Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2548
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
7 ตุลาคม 2548
 
All Blogs
 
วันนี้ขอบ่นเรื่องสอบนิดหนึ่ง และเขียนยาวมาก แข็งใจอ่านหน่อยนะ

บ่อยครั้ง ที่คุณยืนอยู่หน้ากระจก และถามตัวเอง ว่าทำไม มันต้องเป็นแบบนี้ด้วย
ทำไม ทำไม หรือแม้กระทั่งนั่งเหม่อคนเดียว
มองไปที่สนามหญ้า นี่เราเลือกไม่ได้เลยหรือ

คุณไม่รู้ตัวหรอกว่า คุณนั้นได้เลือกแล้ว
เราทุกคน ไม่เก่งกาจเลือกสรรสิ่งที่เหมาะสม กับเราได้ทุกคน
และ แน่นอน ว่า ไม่ได้ทุกครั้งหรอก

วันนี้ตั้งใจจะนั่ง 69 ลางสังหรณ์ชัดมาก
ว่ากูจะได้นั่ง69 แต่มันก็เหมือนว่า อย่าเลย ไม่คุ้มที่จะเสี่ยง
เลยเดินไปอีกหนึ่งป้าย เพื่อที่จะนั่ง 92 เดินไป 10-15 นาที
เพื่อดู69 วิ่งผ่านหน้าไป 3คัน โดยไม่สามารถโบกให้จอดได้
เพราะว่าเลยป้าย เกรงใจคนขับ อาจโดนตำรวจจับได้

เมื่อคืนฝันว่า ข้อสอบออกอะไร เห็นชัดมาก
คือเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ว่าจะเป็นคนอ่านหนังสือแม่น
ไม่ได้จำแม่น แต่ลางสังหรณ์แม่น ตอนเรียนเนี้ย เวลากาๆ เนี้ย ไม่อ่าน ก็ผ่าน
แต่ตอนนี้เป็นข้อสอบข้อเขียนแล้ว มันยังไม่หยุดเห็นครับ
ถ้าเป็นผู้หญิง ก็เห็นถึงซอกนั่นอ่ะ
(ซอกนั่นคือ วงแขนขาวๆ นะ อ่ะคิดไปไกลเลยอ่ะดิ)
เมื่อคืน แทนที่จะนั่งอ่านการจัดการ ไม่คะ อีนังนี่ไม่อ่าน
ไม่ได้เชื่อในลางสังหรณ์มากขนาดนั้น
แต่พอดูก็พอรู้ว่าจะออกไง แต่ประมาทไปหน่อย
มัวแต่ปั่น ฤดูฝน ผมเหงา เธอเปลี่ยว
คงเพราะกลัวว่าถ้ามันเข้าหน้าหนาวแล้ว มันจะอ่านไม่ได้รสชาติ

คือสำเนียกนะ ว่า เดียวค่อยมาปั่นก็ได้ แต่ไม่ทำ
ตื่นมา โอ้วว กูรู้แล้ว ว่าข้อสอบออกอะไร ตื่นเต้นมาอ่านใหญ่

แต่ผ่านไปสามนาที หลับเลย หลับคาหนังสือ

55+ พอสอบ ก็แหม่ ไม่น่าหลับเลยเรา
แต่ก็พอทำได้มั้งแหละ แต่ถึงตอนนั้นเราก็ไม่สนแล้วอ่ะ
กูเขียนมันส์สัดๆๆ เลย โอ้วว ปากกานี่แทบจะกระอักหมึกออกมาไม่ทัน
อ. ก็โหดนะ อย่าขำไป เจ๊แก ให้คำถามหนึ่งข้อ พร้อม ขีดเส้นให้เขียนคำตอบ
คำถามหนึ่งข้อ พร้อมเส้น ให้1 เอสี่
คิดว่า อ. แกกะขำเต็มที่ ว่าเด็กพวกนี้มันจะตอบได้ถึงแค่ไหน
แต่ที่เราเขียน ก็คือ หมดที่แกให้ แล้วมีต่อด้านหลังอีก กะให้เจ๊ตื่นตะลึงเล่น
(จริงๆ เราไม่ต้องลงทุนขนาดนี้ก็ได้ เพราะ แค่ 8คะแนนก็ผ่านแล้ว)
แถมให้อีก 12 บรรทัดด้านหลัง ลืมบอกไปว่าสอบวิชาการจัดการ คนที่เคยเรียนคงรู้ดี
ว่าสอบจริงๆ แล้วมันคือการจำหัวข้อแล้วเขียนบรรยาย
ข้อสอบมีทั้งหมด8ข้อ แต่เจ๊ แกให้มา 7 ข้อ ข้อละ 3 คะแนน
สมมุติว่าคุณตอบหมดทุกข้อ เจ๊แกต้องให้แล้ว ครึ่งคะแนน เจ็ดข้อก็รวมเป็น 3.5
รวมที่เจ๊แกหลงไปอีกข้อก็เป็น 3.5+3 คือ 6.5 ทุกคนต้องได้ขั้นต่ำแล้ว 6.5
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีคนลอกกัน จดโพย โดยอ. เห็นแต่ไม่จับ
คงเพราะสงสารล่ะมั้ง หรือไม่ก็สมเพชความไม่รู้จักโตของเด็กๆ

เราไม่ค่อยเดือดร้อนกับลอกเท่าไหร่ เพราะต้องใช้ความสามารถสูงเหมือนกัน
แต่จดโพยนี่รู้โกรธ รู้สึกเหมือนโดนลบหลู่อย่างบอกไม่ถูก
เราจำไม่ได้แล้ว ว่านานเท่าไหร่ที่ไม่ลอกคนอื่นในเวลาสอบ ไม่แม้แต่จะจดโพย แม้จะมีโอกาส
สิ่งที่ติดอยู่ในความทรงจำมาตลอดก็คือ
มีอยู่ครั้งหนึ่ง โนบิตะ จะสอบในวันรุ่งขึ้น แต่ก็จำไม่ได้เสียที จึงต้องพึ่งโดเรม่อนอีกตามเคย
โดเรม่อนบอกว่าไม่ช่วย
โนบิตะ จึงใช้วิธีจดโพย ซึ่งโดเรม่อนบอกว่า มีอยู่ที่หนึ่ง ที่จดไว้ แล้วรับรองว่าอ. ไม่ทางจับได้
โนบิตะถามด้วยความตื่นเต้นว่า ที่ไหน โดเรม่อน ที่ไหนๆ
“ในหัวนี้ไง”
ถึงแม้ว่าตอนหลัง โดเรม่อนจะให้ขนมปังวิเศษ ที่กินแล้วจำได้
แต่มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป คิดแล้วก็แปลก คำพูดในการ์ตูนช่องเล็กๆ
กลับชี้นำความคิดของคนๆ หนึ่งได้ตลอดการ

บางทีก็อยากถามคนที่จดโพยเข้าไป ว่าถ้าเมิงรู้จักเสียเวลาท่องมันสักหน่อย
นอกจากอ. จะจับไม่ได้ แล้ว อย่างน้อย เมิงก็จะได้ไม่รู้สึกละอาย
ไม่ละอายตัวเอง ก็ละอายข้อสอบมันบ้างเถอะ อย่าหน้าด้านไปกว่าข้อสอบเลย

อาจเพราะ ร้อยละ 99% ของคนที่จดโพย จะเป็นคนที่เข้าใจหัวข้ออย่างดี
จนถ้าพูดถึงเนื้อหาแม้เล็กน้อย ก็หลับตาอธิบายเขียนได้อย่างสบาย
น้อยมาก .. ที่จะไม่รู้อะไรเลย เพราะโพยนั้นคือข้อความสั้นๆ
ถ้าคุณสามารถเห็นข้อความสั้นๆ แล้วนึกออก ทำไมล่ะ จะเสียเวลาจดจำข้อความสั้นๆ
นั้นเพิ่มอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป
เพราะถ้าคนไม่อ่านมาก แล้วดูโพย ดูอย่างไงก็ย่อมไม่รู้เรื่องแน่นอน
ที่ดูรู้เรื่องคงเป็น1% ที่เหลือ ซึ่งถ้าเก่งขนาดนี้ทำไม ไม่อ่านหนังสือมาฟร่ะ

เรานะ เห็นกับตา ถึงสองครั้ง ว่า เธอสองคนข้างหน้าส่งโพยให้กัน
เธออาศัยช่วงเผลอ ที่ สักคนในห้องสงสัย ว่าข้อแปดหายไปใหน
แถมยังถามกันอีกต่างหาก ทำแบบนี้ไม่ถูก นะ

แต่ฉันไม่ว่าอะไรเธอหรอก มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น
เราทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือก เลือกที่เราควรจะเลือก
เราทุกคน ไม่เก่งกาจเลือกสรรสิ่งที่เหมาะสม กับเราได้ทุกคน
และ แน่นอน ว่า ไม่ได้ทุกครั้งหรอก

ถึงแม้ฉันไม่เห็นด้วย แต่ไม่ได้แปลว่าฉันไม่เข้าใจเธอนะ
อาจเข้าใจเธอดีเกินไป กว่าคำตอบที่เขียนส่ง อาจารย์เสียอีก




Create Date : 07 ตุลาคม 2548
Last Update : 7 ตุลาคม 2548 19:03:46 น. 1 comments
Counter : 176 Pageviews.

 
อ่านแล้วน่าคิดหลายๆ เรื่อง

อย่างที่คุณเล่าเรื่อง รถเมย์สาย 69 กะ 92 น่ะ ตลกดี เคยเป็นเหมือนกันเลย .. และเกิดวันไหนขับรถไปไหนเองนะ จะเป็นประเภทที่ว่า เราขับรถอยู่เลนนึง แล้วตัดสินใจเบี่ยงออกไปในทางเลนอื่นที่คิดว่าไปได้เร็วกว่า พอเบี่ยงไปไม่ทันไร ไอ้เลนที่เคยอยู่เดิม มันดันขยับซะงั้น ต้องมานั่งหัวเราะเยอะตัวเอง หึหึ ในใจว่า ตูหนอตู ตูเปลี่ยนเลนมาทำไมเนี่ย ..

ส่วนเรื่องลอกข้อสอบนี่ ปลงนะคะ เราเคยเจอแบบที่ เอาโพยเข้ามาหรือลอกกันในห้องสอบ .. แล้วพอ คะแนนสอบออกมา มีการมาอวดด้วยความภูมิใจกันอีกนะว่า ข้าได้คะแนนเยอะ ข้าเก่ง


โดย: อาราลียะ วันที่: 9 ตุลาคม 2548 เวลา:18:27:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

song_from_past
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add song_from_past's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.