Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
29 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 
จะให้ทำอย่างไรกับชีวิตในปีหน้า..ช่วยบอกทีซิค๊ะ










ไดอารี่วันที่ 29 /12/51

ใกล้ปีใหม่แล้ว...ไม่ได้ท้อนะคะ ..แต่คิดไม่ออก...อีกไม่กี่วันก้อเดือนหน้าแล้ว...จะแก้ไขปัญหาการดำเนินชีวิตของตัวเองในปีหน้าอย่างไรดี

ไอ้คำว่าท้อ...บอกแล้วว่าจะไม่พูดถึงอีก...ไม่มีประโยชน์จริงๆ..

จากคำตอบของห้าง..ที่พวกเราผู้ค้ารวมตัวกันของความช่วยเหลืออีกครั้ง..ไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่แล้วค่ะ...นับไม่ถูกแล้ว...เพราะก่อนหน้านี้ เรารวมตัวกันขึ้นไปของความช่วยเหลือกับทางห้างหลายครั้งมาก...ผลออกมาเหมือนเดิมคือ...รอต่อไป..ไม่มีความช่วยเหลืออะไรใดๆทั้งสิ้น...

จนเดือนนี้...อาจจะถึงจุดสุดท้ายที่พวกเรารับภาระที่ต้องจ่ายเงินมากทุกเดือนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...วันๆแทบไม่ได้ขายของ..แต่ต้องเสียค่าใช้จ่ายทุกวัน รวมทั้งสิ้นเดือนก้อต้องรวบรวมเงินจ่ายให้กับทางห้างอีก....

สำหรับคนอื่น..สายป่านอาจจะยาว...แต่สำหรับฉัน...หมดแล้วค่ะ..หมดตัวจริงๆ...โชคดีที่เดือนที่แล้วได้ออเดอร์ของชาเย็น..ทำให้มีเงินจ่ายค่าเช่าเดือนธค... แต่เดือนนี้เดือนธค.เนี่ย...ไม่มีออเดอร์เลย...ลำพังเงินใช้ส่วนตัวก้อยังไม่มี...

วันที่26ธค.51 ที่ผ่านมา...มีการประชุมเพื่อสรุปผลคำตอบของทางห้างว่าจะช่วยเหลือผู้ค้าอย่างไร...คำตอบที่ได้สำหรับพวกเราชาวชั้นใต้ดินคือ...ลดค่าเช่าจาก15,000บาท เหลือ 10,200บาทค่ะ...เป็นเวลา6เดือนค่ะ...

ดูจากตัวเลขที่ลดแล้ว...เหมือนจะมาก.ลดลงไปสี่พันแปดร้อยบาท...แต่นี่ทางห้างคงจะช่วยได้แค่นี้จริงๆค่ะ...ฉันพอจะเข้าใจ...ทางห้างก้อต้องมีค่าใช้จ่าย...พวกเราจำเป็นต้องพอใจในความช่วยเหลือครั้งนี้...แต่?? แล้วฉันจะหาเงิน10,200 จากที่ไหนละคะ....ยอดขายต่อเดือนได้แค่ สามพันบ้าง...ห้าพันบ้าง...เจ็ดพันบ้าง....นี่ถ้าไม่มีออเดอร์ก้อจบกันเลยค่ะ....

วันนี้ไปที่สวนลุมไนท์...เข้าไปร้านเพื่อนที่ฉันเอาสินค้าไปฝากขาย..เดือนนี้เพื่อนขายให้ได้แค่สี่พันกว่าบาท....นี่คิดว่าฉันยังโชคดีนะคะ..ที่มีเพื่อนช่วยเหลือ...ไม่รู้จะกล่าวขอบคุณยังไง...

เอาละ..ตอนนี้มีสี่พันแล้ว...เดี๋ยววันที่30จะโทรไปหาพี่คนหนึ่งที่ภูเก็ตที่ฉันส่งสินค้าไปฝากขายที่โรงแรม...ไม่รู้จะขายได้ประมาณซักเท่าไหร่...แต่โรงแรมที่พัทยาน่ะซิคะ...ขายได้..แต่ไม่ยอมให้เงิน...ไม่รู้จะทำยังไง ทวงก้อไม่ได้..เพราะพ่อเป็นคนฝากไปให้...เซ็งมาก...ทั้งๆที่นัดเจอกันกับคนที่ฉันฝากขายเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เค้าให้เคลียร์บิลใหม่ แต่ไม่ยอมให้เงินที่ขายได้...งงมาเลยค่ะ....กลับบ้านมือเปล่า...นึกว่าจะเคลียร์เงินให้....เค้าคงไม่เข้าใจถึงความลำบากของฉัน....ฉันคงได้แต่ปลงกับเงินจำนวนนี้ไปก่อน....

แล้วถ้าเดือนหน้ามค..นี้ฉันพอมีเงินจ่ายค่าเช่าร้าน...แล้วค่าจ้างน้องกล้วยละคะ...เอาที่ไหน...ไม่มีแล้วจริงๆ...

แล้วเดือนกุมภาละ...จะเอาจากที่ไหน...

ความจริง...ฉันหาทางออกให้กับชีวิตของตัวเองหลายทางมาก...ตอนแรกกะว่าช่วงว่างๆ...อาจจะไปปลูกพืชผักเล่นๆ...เผื่อเวลาไม่มีเงินซื้อข้าวทานจะได้เอาผักที่ตัวเองปลูกมาทำกินเองได้....แต่คนที่เรารอว่าจะร่วมมือกันทำไร่สวนผักกัน ใจเค้ายังไม่พร้อมจะทำตรงนี้...ฉันเลยต้องพักความคิดนี้ไปก่อน...

ทางออกที่สอง...พี่ทราย(ลูกพี่ลูกน้อง) เสนอให้หาอะไรไปขายที่ตลาดสวนหลวงชั่วคราว...ยิ่งเป็นของกินได้จะดีมาก...ช่วงเสาร์อาทิตย์คนเยอะมาก....ฉันกับพี่เนก้อสนใจอยู่ค่ะ...แต่คิดไม่ออกจะขายอะไรดี....ทำกับข้าว ทำอาหาร ทำขนมก้อไม่เก่ง....นึกไม่ออกจริงๆ ขายอะไรถึงจะดี...

ทางออกอีกทางคือ...กะว่ากลางเดือนหน้าจะลงไปหาเช่าร้านที่ภูเก็ต...อยากจะเอาสินค้าที่ร้านไประบายให้หมดเร็วๆ....สินค้าของฉัน..เป็นงานhandmade ลูกค้าเป็นชาวต่างชาติทั้งหมด...ฉันจำเป็นต้องหาตลาดที่มีชาวต่างชาติเยอะๆ.....ที่ภูเก็ตอาจจะมีลู่ทางบ้าง...รอให้น้องข้างๆร้านช่วยหาร้านที่ภูเก็ตให้อีกทางค่ะ....แต่..กลัวเรื่องค่าเช่าร้านจัง..ได้ยินมาว่าจะสู้ค่าเช่าไหวเหรอ....แค่ได้ยินคำนี้ก้อใจเสียแล้วล่ะค่ะ....ค่าเช่าร้านที่ภูเก็ตไม่รู้ประมาณเท่าไหร่นะคะ.....ยังไม่อยากคิดเล๊ยจริงๆ....

จริงๆแล้ว...ฉันอยากเปลี่ยนสินค้ามาก...เพราะเวลานี้งานhandmade ขายยากมาก...ถ้าเปลี่ยนสินค้าที่ต้นทุนการผลิตต่ำ..ราคาขายก้อจะถูก..ยังไงก้อน่าจะพอขายได้บ้าง....แต่ตอนนี้ทุนไม่เหลือเลยค่ะ...จะมีได้ทางเดียวคือรีบระบายสินค้าในร้านให้แปลงสภาพเป็นเงินให้เร็วที่สุด

กำลังใจ..ฉันยังมีนะคะ...อยากทำโน้นทำนี่มากมาย....แต่ต้องหยุดพักไว้ก่อน..จะทำอะไรตอนนี้ต้องคิดให้ดี...เศรษฐกิจปีหน้ามีแนวโน้มว่าจะแย่ลงอีก...ไม่กล้าเสี่ยงที่จะทำอะไรเลยค่ะ....

แต่จะให้หยุดอยู่นิ่งๆแบบเดือนธค.นี้ ก้อไม่ได้...เพราะเราต้องจ่ายค่าเช่าร้านทุกเดือน...

ครั้นจะให้ไปขายของกิน ขายอาหารที่สวนหลวงทุกเช้าวันเสาร์ อาทิตย์..เหรอคะ...ชีวิตฉันลำบากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย....จะกลายเป็นแม่ค้าตลาดสดอีกอาชีพหนึ่งเหรอคะเนี่ย.... ตอนนี้อยู่ในสถานะแม่ค้าประตูน้ำอยู่นะคะ....

อะไรกันเนี่ย..ชีวิตของฉัน...

แต่ฉันเองก้อแอบภูมิใจตัวเองลึกๆนะคะว่า...ฉันแบกของหนักได้...ขึ้นรถเมล์ ลงเรือ ต่อรถเมล์หลายต่อ...หรือถ้ารถติดมากๆยืนรอรถเมล์เป็นชม.ทนไม่ไหวก้อจะเดินแล้วก้อเดินทางไกลเพื่อหาทางกลับบ้านให้ได้...ชีวิตแค่นี้ก้อลำบากสุดๆแล้วนะคะ...ยังดีที่ฉันภูมิใจตัวเองสุดๆเหมือนกันว่า.."ฉันทำได้..(โว๊ย)"....หลายคนทำงง...."แนนเนี่ยนะ..ขึ้นรถเมล์...แนนเนี่ยนะทานของริมทางได้..แนนเนี่ยนะแบกของยกของเอง.."....." เออ...ฉันนี่แหละ..."....ภูมิใจจะตายจะบอกให้....

อยากกลับไปเป็นเด็กเหมือนเมื่อก่อนจัง...เรียนจบ ทำงานซะที่ไหน...ไปอยู่ประเทศโน้นที นี้ที อยู่เป็นปีๆ...อยู่อเมริกาเป็นปี...ทั้งเรียนทั้งเล่น...ชีวิตมีแต่สนุกสนาน...อยู่เมืองไทยก้อสอนเปียโน...ไม่เคยลำบากเลยจริงๆ..

ทำไมชีวิตของฉันเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้เนี่ย...

เมื่อก่อนอยากได้อะไรก้อได้...อยากไปไหนก้อได้ไป...พ่อแม่ไม่เคยปฎิเสธเลย...

เดี๋ยวนี้...ทำอะไรก้อต้องคิด...จะเอาเงินที่ไหนไปเที่ยว..จะเอาเงินที่ไหนซื้อของ.....ขอพ่อแม่มาเยอะแล้วคะ...เมื่อไหร่จะถึงเวลาที่ฉันจะมีให้พ่อกับแม่บ้าง......

แต่ฉันยังมีความหวังนะคะ...ชีวิตในอนาคตของฉันต้องดีกว่านี้....

อดทนเหรอคะ....อดทนมานานมาแล้ว...หลายปีแล้วค่ะ...คำว่าอดทน...คำว่าสู้ตาย...มันฝังอยู่ในสมองและหัวใจมานานมากแล้ว...ไม่มีวันลบคำว่า "อดทน"ออกไปจากหัวใจฉันได้อีกต่อไปแล้ว...เพราะฉันทำใจยอมรับชะตาชีวิตของตัวเอง...และก้อปลงแล้วว่า...ฉันกำลังถูกทดสอบจากใครก้อไม่รู้...เค้าคงมองฉันอยู่ว่า ถ้าเธอท้อ ไม่สู้ ไม่อดทน...อนาคตเธอก้อจะจบด้วยการตัดสินใจของเธอเอง...แต่ถ้าเธอยังมีความอดทน ยังลุกขึ้นสู้กับความลำบากทุกข์แสนสาหัสได้...เธอจะประสบความสำเร็จด้วยตัวเธอเองซักวันหนึ่งในอนาคต...ใครคนนี้กำลังทดสอบฉันอย่างหนักจริงๆนะคะ....

ก้อได้ค่ะ..จะลองดู...สู้แล้ว อดทนแล้ว...จะประสบความสำเร็จในชีวิตจริงรึป่าว....จะทดสอบความอึดของฉันถึงเมื่อไหร่กันคะ....อย่านานมากนะ...ขอร้อง...กลัวจะทนไม่ไหวจริงๆ...นี่ก้อสวดมนต์ทุกวัน...ตื่นเช้าใส่บาตรทุกวันเสาร์...ฟังซีดีธรรมะทุกวัน...ตอนนี้อินสุดๆแล้วค่ะ..กับโลกทางธรรม...อยากให้ฉันทำอะไรอีกคะบอกมาซิคะ...บวชชีพราหมณ์เหรอ....หรืออยากให้ฉันบวชตลอดชีวิต....หรืออะไรคะ...คนที่ทดสอบฉันอยู่น่าจะแนะฉันบ้างนะคะ

..ฉันอยากมีความสุข....สมหวังกับความรัก. อยากประสบความสำเร็จในการงาน...เมื่อไหร่จะถึงวันนั้นคะ......










Create Date : 29 ธันวาคม 2551
Last Update : 7 สิงหาคม 2552 23:47:20 น. 18 comments
Counter : 462 Pageviews.

 
Happy new year ka. Nice blog.


โดย: CrackyDong วันที่: 29 ธันวาคม 2551 เวลา:4:11:57 น.  

 
สู้ๆค่ะ


แวะมาอรุณสวัสดิ์นะคะ


โดย: ดีค่ะ (pamoopam ) วันที่: 29 ธันวาคม 2551 เวลา:5:55:39 น.  

 

เมื่อก่อนอยากได้อะไรก้อได้...อยากไปไหนก้อได้ไป...พ่อแม่ไม่เคยปฎิเสธเลย...

เดี๋ยวนี้...ทำอะไรก้อต้องคิด...จะเอาเงินที่ไหนไปเที่ยว..จะเอาเงินที่ไหนซื้อของ.....ขอพ่อแม่มาเยอะแล้วคะ...เมื่อไหร่จะถึงเวลาที่ฉันจะมีให้พ่อกับแม่บ้าง.....

ขออนุญาตคัดข้อความนี้จากบทความของคุณอ่านแล้วซาบซึ้งใช่เลยและสิ่งเดียวที่ช่วยได้ เข้มแข็งไว้ !
มาให้กำลังใจ...



โดย: Yoawarat วันที่: 29 ธันวาคม 2551 เวลา:9:38:06 น.  

 
ที่เขียนนี่แค่แสดงให้เห็นว่านี่แหละชีวิตคน..ไม่มีอะไรแน่นอน...คนเคยสบายต่อไปอนาคตอาจลำบาก..คนเคยลำบากต่อไปอาจจะอยู่สุขสบาย...ถ้าคนคิดมากแล้วไม่ปลงกับการเปลี่ยนแปลงของชีวิตอาจจะรับสภาพทุกข์แสนสาหัสแบบนี้ไม่ได้...

และที่ต้องอดทนต่อสู้กับชีวิตที่เป็นอยู่แบบนี้เพราะมีความหวังว่าอนาคตจะสบายกว่านี้เพียงแค่ใช้ความอดทนและต่อสู้กับอุปสรรคอย่างไม่ท้อถอย...

นี่คือจุดประสงค์ที่เขียนไดอารี่จ้า...



โดย: ซ่อนทรายแก้ว วันที่: 29 ธันวาคม 2551 เวลา:10:14:58 น.  

 
cheers ค่ะ

สิ่งดี ๆ ย่อมต้องมาถึงค่ะ


โดย: รัชชี่ (รัชชี่ ) วันที่: 29 ธันวาคม 2551 เวลา:13:36:34 น.  

 
Happy new year 2009 ล่วงหน้านะค่ะ

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: Lady_Jane วันที่: 29 ธันวาคม 2551 เวลา:14:14:33 น.  

 
ขอเป็นกำลังใจนะคะ
และขอให้ทำทุกอย่างที่ตั้งใจไว้อย่างราบรื่น
มีความสำเร็จในเร็ววันค่ะ


โดย: ~นั่งเล่นริมระเบียง~ วันที่: 29 ธันวาคม 2551 เวลา:22:06:24 น.  

 
นู๋แนนจ๋า...

อย่าโกรธเราน๊า...เราไม่เคยลืมนู๋แนนเลยล่ะ เคยเข้ามา แต่นานมากแล้ว ตอนนั้นฝากเม้นท์ไม่ได้เลยจ๊ะ แล้วเรากลืมนึกถึงบริการหลังไมค์ด้วย

อย่าโกรธอย่างอนน๊า ที่นี้เราไม่หายไปไหนแล้วล่ะ

ปีใหม่นี้...ขอให้เป็นปีฟ้าใหม่ฟ้าใสสำหรับนู๋แนนนะจ๊ะ ขอให้นู๋แนนมีความสุขมากๆ ทุกๆ วัน มีสุขภาพร่างกายและจิตใจแข็งแรง ให้กิจการค้าเจริญรุ่งเรืองและขายดีได้กำไรเยอะๆ


หลังไมค์ด้วยค่ะ


โดย: tuktikmatt วันที่: 31 ธันวาคม 2551 เวลา:4:47:18 น.  

 



ปีใหม่นี้ ขอให้หนูแนนมีความสุข ไร้โรคภัยไข้เจ็บ เงินทองเต็มกระเป๋า

ป้ามดก็เคยเป็นแม่ค้ามาก่อน ลุยเต็มที่เหมือนหนูนี่ละ แต่ไม่ยอมจ่ายค่าเช่า คือเปิดท้ายขายเองเลย
ขอให้สู้ต่อไปนะคะ


โดย: ป้ามด วันที่: 6 มกราคม 2552 เวลา:10:27:03 น.  

 
เราดีใจและภูมิใจมากที่มีเพื่อนบล็อกสู้ชีวิตและไม่ย่อท้ออย่างนู๋แนน

เมื่อมองหันกลับไปดูช่วงชีวิตที่ต้องต่อสู้กับอุปสรรค จะรู้สึกภาคภูมิใจมากว่า เออ...แฮะ...เรานี่เก่งจริงๆ ฝ่าฝันความยากลำบากมาได้ และ อุปสรรคนี้จะเป็นภูมิคุ้มกันให้ชีวิตของเราแกร่งขึ้นได้ เราว่าคนสู้ชีวิตแบบนี้...น่าสรรเสริญและเอาเป็นแบบอย่างจริงๆ

เมื่อวานมีกระทู้สอบถามเกี่ยวกับงานนิ๊ตติ้ง เราไม่แน่ใจว่านู๋แนนรับงานพวกนี้หรือเปล่า ลองเข้าไปดูนะจ๊ะ

http://www.pantip.com/cafe/jatujak/topic/J7414858/J7414858.html


โดย: tuktikmatt วันที่: 14 มกราคม 2552 เวลา:5:16:48 น.  

 
สู้ๆนะคะ
เราตกงาน แต่คุณมีงานทำ เราแย่กว่าคุณอีกค่ะ แถมเม่นเราก็ตายต้นปีเลยด้วยค่ะ คุณยังดีกว่าเรานะคะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ


โดย: quilt วันที่: 14 มกราคม 2552 เวลา:22:13:05 น.  

 
มีเพื่อนในห้องสีลมท่านหนึ่ง เขาเข้ามาในบล๊อกนี้ แล้ว ขอให้ผมเข้ามาช่วยเหลือ...

ผมยังไม่ได้อ่านทั้งหมดครับ ดังนั้นยังไม่เข้าใจสิ่งที่คุณโดนสักเท่าไหร่ หากพอมีเวลา และคิดว่าผมพอจะช่วยคุณได้ กรุณาช่วย MSN มาให้ผม หรือ เมล์มาเล่าสรุปให้ผมฟังสักเล็กน้อย เผื่อว่า ผมจะพอสามารถช่วยเหลือ วางแผนอะไรให้ได้บ้างนะครับ

ผมจะพยายามอ่านให้มากที่สุดละกันครับ...

ใจเย็นๆครับ ทุกปัญหา ย่อมมีหนทางออกเสมอ เพียงแต่เราเห็น แสงของทางออกหรือเปล่าเท่านั้น...

วิบูลย์ จุง
Wiboon Joong (wbj)
wbjoong@hotmail.com


โดย: wbj วันที่: 15 มกราคม 2552 เวลา:14:43:59 น.  

 


โดย: เสรีไพร (เสรีไพร ) วันที่: 16 มกราคม 2552 เวลา:23:29:29 น.  

 
เป็นกำลังใจให้นะครับ


โดย: เสรีไพร วันที่: 16 มกราคม 2552 เวลา:23:34:39 น.  

 
เหนื่อยแต่อย่าท้อ
ท้อก็อย่าถอย
ถอยก็อย่าล้ม
ล้มก็ให้ลุกขึ้นยืนใหม่

ปี 51 จขบ.สมหวังที่ปรารถนาดั่งใจนึกทุกประการแน่ๆ

เปนกะลังจัยให้ จ๊ะ




โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 17 มกราคม 2552 เวลา:8:17:58 น.  

 
เสื้อผ้าที่ร้านคุณสวยๆทั้งนั้นเลย ยังมีขายอีกไหมคะ


โดย: quilt วันที่: 23 มกราคม 2552 เวลา:9:50:19 น.  

 
ใกล้เดือนแห่งความรักอีกแล้ว ปีนี้ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว

คงดีกว่าปีที่แล้ว น่ะ

เปนกะลังจัยให้ จ๊ะ


โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 27 มกราคม 2552 เวลา:9:26:49 น.  

 
ตามมาอ่านครับ




โดย: byonya วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:13:40:12 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ซ่อนทรายแก้ว
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]
















สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเรา...ก้อคือชีวิตเรา
สิ่งที่ มีค่าที่สุดในหัวใจเรา...ก้อคือหัวใจเรา
อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปยกให้ ใคร
อย่าเอาใจทั้งใจไปยกให้ใครคนเดียว
อย่ายกสิ่งที่มีค่าที่สุดของเรา ไปให้ใครดูแล
เพราะไม่มีใคร...ที่จะดูแลมันได้ดีไปกว่าตัวเราเอง
อย่าปิด กั้นความรู้สึกของหัวใจ
อย่าบอกว่าเราเกิดมาเพื่อจะรักคน ๆ เดียว
คนใจ แคบเท่านั้นที่เกิดมาเพื่อที่จะรักคนได้คนเดียว
เราสามารถที่จะรักใครได้มากมาย
ขอเพียงให้รู้จักหน้าที่ของความรัก
หน้าที่ที่จะปฏิบัติต่อคนที่เรารัก
รัก ต่างแบบ...ปฏิบัติในหน้าที่ต่างกัน
แล้วเมื่อวันใดวันหนึ่งคนบางคนไม่แยแสกับ ความรักที่เรามีให้
เราก็ยังคงเหลือใครต่อใครอีกมากมาย
และไม่เห็นจะต้องเจ็บเจียนตาย
ถ้าเรามั่นใจ...ว่าเราทำหน้าที่ให้กับรักนั้นสมบูรณ์และเต็มที่แล้ว
ถ้าอากาศร้อนอบอ้าว...ลองออกมายืนคุยกับแสงแดด
อากาศหนาวแทบขาดใจ...ลองออกมาหาไออุ่นลมหนาว
เราจะรู้ว่าร้อนหรือหนาวก็ต่อเมื่อเราได้ไป สัมผัสกับมัน
ก็เหมือนกับความรัก ....
ถ้าอยากรู้ว่ารสชาดเป็นอย่างไรก็ต้อง ไปสัมผัสกับมัน
แต่อย่าทรมานตัวเองโดยการออกไปยืนตากแดดนาน ๆ
หรือยืนต้านทานลมหนาว ถ้ารู้ว่าร้อนนักก็หลบหาที่ร่ม
ถ้ารู้ว่าหนาวก็ก่อเตาผิง
ความรักจะ ไม่ทำร้ายเรา ถ้าเราไม่ทำร้ายตัวเอง
...ถ้าคุณรู้จักรัก..
แสงแดดจะทำให้คุณอบอุ่น
ลมหนาวก็จะทำให้คุณหลับสบาย...















Color Codes ป้ามด



โหลดเพลง คลิปวีดีโอ นิยาย การ์ตูน


ธรรมะไทย



ผู้ชมทั้งหมด คน
Friends' blogs
[Add ซ่อนทรายแก้ว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.