บล็อกของลุงแว่น
Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2551
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
30 พฤษภาคม 2551
 
All Blogs
 

ยกบ้าน ตอนจบ วันสุดท้าย

วันสุดท้าย


แม่แรงลดฮวบลงตามแรงกด เสียงเรือนทั้งหลังลั่นดังครืดคราด ได้ยินได้ชัดเจนจากจุดที่ผมและเจ้าหน้าที่หนุ่มยืนอยู่ ผมเชื่อว่าในวินาทีนั้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างกลั้นหายใจรอดูผลที่จะตามมา

เสียงเรือนลั่นอยู่สักชั่วขณะแล้วเงียบสนิท มันเงียบจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของเราเต้นเชียวละ

เสาแก่นมะค่าต้นนั้น ลอยเท้งเต้งอยู่บนอากาศได้อย่างประหลาด ไม่มีสัญญาณใด ๆ บ่งบอกว่าเรือนหลังนั้นจะชำรุดเสียหายแม้แต่น้อย ดูเหมือนช่างแสงจะยังคงไม่สาแก่ใจ เขาปีนบันไดขึ้นไปบนเรือน แล้วเดินด้วยอาการขย่มร่างเหมือนต้องการทดสอบความแข็งแรง แต่ก็ไม่มีแม้เสียงไม้ลั่นสักเอี๊ยด

“พอใจหรือยังครับ” เขาเท้าแขนกับระเบียงเรือน หันมาตะโกนถามเจ้าหน้าที่หนุ่ม



ผมหันไปมองเจ้าหน้าที่หนุ่มที่บัดนี้ตลึงลาน อ้าปากค้างไม่มีเสียงใด ๆ ดังลอดออกมาจากปาก มีแต่ศีรษะที่ผงกน้อย ๆ เป็นนัยของการยอมรับความพ่ายแพ้ในเกมการขันต่อ ก่อนจะหันหลังกลับเดินถอยออกไปทางหน้าบ้านอย่างเงียบหงอย

.....

“ช่างทำให้ผมใจหายใจคว่ำหมด” ผมตัดพ้อช่างแสงที่กำลังบัญชาการให้ลูกน้องขึ้นแม่แรง และเอาค้ำยันม้าเหล็กของเขากลับเข้าที่

“โธ่คุณ ไอ้พวกวิชาการจัดแบบนี้ มันต้องเจอกับของจริง ไม่งั้นมันก็ไม่รู้สำนึกหรอก” ช่างแสงตอบ

“ช่างคิดยังไง ถึงได้กล้าเอาค้ำยันออก ไม่คิดว่าเรือนจะพังลงมาหรือ?” ผมถาม

“ถ้าเป็นเรือนที่เพิ่งสร้างใหม่ ผมไม่กล้าทำหรอกคุณ แต่นี่เห็นเป็นเรือนโบราณ เครื่องไม้แข็งแรงหยอกเสียเมื่อไหร่ ต่อให้เอาออกอีกเสายังอยู่ได้เลย” ช่างแสงตอบอย่างจริงจัง

ผมได้แต่ยิ้มรับ ดีที่วันนี้ไม่มีคนในบ้านมารู้เห็นการตัดสินใจแบบบ้าบิ่นของผม มิฉะนั้นผมคงต้องถูกตำหนิเอาอย่างรุนแรงเชียวละ

หมดจากปัญหาเจ้าหน้าที่แล้ว ช่างแสงและทีมงานก็กลับเข้าประจำตำแหน่งเดิม ทำงานกันต่ออย่างอารมณ์ดี เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ระหว่างลูกน้องตัวใหญ่กับเด็กหนุ่มร่างเล็ก ดังครื้นเครง ช่วยให้การทำงานหนักของพวกเขาผ่อนคลายลงได้ไม่น้อย

ในวันที่ 27 ของการทำงาน ช่างแสงเรียกหาเลื่อยตะขาบคันเดิมอีกครั้ง เขาใช้เลื่อยตะขาบบากเสาแก่นมะค่าเป็นบ่า โดยให้พอดีกับตอม่อที่เขาเพิ่งหล่อเสร็จ เพียงไม่นาน เสาทุกต้นก็ถูกบากจนได้สัดส่วน ลูกน้องสองคนได้รับบัญชาให้ใช้รถเข็นสองล้อ(แบบที่เห็นใช้เข็นผักในตลาด)ที่ผมไปหยิบยืมจากเพื่อนบ้าน เข็นตอม่อคอนกรีตเข้ามาในบ้าน

เขาขึ้นแม่แรงเป็นครั้งสุดท้ายของเสาแต่ละต้น ดึงเอาม้าเหล็กออก เกลี่ยทรายรอบโคนเสาเดิมให้ได้ระดับ จากนั้นค่อย ๆ เลื่อนตอม่อเสาเข้าไปสวมรับโคนเสาแก่นมะค่า เมื่อขยับตอม่อจนได้ที่ดีแล้ว จึงปลดล็อดที่แม่แรง เสาแก่นมะค่าก็เลื่อนลงมาตั้งอยู่บนตอม่อคอนกรีตได้พอดิบพอดี

ทำอย่างนี้อยู่ 14 รอบ เรือนทั้งหลังก็กลับมาตั้งอยู่บนตอม่อคอนกรีตอย่างมั่นคงอีกครั้ง หลังจากระเห็จขึ้นไปตั้งอยู่บนวัสดุค้ำยันนานาชนิดเสียร่วมเดือน จากนั้นช่างแสงจึงใช้สว่านไฟฟ้าขนาดใหญ่ เจาะรูที่เสาไม้ให้ตรงกับรูที่เขาเว้นไว้เมื่อตอนหล่อตอม่อ แล้วจึงใช้น็อตตัวผู้สอดเข้าไปในรูขันน็อตตัวเมียยึดเสาไว้กับตอม่ออย่างแน่นหนา

“ที่จริงไม่ต้องขันน็อตก็เท่ดีนะ” เขาเย้าผม


เป็นเวลาสามทุ่มเศษ กว่าเขาจะเสร็จงาน และขนเครื่องไม้เครื่องมือตลอดจนม้าเหล็กทั้ง 28 ตัวขึ้นรถเสร็จ ผมส่งเงินค่าแรงให้กับเขาด้วยรอยยิ้มและคำขอบคุณจากใจจริง เขารับเงินปึกนั้นใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงโดยไม่นับ แล้วเอ่ยอำลาเบา ๆ

“เดี๋ยวก่อน ช่างแสง” ผมตะโกนเรียกเสียงดัง ขณะรถกระบะกำลังเร่งเครื่องเตรียมจะออกเดินทาง ผมวิ่งไปคว้าเลื่อยตะขาบอันเดิมส่งให้ช่างแสงที่นั่งเด่นอยู่บนกระบะท้ายรถ

“ตามสัญญา” ผมพูดยิ้ม ๆ

“ครับ ตามสัญญา” เขารับเลื่อยคันนั้นไปถือไว้อย่างทนุถนอม ไม่ผิดอะไรกับบัณฑิตรับปริญญา



รถกระบะเร่งเครื่องแล่นจากไป ผมยืนมองตามไฟสีแดงท้ายรถจนลับสายตา.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




หมายเหตุท้ายเรื่อง :

หลังจากเสร็จงานยกเรือนหลังนี้แล้ว ช่างแสงยังได้ทำงานยก และ/หรือ ย้ายเรือนอีกหลายสิบหลัง โดยใช้ แม่แรง, “ม้าเหล็ก” และเลื่อยตะขาบเป็นเครื่องมือสำคัญ ทั้งยังก้าวหน้าไปจนถึงขั้นยกบ้านที่สร้างจากคอนกรีตและปูน

ต่อมา ช่างแสงได้เข้าสู่วงการเมืองระดับท้องถิ่น เขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกอบต.ในพื้นที่ที่เขาอยู่

สองสามปีถัดมา เขาถูกยิงตายในสงครามต่อต้านยาเสพติด ตำรวจจับตัวมือปืนไม่ได้ และสรุปในสำนวนว่าเป็นการ “ฆ่าตัดตอน”




หมายเหตุสุดท้าย :

เจ้าหน้าที่เทศบาลหนุ่มผู้เอาการเอางานคนนั้น ได้รับเงินตอบแทนค่า “อนุโลม” จากผม เป็นจำนวน 3 หมื่นบาท หลังจากการเจรจาต่อรองให้ลดลงจาก 5 หมื่นบาทที่เขาเรียก ค่าใช้จ่ายส่วนนี้ ผมไม่ได้บอกให้ช่างแสงรู้ เพราะเกรงว่าเขาจะสะเทือนใจ เพราะเป็นจำนวนเงินเดียวกันกับที่เขาต้องทุ่มเททั้งแรงกายและสติปัญญาเป็นเวลาเกือบเดือน ในขณะที่เจ้าหน้าที่ผู้นั้น ใช้อำนาจในตำแหน่งหน้าที่ของตนเรียกรับเงินครั้งนี้เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง.



หมายเหตุสุดท้าย (จริง ๆ) :

เจ้าหน้าที่หนุ่มคนดังกล่าว บัดนี้ได้เลื่อนขั้น และย้ายไปดำรงตำแหน่งที่สูงกว่าในท้องถิ่นที่ใหญ่กว่าเดิม และมีท่าทีจะเจริญรุ่งเรืองในหน้าที่การงานของตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง.


คำอุทิศ :

“ให้กับช่างแสง ภูมิปัญญาชาวบ้าน และสังคมพิกลพิการ”




จบบริบูรณ์


หมายเหตุ :


งานประพันธ์ในบล็อกนี้ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาของผู้เขียน ซึ่งได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย

การคัดลอกส่วนหนึ่งส่วนใด หรือทั้งหมด เพื่อเผยแพร่โดยทางหนึ่งทางใด โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ผู้เขียนจะดำเนินคดีตามกฎหมายอย่างถึงที่สุด


"ลุงแว่น"
skit@ji-net.com




 

Create Date : 30 พฤษภาคม 2551
36 comments
Last Update : 4 สิงหาคม 2551 11:43:23 น.
Counter : 2258 Pageviews.

 

น่าเสียดายภูมิปัญญาชาวบ้าน เล่าเรื่องได้เยี่ยมมากค่ะ

 

โดย: ratchawan IP: 203.153.173.100 31 พฤษภาคม 2551 10:18:57 น.  

 

สลด

.................


ยินดีด้วยที่บ้านเสร็จเรียบร้อยดี

 

โดย: ต้นโพธิ์ต้นไทร IP: 125.25.198.172 31 พฤษภาคม 2551 10:30:25 น.  

 

อืม เรืองจบด้วยดี แต่ตอนสุดท้ายแอบเศร้า่ค่ะ
ตกลงคนดี ผีไม่คุ้มนะคะ ส่วนคนชั่ว กลับได้ดี

 

โดย: kittichanok 31 พฤษภาคม 2551 10:46:21 น.  

 

เจ้าหน้าที่ชั่วๆอย่างนี้ ต้องเจอกับผมหน่อย จะอัดไปให้ จะเอาลูกปืนไหมละ

 

โดย: ดำ IP: 210.203.181.136 31 พฤษภาคม 2551 13:07:47 น.  

 

จบแบบไม่อยากให้จบ มีเรื่องราวน่าสนใจ อย่าลืมมาแบ่งปันกันอีกนะครับ

 

โดย: RadiusRoof IP: 203.146.198.162 31 พฤษภาคม 2551 14:16:52 น.  

 

ขอให้ช่างเเสงไปดีค่ะ

 

โดย: กลับชาติมาเกิด 31 พฤษภาคม 2551 19:04:12 น.  

 

มันก็มีแง่มุมน่าคิดครับ..ช่างแสงคนดีหรือไม่ ชั่วหรือไม่ อันนี้เราไม่ทราบ แต่คนเรามีทั้งกรรมดีและกรรมชั่ว จุดจบของช่างแสงผมจึงไม่สรุปไปตามเรื่องนะครับว่าเป็นเพราะอะไร...

ส่วนของเจ้าหน้าที่ และเจ้าของอาคาร..อันนี้ทั้งสองฝ่ายผิดทั้งคู่..เพราะสินบนผิดทั้งคนให้และคนรับแหละครับ...


 

โดย: minimalist IP: 58.8.124.151 31 พฤษภาคม 2551 19:58:59 น.  

 

มา anti-climax เอาตอนสุดท้ายนี้เอง จบแบบนี้พูดไม่ออกเลยครับ

 

โดย: ปะป๋าน้องมุก IP: 202.5.95.205 31 พฤษภาคม 2551 21:01:34 น.  

 

ทึ่งมากค่ะ

 

โดย: anthurium IP: 118.173.145.187 31 พฤษภาคม 2551 21:58:27 น.  

 

ประทับใจ และดีใจ
ที่ได้อ่านเรื่องราวดีๆ
แบบนี้ค่ะ แต่ตอนจบ..เศร้าจัง

 

โดย: หวานเจ็บอก IP: 125.25.139.210 31 พฤษภาคม 2551 22:07:52 น.  

 

นี่คือความเป็นจริงของสังคมปัจจุบัน
คงมีอีกหลายเรื่องราวที่เราไม่รู้

.......สิ่งที่ถูกต้องของภูมิปัญญาที่ได้รับการถ่ายทอด
ผ่านการกลั่นกรอง แต่ไม่ได้รับการยอมรับ
.......น่าเศร้าใจ

 

โดย: ลมหวน IP: 202.149.25.241 1 มิถุนายน 2551 15:02:38 น.  

 

ยกเรือนยังพอไหว ยกระดับจิตใจคนยุคนี้ช่างยากเย็นซะเหลือเกิน

 

โดย: greang 1 มิถุนายน 2551 19:27:53 น.  

 

เศร้า

 

โดย: ไหม IP: 125.25.196.201 2 มิถุนายน 2551 9:44:44 น.  

 

ประทับใจในการเล่าเรื่องมากๆ ค่ะ ขอบคุณในเรื่องราวดีๆ ที่เจ้าของ blog
เอามาฝาก และรู้สึกปลง ในบางเรื่อง ขอบคุณค่ะ และจะรอเรื่องอื่นอีกนะค่ะ

 

โดย: ืnokfarmer IP: 118.173.227.56 2 มิถุนายน 2551 10:27:09 น.  

 

ดีเยี่ยมครับ

 

โดย: Piphop.S IP: 61.19.153.42 2 มิถุนายน 2551 14:58:43 น.  

 

เนื้อเรื่องสนุก เล่าเรื่องน่าติดตามมากๆ แต่สรุปสุดท้ายก็อึ้งๆค่ะ ชอบคำว่าสังคมพิกลพิการไม่ได้ว่าใครตรงๆแต่ก็ได้คิดค่ะ เรื่องอย่างนี้บางทีรู้แต่พูดไม่ออกนะคะ ลุงแว่นมีเรื่องอะไรน่าสนใจอีก ก็ขึ้นชวนในกระทู้บ้างนะคะ จะได้เข้ามาอ่านอีก ขอบคุณค่ะ^-^

 

โดย: ฟ้าหวาน IP: 203.144.187.18 3 มิถุนายน 2551 9:45:06 น.  

 

ขอบคุณที่ชวนมาอ่านค่ะ เขียนได้น่าติดตาม สนุก ชวนลุ้นตั้งแต่ตอนแรกจนตอนสุดท้าย มาหักมุมแบบพลิกอารมณ์เอาตอนจบนี่เอง..บ้านนี้เมืองนี้ คนชั่วได้ดีมีมากเกินไปหรือเปล่า???

 

โดย: Ungcool IP: 125.27.79.165 3 มิถุนายน 2551 17:33:05 น.  

 



นึกว่าจะได้ยกมือเย้เยดีใจเหมือนในรูปตอนต้น
แต่ไหงลงท้ายมันเศร้าสะเทือนใจยังงี้ล่ะคะ

ขอคารวะช่างแสงด้วยใจจริงค่ะ

 

โดย: กาน้ำชากะเชี่ยนหมาก 4 มิถุนายน 2551 10:58:56 น.  

 

น่าสงสารช่างแสงจังเลย
แต่อย่างว่า คนดีก็ไปไวอย่างนี้แหละค่ะ
คนชั่วน่ะต้องอยู่ชดใช้กรรมไปอีกนาน

 

โดย: bel IP: 124.120.186.126 4 มิถุนายน 2551 22:40:45 น.  

 


เขียนได้น่าอ่านมากๆ ครับ
สังคมไทย มันก็เป็นเช่นนี้
คนมีวิชาความรู้ แต่ไม่มีใบรับประกัน
ก็โดนเค้าดูถูกอยู่ตลอด

ผมเองถึงมีความรู้พอตัวอยู่บ้าง ก็อดฉุนไม่ได้ที่หลายคนไปดูถูกคนอื่นเขา

เรื่องของช่างแสงผมใช้ เวลาอ่านอย่างละเอียดเกือบ ชั่วโมง
เป็นเรื่องที่ดีมากๆครับ คุณเขียนได้ดีด้วย ภาพประกอบช่วยให้มีบรรยากาศในการเล่าเรื่องดีขึ้นมาก

ตอนจบเศร้าไปหน่อย คนดีๆน่าจะอยู่ให้นานๆหน่อย

 

โดย: Mr.why? IP: 118.173.67.96 4 มิถุนายน 2551 22:48:05 น.  

 

อ่านแล้วสะเทือนใจจัง
แต่ก็ขอบคุณที่ทำให้เป็นความแตกต่างขอสังคม

 

โดย: นาเดีย IP: 125.25.122.30 5 มิถุนายน 2551 11:26:13 น.  

 

เขียนได้สนุกน่าอ่านมากครับ

 

โดย: หมาร่า V2 15 มิถุนายน 2551 10:36:59 น.  

 

โชคดีมากทีมาเจอบล็อกของลุงแว่น
อ่านสนุกมากค่ะ
ขอบคุณที่เล่าสู่กันฟังค่ะ
-/\\-

 

โดย: BakedMonkey IP: 80.142.195.77 8 กรกฎาคม 2551 21:51:10 น.  

 

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$


....ผมจะซื้อบ้านริมน้ำ นัดโอน 15 นี้

พอดีได้เห็นบลอคนี้ จึงตามมาอ่านดู

...ขอขอบคุณ ที่เอาของดีๆมาแบ่งปันกัน..


""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 

โดย: light music@lover IP: 125.24.122.29 9 กรกฎาคม 2551 7:32:46 น.  

 

ขอบคุณเรื่องราวดี ๆ ครับ

 

โดย: บังเอิญเจอ IP: 58.8.182.116 20 สิงหาคม 2551 16:53:02 น.  

 

ผ่านมาเจอ ได้ทั้งความรู้และความรู้สึกดีๆ
ขอบคุณมากครับกับเรื่องราวดีๆ

 

โดย: ปิงปอง IP: 58.8.151.197 21 ตุลาคม 2552 13:02:11 น.  

 

ยอมรับ นับถือ ๆๆๆ อดเขียนมาบอกไม่ได้
แต่ถ้าจะเอาไปอ่านให้คนอื่นฟัง (ใส่เทป) เพราะอยู่กับคนตาบอดที่เป็นช่างไม้ จะต้องขออนุญาตกับผู้เขียนอย่างไรดี
tidchong@blind.or.th
ติ๊ดชงค์

 

โดย: ติ๊ดชงค์ IP: 124.121.92.164 24 ตุลาคม 2552 12:24:59 น.  

 

พอดีกำลังหาข้อมูลเรื่องดีดบ้าน เลยได้มาเจอเรื่องราวดีๆได้ข้อคิด ที่เป็นประโยชน์ทีเดียวค่ะ

 

โดย: ปทิตตา IP: 58.9.161.132 10 พฤษภาคม 2553 15:48:37 น.  

 

ขอบคุณเจ้าของ blogครับ

 

โดย: yut001 IP: 182.52.155.64 29 มิถุนายน 2553 0:58:51 น.  

 

หลงทางเข้ามาอ่านคแบบ "งง"

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ เขียนได้น่าอ่านมากค่ะ

 

โดย: ลูกไม้ IP: 93.222.189.207 26 กรกฎาคม 2553 1:19:56 น.  

 

กำลังหาข้อมูลเรื่องการยกบ้าน มาเจอบทความ ก็เลยติดตามอ่าน เขียนได้ดีมากคะ อ่านเพลิน น่าติดตาม
เสียดายตอนจบเศร้าไปหน่อย เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย
เสียดายภูมิปัญญาไทย เสียดายช่างแสง และขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆ ที่เอามาแบ่งปันนะคะ

 

โดย: ดาว IP: 125.25.196.64 24 สิงหาคม 2553 10:13:37 น.  

 

ยินดีในความสำเร็จครับ
บ้านท่านใกล้วิมานขึ้นอีกหน่อย
เป็นกำลังใจให้คนทำดีนะครับ
ยังมีคนดีอีกเยอะที่อยากจะทำดี
แต่กลัวเกรงสู้กระแสความเลวไม่ไหว
ตัวอย่างเช่น
แท๊กซี่ที่ช่วยพยายามขัดขวางคนร้ายที่ติดยาบ้า
หมอหญิงที่จะลงไปช่วยคนขับแท๊กซี่
จราจลที่ไปสกัดรถคุณหมอ



 

โดย: ชนะวิทย์ IP: 61.47.115.2 19 เมษายน 2554 11:41:51 น.  

 

ขอบคุณเรื่องดีๆครับ

black friday canon xs
panasonic viera black friday
black friday contour hd camera

 

โดย: onceuponintime (sinbkk ) 19 ตุลาคม 2554 16:42:26 น.  

 

.. ขออุทิศความดีทั้งหมดในบทความนี้แด่ ช่างแสง..
.. และขอให้นักการเมืองชั่วๆ ... จงลงสู่ นรก .... โดนไว ..

 

โดย: พิสิทธิ์ IP: 203.146.148.2 6 มีนาคม 2555 12:50:46 น.  

 

อ่านแล้วได้ความรู้เพิ่มอีกอย่าง ขอบคุณลุงแว่นมากครับ

 

โดย: Aui IP: 125.24.187.204 10 มีนาคม 2555 17:50:54 น.  

 

ขอบคุณลุงแว่นมาก ได้ความรู้เรื่องการยกบ้าน แต่รู้สึกเสียดายความสามารถของช่างพื้นบ้าน ไม่ทราบว่าลุงแว่นยังเขียนบล็อกเรื่องอื่นใดอีกไหมคะ ภาษาของลุงน่าอ่านมากค่ะ

 

โดย: ทิวเมฆ (ทิวเมฆ ) 21 มีนาคม 2560 12:55:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ลุงแว่น
Location :
นครราชสีมา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 42 คน [?]




Friends' blogs
[Add ลุงแว่น's blog to your web]
Links
 
MY VIP Friend


 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.