Group Blog
 
 
สิงหาคม 2550
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
22 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 

กฎแห่งกรรม

ตอน กรรมที่ทำกับนก



--------------------------------------------------------------------------------


นกเป็นสัตว์ปีกที่มีความน่ารัก น่าเอ็นดู ไม่ว่าชาวไทยหรือชาวต่างประเทศก็นิยมเลี้ยงไว้สามารถผ่อนคลายความเครียดได ้ ไม่ว่านกหรือสัตว์อื่นใดก็ตาม ก็มีความเจ็บปวดเหมือนกัน แต่นกพูดภาษาให้เรารู้เรื่องไม่ได้เท่านั้น คนเราถ้ารู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้างชีวิตก็อยู่เป็นสุข โลกก็จะร่มเย็นไม่ร้อนลุกเป็นไฟอย่างในบางประเทศ


สมศักดิ์เป็นเพื่อนของข้าพเจ้าตั้งแต่สมัยเป็นเด็กๆ เขาเป็นลูกคนจีน บ้านอยู่ฝั่งธนฯ ตั้งแต่เด็กเขาชอบยิงนก เขาได้ขุดดินเหนียวมาปั้นเป็นลูกกลมๆ โตขนาดนิ้วชี้แล้วตากแดดให้แห้ง ตัดง่ามไม้เอาหนังสติ๊กผูกเข้า ก็ได้เครื่องมือยิงนกแล้ว เขากับเพื่อนอีกสองสามคนเดินผ่านไปตามสวน เมื่อเห็นก็จะยิงทันที ซึ่งการยิงของเขามิได้ยิงเพื่อให้ตาย แต่ยิงเพื่อสนองความแม่นยำของตนเองว่าจะยิงแม่นแค่ไหนเท่านั้น เขายิงถูกบ้างไม่ถูกบ้างตามประสาเด็ก และเพื่อความสนุกสนานไปวันๆ เมื่อโตขึ้นพอแตกเสียงหนุ่มเขาก็เลิกจากการยิงนก เริ่มหานกมาเลี้ยงไว้ หากรงให้อยู่ เช่น นกที่มีขนสวยๆหลากสี นกแก้ว นกหงส์หยก แม้แต่นกพิราบนั้นเขาทำที่ให้อยู่บนหลังคา พอเช้าก็ปล่อยไป ให้ไปหากินตามเรื่อง พอได้เวลาก็จะกลับเข้ากรงเอง โดยไม่ต้องไปตามหาให้เหนื่อย สมศักดิ์เลี้ยงนกไว้คู่หนึ่ง นกคู่นี้สวยมาก เสียงร้องก็ไพเราะ วันหนึ่งๆ ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนเขาจะมาดูนกของเขา และหลังกลับจากโรงเรียนแล้วเขาก็มาให้อาหารทุกวัน วันหนึ่งเกิดมีความคิดว่าถ้านกคู่นี้มีความเชื่องอย่างนกพิราบบ้างก็จะดี จะได้ปล่อยให้เป็นอิสระ ไม่ต้องเลี้ยงแบบกักขังไว้ เพื่อนจึงแนะนำมาว่า ทำวิธีนี้ซิ บางทีนกเชื่องบินไปไม่ไหว คือ จับขาของนกคู่นี้ แล้วแกว่งจนหมุนติ้วแล้วเอาวางลงนกก็จะบินไปไม่ไหว สมศักดิ์ได้ทำตามวิธีที่เพื่อนบอก และนกมันก็ไม่บินจริงๆ จะอยู่นิ่ง และเมื่อเห็นว่านกไม่บินไปไหนตามวิธีนี้ วันใดที่เขาจะให้นกอยู่กรงเขาก็จะทำวิธีดังกล่าว บ่อยครั้งขึ้นโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังก่อกรรมกับสัตว์เลี้ยงของตนอยู่

ต่อมาเมื่อเขาจบการศึกษาแล้ว พ่อแม่ของเขาได้ย้ายครอบครัวไปอยู่จังหวัดนครราชสีมา เขาได้เปิดร้านขายของและรับซื้อของเก่าปรากฎว่ากิจการดีขึ้นเรื่อยๆ เขามิได้คิดถึงการกระทำของเขาตั้งแต่ตอนเด็กอีกเลย อายุของเขาอยู่ในราวหนุ่มใหญ่ กิจการของเขาเจริญดี การเงินก็พลอยดีไปด้วย จะซื้อหาอะไรก็สมความตั้งใจ แต่ร่างกายของเขามิค่อยจะดี เขามีอาการมึนศรีษะ และปวดหัวมากขึ้นบ่อยๆ เขาได้ไปเช็คตามโรงพยาบาลหลายแห่งปรากฎว่า ความดันก็ไม่เป็น โรคอะไรก็ไม่เป็น หมอตรวจหาสาเหตุไม่พบว่าเขาเป็นอะไร ก็ได้ให้ยาแก้ปวดมารับประทาน อาการของเขาก็เป็นๆ หายๆ ถ้าจะเป็นก็เป็นขึ้นมาเฉยๆ ถ้าจะหายก็หายเอง เป็นอยู่เช่นนี้หลายปีเขาจึงมาคิดว่า เคยทำอะไรไว้นะจึงได้มาเป็นแบบนี้ คืนหนึ่งเขาได้นอนหลับแล้วฝันไปว่า เห็นนกที่เขาเคยนำมาเลี้ยงและจับมันเหวี่ยง มานั่งอยู่ตรงหน้า แล้วบอกว่าเวียนหัวเหลือเกิน หัวหมุนไปหมดแล้ว เขาฝันเช่นนี้สามคืน เขาจึงคิดว่า อาการปวดมึนศรีษะของเขาคงเหมือนกับนกตัวนั้นนั่นเอง เขาเริ่มนึกถึงกรรมที่เขากระทำโดยไม่ได้ตั้งใจ คือการกระทำเพื่อความสนุก โดยมินึกถึงว่า สัตว์ก็มีชีวิตเหมือนเราและมีความเจ็บปวดเหมือนเรา เขาจึงเริ่มทำบุญใส่บาตรบ้าง ทำกากุศลต่างๆ เพื่อขออโหสิกรรมจากนกคู่นั้นและนกที่เขายิงมา และขอให้อาการของโรคที่เป็นอยู่ให้หายเถิด เขาเริ่มปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธองค์ ซึ่งภายในเวลาไม่นานนัก อาการดังกล่าวของเขารู้สึกว่าดีขึ้น จากที่มึนและปวดศีรษะนั้นเบาบางลงมากแล้ว แต่ก็ยังมีนิดหน่อยที่เป็นบางครั้ง
นี่แหละหนากรรม บางคนทำโดยมิได้ตั้งใจหรือทำเมื่อตอนเป็นเด็ก ก็มิได้ถูกยกเว้นเลย ผู้ทำจะต้องได้รับผลกรรมทุกชนิด ทุกรูปแบบที่ตนกระทำนั่นแหละ และกรรมนี้จะตามมาส่งผลต่อเมื่อถึงเวลา ฉะนั้นเวลาทำอะไรขอให้นึกถึงเรื่องกรรมบ้าง

ขอให้นึกถึงตัวเองในอนาคตบ้างว่าจะต้องมารับผลกรรมที่ตนเองสร้างไว้ในอด ีต ในอดีตเคยทำความชั่วแล้วสุขสบายเพียงชั่วครู่ชั่วยาม แต่ในอนาคตต้องมาชดใช้กรรมเวร และอย่าได้เที่ยวไปทำพิธีตัดกรรมตัดเวรที่ไหนๆ เลย ใครทำใครก็รับ กฎแห่งกรรมที่พระพุทธองค์ทรงเมตตาสั่งสอนชาวโลกนั้นศักดิ์สิทธิ์และเที่ยง แท้ยุติธรรมที่สุด


ขอให้จำไว้ในหัวใจว่า “ทำดีได้ดี..จริง ทำชั่วได้ชั่ว..จริง ชีวิตนี้จะเป็นสุข ไม่มีทุกข์ภัยแต่อย่างใด”


カルマの法則 = กฎแห่งกรรม

ตอน ตายเพราะคำสาบาน.......



--------------------------------------------------------------------------------


เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงของชายหญิงคู่หนึ่ง ฝ่ายชายเป็นนายทหาร เป็นคนเรียบง่าย ร่าเริง มองโลกในแง่ดี มีเมตตา เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เข้าได้กับคนทุกระดับ จึงเป็นที่รักของทุกคน ซึ่งเรียกเขาว่า ‘กะปุกกะปุย’ ส่วนเธอ ‘จริยา ประโคน’ จบจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รับราชการอยู่ในฝ่ายปกครองของหน่วยงานรัฐแห่งหนึ่ง

เขาเป็นลูกชายคนที่สองของกำนันที่มีอิทธิพลยิ่งใหญ่ คนหนึ่งที่ทุกคนต่างก็ให้ความศรัทธา เคารพยกย่อง และมีฐานะทางการเงินเข้าขั้นเศรษฐีเมืองไทยคนหนึ่ง เขามีความเป็นลูกผู้ชายที่ใครจะมาลบเหลี่ยมไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มีความทรนง เป็นตัวของตัวเอง และรักศักดิ์ศรีเทียบเท่าชีวิต บ้านของเขาไม่ได้อยู่ห่างจากกรุงเทพฯ มากนัก เขาได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า (จปร.) ซึ่งสมัยนั้นยังตั้งอยู่ที่ถนนราชดำเนินกลาง ส่วนจริยาเป็นสาวน้อยน้ำหนักแค่ 33 กก. เท่านั้น จึงเป็นคนที่คล่องแคล่ว กร้าวแกร่ง และไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ชอบแต่งกายด้วยชุดกางเกงยีนส์ เสื้อยืดเป็นประจำ

กะปุกกะปุยกับจริยาควงกันเที่ยวอยู่หลายปี ตั้งแต่ยังเรียนหนังสือ จนกระทั่งเขาเรียนจบและได้เลื่อนยศเป็นนายร้อยโท รับราชการในเขตอีสาน ซึ่งขณะนั้นเต็มไปด้วยภัยจากคอมมิวนิสต์คุกคาม ส่วนเธอก็ได้มารับตำแหน่งในอีสานเช่นกัน ต่างคนต่างทุ่มเทกับการทำงาน จึงห่างเหินไม่ได้ติดต่อกันนานเป็นปีๆ คงมีแต่จดหมายติดต่อกันเท่านั้น และเธอก็ได้ส่งขนมนมเนยไปให้เขาอย่างสม่ำเสมอ แต่แล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น จู่ๆ มีผู้ชายร่างคมสันคนหนึ่ง แต่งกายด้วยชุดฝึกทหาร เปื้อนไปด้วยฝุ่นลูกรังสีแดงติดกรังตั้งแต่หัวจดเท้า และผมยาวจดลำคอ ขี่รถจักรยานยนต์คันใหญ่มาหาเธอ เมื่อถอดหมวกออก เธอก็จำได้ทันทีว่าเป็นเขา คนที่เธอห่วงใยอยู่เสมอนั่นเอง เขาเล่าให้ฟังว่าเพิ่งได้รับคำสั่งให้มารับราชการ ในอำเภอแห่งหนึ่งในจังหวัดที่เธออยู่นั่นเอง ซึ่งเป็นพื้นที่สีชมพู ดินแดนผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิตส์ มีกฎห้ามว่าคนในไม่ให้ออกคนนอกไม่ให้เข้า ทั้งนี้เพื่อความปลอดภัยนั่นเอง เขาจึงจำต้องอดทนใส่ชุดเก่าชุดเดิมออกมาจากหมู่บ้านนั้น แต่หลังจากอาบน้ำ สระผม เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขาก็มารับเธอไปดูหนัง ไปหาอาหารอร่อยๆ รับประทานกัน แล้วก็จะกลับเข้าฐานในเวลาไม่เกิน 2 ทุ่มตามกฎ เป็นอย่างนี้ประจำแทบทุกวัน เว้นวันที่ต้องนำกำลังออกซุ่มโจมตี หรือว่าเข้าเวรรักษาการณ์เท่านั้น

เขาเป็นทั้งเพื่อนและเป็นทั้งน้องที่ดี มีปัญหาคับข้องใจอย่างไรจะหันหน้าปรึกษา ช่วยกันแก้ปัญหาและให้ความช่วยเหลือตามอัตภาพ สำหรับเธอแม้จะเป็นสาว แต่เลือกคบคน เขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอให้ความสนิทชิดชอบ ให้ความไว้วางใจอย่างเต็มที่ คบกันมาหลายปีจนเขาได้รับพระราชทานยศนายพันตรี มีอยู่วันหนึ่งที่เธอไปเข้าปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน เมื่อครบกำหนดก็จะต้องกลับบ้าน ขณะนั้นค่ำแล้ว ฟ้าครึ้มด้วยฝน และเริ่มมีฝนตกปรอยๆ เขาก็ขับรถจี๊ปไปรับ ระหว่างทางฝนก็ตกหนักอย่างลืมหูลืมตาไม่ขึ้น จนทั้งคู่เปียกปอน เขาจึงเลี้ยวรถพาเข้าโรงแรมใหญ่แห่งหนึ่ง เพื่อหลบฝน เวลานั้นเขาสั่งเครื่องดื่มมาดื่มจนเมาและกอดเธอไว้แนบอก พร้อมกับสารภาพว่ารักเธอมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนนายร้อย และขอแต่งงาน เธอจึงงงงันไปหมด ทำอะไรไม่ถูก มือไม้ไม่รู้ว่าจะวางตรงไหน เพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีผู้ชายมาบอกรัก จึงได้ตอบไปว่าไม่เชื่อว่าเขาจะรักเธออย่างชู้สาว เพราะเขาเจ้าชู้ มีสาวๆ หน้าตาดีๆ มากมาย จะมารักคนแก่อย่างเธอทำไม และจะให้เชื่อได้อย่างไรว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง เขาตอบว่า “อะไร ? ไม่เชื่อใจหรอกหรือ 3 - 4 ปี ที่ยอมลงทุนไว้ผมยาวประบ่า ขี่รถจักรยานยนต์ฝ่าฝุ่นดินลูกรัง หัวฟู ฝุ่น เกาะเต็มหัวหนาเตอะ เสี่ยงตายถึง 45 กิโล ฝ่าหลุมฝ่าบ่อฝ่าความตายจากผู้ก่อการร้าย มาหาอย่างสม่ำเสมอ ไม่เคยขาด แล้วอย่างนี้ยังไม่เชื่อใจเขาหรือ”
แรกๆ เธอก็ยอมรับว่าเห็นใจอยู่บ้างเหมือนกัน แต่เพราะความเป็นผู้หญิงต้องไว้ตัว จึงดุไปว่าเธอเพิ่งจะออกมาจากห้องวิปัสสนา ซึ่งถือว่าไปทำบุญอันยิ่งใหญ่มาใหม่ๆ จะมาพูดพล่อยๆ พูดเล่นๆ สนุกๆ ได้อย่างไรกัน คำพูดออกมาแต่ละคำนั้นศักดิ์สิทธิ์ และจะต้องเป็นไปตามปากพูด ทันใดนั้น !! โดยไม่คาดคิด เขาพนมมือไหว้ต่อหน้าสายฟ้าที่กำลังร้องครืนๆ ส่งเสียงเปรี้ยงปร้างและสายฝนที่กำลังเทลงมาอย่างหนัก และพูดว่า

หากเขาพูดไม่จริง ทรยศมีหญิงอื่น ทำให้เธอเจ็บปวด เสียใจ ผิดหวัง ก็ขอให้ฟ้าผ่าตาย !!

ไม่นานทั้งคู่ต่างคนก็ต่างห่างกันไประยะหนึ่งด้วยภาระหน้าที่การงาน จริยาทราบว่าเขารับตำแหน่งเป็นรองผู้การทหารบก และขลุกอยู่กับงานที่ทำเพื่อความเจริญก้าวหน้า ส่วนเธอก็ย้ายเข้ามารับราชการที่กระทรวงในกรุงเทพฯ ต้องเรียนรู้ระบบงาน ตลอดจนเทคโนโลยีสมัยใหม่เพื่อให้ ทันกับยุคสมัย เธอกับเขาจึงแทบไม่ได้ติดต่อกันเลย จนเกือบลืมกันเสียสนิท กระทั่งวันหนึ่งเพื่อนรักของเขา ซึ่งไปเรียนต่อหลักสูตรสำคัญทางด้านทหารเพิ่มเติมพร้อมกันที่ประเทศอังกฤษ ถึงแก่กรรมด้วยโรคหัวใจวาย ญาติๆ นำศพมาทำพิธีในเมืองไทย เขาก็ร่วมนำศพกลับมาด้วย ทำให้ทั้งคู่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งหนึ่ง เขาก็ยังเป็นคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง หลังจากรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน เขาขับรถมาส่งเธอที่บ้าน แสดงทีท่าอาลัยอาวรณ์ สั่งเสียร่ำลาไม่ยอมไปสักที บอกว่าไม่ไปเรียนต่ออีกแล้ว ขออยู่ทำงานที่เมืองไทยเพราะทิ้งงานไปนาน และเห็นว่าเธอกำลังเดือดร้อน สุขภาพก็ไม่สู้ดี จะขออยู่เป็นกำลังใจคอยให้การช่วยเหลือ แต่แล้วเขาก็หายหน้าไปพักใหญ่ๆ มีเพียงการพูดคุยทางโทรศัพท์และติดต่อกันทางจดหมาย อยู่มาวันหนึ่ง เขาขับรถมารับเธอไปรับประทานข้าวข้างนอกบ้านเหมือนเคย แต่ครั้งนี้เขาทำให้เธอตัวชา เสียใจ และเสียความรู้สึกมาก เขาบอกว่าเพื่อนที่ทำงานกับเธอและคบกันมาเกือบ 10 ปีแล้ว ไปไหนก็ไปด้วยกัน สนิทกันเป็นอย่างดี ไปหาเขาถึงที่ทำงาน ด้วยความที่เขาเป็นสุภาพบุรุษและเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอ จึงให้การต้อนรับเป็นอย่างดี แต่เขาเองก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีเลือดเนื้อ มีความรู้สึกเหมือนกัน และด้วยอำนาจสุราพาไป ขาดความยับยั้งชั่งใจ ความเหงาว้าเหว่ จึงขาดสามัญสำนึกที่ดีและถูกต้อง เขาจึงมีอะไรกับผู้หญิงคนนี้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกเสียใจ และขอให้เธออโหสิกรรมให้เขาด้วย เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ฝืนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ครั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านเธอจึงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร และด้วยความที่ได้ผ่านการปฏิบัติธรรมมาบ้างแล้ว ทำให้เธอสามารถประคองจิตให้สงบได้ในที่สุด
เวลาผ่านไปได้เดือนเศษๆ ที่เธอกับเขายุติการติดต่อกัน เพื่อนรักคนนั้นของเธอ ก็มาถามว่าทำไมไม่เห็นเธอไปงานศพเขา ซึ่งขณะนี้ได้เผาเรียบร้อยแล้ว เธอได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตกใจ จึงได้โทรศัพท์ไปสอบถามเพื่อนสนิทของเขา ที่ช่วยกันเล่าให้ฟังว่า เขาได้รับคำสั่งให้นำกำลังไปเสริมที่ชายแดนด้านเขมร

ขณะนั้นฝนตกหนักไม่ลืม หูลืมตา จึงได้สั่งทหารให้กางเต็นท์ เพื่อเข้าไปหลบฝน เมื่อทหารกางเต็นท์เสร็จเขาก็ไปยืนพิงเสาเหล็กของเต็นท์ ขณะนั้นเองก็เกิดฟ้าผ่าเปรี้ยงเต็มแรงลงมายังเสาเหล็กเปียกน้ำที่เขายืนอยู่ ทำให้เขาถึงแก่ความตายทันที ตัวดำเป็นตอตะโกโดยไม่ทันได้ร้องสักคำเดียว !! เธอไม่นึกไม่ฝันเลยว่า คำสาบานของเขาที่มีต่อเธอจะกลายเป็นเรื่องจริง !!

กรรม ก็คือการกระทำทั้งทางกาย และทางใจ เมื่อประพฤติผิดศีล ผิดธรรม และสร้างบาป ซึ่งจะเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม กรรมย่อมส่งผล ทำกรรมใดก็ได้รับผลเช่นนั้น ตอบสนองตามโทษานุโทษที่กรรมจะเป็นผู้กำหนดเช่นกัน




 

Create Date : 22 สิงหาคม 2550
3 comments
Last Update : 22 สิงหาคม 2550 19:23:31 น.
Counter : 223 Pageviews.

 

เราไม่สามารถที่จะลบล้างความผิดได้จริงๆเนอะ

 

โดย: WelKIn IP: 125.25.161.181 24 สิงหาคม 2550 7:00:45 น.  

 

 

โดย: azui07 31 สิงหาคม 2550 19:51:11 น.  

 

พี่ค้า ขอเรื่องนี้หน่อยได้ไหมคะ คือหนูจะเอาไปทำเป็นงานน่ะค่ะ ขอหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

โดย: จ๋อม IP: 58.136.57.169 22 ตุลาคม 2550 17:49:47 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Tery_Laointer
Location :
三重 Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้ชายคนนี้ เป็นคนไม่ดี ไม่หล่อ ไม่รวย ไม่ค่อยมีใครคบ 5555 งานการก็ไม่ค่อยจะทำ ชอบแต่เที่ยวไปวันๆๆๆ
แต่ดันกับไปชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ที่สูงส่ง เทอร์เป็นนางฟ้าเลยอ่ะสำหรับผม แต่ก็อย่างว่าน่ะ นางฟ้ากับหมาวัดอย่างเรามันจะไปเทียบได้ไง ใช่ป่ะ คิดแล้วมันเศร้า กินเหล้าดีกว่า55555
Friends' blogs
[Add Tery_Laointer's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.