Group Blog
 
<<
เมษายน 2552
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
26 เมษายน 2552
 
All Blogs
 
ชีวิตเปลี่ยนไปเมื่อใจใฝ่ธรรม...ทุกข์สุขก็เพราะกรรม

lozocat
lozocat


25/04/09 ไม่มีความทุกข์..ก้อจะไม่คิดศึกษาธรรมะอย่างจริงจัง...


...พอความทุกข์มันแทรกซึมลึกจนยากจะเยียวยา.เพราะเวลาของความทุกข์มันกินยาวนานถึง8ปี..เลยต้องหาวิธีดับทุกข์ให้ตัวเองมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขให้ได้ต่อไปในวันข้างหน้า...อยากมีชีวิตเหมือนเมื่อก่อน ที่โลกมีแต่สีขาว...มีแต่ความสนุกสนาน มีแต่เสียงหัวเราะ ..ความทุกข์เหรอ ไม่เคยรู้จักเลย ก่อนที่จะถึงวัยที่ตัวเองยอมรับแล้วว่า ถึงเวลาที่จะรู้สึกรักหรือชอบใครซักคนได้แล้ว...

แหม...กว่าจะยอมรับว่าถึงวัยที่ชอบเพศตรงข้ามได้อายุก้อปาเข้าไปเกือบเลข 3 ... มันช่างช้าซะจริงนะคะ...สำหรับการยอมรับว่า พร้อมจะรับกับความทุกข์ได้แล้วหรือยัง....

คือ...คิดมาตลอดเวลาตั้งแต่เด็กน่ะค่ะ...ว่าความรักถ้าไม่ใช่คู่แท้..ไม่ขอมีดีกว่า...จะรอคู่แท้เท่านั้น.เพราะไม่อยากทุกข์เมื่อต้องมีการจาก.....เพราะเชื่อมั่นว่าคู่แท้ คือคนที่รักเราสุดหัวใจ..จะไม่ทำให้เราทุกข์หรือเสียใจ...ฉันจะรอคนคนนั้นเพียงคนเดียว....

เพราะเชื่อดวงนี่แหละค่ะ....เลยปักใจว่าคนที่ฉันตัดสินใจว่า...ชอบคนนี้จริงๆเสียแล้ว...เพราะเค้าช่างตรงตามดวงที่บอกหมดทุกประการ...

แล้วในที่สุด...ปักใจรอมาจนถึงวันนี้ 8 ปี...สิ้นหวัง หมดหวัง ...จริงๆเสียแล้ว...เมื่อได้รู้ว่า...มันเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป แม้กระทั่งจะพูดคุยกัน...

ฉันต้องหาวิธีทำให้ตัวเองหลุดจากความทุกข์ทรมานแสนสาหัสที่สะสมมานานถึง 8 ปี..ให้ได้...

อาชีพ..ของฉันเปลี่ยนไป...ก้อเพราะเค้าคนนั้น....

วันนี้เปียโนแทบไม่อยากมอง...มองทีไรรู้สึกอยากร้องไห้ทุกที...ไม่ได้สนใจแล้วมาขอเรียนเปียโนที่บ้านทำไม....หลังจากเค้าคนนั้นหายไปจากชีวิต...ความเป็นครูสอนเปียโนของฉันก็หมดลงเช่นกัน....เลิกสอนทุกที่โดยสิ้นเชิง ฉันไม่สามารถเล่นเปียโนจากใจได้อีก...ไม่อยากให้ความทรงจำในภาพที่เคยสอนเค้ามันหวนเข้ามาในสมอง....ความสุขมันหายไปเร็วเหลือเกิน...

การค้า...ไม่ใช่ทางเลือกอีกทาง...แต่ทำการค้าเพื่อรอเค้าคนนั้น...ในระยะเวลา 6ปีกว่าของการเปิดร้าน..ทีแรกตั้งใจเปิดร้านเพื่อ...เผื่อเค้าคนนั้นจะมาเยี่ยมฉันที่ร้าน...บ้าง....ทุกวันเฝ้าแต่รอ...มอง...ทุกวินาที...ว่าวันหนึ่งจะได้เจอ.....

เวลาผ่านไปเร็วจัง....จนฉันเองเริ่มตระหนักแล้วว่า...พอเถอะ..เลิกรอได้แล้ว...ยิ่งทำการค้าร้านแรกในเวลา 5 ปี มีแต่การแข่งขัน...แรกๆ รับไม่ได้เสียเลยกับการสู้รบตบมือกับเสือสิง.และจระเข้ ..จะขึ้นบกก้อเจอเสือ สิงโต...จะลงน้ำก้อเจอจระเข้....ทำไมสภาพแวดล้อมของการค้าที่นี่ช่างโหดร้ายเสียจริง...ทำไมต้องกลั่นแกล้งกัน เอาเป็นเอาตาย ...เงินมันสำคัญมากนักหรือกับการมีชีวิตที่อยู่ร่วมกัน...ใครค้าขายดีกว่า..อีกร้านก้ออิจฉา กลั่นแกล้งกันสารพัด....แล้วยังไงคะ....ในที่สุด แต่ละคนก้อแพ้ภัยตัวเอง...

แต่สำหรับฉัน...จุดเริ่มต้นของการค้าคือ..การเฝ้ารอใครคนหนึ่งในสถานที่หนึ่งเท่านั้น...ไม่ได้สนใจเงินทองเลยซักนิด....แต่ใครจะไปรู้ถ้าเราทำด้วยความไม่เครียด ไม่กังวล กับเงินที่จะได้ มันทำให้การค้า ขายดิบขายดี....


ศัตรูทำให้เราพัฒนาขึ้น...ช่วงนั้น เราเริ่มรู้จักคำว่า "มารไม่มีบารมีไม่เกิด "

จากการแข่งขันสู้กันจนเอาให้ตายกันไปข้าง...ทำให้ร้านของฉันพัฒนามาจนถึงขั้นผู้ผลิตสินค้าเอง..ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ สินค้าที่ร้านเป็นงานhandmade สินค้าทำด้วยมือ ข้างร้านจะได้ก็อปปี้ยากซักหน่อย...

การค้าทำให้พวกเรารู้จักคำว่า "กรรม" อย่างเห็นได้ชัดเจนมาก..

ไม่ว่าสินค้าจะเหมือนกันทั้งสองร้าน...ทำไมมีร้านเดียวที่ลูกค้ารุมเข้ามาจนขายไม่ทัน คนขาย5 คนกับร้านเล็กๆร้านเดียว ลูกค้าทะลักออกนอกร้าน ขายเหมือนมีการขายแบบลดแลกแจกแถม..ทั้งๆที่ ร้านติดกันก้อมีสินค้าเหมือนกันหมด ราคาก้อตัดจนเท่ากัน...ทำไมอีกร้านกลับไม่มีลูกค้าซักคน....(นี่พูดถึงร้านแรกที่เพิ่งเปิดเมื่อุ 6 ปีกว่าที่ผ่านมานะคะ)...

การค้าทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า ... ค้าขายของแต่ละร้าน แต่ละคน ไม่จำเป็นต้องอิจฉากันเลยซักนิด ไม่ควรจะมองว่าทำไมร้านนั้นขายดีมาก ทำไมร้านเราขายไม่ได้เลย ทั้งๆที่สินค้าเหมือนกัน...." กรรม และเจตนา" ไงคะ...
ถ้าลูกค้าคนนี้จะเป็นลูกค้าของเรา เค้าก้อจะมาซื้อของเราเท่านั้น ..

การค้าทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า "กรรมใครกรรมมัน..."...กรรมที่เคยทำไว้ทั้งในอดีตชาติและชาติปัจจุบัน ส่งผลกับตัวเราเองทั้งสิ้น...ยิ่งใครคิดร้ายผลร้ายก้อจะเข้าหาตัวเอง....ฉันเห็นชัดมากกับการค้าในร้านแรก....

แต่จากการที่อยากหนี หนีจากการจองเวรของข้างร้าน...เลยขยับขยายร้าน เปิดร้านใหม่หลายสาขา....

เฮ้อ....ไม่รู้เหมือนกันว่า เรายังเลือกการดำเนินชีวิตยังไม่ถูก หรือเป็นเพราะกรรม...กรรมเก่าหรือกรรมใหม่ ไม่รู้นะคะ...ทำให้ชีวิตการค้าช่วงหลังจากที่เริ่มขยาย เริ่มเปิดร้านขายส่ง ทำให้เกิดความเครียดมากมายเหลือเกิน...ออกสู่โลกการค้ากว้างขึ้น...ทำให้ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตที่ลำบาก ทำให้เรียนรู้การปรับตัวให้เข้ากับสถานที่ตรงนั้น ทำให้เห็นถึงการแข่งขันอย่างเอาเป็นเอาตายมากกว่าเดิมเพื่อการอยู่รอดของตัวเอง.....

กว่าจะมาถึงวันนี้....ได้เรียนรู้ ได้สะสมประสบการณ์มากมาย...มีทั้งสุขและทุกข์กับการใช้ชีวิตที่ต้องดิ้นรน...เราไม่ได้เล่นขายของเหมือนวันแรกที่เปิดร้านเมื่อเกือบ7 ปีที่แล้ว....ฉันไม่ได้ทำการค้าเปิดร้านเพื่อตั้งหน้าตั้งตารอคนคนนั้นอีกต่อไปแล้ว...หลังจากที่แน่ใจแล้วว่า รอไปก้อรังแต่ทำให้เกิดความทุกข์...ร้านแรกที่ตั้งใจเปิดเพื่อรอเค้าก้อได้ทำการปิดลง...เพราะเจตนาที่อยู่ตรงนั้นเพื่อรอคนคนหนึ่งเท่านั้น....ไม่ได้จะมาแข่งขันการค้ากับใคร...ถือว่าฉันหนีจากปัญหาที่เกิดขึ้นมากมายจากสถานที่ตรงนั้น..ญาติที่เคยสนิทรักใคร่ ก้อต้องมาตัดขาดความสัมพันธ์ที่ดีลง เพราะการค้านี่แหละ...มันแย่เหลือเกิน..เสียดายความผูกพันที่ดี..ฉันต้องเสียญาติที่ฉันเคยเคารพรักไปการค้าทำให้คนเกิดความอิจฉาริษยา การแข่งขันเอาเป็นเอาตาย...เพื่อเงินเท่านั้นหรือค๊ะ....

ฉันปิดร้านแรกลง..เพราะตัดใจว่า จะเลิกรอเค้าคนนั้นอีกต่อไป...แต่ที่ตรงนี้เป็นจุดเริ่มต้นของอาชีพหลักของฉันไปเสียแล้ว....

การค้าในที่ใหม่..เป็นการค้าอีกระดับ...เป็นการค้าส่ง ... ต้องผลิตสินค้าเอง ..กว่าจะผ่านมาถึงวันนี้มีอุปสรรคและปัญหามากมาย...ท้อไม่รู้จะเท่าไหร่....นอนร้องไห้แทบทุกคืน....กำลังใจพยายามขอจากคนคนนั้น .... เคยได้มาตลอดเหมือนกัน...แต่ 2 ปีที่ผ่านมา....ไม่เหลือเลย กำลังใจที่ฉันต้องการ..กำลังใจนี้ทำให้ฉันผ่านพ้นวิกฤตร้ายๆไปได้ เพียงคำพูดไม่กี่ประโยค..ไม่ต้องเจอกันก้อได้ แค่เมลล์ให้กำลังใจกันซักนิดก้อยังดี.....

แต่...ไม่มีแล้ว...ไม่มีเลย 2 ปีที่ผ่านมา...ฉันมีชีวิตอยู่ได้ ด้วยกำลังใจของตัวเองจริงๆ.....


........กว่าจะรู้ว่า....ผลที่ทำให้ฉันทุกข์แสนสาหัสนั่นคือกรรม....นั่นเอง........


ทุกข์เรื่องความรักก้อมากพอแล้วกับการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน....แต่ต้องมาทุกข์กับเรื่องการค้า เพื่อความอยู่รอดในแต่ละวันอีก.....


lozocatlozocat





lozocat
lozocat


...วัดคือสถานที่ ...ที่ฉันเลือก และเข้าหาเพื่อแสวงหาการดับทุกข์....

ธรรมะ คือ...หลักธรรมที่ฉันกำลังศึกษาเพื่อหาทางพ้นทุกข์ และหาสาเหตุของทุกข์..เพื่อจะได้ดับทุกข์ที่ต้นเหตุ.....

การฝึกวิปัสสนากรรมฐาน...เป็นทางเลือกหนึ่งที่ฉันอยากฝึกฝน อยากทำจิตใจให้สบาย อยากปล่อยวาง ไม่ยึดติด .... ทำจิตของตัวเองให้อยู่กับปัจจุบันเวลานี้เท่านั้น...ไม่คิดถึงอดีตที่ผ่านไปและไม่นึกถึงอนาคตข้างหน้า...จิตอยู่กับปัจจุบันเท่านั้น....นี่เพิ่งจะเริ่มต้นและเริ่มศึกษา หลังจากไปใช้ชีวิตอยู่ที่วัด 2 ครั้ง... ไปแต่ละครั้งก้อแค่3 วัน.... เพียงแค่ไปเรียนรู้เพื่อกลับมาปฎิบัติเอง ....

ปลายปีที่แล้วฉันเริ่มให้เวลากับการฟังซีดีธรรมะมากขึ้น ฟังทั้งวันทั้งคืนที่อยู่บ้าน....ใส่บาตรทุกเช้าวันเสาร์ เริ่มสวดมนต์ทุกคืน เริ่มจากบทบูชาพระรัตนตรัยต่อด้วยบทพาหุง ต่อด้วยมหากาฯจบแล้วแผ่ส่วนกุศล...เรื่องการค้าดีขึ้นเรื่อยๆ...แต่ความรักนี่ซิ...ทำไมดับทุกข์เรื่องนี้ยากเหลือเกิน...แต่ฉันไม่ท้อถอยนะคะ...จะต้องพยายามดับทุกข์เรื่องความรักให้ได้....

ต่อไปนี้ ธรรมะจะเป็นเรื่องท้าทายของการหาทางกับทุกข์เรื่องความรักให้ได้.....

จากการศึกษาธรรมะมาหลายเดือน ทั้งฟัง ทั้งอ่าน .... ทำให้ฉันเองเชื่อแล้วว่า ... ทำไมฉันถึงมีความทุกข์มาได้นานถึงขนาดนี้ และทำไมเวลาการค้าของฉันกำลังจะแย่สุดๆขนาดท้อจนจะรับไม่ไหว แต่มักมีปาฎิหาริย์เกิดขึ้นเพื่อมาช่วยฉันไว้ทุกครั้ง....

"กรรม" ไงคะ...ทุกอย่างเกิดจากกรรม...อดีตชาติฉันอาจเคยทำร้ายจิตใจคนคนนั้นให้เค้าทุกข์จนให้อภัยกันไม่ได้...ชาตินี้ฉันเลยต้องรับกรรมที่เคยทำเค้าไว้....ถือว่า...เจ้ากรรมนายเวรคนนี้โหดร้ายกับฉันเสียเหลือเกิน.. แล้วซักวันผลจากการภาวนาแผ่เมตตาของฉัน จะส่งผลให้เค้าให้อภัย และปลดปล่อยฉันไป...ชาติหน้าจะได้ไม่ต้องทุกข์เหมือนชาตินี้นะคะ...

และกรรมจากอดีตชาติหรือชาตินี้ในอดีตอาจส่งผลให้การค้าของฉันมีปัญหาและอุปสรรคมากมาย...แต่กรรมดีที่เคยทำในชาตินี้อาจส่งผลให้มีสิ่งปาฎิหารย์มาช่วยทุกครั้ง...

มีหลายเรื่องที่ฉันเริ่มปฎิบัติอย่างจริงจังหลังจากเริ่มศึกษาธรรมะ...ทำให้ฉันเข้าใจชีวิตมากขึ้น โดยเฉพาะคู่ชีวิต.......คนเราจะเป็นคู่ตุลาหงันอยู่ด้วยกันด้วยความรักจนแก่ตายอย่างมีความสุขได้นั้น..จะต้องมี4สิ่งนี้ ศีล ศรัทธา จาคะ และปัญญา เสมอกันหรือเท่าเทียบกัน .ถ้าคนสองคนมีทั้ง4สิ่งนี้ไม่เท่านั้น...ยังไงก้อไม่ใช่คู่สร้างคู่สม

เอาเป็นว่า..ฉันอาจไม่สมหวังเรื่องความรักในชาตินี้...ฉันก้อขอทำให้ชีวิตของตัวเองไม่จมปรักอยู่กับความทุกข์ตลอดไป...การถือศีล5 เป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจจะยึดถือและปฎิบัติอย่างเคร่งครัด....จากการไปปฎิบัติธรรมที่พุทธวิหาร 3 วัน ได้เรียนรู้เรื่องศีล5 อย่างลึกซึ้ง...แต่ละข้อแยกแยะออกเป็นอีกหลายข้อ..ถ้าไม่ได้ศึกษาลึกซึ้ง...เราคงไม่รู้หรอกว่า ที่พูดว่าเราถือศีลห้านั้นมันไม่จริงเอาเสียเลย....ฉะนั้น ฉันจะพยายามปฎิบัติอย่างเคร่งครัดให้ได้ เพื่อความสุขของตัวเองต่อไป....

ฉันยังคงต้องศึกษาธรรมะให้มากขึ้น...เพื่อจะได้เกิดความสุขอย่างแท้จริง....

มีอีกหลายเรื่องที่ฉันอยากเล่า..สิ่งอะไรดีและไม่ดีเกิดขึ้นกับฉันบ้าง.....ฉันเอาธรรมะมาช่วยนำในการดำเนินชีวิต......แล้ววันหนึ่งฉันจะหลุดพ้นจากทุกข์จริงๆ...ซักที......ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น....

วัดเป็นสถานที่เวลาอยู่แล้วจิตใจสงบได้จริงๆ...เหมือนอยู่อีกโลก...ไม่มีใคร มีแต่ตัวเราคนเดียวเท่านั้น....พูดน้อย กินน้อย นอนน้อย ....ทำให้ฉันได้รู้ว่า...จะสงบและมีความสุขได้อย่างแท้จริงคือการ ไม่มีห่วง ไม่มีทุกข์ ไม่มีกิเลส ..... แล้วจะทำได้อย่างไรเนี่ย การไมห่วง ไม่มีทุกข์ ไม่มีกิเลส....ต้องพยายามๆๆ เท่านั้นที่จะช่วยให้เราพ้นทุกข์ ตายไปแล้วไม่ต้องเกิดอีกเลยยิ่งดี...







lozocatlozocat






lozocat
lozocat



...สงกรานต์ที่ผ่านมา..เอาน้ำล้างเท้าพ่อและแม่..เพื่อขอขมาและขออโหสิกรรม...

สำหรับพ่อกับแม่...ผู้ที่มีพระคุณอันใหญ่หลวงที่สุด...พ่อกับแม่คือพระอรหันต์ในบ้าน...

หลังจากที่ฟังธรรมะมาเยอะมากๆในระยะเวลาหลายเดือน...เรื่องที่ได้อ่านได้ฟังมากที่สุดคือ...กรรมที่ทำกับพ่อและแม่....

แค่คิดว่า"แม่นี่ขี้บ่นจริงๆ" แค่นี้ก้อบาปนักหนาแล้วนะคะ....

ถึงแม้ว่าพวกเรา(หมายถึงพี่น้องของฉัน..จะดูแลพ่อแม่อย่างดี หาข้าวหาปลาให้ท่านทานทุกวัน(ถ้าบางวันไม่ได้หาให้ก้อเพราะไม่ว่างจริงๆ..แต่น้อยครั้ง).พวกเราจะพลัดกันอยู่บ้านเพื่ออยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่และคอยช่วยเหลือหยิบโน้นหยิบนี่ให้..ไม่อยากให้ท่านเดินมากเพราะกระดูกไม่ค่อยดี....แต่หลายครั้ง เราก้อหลุดหงุดหงิดพ่อแม่บ้าง เพราะความขี้บ่น ... รู้ตัวทุกครั้งที่บางทีพูดจาไม่ดีให้แม่เสียใจบ้าง...ก้อแหม.....ความจริงฉันชอบดูหนังดูละครคนเดียว ฟังเทศน์ฟังธรรมคนเดียว..เพราะฉันจะมีสมาธิในการดูหรือฟัง...ถ้ามีใครมาพูดมาขัดเวลาที่กำลังตั้งใจทำออย่างใดอย่างหนึ่งก้อจะหงุดหงิด ...ถ้าเป็นซีดีธรรมะ ..เวลาใครมาพูดขัดจังหวะก้อจะstop ซีดีนั้นก่อนแล้วค่อยหันไปฟังคนที่จะพูดกับฉัน...แต่ถ้าเป็นละครทีวี..เราstopไม่ได้นินา...เวลาดูกับแม่ แม่ชอบพูดๆๆ ถามๆๆ จนดูไม่รู้เรื่องเลย...ไอ้เราก้อหงุดหงิด เลยพูดไม่ค่อยดีนักว่า "แม่ขา ..ขอให้โฆษณาก่อนได้มั๊ย..ดูไม่รู้เรื่องเลย มีแต่เสียงแม่".....เฮ้ออ...พูดออกไปก้อเห็นชัดมากว่าแม่เงียบไปเลย ... ฉันรู้สึกเสียใจนะคะที่พูดออกไป..แต่..ถ้าไม่พูดก้อจะหงุดหงิดตลอดเวลา...รู้สึกบาปจริงๆเลย....



จากที่ได้ฟังเรื่องนรกสวรรค์มามาก...ได้ยินว่า นรกขุมที่ลึกที่สุดคือกรรมที่ทำไม่ดีกับพ่อแม่...มันช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน...

วิธีที่จะขอขมาขออโหสิกรรมพ่อกับแม่ได้ทางเดียวคือ...ให้เอาน้ำมาวางที่เท้าพ่อกับแม่...แล้วก้มลงกราบเท้าท่านและกล่าวคำขอขมาในสิ่งที่ลูกทำไม่ดีกับพ่อแม่มาตั้งแต่เด็กไม่ว่าจะทางกายกรรม มโนกรรม และวจีกรรม..ขอให้ท่านอโหสิกรรมแก่ลูกด้วย...แล้วก้อเอาน้ำล้างเท้าท่านทั้งสองคน...และพ่อกับแม่ก้อจะพูดอโหสิกรรมให้ลูก...

เราทำตรงนี้เพื่อเราจะได้ไม่มีบาปติดตัวไปตลอดชีวิต...

เราสี่พี่น้องเอาน้ำล้างเท้าพ่อกับแม่และขอขมาท่านในวันสงกรานต์ที่ผ่านมาค่ะ....พ่อกับแม่ก้ออโหสิกรรมให้พวกเราเป็นที่เรียบร้อย จบด้วยพ่อกับแม่หอมแก้มทั้งสองข้างของพวกเราทุกคน....

เอาเป็นว่า...ไม่ว่าทุกวันนี้ฉันจะมีความทุกข์แสนสาหัสแค่ไหน...ฉันก้อไม่แสดงอาการทุกข์โศกให้พ่อแม่เห็น เพราะกลัวท่านจะทุกข์ใจไปตามฉัน...ฉันไม่เคยปล่อยให้พ่อกับแม่อยู่บ้านตามลำพัง และไม่เคยปล่อยให้พ่อกับแม่อดข้าว....แม้แต่อาหารว่างช่วงสายและบ่ายฉันก้อรู้เวลา...เมื่อถึงเวลาทานอาหารว่าง ฉันจะหยุดทำงานอื่นๆ..แล้วลงไปทำของว่างให้ท่านทาน...

นานแล้วที่ฉันรู้ตัวว่า..มีชีวิตอยู่เพื่อใคร...


ฉันมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เพื่ออยู่ดูแลพ่อกับแม่เท่านั้น...ไม่ว่าชีวิตจะทุกข์แค่ไหน...ก้อไม่เคยท้อ ... ทำเพื่อให้พ่อกับแม่เท่านั้น ...

ช่วงที่เสียใจเรื่องความรักมากถึงมากที่สุดเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา...เมื่อรู้ความจริงอะไรบางอย่าง...แทนที่ฉันจะหมดอาลัยตายอยากเหมือนหลายปีก่อนที่เคยเป็น...ฉันกลับเปลี่ยนไป...มีสติมากกว่าเดิมเยอะ...ฉันซึมไปสองสามวัน...จนตัดสินใจบอกแม่ว่าได้รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับคนคนนั้น...แม่แสดงอาการตกใจ...เพราะแม่รู้ว่า ความจริงอันนี้ ฉันอาจจะรับไม่ได้อาจจะถึงขั้นขาดสติ...แต่แม่ผิดคาดค่ะ....


ฉันขอแม่ไปอยู่ที่วัด3วัน..ขอไปนั่งกรรมฐาน ไปปฎิบัติธรรม .. อยากหาวิธีทำให้พ้นทุกข์เร็วๆ...ทั้งๆที่2ปีก่อนเคยไปอยู่วัดมาแล้ว แต่...ครั้งนั้นอยากไปแค่ความอยากรู้..ว่าการไปอยู่วัดเป็นอย่างไรบ้าง....มันผิดกับครั้งนี้...เพราะครั้งนี้ฉันตั้งใจไปปฎิบัติเพื่อหาทางพ้นทุกข์จริงๆ.....ฉันเพิงไปอยู่วัดเมื่อเดือนที่แล้ว...ความตั้งใจครั้งนี้...ฉันสามารถฝึกสติและสมาธิได้ดีกว่าครั้งก่อน...อาจจะเป็นเพราะตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว..ฉันเริ่มสวดมนต์อย่างจริงจัง ... เริ่มฟังและอ่านธรรมะทุกวัน ทุกวันจริงๆ...หลายเดือนที่ผ่านไปกับการเรียนรู้และศึกษาธรรมะ...อาจส่งผลให้ฉันในครั้งนี้ครั้งที่ฉันรู้ความจริงในเรื่องที่รับไม่ได้เอาเสียเลย...ฉันกลับมีสติไม่ตีโพยตีพาย...และนิ่งกับการจับลมหายใจของท้องที่พองยุบได้เกือบตลอดเวลา....แต่ก้อมีบางครั้งที่จิตมันคิดถึงเค้าขึ้นมา มันทุกข์จนหัวใจบีบแน่น....แต่ก้อรู้ตัวอย่างรวดเร็ว รีบดึงจิตกลับมาดูที่ยุบพองของท้องอีก...จิตฉันรับรู้เร็วมาก...

พอถึงวันที่จะกลับบ้าน..รู้สึกว่า...อยากอยู่ที่วัดนี้ตลอดไป..ไม่อยากกลับไปสู่โลกเดิมๆอีกแล้ว...โลกที่นี่มันสงบมาก...ให้เวลากับตัวเองทุกขณะ...จิตมันผ่องใสจริงๆ...จะให้นอนน้อย ตื่นเช้าซักแค่ไหนฉันก้อทำได้ เพราะฉันตั้งใจมาปฎิบัติจริงๆ....อาหารทานแค่สองมื้อ..ไม่ว่าตกเย็นท้องจะร้อง หิวก้อหิว..ฉันก้อทน...ทานน้ำปานะตลอดเวลาที่หิว....ฉันเตรียมไมโลกล่องไปทานเผื่อหิวตอนกลางคืน...แต่พอพระอาจารย์ท่านเทศน์เรื่องศีล5 ....เพิ่งจะรู้ว่า ไมโลก้อทานไม่ได้...ไมโล กาแฟ ชา พวกนี้ดื่มไปก้อผิดศีลข้อ5 ...ฉันอดใจไม่ดื่มไมโลที่เตรียมมา เพราะตั้งใจแล้วว่ามาอยู่นี่ต้องถือศีล8 .... ฉันต้องทำให้ได้....


ในที่สุดความภูมิใจก้อเกิดขึ้น...ฉันรู้แล้วว่า..ฉันสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่วัดได้แน่ๆ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน...ใจจริงอยากอยู่7วัน 15 วันไปเลย...แต่ติดที่...ตั้งแต่หลังปีใหม่นี้ ..งานเข้าเยอะมาก มากจนไม่สามารถไปไหนได้เลย..แต่ด้วยความตั้งใจไปอยู่วัดเมื่อเดือนที่แล้ว...ฉันเลยตัดทุกสิ่งออกจากสมองและใจ....งานก้อไม่นึกถึง... แต่กลับมาบ้านแล้ว....แทบไม่มีเวลาว่างเลย...ออเดอร์เยอะมากทุกเดือน....เราต้องทำเองด้วย จะพึ่งคนอื่นหมดไม่ได้....เราต้องจัดการ วางแผนให้ถูก ไม่งั้นสินค้าจะผลิตไม่เสร็จตามเวลาที่กำหนด... และแล้ว เราก้อผ่านมันไปได้ด้วยดีทุกครั้ง....

จนวันนี้...วันที่25/4/09 เมื่อเช้าก้อมีโทรศัพท์จากคาร์โก้แห่งหนึ่ง...ว่า....มีออเดอร์จากประเทศซาอุดิฯนะ....ไอ้เรานี่ก้อพูดไม่ออก ดีใจก้อดีใจ...แต่ถ้าเร่ง เราก้อรับไม่ได้ เพราะออเดอร์ของเดือนนี้มันเยอะมาก ยังทำไม่เสร็จเลย....ต้องต่อคิว...พันกว่าตัวในเวลา1เดือน ปักทั้งตัวเนี่ย....มันเยอะมากนะคะ......แต่เราทำได้....ทำมาแล้ว.....

นี่คือผลของการทำความดี...สวดมนต์ทุกคืน(แต่ช่วงนี้สวดบ้างไม่สวดบ้างซิคะ เพราะกว่าจะวางมืออกจากงานได้ก้อปาไปตี3 ตี4 ...สวดมนต์ไม่ไหวแล้ว....ถือว่าช่วงเวลามือทำงาน หูก้อฟังธรรมะจากอินเตอร์เน็ตมาทั้งวันแล้ว.....เราก้อคงได้อานิสงฆ์จากการฟังแล้วล่ะค่ะ....เว้นจากการสวดมนต์บ้าง...ทั้งๆที่อยากจะสวดนะคะ...แต่ง่วงจนสวดไม่ไหวเพราะบทที่สวดหลายบทและยาวมาก.....แต่ยังไงซะ....หลังจากจัดการกับออเดอร์ชุดใหญ่ชุดนี้ได้แล้ว....ฉันจะกลับมาสวดมนต์ทุกคืนเหมือนเดิมแน่นอนค่ะ....ช่วงนี้อาจจะเว้นวันบ้าง.....คงไม่ถือว่าพร่องมากนะคะ....

ต่อไปฉันขอภาวนา..ให้ชีวิตของฉันดีขึ้นเรื่อยๆ....การทีได้ออเดอร์มากมายมาหลายเดือน ไม่ได้ทำให้ฉันดีใจจนหลงลำพองนะคะ....ได้ออเดอร์ใครๆก้อดีใจ...แต่สำหรับฉันกับพี่เน...เราเอาเงินกำไรที่ได้แบ่งออกมาหลายส่วนมาก ส่วนหนึ่งใช้หนี้พี่ชายที่ยืมมาลงทุน...ส่วนหนึ่งให้แม่ไว้ซ่อมบ้าน ส่วนหนึ่งคืนหนี้พี่เน....และส่วนหนึ่งเก็บไว้เป็นค่าเช่าร้านสำหรับเดือนต่อๆไป..เผื่อไว้สำหรับเวลาที่การค้าไม่ดีแบบนี้....เราต้องเอาเงินเก็บไว้เผื่อเวลานั้นด้วย...สรุป...ฉันยังไม่มีเงินเดือนเหมือนเดิมเพียงแต่ตอนนี้อยากได้อะไรอยากทานอะไรก้อพอมีเงินซื้อแล้ว...ไม่เหมือนปีที่แล้ว...อยากได้อะไรก้อได้แต่มอง...ไม่มีเงินซื้อจริงๆ...อยากทานอาหารอร่อยๆราคาแพงๆ ก้องดหมด....โทรศัพท์พังแล้วพังอีก..ไม่มีปัญญาซื้อใหม่..รถเมล์ก้อยังขึ้นรถเมล์ฟรีเพื่อประชาชนเลยค่ะ....(รถส่วนตัวแทบไม่ได้ใช้..เพราะไม่มีค่าน้ำมัน).จนวันนี้ได้แล้วค่ะ..มีเงินซื้อโทรศัพท์ใหม่แล้ว.
..เฮ้อ....เรื่องงานดีขึ้น ก้อถือว่า ชีวิตไม่แย่เสมอไปนะคะ...เรื่องความรัก...คงต้องหาทางพ้นทุกข์ให้ได้เร็วที่สุด....เพื่อความสุขของฉันเองในอนาคตที่สดใสกำลังรออยู่ข้างหน้า.....



lozocatlozocat








Create Date : 26 เมษายน 2552
Last Update : 7 สิงหาคม 2552 13:27:36 น. 36 comments
Counter : 1170 Pageviews.

 
ยินดีด้วยนะค่ะ..ถ้าเรื่องงานดีขึ้น ก็แสดงว่าทุกอย่างที่ดี ๆ จะตามเข้ามาค่ะ..เอาใจช่วยนะค่ะ รักตัวเองให้มาก ๆ ด้วยน๊า


โดย: พี่อันดา (ทบทวน ) วันที่: 26 เมษายน 2552 เวลา:6:24:18 น.  

 
สวัสดีค่ะ ผ่านเข้ามาเพื่อหากำลังใจ เพราะช่วงนี้จิตใจก็เป็นทุกข์เรื่องงานเหมือนกันค่ะ จริงอย่างที่บอก พอสวดมนต์จิตใจเราก็สงบลง และทุกข์น้อยลง
มาอ่านบทความนี้ แล้วสบายใจขึ้นค่ะ ขอบคุณมาก แล้วจะขอมาอ่านเรื่อย ๆ นะคะ


โดย: raya_sailomchoy วันที่: 26 เมษายน 2552 เวลา:7:04:05 น.  

 
การรอคอยคนที่ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ หรืออาจไม่มาเลยก็ได้
มันเจ็บปวดจริง ๆ ค่ะ เลิกรอเถอะ เพราะชีวิตเรายังมีค่า
กับคนรอบข้าง พ่อ แม่ พี่ น้อง เรา
ทำใจให้สบาย ๆ นะคะ ทุอกย่างที่เกิดกับเรา
มันคือทั้งพรหมลิขิตและกรรมลิขิตอ่ะค่ะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ สู้


โดย: มินทิวา วันที่: 26 เมษายน 2552 เวลา:7:19:01 น.  

 
เหมือนอ่านนิยายเรื่องหนึ่งเลยนะคะ

คุณเป็นคนอดทนกับการรอคอยมากๆ เลยนะคะ น่าชื่นชมจังค่ะ และกะอิจฉาคนที่คุณรอ คนนั้นมาก เค้าเป็นคนโชคดีที่มีคนรอเค้าอยู่ แต่เค้าโชคร้ายที่ไม่รู้ว่ามีคนที่มีความอดทนต่อการรอในการกลับมาของเค้า

และถุงขออนุโมทนากับการปฏิบัติธรรมของคุณด้วยค่ะ
ถุงเองช่วงที่อยู่ในวิกฤติของชีวิตกะเข้าวัดเช่นกัน อยู่วัดปฏิบัติธรรมครั้งละ สามวัน สองคืน ถือศีลแปดด้วย
ช่วงนั้นไปวัดบ่อยมาก จนเพื่อนๆ จะเรียกว่า แม่ชีอยู่แล้ว

หลังๆ มาพ่อป่วยบ่อย ถุงกะมะค่อยมีโอกาสได้ไปวัดสักเท่าไหร่ เพราะต้องอยู่กับแม่เพื่อดูแลพ่อช่วงนั้นพ่อป่วยหนักจนคิดว่าพ่อคงอยู่อีกไม่นาน แม่กะเครียดมาก ช่วงนั้นถุงนอนหน้าเตียงพ่อ ทุกคืน ก่อนนอนกะสวดมนต์อธิษฐานขอบุญที่ลูกได้ทำมาตลอดนั้นขอยกให้กับผู้เป็นบิดามารดาทั้งหมด และพ่อกะอยู่มาจนถึงทุกวันนี้


โดย: ถุงก๊อปแก๊ป วันที่: 26 เมษายน 2552 เวลา:9:49:48 น.  

 
ดีใจด้วยค่ะที่ทุกอย่างดีขึ้น
ขอให้ผลบุญรักษาค่ะ

อยากไปปฏิบัติธรรมบ้างจัง


โดย: เอ๊กกี่ วันที่: 26 เมษายน 2552 เวลา:10:10:00 น.  

 
พอได้อ่าน ก็ทำให้รู้ว่ามีคนเหมือนเราด้วย เราก็รอ แต่ 5 ปี แล้วทำอะไรก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ จนทีสุดก็คงต้อง คิดว่าเป็นเวรกรรม ก็ไปบวชชีพราห์มเพื่ออโหสิกรรมให้กับเจ้ากรรม นายเวร เท่าที่อ่านblog ของคุณ รู้สึกยิ้มนะ ที่ว่า ชะตาชีวิตคุณ ช่างคล้ายกับดิฉันจริงๆ แล้วก็คิดว่า เออ บนโลกใบนี้ไม่ใช่มีเราคนเดียวที่เจ็บ แต่เราก็มีเพื่อนๆ ที่เจ็บ แต่เราจะทำอย่างไรให้เจ็บน้อยที่สุด ท้ายที่สุด ธรรมะ นี่แหละ ยาวิเศษ ขอให้สู้ๆ ต่อไปนะคะ คิดเสียว่า จะสุข จะทุกข์ก็ใจเราเอง ทุกข์ได้แต่อย่านานนะคะ


โดย: momoiloveu วันที่: 26 เมษายน 2552 เวลา:10:15:48 น.  

 
ดีใจด้วยนะคะที่ผ่านเรื่องราวต่าง ๆมากมาย มาได้เป็นอย่างดี อยากไปปฏิบัติธรรมบ้างอ่ะ แต่ไม่มีเวลาเลย ต้องดูแลลูกและทำงานด้วย ก้อาศัยที่จะสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืนและภาวนาบางในบางครั้งที่ว่าง


โดย: เด็กกรุงเก่า IP: 125.24.183.12 วันที่: 26 เมษายน 2552 เวลา:12:47:30 น.  

 
ขอชื่นชมในความอดทนและมุ่งมั่นมากนะครับ อ่านแล้วช่วยให้มีกำลังใจขึ้นเยอะ ขอให้ผลบุญรักษา และเอาใจช่วยด้วยคนคับ


โดย: prompy IP: 119.46.57.25 วันที่: 27 เมษายน 2552 เวลา:11:41:27 น.  

 
ดีจัยเป็นที่สูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ที่ชีวิตพี่แนนดีขึ้นซะที
ผ่านชีวิตแย่ๆมาเยอะ
ถือซะว่าเป็นบทเรียน
ให้เราเข้มแข็ง
ทุกวันนนี้มีเรื่องเข้ามา
มันก้อเรยยยเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
ยังไง ยิ๋งจาเอา
กาแฟดอยตุงมาเป็นกำลังใจให้นะคร๊า


โดย: ยุ๋งยิ๋ง IP: 125.24.94.115 วันที่: 28 เมษายน 2552 เวลา:20:14:17 น.  

 
พี่แนนจ๋า....

สำหรับรัตน์.... รัตน์คิดว่า... (ต้องบอกก่อนนะคะว่าไม่ใช่เป็นเพราะรัตน์มีพี่ดัมอยู่เคียงข้าง หรือได้มีคู่ที่แสนดีแบบนี้ รัตน์ถึงพูดได้)

.... การที่เรารอคอยใครสักคน... คนที่เป็นคู่แท้นั้น... ถ้าเราเจอ และมันใช่ มันก็โชคดี หากการรอคอยนั้นมันไม่ทำร้ายตัวเราเอง.....

แต่หากการรอคอยนั้น มันแสนว่างเปล่า... คน ๆ นั้นเค้าไม่ได้รู้ซึ้งถึงการรอคอย และความรู้สึกที่แท้จริงของเราเลย.... มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะค่ะ....ถ้ามันยิ่งทำร้ายจิตใจเราเอง (โดยที่เค้าไม่ได้มารับรู้เลย)

.... ตั้งแต่ก่อนที่รัตน์จะเจอพี่ดัม รัตน์ไม่เคยรอคอย ไม่เคยคาดหวังเลยค่ะ....

เพราะรัตน์เชื่อว่า.... คนเราหากเค้าสร้างให้เป็นคู่กันจริง ๆ... ยังไงซะ เราก็ต้องมาเจอกัน และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ดูแลกันอยู่ดี...

เราควรเปิดใจ.... ยอมรับความจริงของชีวิต และใช้เวลาทุกนาทีให้มีค่า ทำให้ตัวเองมีความสุข.... ลองเปิดใจรับสิ่งใหม่ ๆ คนใหม่ ๆ ความรู้สึกใหม่ ๆ เข้ามา

.... ใครจะไปรู้ว่า.... คนที่เราเคยมองข้าม คนที่เราคิดว่ามันไม่ใช่... เค้าอาจจะเป็นคนที่ให้ความสุขเราได้อย่างแท้จริงก็ได้นี่คะ....
........................

ก่อนที่รัตน์จะเจอกับพี่ดัม... รัตน์ก็มีแฟนอยู่แล้ว และคิดว่าใช่... คนนี้แหล่ะ (และลักษณะตรงตามดวงที่ดูมาเลย) เค้าเป็นคนดีเพียบพร้อมทุกอย่างทั้งหน้าตา ฐานะ การศึกษา หน้าที่การงาน ฯลฯ... เราคบกันมา 5 ปี... ด้วยความคาดหวังสูงสุดในชีวิต

แต่เมื่อลองใช้หัวใจ ความรู้สึก และเหตุผลต่าง ๆ พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว จึงรู้ว่ามันเป็น 5 ปี ที่รู้สึกว่า... มันไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง... ... นี่ไม่ใช่ความรัก และความสุขที่เราต้องการอย่างแท้จริง..... มันเหมือนเป็นแค่กฎเกณฑ์บางอย่างที่ใจเราตั้งกติกาขึ้นมาเองเท่านั้นเอง.... เหมือนเราต้องเล่นไปตามเกม.... เล่นไปตามบทที่เราเขียนขึ้น... และเมื่อบางครั้งมันไม่ดำเนินไปตามบทที่เราวาง... มันเลยกลับกลายเป็นปัญหาซ้ำซาก (ทั้งที่มันไม่น่าเป็นปัญหา)

.... และจากนั้นรัตน์ก็ลองเปิดใจ.... ทำความรู้จักับพี่ดัม โดยไม่คาดหวัง และไม่วางกฎเกณฑ์อะไรเลย.... ปล่อยมันไปตามธรรมชาติ ที่เป็นตัวของตัวเองทั้งคู่...

.... กับชีวิตที่ขาด ๆ เกิน ๆ ไม่เพียบพร้อมทั้งคู่ มันกลับกลายเป็นควมลงตัว ที่พอดิบพอดี โดยไม่ต้องแต่งเติมอะไรเลย....

และทำให้เราสองคนมีวันนี้...วันที่เราได้รับความสุขอย่างแท้จริง โดยไม่คาดหวัง... แต่มันก็สุขล้น...

............................

ที่รัตน์บอกมายืดยาว รัตน์ไม่บังอาจจะไปเสนอแนะ หรือสอนอะไรพี่แนนนะคะ... เพียงแต่อยากให้พี่แนนลองเปิดใจอีกหน่อย... เหมือนที่รัตน์เคยบอกพี่เสมอ ๆ...

และไม่อยากให้พี่คาดหวัง... และหมดเวลาไปกับการรอคอยที่เค้าไม่เห็นคุณค่าเลย...

คนเก่งทุกอย่าง อย่างพี่แนน... รัตน์เชื่อว่า มีคนที่ดีพร้อมและรักพี่แนนจริง ๆ รออยู่อีกมาก... เพียงแค่พี่แนนลองเปิดใจ... อย่าปิดกั้นหัวใจตัวเอง เพียงเพราะผู้ชายที่เราคิดว่าเค้าคือคู่แท้ไปเพียงฝ่ายเดียวเลยค่ะ

รัตน์อยากให้พี่แนน พี่สาวคนดีของรัตน์มีความสุข สดใสน่ะค่ะ... ไม่อยากให้พี่เครียด... อยากให้มีคนมาช่วยเติมแรงกายและแรงใจให้พี่แนน... และเอาพลังนั้นมาทำร้าน ทำเสื้อผ้าให้เยอะ ๆ ตามออเดอร์ แบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยน่ะค่ะ....
.......................................................

ดีแล้วล่ะค่ะ ที่พี่แนนเอาธรรมมะมาดับทุกข์ในใจ และขอให้พี่แนนมีความสุข หมดทุกข์ซะทีนะคะ...

พี่สาวรัตน์จะได้ยิ้มแย้ม สดชื่น ให้สมกะหน้าตาน่ารัก ๆ ของพี่แนนนะคะ....

รัตน์จะเอาใจช่วยนะคะ


................................................

อ่านเรื่องที่พี่แนนกะพี่ ๆ น้อง ๆ ปฎิบัตกะพ่อแม่แล้ว รู้สีกดีจังเลยค่ะ ซาบซึ้งจัง...


ที่้บ้านรัตน์ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ หรืออาจจะมีบ้าง แต่ไม่เคยทำกับพ่อแม่แบบนี้กันหรอกค่ะ...

ทั้ง ๆ ที่ตัวรัตน์เองก็ตั้งใจทำมาหลายครั้งนะคะ แต่ถึงเวลาก็ไมไ่ด้ทำ หรือทำไม่ได้สักที...

คือบ้านรัตน์ไม่ได้อบอุ่น หรือผูกพันกันในครอบครัวเลยน่ะค่ะ มันเลยทำยากมาก ๆ

ขนาดตอนแต่งงานก็ตั้งใจไว้ดิบดี ว่าจะกราบขอบคุณและขอขมาเตี่ย กะแม่ ในทุก ๆ อย่างที่ผ่านมา หากรัตน์ทำอะไรให้เตี่ย-แม่ไม่พอใจ

อุตส่าห์เตรียมมาลัยไว้แล้วนะคะ.... แต่มันก็เรื่องราวอื่นมาผจญ ให้หมดความตั้งใจน่ะค่ะ

ขนาดโอกาสดี ๆ แบบนั้นยังไม่ได้ทำ นี่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ รัตน์จะมีโอกาสได้กราบแท้าเตี่ย-แม่สักครั้งในชีวิต
....................................

ขอให้พี่แนนมีความสุขมาก ๆ นะคะ รักษาสุขภาพกายและใจด้วยค่ะ

ด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง


ป.ล. วันนี้รัตน์ตั้งใจมามาก ๆ เลยค่ะ เปิดเน็ตปุ๊บ ก็ตรงมาหาพี่แนนก่อนเลยค่ะ


โดย: largeface วันที่: 2 พฤษภาคม 2552 เวลา:16:43:23 น.  

 
แนน
บางทีเจอคู่แท้แล้วมันก็ไม่ได้มีแต่ความสุขตลอดไปหรอกนะ และถึงแม้จะยังไม่เจอคู่แท้ชีวิตมันก็ไม่ได้มีแต่ความทุกข์ตลอดไปหรอกนะ ชีวิตมันก็มีทั้งสุขทั้งทุกข์ปนๆกันไปตลอดชีวิตนั่นล่ะ ไม่มีอะไรยั่งยืนหรอกทั้งความสุขและก้อความทุกข์ สุดท้ายมันก็จะผ่านไป โชคดีที่แนนได้รู้จักกับธรรมมะ แนนจะได้มีปัญญาเป็นภูมิคุ้มกันในชีวิต ทุกอย่างขึ้นกับมุมมองของเรา ของทุกอย่างในโลกนี้มีหลายด้าน เราเลือกมองด้านที่ทำให้ชีวิตและจิตใจของเราสงบ นั่นจึงจะเป็นความสุขที่แท้จริง


โดย: พี่ทราย IP: 58.10.146.220 วันที่: 4 พฤษภาคม 2552 เวลา:11:13:46 น.  

 


โดย: veerar วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:14:18 น.  

 


::::::: H A P P Y :: B I R T H D A Y :::::::


ขอให้มีความสุขมากๆและมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ




โดย: หนีแม่มาอาร์ซีเอ วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:22:32 น.  

 


โดย: sosopa วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:43:13 น.  

 
สุขสันต์วันเกิดนะค่ะ

คิดส่ิงใดขอให้สมหวังนะค่ะ


โดย: Candydolls วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:3:32:31 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: แม่ปุ้มปุ้ย วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:14:00 น.  

 






โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:47:23 น.  

 
สุขสันต์วันเกิดค่ะ
ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ ^^


โดย: Charlotte Russe วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:8:35:41 น.  

 

สุขสันต์วันเกิดจ๊ะ
มีความสุขมากกว่าปีที่แล้ว 10 เท่าจ๊ะ


โดย: อุ้มสี วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:8:38:47 น.  

 
[ คอมเม้นดีดี โดนๆ กดเลยจ๊ะ ]



สุขสันต์วันเกิดค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆ มีสุขภาพแข็งแรงทั้งกายและใจ ทำสิ่งใดก็ขอให้ประสบความสำเร็จทุกประการค่ะ





โดย: แม่น้องแปงแปง วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:10:23:26 น.  

 


โดย: เม้าท์ค้าง...อีกแล้ว วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:12:28:19 น.  

 
click to comment


โดย: no filling วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:14:17:55 น.  

 

สุขสันต์วันเกิด จ้า

พรใดทีเป็นของชาวโลก

สุขใดที่ช่วงโชติของชาวสวรรค์

รักใดที่อมตะและนิรันดร์

ขอรักนั้นและพรนั้น จงเป็นของ...จขบ...จ้า



โดย: หน่อยอิง วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:14:50:38 น.  

 




Happy Birthday.
May all your wishes come true!.
สุขสันต์วันเกิดนะคะ
ขอให้สุขภาพแข็งแรง
ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ
และภยันตรายทั้งปวง
สมใจในทุกสิ่งที่ปรารถนา
ประสบแต่ความสุข ความเจริญรุ่งเรือง
มั่งมีศรีสุขตลอดไปนะคะ


โดย: ป้าตุ้ย (amornsri ) วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:17:32:58 น.  

 
สวัสดีครับ
สุขสันต์วันเกิดนะครับ ขอให้มีความสุขมากๆ น๊า
อย่าเจ็บ อย่าจน คิดหวังสิ่งใด ขอให้สมความปรารถนานะครับ......

ยิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน....ดีจั๊ดนักครับ


โดย: เพลงดาบกระบี่เดียวดาย วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:18:52:32 น.  

 
ไม่ได้แวะมาบล็อคคุณแนนเสียนานเลย เข้ามาอีกทีถึงกับตกใจ ก็ขออวยพรให้คุณแนนมีความสุขกับชีวิตมากๆๆ สุขภาพแข็งแรงนะครับ



โดย: joblovenuk วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:20:28:05 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

สุขสันต์วันเกิดนะครับ


โดย: เพกร วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:20:40:49 น.  

 


ป้าเชิญนางฟ้า..มาอวยพรวันเกิดค่ะ
ขอให้พบแต่สิ่งดีๆ คนที่ดีมีจิตใจดี
และเหตุการณ์ดีๆรวมทั้ง...
ความรักที่ดีที่สุดในชีวิตนะคะ
หวังว่าคงจะไม่ช้าไปนะคะ
*********
*******
*****
***
*




โดย: ป้าหู้เองจ่ะ (fifty-four ) วันที่: 7 กรกฎาคม 2552 เวลา:21:25:25 น.  

 


โดย: อินทนินสีม่วง วันที่: 8 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:00:03 น.  

 


สวัสดีครับ ขอบคุณที่แวะเข้ามา ผมหวังว่าเราคงได้พบกันอีกนะครับ


โดย: veerar วันที่: 12 กรกฎาคม 2552 เวลา:0:44:45 น.  

 
ขอเป็นกำลังใจให้สู้ต่อนะคะ

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: แม่ปุ้มปุ้ย วันที่: 12 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:22:30 น.  

 
สวัสดีครับ
ขอบคุณมากนะครับที่แวะเข้าไปเที่ยวชม
จะคอยติดตามชมผลงานนะครับ
ยิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน.....ดีจั๊ดนักครับ


โดย: เพลงดาบกระบี่เดียวดาย วันที่: 14 กรกฎาคม 2552 เวลา:20:06:00 น.  

 



นานๆมาเยี่ยมที...เอาให้คุ้ม...ดีมั้ยจ๊ะ...อิ...อิ...!!!



โดย: ป้าหู้เองจ่ะ (fifty-four ) วันที่: 15 กรกฎาคม 2552 เวลา:22:43:05 น.  

 
มาส่งมอบกำลังใจดี ๆ ให้คะ
ยินดีที่ได้รู้จักคะ


โดย: ลีลาวดีช่อแก้ว วันที่: 26 กรกฎาคม 2552 เวลา:21:10:55 น.  

 
มาส่งมอบกำลังใจดี ๆ ให้คะ
ยินดีที่ได้รู้จักคะ


โดย: ลีลาวดีช่อแก้ว วันที่: 26 กรกฎาคม 2552 เวลา:21:11:10 น.  

 

สวัสดี วันศุกร์ ครับ
สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่


สวัสดีครับ....
แวะเข้ามาทักทายน่ะครับ....สบายดีไหม....


โดย: เพลงดาบกระบี่เดียวดาย วันที่: 31 กรกฎาคม 2552 เวลา:17:00:43 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ซ่อนทรายแก้ว
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]
















สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเรา...ก้อคือชีวิตเรา
สิ่งที่ มีค่าที่สุดในหัวใจเรา...ก้อคือหัวใจเรา
อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปยกให้ ใคร
อย่าเอาใจทั้งใจไปยกให้ใครคนเดียว
อย่ายกสิ่งที่มีค่าที่สุดของเรา ไปให้ใครดูแล
เพราะไม่มีใคร...ที่จะดูแลมันได้ดีไปกว่าตัวเราเอง
อย่าปิด กั้นความรู้สึกของหัวใจ
อย่าบอกว่าเราเกิดมาเพื่อจะรักคน ๆ เดียว
คนใจ แคบเท่านั้นที่เกิดมาเพื่อที่จะรักคนได้คนเดียว
เราสามารถที่จะรักใครได้มากมาย
ขอเพียงให้รู้จักหน้าที่ของความรัก
หน้าที่ที่จะปฏิบัติต่อคนที่เรารัก
รัก ต่างแบบ...ปฏิบัติในหน้าที่ต่างกัน
แล้วเมื่อวันใดวันหนึ่งคนบางคนไม่แยแสกับ ความรักที่เรามีให้
เราก็ยังคงเหลือใครต่อใครอีกมากมาย
และไม่เห็นจะต้องเจ็บเจียนตาย
ถ้าเรามั่นใจ...ว่าเราทำหน้าที่ให้กับรักนั้นสมบูรณ์และเต็มที่แล้ว
ถ้าอากาศร้อนอบอ้าว...ลองออกมายืนคุยกับแสงแดด
อากาศหนาวแทบขาดใจ...ลองออกมาหาไออุ่นลมหนาว
เราจะรู้ว่าร้อนหรือหนาวก็ต่อเมื่อเราได้ไป สัมผัสกับมัน
ก็เหมือนกับความรัก ....
ถ้าอยากรู้ว่ารสชาดเป็นอย่างไรก็ต้อง ไปสัมผัสกับมัน
แต่อย่าทรมานตัวเองโดยการออกไปยืนตากแดดนาน ๆ
หรือยืนต้านทานลมหนาว ถ้ารู้ว่าร้อนนักก็หลบหาที่ร่ม
ถ้ารู้ว่าหนาวก็ก่อเตาผิง
ความรักจะ ไม่ทำร้ายเรา ถ้าเราไม่ทำร้ายตัวเอง
...ถ้าคุณรู้จักรัก..
แสงแดดจะทำให้คุณอบอุ่น
ลมหนาวก็จะทำให้คุณหลับสบาย...















Color Codes ป้ามด



โหลดเพลง คลิปวีดีโอ นิยาย การ์ตูน


ธรรมะไทย



ผู้ชมทั้งหมด คน
Friends' blogs
[Add ซ่อนทรายแก้ว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.