Group Blog
 
 
มกราคม 2550
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
18 มกราคม 2550
 
All Blogs
 
ไดอารี่...วันที่: 21 มกราคม 2550

สำหรับน้องชาย แนนหายโกรธแล้วค่ะ แนนถือว่าเราเป็นเสมือนแม่เค้า ....

แม่ที่มีแต่คำว่าให้ไม่หวังผล .... ลูกโตขึ้น มันเป็นสัจธรรมของมนุษย์เราจริงๆ .... ถึงวัยที่จะมีคนรัก มีครอบครัว เราควรปล่อยเค้าไป .... ถือว่ารถที่แนนผ่อนให้ ก็ทำให้น้องที่แนนรักมากที่สุด..เลี้ยงมากับมือตั้งแต่เค้าเกิด...ยังไงก็รักไม่เปลี่ยนแปลง ....

ก่อนหน้านี้เสียใจ น้อยใจ ....แต่ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองปลงได้แล้วจริงๆค่ะ...

เวลานี้...ถึงการค้าจะดีขึ้น ชนิดว่า มหัศจรรย์ก็ว่าได้.....การค้าดีขึ้นอย่างคาดไม่ถึงตั้งแต่ปีใหม่ที่ผ่านมาจนวันนี้.....

ถึงจะเหนื่อยกาย แต่ก็ รู้สึกอยากทำงานต่อไป .... ช่วงนี้งานเยอะมากค่ะ ไม่ค่อยมีเวลาว่าง ...ทำงาน7วันเต็มๆ..

จริงๆแล้วชีวิตต่อจากนี้ไปน่าจะดำเนินไปอย่างมีความสุขนะคะ....

แต่ทำไมแนนรู้สึกเหนื่อย....เหนื่อยกายไม่เป็นไรคะ แต่เหนื่อยใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ละวัน

จนเดี๋ยวนี้สีหน้าแนนเปลี่ยนไปมาก....ยิ้มน้อยมาก...ช่วงนี้ไม่อยากพูดไม่อยากคุยเลยค่ะ เคยเป็นคนพูดเก่งพูดมาก กลับเป็นคนที่อยู่นิ่งๆเฉยๆ ไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว...

รู้แต่ว่าตอนนี้มีชีวิตอยู่ไปวันๆ...ขายได้ดี ก็ดีใจ ...ขายไม่ดีก็รู้สึกเฉยๆ........

เพราะรู้สึกว่า ... ชีวิตไม่ได้อยู่ได้ยาวนานนัก ....ไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลง ........

ทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อกับแม่สบายใจและมีชีวิตอยู่นานๆ..

อนาคตแนนอาจจะไปอยู่วัดก็ได้ เพราะคิดเพียงแต่ว่า ขอแค่มีข้าวทานทุกมื้อ ไม่อดอยาก ...แค่นั้น ไม่คิดอยากได้วัตถุสิ่งของอะไรอีกแล้ว ....

จริงๆแล้วชีวิตได้มาหมดทุกอย่างตั้งนานแล้วค่ะ...พ่อแม่ให้มาหมดจนถึงจุดอิ่มตัว....ของอะไรที่อยากได้ แม่ซื้อให้หมดแล้ว ประเทศไหนที่อยากไป พ่อกับแม่ก็พาไปเยอะแล้ว......มันถึงจุดอิ่มตัวตั้งนานแล้วล่ะค่ะ..

เพียงแต่ ช่วงเวลานี้ ... ถ้าสามารถประสบความสำเร็จด้านการงานได้ ....อนาคตแนนจะได้ไม่ต้องมีห่วง ..... จะได้ไม่ห่วงพี่เน กล้วย แน๊ต และน้อท.....ถ้าแนนสามารถทำให้สภาพรายได้รายรับ มากที่เพียงพอสำหรับดูแลทุกคนได้.....

แนนคงหมดห่วง ....เพราะตัวเองเองไม่เคยอยากได้อะไรมานานแล้วค่ะ............

แนนเหนื่อยแล้ว.....ขอให้มีลมให้หายใจอยู่ ... ขอให้ตื่นมาได้กอดพ่อกอดแม่ทุกวัน ........

ถ้าขอพรได้1ข้อ ...... จะขอเจ็บป่วยแทนแม่ทั้งหมด.....ขอให้เจ้ากรรมนายเวรของแม่ มาอยู่ที่แนนคนเดียว.....อย่าให้แม่ต้องเจ็บไข้ได้ป่วย ......... แลกกับชีวิตแนน แนนก็ยอมค่ะ...........





โดย: แนน (ซ่อนทรายแก้ว ) วันที่: 18 มกราคม 2550 เวลา:3:15:58 น.




ใครว่าแนนสบายใจแล้วคะพี่โจ้....ไม่เลย ไม่เลยซักนิด...ความจริงจิตใจแนนแย่ลงเรื่อยๆ....พี่ไม่มีทางรับรู้หรอกค่ะ....

ตอนนี้แนนรู้สึกเหนื่อย และเบื่อกับชีวิตจะแย่อยู่แล้ว....

อยากพูดอยากคุยด้วยกับพี่ แต่ก็ไม่มีโอกาส...

แนนถือว่า ที่เขียนอยู่นี้เหมือนเขียนให้พี่อ่าน แต่จริงๆแล้ว ..พี่ไม่คิดจะอ่านไดอารี่ของแนนด้วยซ้ำ....

เรื่องของปู ไม่รู้ทำไม แนนถึงเสียใจ และร้องไห้ตลอดทุกครั้งที่คิด ..... ทุกวันนี้แนนเหมือนมีศัตรูเยอะขึ้น เพิ่มขึ้น ศัตรูที่เกิดจากคนใกล้ตัว .... คนที่เราช่วยเหลือเค้ามาตลอด.....

ทำไม ปูถึงทำแบบนี้กับแนนไม่ลงคอ....ทำไมมีอะไรไม่มาพูดกันตรงๆ...ทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน....คิดว่าจะตัดขาดความเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องกันไปเลยใช่มั๊ย....

ทำไมเวลาเราดีกัน ถึงได้มองว่าพี่คนนี้วิเศษที่สุด....3ปีที่ผ่านมา ไม่ได้พิสูตรความจริงใจให้เห็นเลยเหรอ...

ตอนนี้ปูทำร้ายจิตใจแนนมาก ปูไปทำงานร้านตรงกับกับแนนแล้ว....ทำแบบนี้เพื่ออะไร เพื่อความสะใจเหรอ....เพื่อให้คนอื่นมองว่า แนนเป็นคนไม่ดีถึงให้ปูออกเหรอ....

แนนอึดอัดเวลาไปร้าน ..อึดอัดมากกว่าเดิม ..... เพราะปู เป็นคนทำให้แนนเป็น ...ทำไมความรู้สึกแบบนี้ต้องมาเป็นเพราะปู ..คนที่แนนรักเหมือนน้องสาว พยายามช่วยปูทุกอย่าง....ผลออกมา พอไม่ได้ดั่งใจ ทำกันกลับแบบนี้เลยเหรอ .......

แนนเสียใจค่ะ มากด้วยเลยขอเข้ามาพิมพ์ต่อ....

พูดกับใครก็ไม่ได้ ความรู้สึกลึกๆในใจ ไม่สามารถบอกใครได้เลยว่า...จริงๆแล้ว แนนเสียใจมาก ที่ปูทำแบบนี้ ยังทำใจไม่ได้หรอกค่ะ คงต้องใช้เวลาเหมือนกัน.....

เหนื่อยจังกับชีวิตที่ต้องต่อสู้กับอะไรมากมาย ....

เบื่อแล้วค่ะ จะรับไม่ไหวอยู่แล้ว....



โดย: แนน IP: 203.156.23.67 วันที่: 19 มกราคม 2550 เวลา:1:12:13 น.



ขอเขียนหน่อยนะคะ ตอนนี้แนนอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ปกติ ไม่ปกติมากๆๆด้วย มันจะเอายังไงกันอีก ปูแค้นแนนมาก ตอนนี้พยายามแก้แค้นแนนให้มากที่สุด ทุกวันๆ แนนเจอสิ่งที่เค้าตั้งใจทำร้ายแนน คราวนี้แนนโกรธนะ โกรธเฟียด้วย ถ้าหูเบา ฟังลมปากของปู ก็ไปอยู่กับปูซะ ถ้าปูสามารถเลี้ยงเค้าได้ก็ไปเลย ...

แนนไม่ง้อใคร ไม่หวังพึ่งใคร ปูคิดว่า ถ้าแนนไม่มีปู ร้านแนนจะอยู่ไม่ได้ .... เค้าคิดผิด ที่ผ่านมาแนนช่วยเค้ามาตลอด คนที่มีเงนกินเงินใช้คือปูกับเฟีย2 คน เงินที่เค้าใช้คือเงินจากกระเป๋าของแนนกับพี่เน ......... คราวนี้แนนทำให้ปูรู้ว่า ไม่มีปู แนนก็อยู่ได้ ได้ดีกว่าตอนที่ปูอยู่ซะอีก

แต่ตอนนี้ปูกำลังไซโครเฟีย...เฟียเริ่มมีปฏิกริยเหมือนว่า แนนต้องง้อเฟียแล้วตอนนี้ เพราะไม่มีคนช่วยแล้ว ......ทุกคนคิดผิด คิดผิดกันหมด แนนจะพิสูตรให้ดูว่า แนนไม่เคยง้อใคร ที่ให้ เพราะ เราตั้งใจช่วยเค้า ช่วยแต่ละคน แต่ แต่ละคนคิดว่า พวกเค้ามาช่วยแนน......

คราวนี้แนนจะไม่ใจดีเหมือนเดิมแล้ว ทุกอย่างจะมีกฎ จะทำให้เป็นรูปแบบบริษัท แนนมีสิทธิ์สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ ....เมื่อก่อน เฟียบอกไม่ชอบรีดผ้า ... แนนก(บอกว่าไม่ดเปฌนไร แนนรีดเอง แล้วแนนก็รีดเองมาตลอด ..แนนให้เฟียช่วยเอาเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นฝากให้ไปไว้ที่ร้าน เฟียบอกว่าไม่เอาได้มั๊ย ไม่อยากถือ มันหนัก..... ได้ ไม่เอาก็ได้ แนนถือเอง แนนถือข้ามเรือ ขึ้นรถตู้รถเมล์เอง......... เฟียได้เงินเดือน 7000 ราวค่าคอม 8500 ต่อเดือน...ตอนนี้เค้าไปหาที่หารายได้เพิ่ม ไปรับสมัครเป็นพนักงานรับโทรศัพท์ตั้งแต่ 8 โมงถึงบ่าย 3 ....ได้เงินเดือน 3000 .....

ทุกวันนี้ เฟียเอางานออฟฟิตเป็นหลัก ส่วนงานของแนนเป็นงานเสริม แนนไม่มีสิทธิ์ใช้เค้า เค้ามีหน้าที่อย่างเดียวคือขายของ อย่างอื่นไม่ทำ ไม่รีดผ้า ไม่ช่วยเอาของไปขาย ถ้าจะให้ขายเจ้าของร้านต้องเอามาเอง เค้าจะกลับบ้านเร็ว ขอกลับเร็วเราก็ให้กลับ ไม่มาทำงาน เราก็ให้หยุด ....ที่ให้ ไม่ใช่เพื่อฝืนใจให้ ที่ให้เพราะความเป็นมนุษย์ด้วยกัน เห็นอกเห็นใจกัน .... แนนยอมทุกอย่างที่เค้าขอ......

วันนี้แค่ให้ไปขายของอที่อินทราตามปกติที่สัญญากันไว้....เค้ามีท่าทีที่ไม่พอใจ ....แนนโทรไปตอน10.30 โทรหลายครั้ง เฟียไม่ยอมรับสาย จนใหพี่เนช่วยโทรเพราะแนนกำลังไปสอนเปียโน ..... แต่บังเอิญ เฟียรับพอดี แนนเลยบอกว่าเป็นห่วงร้าน ถ้าถึงร้านแล้วก็สบายใจแล้ว แค่นี้แล้วแนนก็วางหู หลังจากนั้นพี่เนโทรไปอีก คราวนี้เค้าโดนเฟียตวาดว่า "โทรมาทำไมกันตั้งหลายครั้งถาเป็นอย่างนี้วันหลังจะไม่มาทำที่นี่อีก ..."

ตกลงใครช่วยใคร ตกลงใครง้อใคร ตกลงใครช่วยใคร ใครโอบอุ้มใคร ...ที่ผ่านมาเกือบ 2ปี ไม่ได้พิสูตรให้เห็นเลยเหรอ เราไม่เคยจู้จี้จุกจิกกับลูกจ้าง ปล่อยให้เป็นอิสระ ไม่อยากทำอะไรก่ไม่ต้องทำ เจ้าของร้านทำเอง ลูกจ้างอยู่เฉยๆก็ได้ ....ไม่เป็นไร เราไม่ฝืนใจใคร......

พอแล้ว ....แนนพอแล้ว พอแล้วที่จะให้ พอแล้วที่จะใจดี แต่ละคนพูดจาเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของร้าน เสียงดัง พูดจาไม่เพราะ จริงๆแนนรับไม่ได้อยู่แล้ว แต่แนนพยายามมองว่า นั่นคือพื้นฐานครอบครัวของเค้า เราจะไม่เอามาใส่ใจ นับวันแต่ละคนยิ่มมากขึ้นๆ ....

ช่วยเวลาก่อนหน้านี้กำลังคิดหาวิธีช่วยให้ปูมีงานทำ เพียงแต่ตอนนี้มีออเดอร์ เลยไม่มีเวลาโทรคุย ผ่านไปแค่3วัน ปูเริ่มจะกลับมาแก้แค้นแนนแล้ว ..........

ถ้าเฟียเชื่อปู ก็ขอให้ออกไปเลย ไปอยู่กับปู ...... แล้วมาทำให้จิตแนนวุ่นวาย เครียดแรงขนาดนี้ .... แนนทำของแนนได้ แนนยอมลำบาก แนนลำบากได้ ได้มากกว่าเค้าทั้ง2คนด้วยซ้ำ ...... ไม่มีใครยอมช่วยงานแนนเลย ผ้าไม่ยอมรีด ของไม่ช่วยถือ ......พอกันที ......พอแล้ว แนนจะทำงานให้ตัวเอง ด้วยตัวเอง จะหาคนมาช่วยนั่นคือลูกจ้าง ลูกจ้างที่จำเป็นต้องหาเงิน ทำงานดี จะมีผลตอบแทนให้อย่างดี ถ้าทำงานไม่มีคุณภาพก็จะเรียกมาตักเตือน ....แต่การตักเตือน จะเตือนเพียง 2ครั้ง ไม่มีครั้งที่สาม ......จะไม่ให้โอกาสครั้งที่สาม แน่นอน .....

พอกันทีกับชีวิตที่มีแต่ให้ .....ถึงจะไม่ได้หวังผลตอบ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามันแรงเกินกว่าจะรับได้....เค้าทำงาน เราให้เงินเดือน เราไม่เคยเอาเปรียบใคร แถมให้มากกว่าลูกจ้างของร้านค้าทั่วไปซะด้วย ...คนอื่นเค้าจ้างกัน 4500-5000 ทำงานทั้งแบกทั้งหาม 8โมงถึง 6โมงเย็น ทานข้าวเที่ยงเท่านั้น....

ส่วนร้านแนนเหรอ 10โมงยังไม่ถึร้านเหรอ เออๆ ไม่เป็นจ๊ะ รีบไปหน่อยแล้วกัน .... โทรมาขอกลับบ้านเร็วนะเพราะเค้าปิดร้านกันหมดแล้ว บ่าย 3 โมง เหรอ อ่ะๆงั้นก็ปืดร้านกลับก็ได้ไม่เป็นไร .........จะไปกี่โฌมงจะกลับกี่โมง เราให้หมด ........ แล้วไงอีก คราวนีร้แนนจะพิสูตรให้เห็นกันไปเลยว่า ฉันไม่ง้อพวกแก ไม่มีพวกแกฉันก็อยู่ได้ ....นี่โกรธถึงขีดสุดแล้วจริงๆนะคะ ...โกรธจนตัวสั่น....เข้ามาพิมพ์เพื่อเข้ามาระบาย ขอเวลาสงบสติอารมณ์ซักพัก แล้วจะไปร้านไปเรียกเฟียมาคุยเลย .... มาเปิดใจคุยกันเลย ตกลงอยากทำงานที่นี่ต่อมั๊ย .......

พอแล้วค่ะ ไม่เขียนต่อแล้ว ขอพักสงบสติอารมณ์ซักพัก



โดย: แนน IP: 203.156.22.190 วันที่: 21 มกราคม 2550 เวลา:15:00:01 น.




และในที่สุด ตอนเย็นแนนสั่งเฟียยังไม่ให้กลับบ้านให้รอแนนก่อน ทั้งๆที่เฟียโทรมาขอกลับบ้านต้งแต่4โมง...แนนบอกเลยว่า รอแนนก่อน.....

2โมงกลับถึงบ้าน ยังโกรธตัวสั่นอยู่เลยค่ะ โกรธมากจริงๆ..ต้องขอตั้งสติอารมณณืก่อนถึงจะคุยได้ จะได้ไม่เกิดเรื่องอีก ....เข้ามาพิมพ์ๆๆๆๆข้างบนขนเหมือนว่า แนนระบายไปแล้ว แนนรู้สึกดีขึ้น ...เลยขอพักสติอามรณื ดะนัที่นอนได้ หลับไปครึ่งชม. ตื่นมารอพี่เนกลับบ้านจะไปคุยกับเฟียด้วยกัน....4โมงครึ่งเฟียโทรมาขอปิดร้านแล้ว....

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แนนจะบอกว่า ได้ ปิดเลย ....ถ้าไม่มีคนแล้วก็ปิดไปเลย...ทั้งๆที่ถ้าเราเปิดร้านต่อ เรามีสิทธิ์ขายได้อีก...แต่แนนไม่บังคับใจใคร ไม่มีใจจะทำต่อแล้วอยากกลับก็ให้กลับ.....แต่วันนี้ ไม่ให้กลับ ...

ไปถึงร้าน5โมงครึ่ง ...บอกเฟียว่า วันนี้จะขอคุยกับเฟียหน่อย......เฟียเริ่มกลัวๆแล้วมั๊งคิดว่าแนนจะไล่ออก...

ป่าวหรอก แนนอยากถามความรู้สึกเฟีย ว่ามาทำงานกีบแนนรู้สึกยังไงบ้าง ..... มีเหตุผลอะไรถึงไม่ยอมมาช่วยทำที่ร้านอินทรา ทั้งๆที่เราตกลงกันแล้ว ตอนแรกจะให้เฟียมาเสาร์กับอาทิตย์ ....แต่เฟียไปทำงานออฟฟิต ติดวันเสาร์ แนนก็บอกว่า ง้นไม่เป็นไร มาวันอาทิตย์วันเดียวก็ได้ ....

แนนถามเฟียว่า เมื่อเช้า แนนถามหน่อย แนนเป็นเจ้าของร้าน แนนผิดหรอก แนนไม่มีสิทธิ์โทรไปถามหรอกว่าเฟียมาถึงร้านรึยัง ......พอแนกับพี่เนโทรไป เฟียกลับโกรธไม่พอใจ และพูดกลับมาว่า "โทรมากันอยู่ได้ ถ้าเป็นอย่างงี้ เฟียจะไม่มาทำแล้ว " ........ แนนบอกเฟียว่า มันแรงนะ ...โดยปกติแล้วเจ้าของร้านจริงๆทั่วๆไป เค้าคงจะโทรเช็คตั้งแต่วันแรกที่ลูกจ้างมาทำงานแล้ว..

แต่แนนไม่เคยไร ไม่เคยซักครั้ง เพราะอะไรรู้มั๊ย ...เพราะแนนรู้ว่า การโทรเช็คมันทำให้รู้สึกว่าเราจู้จี้จุกจิกจนเกินไป ..... แนนไม่ทำหรอก แนนรู้ว่า คนที่โดนจะรู้สึกยังไง แต่เมื่อเช้าแนนมีเหตุต้องโทรไปถาม ....เพราะวันนี้เฟียอาจจะเจอปู แล้วปูมาพูดอะไร.....

แต่ถ้าเฟียเชื่อลมปากของปู ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเฟียดูเอง และคิดเองว่าที่ผ่านมา แนนเคยดุเคยว่า เคยจู้จี้มั๊ย ..... ไม่เคยซักครั้ง ดูเอาเองแล้วกันว่าจะเชื่อคำพูดของคนอื่นมั๊ย...

แต่วันนี้ ...เป็นวันแรกจริงๆที่โทรถามว่าเยถึงร้านรึยัง ...วันแรกจริงๆ เฟียกลับโกรธ ....แนนถามหน่อย แนนเป็นเจ้าของร้าน แนนไม่มีสิทธิ์โทรถามเหรอ ...

ที่ผ่านมาแนนไม่เคยดุ ตามใจทุกคน ไม่อยากรีดผ้า ...ได้ แนนรีดเอง....ไม่อยากขนของ....ได้แนนขนเอง....อยากกลับบ้านเร็ว ....ได้ แนนอยู่ร้านเอง กลับไปเลย....จะขอไปไหน จะเอาอะไร ให้หมด แม้กระทั่ง แต่ละคนมาขอยืมเงิน......ให้ ให้หมดจริงๆ...

แต่ถามว่า แค่ขอให้มาช่วยทำที่ร้านอินทราวันเดียวเนี่ย....ช่วยกันไม่ได้เหรอ......

ปูคิดตลอดว่า ปูช่วยแนน ปูคิดผิด.....ที่ผ่านมา แนนไม่เคยได้เงินใช้เลยซักบาท มีแค่ปูกับเฟียที่ได้ ..... ไม่ใช่ไม่มีปูแล้วเราอยู่ไม่ได้ ....เราก็พิสูตรให้ปูเห็น ....ไม่มีปูเราอยู่ได้ ได้ดีด้วย ได้ยอดขายมากกว่าเดิมเท่าตัว.....

ให้เข้าใจกันซะใหม่ ถ้าแนนจะจ้างลูกจ้าง ปกติเค้าจ้างกัน4000-5000 เดือนหนึ่งหยุดได้2ครั้ง......แต่สำหรับปูกับเฟีย แนนให้ 7000 เพราะแนนคิดว่าเฟียมีลูก3คน เฟียต้องใช้เงิน 5000 ไม่พอสำหรับครอบครัวเฟียหรอก ทั้งๆที่แนนเคยจ้างคนเก่าแค่4000 เท่านั้น.....

แนนคิดแต่จะให้ ให้ทุกคน ช่วยทุกคน.....ช่วยเนี่ยไม่ได้หวังผลเลย ช่วยเพราะเป็นเพื่อนมนุษย์ ไม่เคยใช้ให้ไปซื้อของหรือใช้ทำโน้นทำนี่เลย เพราะอะไร เพราะเราให้เกียรติคุณทั้ง2คน ทั้งปูและเฟีย...... ลูกจ้างร้านอื่น โดนเจ้าของใช้ให้ไปซื้อโน้นซื้อนี่ ใช้ให้ยกของหิ้วของ....

แต่แนนไม่เคยใช้ใครทำเลย แนนทำเองหมดทุกอย่าง...แต่พอเราเดือดร้อน แนนคุยกับปูแล้วว่า แนนหมดแล้วจริงๆ ไม่มีเงินเหลือแล้ว ไม่มีพอที่จะให้เงินเดือนปูแล้ว เพราะร้านเราขาดทุน3เดือน 60000 กว่าแล้ว...

ตอนนี้ เราต้องช่วยกัน ... ถ้าปูคิดว่าเรารักกันเป็นพี่เป็นน้องกันจริง.....ทำไมปูไม่คิดจะช่วย แนนบอกปูว่า ตอนนี้กล้วย พี่เน แนนช่วยกับทำให้ร้านอยู่ให้ได้ก่อน โดยที่ทั้ง3คนไม่มีเงินดือนหรอก .... อดอยาก ก็อดด้วยกัน 3คน ...

ถ้าปูคิดว่า ...ปูยังว่างอยู่ ปูเข้ามาช่วยได้ตลอด แต่ไม่มีเงินเดือนให้ มีค่าอาหาร ค่ารถ เราออกให้หมด...

ปูไม่มีพูดซักคำว่าจะมาช่วย โดยไม่เอาเงิน หรือ คิดแม้กระทั่งยอดลดเงินเดือนปูก้ได้ เพราะใจปูรักร้าน รักพี่เน รักพี่แนน..........

แล้วไงคะ...ดูออกรึยัง เค้าคบเราด้วยเรื่องอะไร.....เราไม่มีผลประโยชน์แล้ว เราไม่มีเงินให้เค้าแล้ว .....ตอนนี้มันถึงวิกฤติของร้านว่าจะรอดหรือจะเลิก .......

ปูไม่บอกว่าจะร่วมหัวจมท้ายด้วยกัน....ปูไม่พูดอะไรเลย ...แนนเลยรับปากปูว่า แนนจะช่วยปูเอาของไปขายกัน แนนยอมลำบาก ขายได่เงินก็ให้ปู แนนจะช่วยทุกอย่าง .....แต่บังเอิญช่วงนี้มีออเดอร์ งานเยอะมาก แนนเลยของผลัดวันที่จะไปหาที่ขาย....

เพียงแค่3วัน ....ปูไปโผล่อยู่ร้านตรงข้ามแนนซะแล้ว ...

ไม่พูด ไม่บอก เราซักนิด ถ้าคิดว่า คนเราจำเป็นต้องหาเงิน จำเป็นต้องหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเอง ... ได้ ถ้าปูไปด้วยใจอย่างนั้น ปูควรจะโทรมาบอกเราก่อน ไม่ใช่ทำให้เราเห็นแบบนี้ว่า "ฉันมาทำงานร้านตรงข้ามเธอนะ" "ฉันสนุกมากเลยทำงานตรงนี้ ฉันหัวเราะเสียงดังให้เธอได้ยิน"

ทำเพื่ออะไรกัน....จบปริญญาตรี อยากเป็นคนงานเหรอ อยากเป็นลูกจ้างร้านค้าในประตูน้ำเหรอ....งานร้านตรงข้าม ต้องมา8โมง กลับ6โมงเย็น ทำงานทั้งวันไม่ได้หยุด ไม่ได้นั่ง ต้องแบกต้องหาม......

ทำได้ก็ทำไป...แต่ถ้าทำเพื่อประชดเรานั้นมันไม่มีประโยชน์หรอก ทำตัวเองแท้ๆ เราไม่ได้ให้ออก เค้าออกเอง เค้าไปเองโดยที่ไม่บอกเราซักนิด.....

ถ้าจะมาไซโครเฟีย ให้เฟียแข็งกระด้าง จะไม่อยากทำอะไร ก็ปฏิเสธแบบไม่เกรงใจเราเลย......

มันไม่มากไปหน่อยเหรอ....ตรงลงเฟียเอางานไหนเป็นหลักกันแน่ ทำงานออฟฟิต 8โมงถึง 2โมง เป็นพนักงานรับโทรศัพท์...เงินเดือน3 พัน......กับทำงานที่ร้านแนน เงินเดือน 7000 ค่าคอมส่วนใหญ่จะได้รวมๆ เดือนละ1500 .....รายไก้จากร้าน ทำได้ถึง8500 ...แต่กลับไปเอางานที่ออฟฟิตเป็นหลัก ขากงานออฟฟิตไม่ได้ แต่ขาดงานที่ร้านแนนได้.....

ตลลงเอายังไงกันแน่ ....เอางานไหนเป็นหลักกันแน่.....

แนนยอมเหนื่อย ทำงานเองได้หมด ไม่จำเป็นต้องพึ่งใคร อย่าคิดว่าแนนต้องพึ่งต้องง้อแต่ละคน ....ขอให้คิดใหม่ด้วย ที่ผ่านมา ใครช่วยใคร.....ลองกลับไปคิดดู.....

แนนพูดจนหมด ความรู้สึกที่ฝังอยู่นานมาก ...ถ้าแนนใจดีแล้ว วันหนึ่งแนนพูดหรือเตือน กลับกลายเป็นโกรธ รับไม่ได้กัน......ทำไมถึงเป็นกันแบบนี้ ..... ถ้าแนนพูดไม่ได้เตือนไม่ได้ โทรไปถามไม่ได้ แล้วเราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง ....... แนนเป็นเจ้าของร้าน แนนห่วงร้าน ถึงได้โทรไปถาม ........เมื่อก่อนเฟียทำงานกับยัยซิ้ม โดนโทรเช็ค เช้าเย็นๆ เฟียไม่พอใจก็จริง แต่เฟียไม่กล้าพูด ไม่กล้าปฏิเสธเวลายัยซิ้มใช้หรือโทรจิก......

แต่ทำไมวันนี้วันแรกที่แนนโทร ถึงได้พูดจาออกมาแบบนั้น.....ถ้าแนนโทรไปถามไม่ได้ แล้วจะอยู่กับแนนต่อได้ยังไง.....

คนหนึ่งพูดก็ไม่ได้ เตือนก็ไม่ได้ พูดแล้วโกรธ ไม่มาทำงาน3วันปิดโทรศัพทืให้เราติดต่อไม่ได้ ....ทำไมถึงเป็รขนาดนี้ ทั้งๆที่คนเสียผลประโยชน์ทั้งหมดคือ แนน ....ถ้าไม่ถึงขีดสุดคงไม่เรียกว่าคุย เรียกมาขอร้องให้ปรับปรุงตัวใหม่....

พูดแล้วโกรธขนาดนี้ ให้คนมาขนข้าวของของตัวเองออกไป....แล้วสุดท้าย ก็อยู่ไปโผล่อยู่ที่ร้านตรงข้าม มันหมายความว่ายัง...

ไหนละความจริงใจที่ตัวเองพูดตลอด.... เราหลงเชื่อ หลงเอ็นดู มองว่าคุณจริงใจกับเราจริงๆ เราถึงได้ให้คุณได้หมดทุกอย่าง สรุปแล้ว ไม่เลย ปูเสแสร้งมาตลอด..ตอนนี้เราไม่มีผลประโยชน์ให้ปูแล้ว แล้วที่ผ่านมาปูคบเราเพื่ออะไร ...เพื่อเงินรึป่าว เพื่อผลประโชยน์ตัวเองรึป่าว ....ถึงวันที่เรากำลังจะล้ม มีมั๊ยยื่นมือมาช่วย ....ไม่มีเลย แถมยังทำกลับเราอีก.....มาทำงานร้านตรงข้าม เพื่อมานั่งมองหน้ากันอย่างนี้เหรอ.....

ถ้าเฟียคิดแบบปู บอกตรงๆว่าคิดผิด ....ถ้าไม่ได้ง้อให้ใครมาทำงาน แต่ที่ให้ทำเพราะเราช่วย เราให้พวกคุณมีงานทำ มีเงินใช้ ...และยังนึกไปถึงลูกของคุณด้วย .....ว่าค่าใช้จ่ายพอมั๊ย.....

เอาเป็นว่า แนนสรุปเลยว่า...ต่อไปนี้ แนนจะไม่ใจดีอีกแล้ว มาทำงานต้องทำงาน8ชม.ต่อวัน เดือนหนึ่งหนยุดได้ 2 วัน เงินเดือนให้5000 .....นี่คือกฎที่แนนจะเริ่มใช้กับลูกจ้างแล้ว.....จะไม่ใจดีอีกแล้ว .....พอแล้ว ใจดีมากเกินไปจนแต่ละคนกล้าที่จะไม่พอใจแนนเวลาแนนขอให้ช่วย หรือเตือนนิดเตือนหน่อย....

เฟียบอกว่า ...แนนอย่าเพิ่งเปลี่ยนตอนนี้ได้มั๊ย เฟียขอหยุด4วันต่อเดือน เหมือนเดิมได้มั๊ย....เฟียบอกว่า ที่ผ่านมา เฟียรู้ว่าแนนใจดี ว่าใครไม่เป็น แนนไม่เคยว่าใคร.....

ได้ ตอนนี้เฟียขอให้เฟียเป็นเหมือนเดิม แนนมีหรอกจะปฏิเสธ ไม่เคยฏิเสธใครอยู่แล้ว ...... แต่...ขอวันอาทิตย์1วันได้มั๊ย ให้ไปช่วยขายของที่ร้านอินทรา ให้พี่เน แนน กล้วย พัก1วันบ้างได้มั๊ย.....

แนนไม่เคยใช้ใคร ไม่เคยแสดงอำนาจว่าเราเป็นนาย....แนนให้เกียรติทุกคน....นั่นทำให้แนนรู้สึกว่า แนนปฏิบัติตัวผิดมาตลอดใช่มั๊ย....แนนใจดีมาก ใจดีมาตลอดใช่มั๊ย....ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้ จะมีแต่คำว่าลูกจ้างกับนายจ้าง ....

แนนไม่ถือแล้วว่า แต่ละคนเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องของแนนอีกแล้ว.........จะโหดให้ดู จะทำให้เหมือนรูปแบบบริษัท มีกฎ มีระเบีบย .....

ต่อไปแนนจะไม่ใช่แนนคนเดิม ที่เคยสนุกสนาน พูดเล่นด้วย ไม่ถือตัว ไม่วางตัว ......ต่อไปจะไม่ใช่อีกแล้ว .......ตอนนี้งานแนนกำลังไปได้ดี มีออเดอร์เยอะมาก แนนอาจจำเป็นจะต้องประกาศรับสมัครงาน ....

แล้วจะได้รู้ว่า แนนไม่ใช่แนนคนเดิมอีกแล้ว.....

จริงๆแล้วตั้งแต่สิ้นปีที่แล้ว แนนถอดใจแล้ว แนนพอแล้วที่จะทำดี ทำดีไม่ได้ดี จะไม่ทำอีก....แต่ถ้านี่ไม่ใข่เพราะปาฏิหาริย์ เกิดขึ้นกับแนนตั้งแต่ต้นปี ถ้าไม่ใช่เพราะมีอะไรมาดึงแนน ดึงคนที่กำลังจะล้มแล้วไม่คิดจะลุกแล้ว ให้ยืนขึ้นใหม่....

แนนมีกำลังใจอีกครั้ง เพราะรู้แล้วว่า ทำดีได้ดีจริงๆ .... พอเราจะล้มก้จะมีอะไรมาฉุด มาดึงเราไว้ทุกครั้งไม่ให้เราล้ม......

เรื่ออพี่โจ้ .... ยังคิดถึงอยู่ ...แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ทำให้แนนไม่มีอนาคต หมดอาลัยตายอยากอีกแล้ว.....

ชอบยังชอบ หวังยังหวัง ....แต่แนนไม่ไปต่อแย หรือติดต่อไปอีกแล้ว .......พอแล้วจริงๆ ตอนนี้ชีวิตการงานแนนกำลังดีขึ้น ....เพียงแค่ดวงมันไม่ดีกับพวกบริวาร....

แต่แนนไม่ท้อแล้ว...มันพิสูตรให้แนนเห็นจริงๆแล้วว่า "ทำดีได้ดีจริงๆ"......แนนไม่เคยล้มจริงๆซักที เพราะมีอะไรมาดึงมาฉุดแนนจริงๆ......

สำหรับเฟีย วันนี้เปิดอกคุยกัน มีอะไรพูดมาให้หมด...สรุป ..... เฟียคงเข้าใจแล้วค่ะ ....เข้าใจทุกอย่างจริงๆ....แนนบอกจนหมดแล้ว แนนทำเพื่อให้คนที่มาทำงานกับแนน อยู่แล้วมีความสุข อยู่อย่างสบายใจ ... ถึงไม่ไปจู้จี้จุกจิก .......... แต่แนนมีสิทธิ์ที่จะโทรไปถาม ถึงจะไม่บ่อย แต่แนนก็มีสิทธิ์ เพราะแนนเป็นเจ้าของร้าน แนนเป็นห่วงร้าน .........

ต่อไปนี้ก็ขอให้เริ่มต้นใหม่ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แนนจะไม่จู้จี้ จะโทรถาม เพียงแค่ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเท่านั้นก็พอ....

จริงๆมีมากกว่านี้ มีหลายเรื่องที่แนนพูด ...จนตอนนี้ เฟียน่าจะเข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่างจริงๆ.....

วันนี้ก็ผ่านไปด้วยดี ..... เพราะที่ผ่านมา แนนไม่เคยเรียกทั้งปูและเฟียมาคุย เพราะแนนไว้ใจ แนนปล่อยให้ทุกคนอิสระ อยู่อย่างสบายใจมีคสวามสุข....

ถ้าอยากให้แนนเป็นเหมือนเดิม ก็ขอให้ช่วยกันหน่อย คิดว่างานนี้เป็นงานหลักได้มั๊ย....ใจอยู่ที่ร้านนี้ได้มั๊ย.....เพราะแนนก็ไม่ชอบโทรตามเช็คใคร ถ้าแต่ละคนมีความรับผิดชอบของตัวเอง แค่นี้แนนก็พอใจแล้ว...

สรุปก็ โอเคค่ะ แนนใฝห้เฟียทำงานเหมืนเดิม วันอาทิตย์ขอไปที่ร้านอินทราสาย ... ได้ แนนไม่เคยถามซักนิดว่าปกติเฟียกับปูมาถึงร้านกี่โมง......แต่อย่าสายมากจนมีคนมาบอก มาพูดให้เข้าหูแนนแล้วกัน....

ก็ผ่านไปแล้วค่ะ วันนี้ผ่านไปแล้ว....ไม่รู้ว่าต่อไปจะเจออะไรอีก ....มีทุกวัน มีเรื่องมีปัญหาทุกวันจริงๆ...

พองานกำลังจะดีขึ้น กลับมาปัญหากับเรื่องของบริวาร ..

เหนื่อยใจ เหนื่อยมาก .... แตคิดว่า จะอดทนต่อค่ะ จะทำให้ถึงที่สุดจน ...เพื่อพ่อ เพื่อแม่ค่ะ

พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกก็ช่างมันนะคะ แนนแค่ระบาย พิมพ์โดยไม่ได้มาอ่านทบทวนอีกครั้ง



โดย: แนน IP: 203.156.23.176 วันที่: 22 มกราคม 2550 เวลา:1:55:42 น.




คนเห็นแก่ตัว มักจะมองข้าม และไม่ได้ให้ความสำคัญ กับน้ำใจของคนรอบข้างที่หยิบยื่นให้
เพราะหวังผล และทำเพื่อสนองความต้องการของตัวเองเพียงฝ่ายเดียว
...โดยที่พวกเค้าไม่เคยใส่ใจ กับความปวดร้าว และผิดหวังของคนที่เคยเป็นผู้ให้ และทำเพื่อเค้า

แนนใจดี และให้เกียรติลูกจ้าง โดยที่ลืมดู หรือมองข้าม และไม่ได้ทำความเข้าใจกับนิสัยโดยพื้นฐานของเค้า
และเพราะแนนใจดี ...ทำให้มองไม่ออก ว่าตัวเองกำลังถูกลูกจ้างเอาเปรียบ ...คิดแต่เพียงว่า ...จะทำอย่างไร ถึงจะให้ลูกจ้างทำงานอย่างมีความสุข และสนุกที่จะทำงานให้เรา

...ถึงตอนนี้ ...เมื่อแต่ละคนแสดงความเป็นตัวตนของเค้าออกมา ..ก็อย่าไปเสียใจ ...ว่าเค้าเปลี่ยนไป และไม่ได้รู้สึกถึงความปรารถนาดีที่เราเคยมีให้
...ความจริง ...พวกเค้า เป็นแบบนี้ มานานแล้ว ...แต่แนนเพิ่งมองเห็น
...ต่อไป ....มองคน ..ให้ลึกซึ้ง ..ก่อนที่จะปักใจรัก และให้ความเอ็นดู
...แล้ว เราจะได้ไม่ต้องไปเสียความรู้สึก และเสียดายความรักที่เคยมีให้ ในภายหลัง
.......................................
..เมื่อวานแฟนพี่ใช้เครื่องค่ะ เค้าเลยไม่ได้ตอบ เมื่อเห็นแนนทักมา ....พี่มาเห็นข้อความทีหลัง แต่แนนไปนอนแล้ว
...แล้วคุยกันใหม่จ้ะ





โดย: พี่แอ้ IP: 74.119.210.221 วันที่: 22 มกราคม 2550 เวลา:5:37:34 น.













Create Date : 18 มกราคม 2550
Last Update : 13 เมษายน 2550 3:24:36 น. 8 comments
Counter : 315 Pageviews.

 
สำหรับน้องชาย แนนหายโกรธแล้วค่ะ แนนถือว่าเราเป็นเสมือนแม่เค้า ....

แม่ที่มีแต่คำว่าให้ไม่หวังผล .... ลูกโตขึ้น มันเป็นสัจธรรมของมนุษย์เราจริงๆ .... ถึงวัยที่จะมีคนรัก มีครอบครัว เราควรปล่อยเค้าไป .... ถือว่ารถที่แนนผ่อนให้ ก็ทำให้น้องที่แนนรักมากที่สุด..เลี้ยงมากับมือตั้งแต่เค้าเกิด...ยังไงก็รักไม่เปลี่ยนแปลง ....

ก่อนหน้านี้เสียใจ น้อยใจ ....แต่ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองปลงได้แล้วจริงๆค่ะ...

เวลานี้...ถึงการค้าจะดีขึ้น ชนิดว่า มหัศจรรย์ก็ว่าได้.....การค้าดีขึ้นอย่างคาดไม่ถึงตั้งแต่ปีใหม่ที่ผ่านมาจนวันนี้.....

ถึงจะเหนื่อยกาย แต่ก็ รู้สึกอยากทำงานต่อไป .... ช่วงนี้งานเยอะมากค่ะ ไม่ค่อยมีเวลาว่าง ...ทำงาน7วันเต็มๆ..

จริงๆแล้วชีวิตต่อจากนี้ไปน่าจะดำเนินไปอย่างมีความสุขนะคะ....

แต่ทำไมแนนรู้สึกเหนื่อย....เหนื่อยกายไม่เป็นไรคะ แต่เหนื่อยใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ละวัน

จนเดี๋ยวนี้สีหน้าแนนเปลี่ยนไปมาก....ยิ้มน้อยมาก...ช่วงนี้ไม่อยากพูดไม่อยากคุยเลยค่ะ เคยเป็นคนพูดเก่งพูดมาก กลับเป็นคนที่อยู่นิ่งๆเฉยๆ ไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว...

รู้แต่ว่าตอนนี้มีชีวิตอยู่ไปวันๆ...ขายได้ดี ก็ดีใจ ...ขายไม่ดีก็รู้สึกเฉยๆ........

เพราะรู้สึกว่า ... ชีวิตไม่ได้อยู่ได้ยาวนานนัก ....ไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลง ........

ทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อกับแม่สบายใจและมีชีวิตอยู่นานๆ..

อนาคตแนนอาจจะไปอยู่วัดก็ได้ เพราะคิดเพียงแต่ว่า ขอแค่มีข้าวทานทุกมื้อ ไม่อดอยาก ...แค่นั้น ไม่คิดอยากได้วัตถุสิ่งของอะไรอีกแล้ว ....

จริงๆแล้วชีวิตได้มาหมดทุกอย่างตั้งนานแล้วค่ะ...พ่อแม่ให้มาหมดจนถึงจุดอิ่มตัว....ของอะไรที่อยากได้ แม่ซื้อให้หมดแล้ว ประเทศไหนที่อยากไป พ่อกับแม่ก็พาไปเยอะแล้ว......มันถึงจุดอิ่มตัวตั้งนานแล้วล่ะค่ะ..

เพียงแต่ ช่วงเวลานี้ ... ถ้าสามารถประสบความสำเร็จด้านการงานได้ ....อนาคตแนนจะได้ไม่ต้องมีห่วง ..... จะได้ไม่ห่วงพี่เน กล้วย แน๊ต และน้อท.....ถ้าแนนสามารถทำให้สภาพรายได้รายรับ มากที่เพียงพอสำหรับดูแลทุกคนได้.....

แนนคงหมดห่วง ....เพราะตัวเองเองไม่เคยอยากได้อะไรมานานแล้วค่ะ............

แนนเหนื่อยแล้ว.....ขอให้มีลมให้หายใจอยู่ ... ขอให้ตื่นมาได้กอดพ่อกอดแม่ทุกวัน ........

ถ้าขอพรได้1ข้อ ...... จะขอเจ็บป่วยแทนแม่ทั้งหมด.....ขอให้เจ้ากรรมนายเวรของแม่ มาอยู่ที่แนนคนเดียว.....อย่าให้แม่ต้องเจ็บไข้ได้ป่วย ......... แลกกับชีวิตแนน แนนก็ยอมค่ะ...........



โดย: แนน (ซ่อนทรายแก้ว ) วันที่: 18 มกราคม 2550 เวลา:3:15:58 น.  

 
ใครว่าแนนสบายใจแล้วคะพี่โจ้....ไม่เลย ไม่เลยซักนิด...ความจริงจิตใจแนนแย่ลงเรื่อยๆ....พี่ไม่มีทางรับรู้หรอกค่ะ....

ตอนนี้แนนรู้สึกเหนื่อย และเบื่อกับชีวิตจะแย่อยู่แล้ว....

อยากพูดอยากคุยด้วยกับพี่ แต่ก็ไม่มีโอกาส...

แนนถือว่า ที่เขียนอยู่นี้เหมือนเขียนให้พี่อ่าน แต่จริงๆแล้ว ..พี่ไม่คิดจะอ่านไดอารี่ของแนนด้วยซ้ำ....

เรื่องของปู ไม่รู้ทำไม แนนถึงเสียใจ และร้องไห้ตลอดทุกครั้งที่คิด ..... ทุกวันนี้แนนเหมือนมีศัตรูเยอะขึ้น เพิ่มขึ้น ศัตรูที่เกิดจากคนใกล้ตัว .... คนที่เราช่วยเหลือเค้ามาตลอด.....

ทำไม ปูถึงทำแบบนี้กับแนนไม่ลงคอ....ทำไมมีอะไรไม่มาพูดกันตรงๆ...ทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน....คิดว่าจะตัดขาดความเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องกันไปเลยใช่มั๊ย....

ทำไมเวลาเราดีกัน ถึงได้มองว่าพี่คนนี้วิเศษที่สุด....3ปีที่ผ่านมา ไม่ได้พิสูตรความจริงใจให้เห็นเลยเหรอ...

ตอนนี้ปูทำร้ายจิตใจแนนมาก ปูไปทำงานร้านตรงกับกับแนนแล้ว....ทำแบบนี้เพื่ออะไร เพื่อความสะใจเหรอ....เพื่อให้คนอื่นมองว่า แนนเป็นคนไม่ดีถึงให้ปูออกเหรอ....

แนนอึดอัดเวลาไปร้าน ..อึดอัดมากกว่าเดิม ..... เพราะปู เป็นคนทำให้แนนเป็น ...ทำไมความรู้สึกแบบนี้ต้องมาเป็นเพราะปู ..คนที่แนนรักเหมือนน้องสาว พยายามช่วยปูทุกอย่าง....ผลออกมา พอไม่ได้ดั่งใจ ทำกันกลับแบบนี้เลยเหรอ .......

แนนเสียใจค่ะ มากด้วยเลยขอเข้ามาพิมพ์ต่อ....

พูดกับใครก็ไม่ได้ ความรู้สึกลึกๆในใจ ไม่สามารถบอกใครได้เลยว่า...จริงๆแล้ว แนนเสียใจมาก ที่ปูทำแบบนี้ ยังทำใจไม่ได้หรอกค่ะ คงต้องใช้เวลาเหมือนกัน.....

เหนื่อยจังกับชีวิตที่ต้องต่อสู้กับอะไรมากมาย ....

เบื่อแล้วค่ะ จะรับไม่ไหวอยู่แล้ว....


โดย: แนน IP: 203.156.23.67 วันที่: 19 มกราคม 2550 เวลา:1:12:13 น.  

 
แอบเข้ามาอ่านไดอารี่ เข้มแข็งมาก และอดทนมากมากนะคะ แล้วเราจะผ่านมันไปได้คะ ก็เหมือนที่บทความเขียนไว้ "การสูญเสียเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักร ไม่มีอะไรอยู่กับเราตลอดไป ไม่มีอะไรจากเราไปตลอดกาล ถ้าคลี่เวลาออกเป็นเส้นตรงและสามารถเห็นได้จริงทั้งอดีต ปัจจุบัน อนาคตพร้อมกัน เราคงเห็นตัวเองได้ของรักแล้วเสียของรัก หัวเราะแล้วร้องไห้ พบแล้วพลัดพราก ย้อนเวียนกลับไปกลับมา สลับกันเป็นสายโซ่ยืดยาว" เราก็คงได้แต่ทำใจคะ ป็นกำลังใจให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้เร็ว ๆ นะคะ


โดย: เขียนฟ้าด้วยปากกาดาว วันที่: 19 มกราคม 2550 เวลา:2:22:38 น.  

 
...คงต้องอดทน..ชีวิตต้องสุ้..
มองชีวิตอื่น ก้อทุกข์ทรมานเหมือนเรา..เปงกาลังใจคับ..


โดย: นิรนาม IP: 210.104.102.188 วันที่: 19 มกราคม 2550 เวลา:3:14:43 น.  

 
....เจนนี่แวะมาทักทายพี่แนนค่ะ และเอากำลังใจมาให้พี่แนนด้วยค่ะ เดี๋ยวขอกลับไปอ่านอีกรอบดีก่า ฮิฮิ คิดถึงพี่แนนเสมอค่ะ....


โดย: jenny (สาวอิตาลี ) วันที่: 20 มกราคม 2550 เวลา:19:52:41 น.  

 
ขอเขียนหน่อยนะคะ ตอนนี้แนนอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ปกติ ไม่ปกติมากๆๆด้วย มันจะเอายังไงกันอีก ปูแค้นแนนมาก ตอนนี้พยายามแก้แค้นแนนให้มากที่สุด ทุกวันๆ แนนเจอสิ่งที่เค้าตั้งใจทำร้ายแนน คราวนี้แนนโกรธนะ โกรธเฟียด้วย ถ้าหูเบา ฟังลมปากของปู ก็ไปอยู่กับปูซะ ถ้าปูสามารถเลี้ยงเค้าได้ก็ไปเลย ...

แนนไม่ง้อใคร ไม่หวังพึ่งใคร ปูคิดว่า ถ้าแนนไม่มีปู ร้านแนนจะอยู่ไม่ได้ .... เค้าคิดผิด ที่ผ่านมาแนนช่วยเค้ามาตลอด คนที่มีเงนกินเงินใช้คือปูกับเฟีย2 คน เงินที่เค้าใช้คือเงินจากกระเป๋าของแนนกับพี่เน ......... คราวนี้แนนทำให้ปูรู้ว่า ไม่มีปู แนนก็อยู่ได้ ได้ดีกว่าตอนที่ปูอยู่ซะอีก

แต่ตอนนี้ปูกำลังไซโครเฟีย...เฟียเริ่มมีปฏิกริยเหมือนว่า แนนต้องง้อเฟียแล้วตอนนี้ เพราะไม่มีคนช่วยแล้ว ......ทุกคนคิดผิด คิดผิดกันหมด แนนจะพิสูตรให้ดูว่า แนนไม่เคยง้อใคร ที่ให้ เพราะ เราตั้งใจช่วยเค้า ช่วยแต่ละคน แต่ แต่ละคนคิดว่า พวกเค้ามาช่วยแนน......

คราวนี้แนนจะไม่ใจดีเหมือนเดิมแล้ว ทุกอย่างจะมีกฎ จะทำให้เป็นรูปแบบบริษัท แนนมีสิทธิ์สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ ....เมื่อก่อน เฟียบอกไม่ชอบรีดผ้า ... แนนก(บอกว่าไม่ดเปฌนไร แนนรีดเอง แล้วแนนก็รีดเองมาตลอด ..แนนให้เฟียช่วยเอาเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นฝากให้ไปไว้ที่ร้าน เฟียบอกว่าไม่เอาได้มั๊ย ไม่อยากถือ มันหนัก..... ได้ ไม่เอาก็ได้ แนนถือเอง แนนถือข้ามเรือ ขึ้นรถตู้รถเมล์เอง......... เฟียได้เงินเดือน 7000 ราวค่าคอม 8500 ต่อเดือน...ตอนนี้เค้าไปหาที่หารายได้เพิ่ม ไปรับสมัครเป็นพนักงานรับโทรศัพท์ตั้งแต่ 8 โมงถึงบ่าย 3 ....ได้เงินเดือน 3000 .....

ทุกวันนี้ เฟียเอางานออฟฟิตเป็นหลัก ส่วนงานของแนนเป็นงานเสริม แนนไม่มีสิทธิ์ใช้เค้า เค้ามีหน้าที่อย่างเดียวคือขายของ อย่างอื่นไม่ทำ ไม่รีดผ้า ไม่ช่วยเอาของไปขาย ถ้าจะให้ขายเจ้าของร้านต้องเอามาเอง เค้าจะกลับบ้านเร็ว ขอกลับเร็วเราก็ให้กลับ ไม่มาทำงาน เราก็ให้หยุด ....ที่ให้ ไม่ใช่เพื่อฝืนใจให้ ที่ให้เพราะความเป็นมนุษย์ด้วยกัน เห็นอกเห็นใจกัน .... แนนยอมทุกอย่างที่เค้าขอ......

วันนี้แค่ให้ไปขายของอที่อินทราตามปกติที่สัญญากันไว้....เค้ามีท่าทีที่ไม่พอใจ ....แนนโทรไปตอน10.30 โทรหลายครั้ง เฟียไม่ยอมรับสาย จนใหพี่เนช่วยโทรเพราะแนนกำลังไปสอนเปียโน ..... แต่บังเอิญ เฟียรับพอดี แนนเลยบอกว่าเป็นห่วงร้าน ถ้าถึงร้านแล้วก็สบายใจแล้ว แค่นี้แล้วแนนก็วางหู หลังจากนั้นพี่เนโทรไปอีก คราวนี้เค้าโดนเฟียตวาดว่า "โทรมาทำไมกันตั้งหลายครั้งถาเป็นอย่างนี้วันหลังจะไม่มาทำที่นี่อีก ..."

ตกลงใครช่วยใคร ตกลงใครง้อใคร ตกลงใครช่วยใคร ใครโอบอุ้มใคร ...ที่ผ่านมาเกือบ 2ปี ไม่ได้พิสูตรให้เห็นเลยเหรอ เราไม่เคยจู้จี้จุกจิกกับลูกจ้าง ปล่อยให้เป็นอิสระ ไม่อยากทำอะไรก่ไม่ต้องทำ เจ้าของร้านทำเอง ลูกจ้างอยู่เฉยๆก็ได้ ....ไม่เป็นไร เราไม่ฝืนใจใคร......

พอแล้ว ....แนนพอแล้ว พอแล้วที่จะให้ พอแล้วที่จะใจดี แต่ละคนพูดจาเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของร้าน เสียงดัง พูดจาไม่เพราะ จริงๆแนนรับไม่ได้อยู่แล้ว แต่แนนพยายามมองว่า นั่นคือพื้นฐานครอบครัวของเค้า เราจะไม่เอามาใส่ใจ นับวันแต่ละคนยิ่มมากขึ้นๆ ....

ช่วยเวลาก่อนหน้านี้กำลังคิดหาวิธีช่วยให้ปูมีงานทำ เพียงแต่ตอนนี้มีออเดอร์ เลยไม่มีเวลาโทรคุย ผ่านไปแค่3วัน ปูเริ่มจะกลับมาแก้แค้นแนนแล้ว ..........

ถ้าเฟียเชื่อปู ก็ขอให้ออกไปเลย ไปอยู่กับปู ...... แล้วมาทำให้จิตแนนวุ่นวาย เครียดแรงขนาดนี้ .... แนนทำของแนนได้ แนนยอมลำบาก แนนลำบากได้ ได้มากกว่าเค้าทั้ง2คนด้วยซ้ำ ...... ไม่มีใครยอมช่วยงานแนนเลย ผ้าไม่ยอมรีด ของไม่ช่วยถือ ......พอกันที ......พอแล้ว แนนจะทำงานให้ตัวเอง ด้วยตัวเอง จะหาคนมาช่วยนั่นคือลูกจ้าง ลูกจ้างที่จำเป็นต้องหาเงิน ทำงานดี จะมีผลตอบแทนให้อย่างดี ถ้าทำงานไม่มีคุณภาพก็จะเรียกมาตักเตือน ....แต่การตักเตือน จะเตือนเพียง 2ครั้ง ไม่มีครั้งที่สาม ......จะไม่ให้โอกาสครั้งที่สาม แน่นอน .....

พอกันทีกับชีวิตที่มีแต่ให้ .....ถึงจะไม่ได้หวังผลตอบ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามันแรงเกินกว่าจะรับได้....เค้าทำงาน เราให้เงินเดือน เราไม่เคยเอาเปรียบใคร แถมให้มากกว่าลูกจ้างของร้านค้าทั่วไปซะด้วย ...คนอื่นเค้าจ้างกัน 4500-5000 ทำงานทั้งแบกทั้งหาม 8โมงถึง 6โมงเย็น ทานข้าวเที่ยงเท่านั้น....

ส่วนร้านแนนเหรอ 10โมงยังไม่ถึร้านเหรอ เออๆ ไม่เป็นจ๊ะ รีบไปหน่อยแล้วกัน .... โทรมาขอกลับบ้านเร็วนะเพราะเค้าปิดร้านกันหมดแล้ว บ่าย 3 โมง เหรอ อ่ะๆงั้นก็ปืดร้านกลับก็ได้ไม่เป็นไร .........จะไปกี่โฌมงจะกลับกี่โมง เราให้หมด ........ แล้วไงอีก คราวนีร้แนนจะพิสูตรให้เห็นกันไปเลยว่า ฉันไม่ง้อพวกแก ไม่มีพวกแกฉันก็อยู่ได้ ....นี่โกรธถึงขีดสุดแล้วจริงๆนะคะ ...โกรธจนตัวสั่น....เข้ามาพิมพ์เพื่อเข้ามาระบาย ขอเวลาสงบสติอารมณ์ซักพัก แล้วจะไปร้านไปเรียกเฟียมาคุยเลย .... มาเปิดใจคุยกันเลย ตกลงอยากทำงานที่นี่ต่อมั๊ย .......

พอแล้วค่ะ ไม่เขียนต่อแล้ว ขอพักสงบสติอารมณ์ซักพัก


โดย: แนน IP: 203.156.22.190 วันที่: 21 มกราคม 2550 เวลา:15:00:01 น.  

 
และในที่สุด ตอนเย็นแนนสั่งเฟียยังไม่ให้กลับบ้านให้รอแนนก่อน ทั้งๆที่เฟียโทรมาขอกลับบ้านต้งแต่4โมง...แนนบอกเลยว่า รอแนนก่อน.....

2โมงกลับถึงบ้าน ยังโกรธตัวสั่นอยู่เลยค่ะ โกรธมากจริงๆ..ต้องขอตั้งสติอารมณณืก่อนถึงจะคุยได้ จะได้ไม่เกิดเรื่องอีก ....เข้ามาพิมพ์ๆๆๆๆข้างบนขนเหมือนว่า แนนระบายไปแล้ว แนนรู้สึกดีขึ้น ...เลยขอพักสติอามรณื ดะนัที่นอนได้ หลับไปครึ่งชม. ตื่นมารอพี่เนกลับบ้านจะไปคุยกับเฟียด้วยกัน....4โมงครึ่งเฟียโทรมาขอปิดร้านแล้ว....

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แนนจะบอกว่า ได้ ปิดเลย ....ถ้าไม่มีคนแล้วก็ปิดไปเลย...ทั้งๆที่ถ้าเราเปิดร้านต่อ เรามีสิทธิ์ขายได้อีก...แต่แนนไม่บังคับใจใคร ไม่มีใจจะทำต่อแล้วอยากกลับก็ให้กลับ.....แต่วันนี้ ไม่ให้กลับ ...

ไปถึงร้าน5โมงครึ่ง ...บอกเฟียว่า วันนี้จะขอคุยกับเฟียหน่อย......เฟียเริ่มกลัวๆแล้วมั๊งคิดว่าแนนจะไล่ออก...

ป่าวหรอก แนนอยากถามความรู้สึกเฟีย ว่ามาทำงานกีบแนนรู้สึกยังไงบ้าง ..... มีเหตุผลอะไรถึงไม่ยอมมาช่วยทำที่ร้านอินทรา ทั้งๆที่เราตกลงกันแล้ว ตอนแรกจะให้เฟียมาเสาร์กับอาทิตย์ ....แต่เฟียไปทำงานออฟฟิต ติดวันเสาร์ แนนก็บอกว่า ง้นไม่เป็นไร มาวันอาทิตย์วันเดียวก็ได้ ....

แนนถามเฟียว่า เมื่อเช้า แนนถามหน่อย แนนเป็นเจ้าของร้าน แนนผิดหรอก แนนไม่มีสิทธิ์โทรไปถามหรอกว่าเฟียมาถึงร้านรึยัง ......พอแนกับพี่เนโทรไป เฟียกลับโกรธไม่พอใจ และพูดกลับมาว่า "โทรมากันอยู่ได้ ถ้าเป็นอย่างงี้ เฟียจะไม่มาทำแล้ว " ........ แนนบอกเฟียว่า มันแรงนะ ...โดยปกติแล้วเจ้าของร้านจริงๆทั่วๆไป เค้าคงจะโทรเช็คตั้งแต่วันแรกที่ลูกจ้างมาทำงานแล้ว..

แต่แนนไม่เคยไร ไม่เคยซักครั้ง เพราะอะไรรู้มั๊ย ...เพราะแนนรู้ว่า การโทรเช็คมันทำให้รู้สึกว่าเราจู้จี้จุกจิกจนเกินไป ..... แนนไม่ทำหรอก แนนรู้ว่า คนที่โดนจะรู้สึกยังไง แต่เมื่อเช้าแนนมีเหตุต้องโทรไปถาม ....เพราะวันนี้เฟียอาจจะเจอปู แล้วปูมาพูดอะไร.....

แต่ถ้าเฟียเชื่อลมปากของปู ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเฟียดูเอง และคิดเองว่าที่ผ่านมา แนนเคยดุเคยว่า เคยจู้จี้มั๊ย ..... ไม่เคยซักครั้ง ดูเอาเองแล้วกันว่าจะเชื่อคำพูดของคนอื่นมั๊ย...

แต่วันนี้ ...เป็นวันแรกจริงๆที่โทรถามว่าเยถึงร้านรึยัง ...วันแรกจริงๆ เฟียกลับโกรธ ....แนนถามหน่อย แนนเป็นเจ้าของร้าน แนนไม่มีสิทธิ์โทรถามเหรอ ...

ที่ผ่านมาแนนไม่เคยดุ ตามใจทุกคน ไม่อยากรีดผ้า ...ได้ แนนรีดเอง....ไม่อยากขนของ....ได้แนนขนเอง....อยากกลับบ้านเร็ว ....ได้ แนนอยู่ร้านเอง กลับไปเลย....จะขอไปไหน จะเอาอะไร ให้หมด แม้กระทั่ง แต่ละคนมาขอยืมเงิน......ให้ ให้หมดจริงๆ...

แต่ถามว่า แค่ขอให้มาช่วยทำที่ร้านอินทราวันเดียวเนี่ย....ช่วยกันไม่ได้เหรอ......

ปูคิดตลอดว่า ปูช่วยแนน ปูคิดผิด.....ที่ผ่านมา แนนไม่เคยได้เงินใช้เลยซักบาท มีแค่ปูกับเฟียที่ได้ ..... ไม่ใช่ไม่มีปูแล้วเราอยู่ไม่ได้ ....เราก็พิสูตรให้ปูเห็น ....ไม่มีปูเราอยู่ได้ ได้ดีด้วย ได้ยอดขายมากกว่าเดิมเท่าตัว.....

ให้เข้าใจกันซะใหม่ ถ้าแนนจะจ้างลูกจ้าง ปกติเค้าจ้างกัน4000-5000 เดือนหนึ่งหยุดได้2ครั้ง......แต่สำหรับปูกับเฟีย แนนให้ 7000 เพราะแนนคิดว่าเฟียมีลูก3คน เฟียต้องใช้เงิน 5000 ไม่พอสำหรับครอบครัวเฟียหรอก ทั้งๆที่แนนเคยจ้างคนเก่าแค่4000 เท่านั้น.....

แนนคิดแต่จะให้ ให้ทุกคน ช่วยทุกคน.....ช่วยเนี่ยไม่ได้หวังผลเลย ช่วยเพราะเป็นเพื่อนมนุษย์ ไม่เคยใช้ให้ไปซื้อของหรือใช้ทำโน้นทำนี่เลย เพราะอะไร เพราะเราให้เกียรติคุณทั้ง2คน ทั้งปูและเฟีย...... ลูกจ้างร้านอื่น โดนเจ้าของใช้ให้ไปซื้อโน้นซื้อนี่ ใช้ให้ยกของหิ้วของ....

แต่แนนไม่เคยใช้ใครทำเลย แนนทำเองหมดทุกอย่าง...แต่พอเราเดือดร้อน แนนคุยกับปูแล้วว่า แนนหมดแล้วจริงๆ ไม่มีเงินเหลือแล้ว ไม่มีพอที่จะให้เงินเดือนปูแล้ว เพราะร้านเราขาดทุน3เดือน 60000 กว่าแล้ว...

ตอนนี้ เราต้องช่วยกัน ... ถ้าปูคิดว่าเรารักกันเป็นพี่เป็นน้องกันจริง.....ทำไมปูไม่คิดจะช่วย แนนบอกปูว่า ตอนนี้กล้วย พี่เน แนนช่วยกับทำให้ร้านอยู่ให้ได้ก่อน โดยที่ทั้ง3คนไม่มีเงินดือนหรอก .... อดอยาก ก็อดด้วยกัน 3คน ...

ถ้าปูคิดว่า ...ปูยังว่างอยู่ ปูเข้ามาช่วยได้ตลอด แต่ไม่มีเงินเดือนให้ มีค่าอาหาร ค่ารถ เราออกให้หมด...

ปูไม่มีพูดซักคำว่าจะมาช่วย โดยไม่เอาเงิน หรือ คิดแม้กระทั่งยอดลดเงินเดือนปูก้ได้ เพราะใจปูรักร้าน รักพี่เน รักพี่แนน..........

แล้วไงคะ...ดูออกรึยัง เค้าคบเราด้วยเรื่องอะไร.....เราไม่มีผลประโยชน์แล้ว เราไม่มีเงินให้เค้าแล้ว .....ตอนนี้มันถึงวิกฤติของร้านว่าจะรอดหรือจะเลิก .......

ปูไม่บอกว่าจะร่วมหัวจมท้ายด้วยกัน....ปูไม่พูดอะไรเลย ...แนนเลยรับปากปูว่า แนนจะช่วยปูเอาของไปขายกัน แนนยอมลำบาก ขายได่เงินก็ให้ปู แนนจะช่วยทุกอย่าง .....แต่บังเอิญช่วงนี้มีออเดอร์ งานเยอะมาก แนนเลยของผลัดวันที่จะไปหาที่ขาย....

เพียงแค่3วัน ....ปูไปโผล่อยู่ร้านตรงข้ามแนนซะแล้ว ...

ไม่พูด ไม่บอก เราซักนิด ถ้าคิดว่า คนเราจำเป็นต้องหาเงิน จำเป็นต้องหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเอง ... ได้ ถ้าปูไปด้วยใจอย่างนั้น ปูควรจะโทรมาบอกเราก่อน ไม่ใช่ทำให้เราเห็นแบบนี้ว่า "ฉันมาทำงานร้านตรงข้ามเธอนะ" "ฉันสนุกมากเลยทำงานตรงนี้ ฉันหัวเราะเสียงดังให้เธอได้ยิน"

ทำเพื่ออะไรกัน....จบปริญญาตรี อยากเป็นคนงานเหรอ อยากเป็นลูกจ้างร้านค้าในประตูน้ำเหรอ....งานร้านตรงข้าม ต้องมา8โมง กลับ6โมงเย็น ทำงานทั้งวันไม่ได้หยุด ไม่ได้นั่ง ต้องแบกต้องหาม......

ทำได้ก็ทำไป...แต่ถ้าทำเพื่อประชดเรานั้นมันไม่มีประโยชน์หรอก ทำตัวเองแท้ๆ เราไม่ได้ให้ออก เค้าออกเอง เค้าไปเองโดยที่ไม่บอกเราซักนิด.....

ถ้าจะมาไซโครเฟีย ให้เฟียแข็งกระด้าง จะไม่อยากทำอะไร ก็ปฏิเสธแบบไม่เกรงใจเราเลย......

มันไม่มากไปหน่อยเหรอ....ตรงลงเฟียเอางานไหนเป็นหลักกันแน่ ทำงานออฟฟิต 8โมงถึง 2โมง เป็นพนักงานรับโทรศัพท์...เงินเดือน3 พัน......กับทำงานที่ร้านแนน เงินเดือน 7000 ค่าคอมส่วนใหญ่จะได้รวมๆ เดือนละ1500 .....รายไก้จากร้าน ทำได้ถึง8500 ...แต่กลับไปเอางานที่ออฟฟิตเป็นหลัก ขากงานออฟฟิตไม่ได้ แต่ขาดงานที่ร้านแนนได้.....

ตลลงเอายังไงกันแน่ ....เอางานไหนเป็นหลักกันแน่.....

แนนยอมเหนื่อย ทำงานเองได้หมด ไม่จำเป็นต้องพึ่งใคร อย่าคิดว่าแนนต้องพึ่งต้องง้อแต่ละคน ....ขอให้คิดใหม่ด้วย ที่ผ่านมา ใครช่วยใคร.....ลองกลับไปคิดดู.....

แนนพูดจนหมด ความรู้สึกที่ฝังอยู่นานมาก ...ถ้าแนนใจดีแล้ว วันหนึ่งแนนพูดหรือเตือน กลับกลายเป็นโกรธ รับไม่ได้กัน......ทำไมถึงเป็นกันแบบนี้ ..... ถ้าแนนพูดไม่ได้เตือนไม่ได้ โทรไปถามไม่ได้ แล้วเราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง ....... แนนเป็นเจ้าของร้าน แนนห่วงร้าน ถึงได้โทรไปถาม ........เมื่อก่อนเฟียทำงานกับยัยซิ้ม โดนโทรเช็ค เช้าเย็นๆ เฟียไม่พอใจก็จริง แต่เฟียไม่กล้าพูด ไม่กล้าปฏิเสธเวลายัยซิ้มใช้หรือโทรจิก......

แต่ทำไมวันนี้วันแรกที่แนนโทร ถึงได้พูดจาออกมาแบบนั้น.....ถ้าแนนโทรไปถามไม่ได้ แล้วจะอยู่กับแนนต่อได้ยังไง.....

คนหนึ่งพูดก็ไม่ได้ เตือนก็ไม่ได้ พูดแล้วโกรธ ไม่มาทำงาน3วันปิดโทรศัพทืให้เราติดต่อไม่ได้ ....ทำไมถึงเป็รขนาดนี้ ทั้งๆที่คนเสียผลประโยชน์ทั้งหมดคือ แนน ....ถ้าไม่ถึงขีดสุดคงไม่เรียกว่าคุย เรียกมาขอร้องให้ปรับปรุงตัวใหม่....

พูดแล้วโกรธขนาดนี้ ให้คนมาขนข้าวของของตัวเองออกไป....แล้วสุดท้าย ก็อยู่ไปโผล่อยู่ที่ร้านตรงข้าม มันหมายความว่ายัง...

ไหนละความจริงใจที่ตัวเองพูดตลอด.... เราหลงเชื่อ หลงเอ็นดู มองว่าคุณจริงใจกับเราจริงๆ เราถึงได้ให้คุณได้หมดทุกอย่าง สรุปแล้ว ไม่เลย ปูเสแสร้งมาตลอด..ตอนนี้เราไม่มีผลประโยชน์ให้ปูแล้ว แล้วที่ผ่านมาปูคบเราเพื่ออะไร ...เพื่อเงินรึป่าว เพื่อผลประโชยน์ตัวเองรึป่าว ....ถึงวันที่เรากำลังจะล้ม มีมั๊ยยื่นมือมาช่วย ....ไม่มีเลย แถมยังทำกลับเราอีก.....มาทำงานร้านตรงข้าม เพื่อมานั่งมองหน้ากันอย่างนี้เหรอ.....

ถ้าเฟียคิดแบบปู บอกตรงๆว่าคิดผิด ....ถ้าไม่ได้ง้อให้ใครมาทำงาน แต่ที่ให้ทำเพราะเราช่วย เราให้พวกคุณมีงานทำ มีเงินใช้ ...และยังนึกไปถึงลูกของคุณด้วย .....ว่าค่าใช้จ่ายพอมั๊ย.....

เอาเป็นว่า แนนสรุปเลยว่า...ต่อไปนี้ แนนจะไม่ใจดีอีกแล้ว มาทำงานต้องทำงาน8ชม.ต่อวัน เดือนหนึ่งหนยุดได้ 2 วัน เงินเดือนให้5000 .....นี่คือกฎที่แนนจะเริ่มใช้กับลูกจ้างแล้ว.....จะไม่ใจดีอีกแล้ว .....พอแล้ว ใจดีมากเกินไปจนแต่ละคนกล้าที่จะไม่พอใจแนนเวลาแนนขอให้ช่วย หรือเตือนนิดเตือนหน่อย....

เฟียบอกว่า ...แนนอย่าเพิ่งเปลี่ยนตอนนี้ได้มั๊ย เฟียขอหยุด4วันต่อเดือน เหมือนเดิมได้มั๊ย....เฟียบอกว่า ที่ผ่านมา เฟียรู้ว่าแนนใจดี ว่าใครไม่เป็น แนนไม่เคยว่าใคร.....

ได้ ตอนนี้เฟียขอให้เฟียเป็นเหมือนเดิม แนนมีหรอกจะปฏิเสธ ไม่เคยฏิเสธใครอยู่แล้ว ...... แต่...ขอวันอาทิตย์1วันได้มั๊ย ให้ไปช่วยขายของที่ร้านอินทรา ให้พี่เน แนน กล้วย พัก1วันบ้างได้มั๊ย.....

แนนไม่เคยใช้ใคร ไม่เคยแสดงอำนาจว่าเราเป็นนาย....แนนให้เกียรติทุกคน....นั่นทำให้แนนรู้สึกว่า แนนปฏิบัติตัวผิดมาตลอดใช่มั๊ย....แนนใจดีมาก ใจดีมาตลอดใช่มั๊ย....ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้ จะมีแต่คำว่าลูกจ้างกับนายจ้าง ....

แนนไม่ถือแล้วว่า แต่ละคนเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้องของแนนอีกแล้ว.........จะโหดให้ดู จะทำให้เหมือนรูปแบบบริษัท มีกฎ มีระเบีบย .....

ต่อไปแนนจะไม่ใช่แนนคนเดิม ที่เคยสนุกสนาน พูดเล่นด้วย ไม่ถือตัว ไม่วางตัว ......ต่อไปจะไม่ใช่อีกแล้ว .......ตอนนี้งานแนนกำลังไปได้ดี มีออเดอร์เยอะมาก แนนอาจจำเป็นจะต้องประกาศรับสมัครงาน ....

แล้วจะได้รู้ว่า แนนไม่ใช่แนนคนเดิมอีกแล้ว.....

จริงๆแล้วตั้งแต่สิ้นปีที่แล้ว แนนถอดใจแล้ว แนนพอแล้วที่จะทำดี ทำดีไม่ได้ดี จะไม่ทำอีก....แต่ถ้านี่ไม่ใข่เพราะปาฏิหาริย์ เกิดขึ้นกับแนนตั้งแต่ต้นปี ถ้าไม่ใช่เพราะมีอะไรมาดึงแนน ดึงคนที่กำลังจะล้มแล้วไม่คิดจะลุกแล้ว ให้ยืนขึ้นใหม่....

แนนมีกำลังใจอีกครั้ง เพราะรู้แล้วว่า ทำดีได้ดีจริงๆ .... พอเราจะล้มก้จะมีอะไรมาฉุด มาดึงเราไว้ทุกครั้งไม่ให้เราล้ม......

เรื่ออพี่โจ้ .... ยังคิดถึงอยู่ ...แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ทำให้แนนไม่มีอนาคต หมดอาลัยตายอยากอีกแล้ว.....

ชอบยังชอบ หวังยังหวัง ....แต่แนนไม่ไปต่อแย หรือติดต่อไปอีกแล้ว .......พอแล้วจริงๆ ตอนนี้ชีวิตการงานแนนกำลังดีขึ้น ....เพียงแค่ดวงมันไม่ดีกับพวกบริวาร....

แต่แนนไม่ท้อแล้ว...มันพิสูตรให้แนนเห็นจริงๆแล้วว่า "ทำดีได้ดีจริงๆ"......แนนไม่เคยล้มจริงๆซักที เพราะมีอะไรมาดึงมาฉุดแนนจริงๆ......

สำหรับเฟีย วันนี้เปิดอกคุยกัน มีอะไรพูดมาให้หมด...สรุป ..... เฟียคงเข้าใจแล้วค่ะ ....เข้าใจทุกอย่างจริงๆ....แนนบอกจนหมดแล้ว แนนทำเพื่อให้คนที่มาทำงานกับแนน อยู่แล้วมีความสุข อยู่อย่างสบายใจ ... ถึงไม่ไปจู้จี้จุกจิก .......... แต่แนนมีสิทธิ์ที่จะโทรไปถาม ถึงจะไม่บ่อย แต่แนนก็มีสิทธิ์ เพราะแนนเป็นเจ้าของร้าน แนนเป็นห่วงร้าน .........

ต่อไปนี้ก็ขอให้เริ่มต้นใหม่ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แนนจะไม่จู้จี้ จะโทรถาม เพียงแค่ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเท่านั้นก็พอ....

จริงๆมีมากกว่านี้ มีหลายเรื่องที่แนนพูด ...จนตอนนี้ เฟียน่าจะเข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่างจริงๆ.....

วันนี้ก็ผ่านไปด้วยดี ..... เพราะที่ผ่านมา แนนไม่เคยเรียกทั้งปูและเฟียมาคุย เพราะแนนไว้ใจ แนนปล่อยให้ทุกคนอิสระ อยู่อย่างสบายใจมีคสวามสุข....

ถ้าอยากให้แนนเป็นเหมือนเดิม ก็ขอให้ช่วยกันหน่อย คิดว่างานนี้เป็นงานหลักได้มั๊ย....ใจอยู่ที่ร้านนี้ได้มั๊ย.....เพราะแนนก็ไม่ชอบโทรตามเช็คใคร ถ้าแต่ละคนมีความรับผิดชอบของตัวเอง แค่นี้แนนก็พอใจแล้ว...

สรุปก็ โอเคค่ะ แนนใฝห้เฟียทำงานเหมืนเดิม วันอาทิตย์ขอไปที่ร้านอินทราสาย ... ได้ แนนไม่เคยถามซักนิดว่าปกติเฟียกับปูมาถึงร้านกี่โมง......แต่อย่าสายมากจนมีคนมาบอก มาพูดให้เข้าหูแนนแล้วกัน....

ก็ผ่านไปแล้วค่ะ วันนี้ผ่านไปแล้ว....ไม่รู้ว่าต่อไปจะเจออะไรอีก ....มีทุกวัน มีเรื่องมีปัญหาทุกวันจริงๆ...

พองานกำลังจะดีขึ้น กลับมาปัญหากับเรื่องของบริวาร ..

เหนื่อยใจ เหนื่อยมาก .... แตคิดว่า จะอดทนต่อค่ะ จะทำให้ถึงที่สุดจน ...เพื่อพ่อ เพื่อแม่ค่ะ

พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกก็ช่างมันนะคะ แนนแค่ระบาย พิมพ์โดยไม่ได้มาอ่านทบทวนอีกครั้ง


โดย: แนน IP: 203.156.23.176 วันที่: 22 มกราคม 2550 เวลา:1:55:42 น.  

 
คนเห็นแก่ตัว มักจะมองข้าม และไม่ได้ให้ความสำคัญ กับน้ำใจของคนรอบข้างที่หยิบยื่นให้
เพราะหวังผล และทำเพื่อสนองความต้องการของตัวเองเพียงฝ่ายเดียว
...โดยที่พวกเค้าไม่เคยใส่ใจ กับความปวดร้าว และผิดหวังของคนที่เคยเป็นผู้ให้ และทำเพื่อเค้า

แนนใจดี และให้เกียรติลูกจ้าง โดยที่ลืมดู หรือมองข้าม และไม่ได้ทำความเข้าใจกับนิสัยโดยพื้นฐานของเค้า
และเพราะแนนใจดี ...ทำให้มองไม่ออก ว่าตัวเองกำลังถูกลูกจ้างเอาเปรียบ ...คิดแต่เพียงว่า ...จะทำอย่างไร ถึงจะให้ลูกจ้างทำงานอย่างมีความสุข และสนุกที่จะทำงานให้เรา

...ถึงตอนนี้ ...เมื่อแต่ละคนแสดงความเป็นตัวตนของเค้าออกมา ..ก็อย่าไปเสียใจ ...ว่าเค้าเปลี่ยนไป และไม่ได้รู้สึกถึงความปรารถนาดีที่เราเคยมีให้
...ความจริง ...พวกเค้า เป็นแบบนี้ มานานแล้ว ...แต่แนนเพิ่งมองเห็น
...ต่อไป ....มองคน ..ให้ลึกซึ้ง ..ก่อนที่จะปักใจรัก และให้ความเอ็นดู
...แล้ว เราจะได้ไม่ต้องไปเสียความรู้สึก และเสียดายความรักที่เคยมีให้ ในภายหลัง
.......................................
..เมื่อวานแฟนพี่ใช้เครื่องค่ะ เค้าเลยไม่ได้ตอบ เมื่อเห็นแนนทักมา ....พี่มาเห็นข้อความทีหลัง แต่แนนไปนอนแล้ว
...แล้วคุยกันใหม่จ้ะ



โดย: พี่แอ้ IP: 74.119.210.221 วันที่: 22 มกราคม 2550 เวลา:5:37:34 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ซ่อนทรายแก้ว
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]
















สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเรา...ก้อคือชีวิตเรา
สิ่งที่ มีค่าที่สุดในหัวใจเรา...ก้อคือหัวใจเรา
อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปยกให้ ใคร
อย่าเอาใจทั้งใจไปยกให้ใครคนเดียว
อย่ายกสิ่งที่มีค่าที่สุดของเรา ไปให้ใครดูแล
เพราะไม่มีใคร...ที่จะดูแลมันได้ดีไปกว่าตัวเราเอง
อย่าปิด กั้นความรู้สึกของหัวใจ
อย่าบอกว่าเราเกิดมาเพื่อจะรักคน ๆ เดียว
คนใจ แคบเท่านั้นที่เกิดมาเพื่อที่จะรักคนได้คนเดียว
เราสามารถที่จะรักใครได้มากมาย
ขอเพียงให้รู้จักหน้าที่ของความรัก
หน้าที่ที่จะปฏิบัติต่อคนที่เรารัก
รัก ต่างแบบ...ปฏิบัติในหน้าที่ต่างกัน
แล้วเมื่อวันใดวันหนึ่งคนบางคนไม่แยแสกับ ความรักที่เรามีให้
เราก็ยังคงเหลือใครต่อใครอีกมากมาย
และไม่เห็นจะต้องเจ็บเจียนตาย
ถ้าเรามั่นใจ...ว่าเราทำหน้าที่ให้กับรักนั้นสมบูรณ์และเต็มที่แล้ว
ถ้าอากาศร้อนอบอ้าว...ลองออกมายืนคุยกับแสงแดด
อากาศหนาวแทบขาดใจ...ลองออกมาหาไออุ่นลมหนาว
เราจะรู้ว่าร้อนหรือหนาวก็ต่อเมื่อเราได้ไป สัมผัสกับมัน
ก็เหมือนกับความรัก ....
ถ้าอยากรู้ว่ารสชาดเป็นอย่างไรก็ต้อง ไปสัมผัสกับมัน
แต่อย่าทรมานตัวเองโดยการออกไปยืนตากแดดนาน ๆ
หรือยืนต้านทานลมหนาว ถ้ารู้ว่าร้อนนักก็หลบหาที่ร่ม
ถ้ารู้ว่าหนาวก็ก่อเตาผิง
ความรักจะ ไม่ทำร้ายเรา ถ้าเราไม่ทำร้ายตัวเอง
...ถ้าคุณรู้จักรัก..
แสงแดดจะทำให้คุณอบอุ่น
ลมหนาวก็จะทำให้คุณหลับสบาย...















Color Codes ป้ามด



โหลดเพลง คลิปวีดีโอ นิยาย การ์ตูน


ธรรมะไทย



ผู้ชมทั้งหมด คน
Friends' blogs
[Add ซ่อนทรายแก้ว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.