทัดเชื่องช้ากว่าที่เคยเป็นมา
ราวกลับไม่อยากให้ถึงตัวอักษรสุดท้ายเร็วนัก


“เอาเข้าจริงผมก็ยังไม่อยากให้มันจบ”
“คุณจะไปไหน ?”
“ออกไปลอง ‘พยายาม’ ดูอีกสักครั้ง”
“……….”


คุณยังคงยิ้ม แม้ว่ามันจะไม่สดใสนัก


.
.
.


เสียงปกหลังถูกปิดลงไม่เบานัก พร้อมกับใจฉันที่หายวูบ คุณอ่านมันจบแล้ว..


“คุณเล่นนั่งจ้องผม จนไม่มีสมาธิอ่านหน้าสุดท้าย”
“….ฉันไม่อยากให้มันจบ”
“ผมก็เหมือนกัน ไม่อยากให้จบ”
“………..”
“แต่คุณก็รู้ใช่ไหม ว่าสุดท้ายมันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่ใจหวังนัก”
“แต่มันคงไม่ผิดใช่ไหม ? ที่ฉันจะหวัง”


คุณยิ้ม...



“ขอบคุณครับ ที่อยู่กับผม”




......................
.................
...........
.......
....
..
.
.
.




อาจเป็นความทรงจำที่บอบบาง
จำได้เพียงลางลาง กับเส้นทางที่ชั่วคราว
อาจเป็นความทรงจำที่สั้นเหลือเกินไม่ยืดยาว
แต่มีใครรู้ว่าฉันเศร้าเกือบทุกคราว
ที่นึกมัน.. ขึ้นมา




















Create Date : 02 พฤษภาคม 2552
Last Update : 2 พฤษภาคม 2552 15:48:21 น. 1 comments
Counter : 211 Pageviews.

 
ซึ่งดีน๊ะก็ดีครับเคยเจอ


โดย: เด็กชายวิศิษฐ์ IP: 192.168.1.121, 113.53.50.40 วันที่: 23 กันยายน 2553 เวลา:18:42:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

PeachJiKo
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Professional Wordpress Themes
Professional Wordpress Themes




..
Friends' blogs
[Add PeachJiKo's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.