Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ .. ผลงานกระแทกใจคนเหงาที่ยังมีความทรงจำถึงใครสักคน



Home (2012) .. ความรัก ความสุข ความทรงจำ ผลงานที่เต็มไปด้วยจริตของมะเดี่ยว ชูศักดิ์ แต่หนังดราม่าปนรักที่เรียงร้อยเรื่องสั้นสามเรื่องเข้าด้วยกัน โดยมีจุดเชื่อมกันของตัวละครผูกไว้หลวมๆเรื่องนี้ ก็ให้ผลลัพธ์ที่งดงาม ประทับใจ และสวยงาม ถึงจะจริตเยอะ แต่พอถึงฉากนิ่งๆ ก็พาลเรียกน้ำตาเขื่อนใหญ่ได้ก็แล้วกัน

หนังแบ่งออกเป็นสามตอน แต่ละตอนก็ประทับใจกันไปคนละแบบ ถ้าถามว่าชอบตอนไหนที่สุด คงเป็นตอนแรก ที่ดูมีจริตน้อยที่สุด กล่าวคือ เล่าเรื่องแบบนิ่งๆ ไม่บีบคั้นและฟูมฟาย แต่พอถึงจุดที่เป็นวินาทีสำคัญ ความนิ่งของหนังก็เอาตาย ... แค่การกอดกันของคนเหงาสองคน กับความรู้สึกหัวใจมันพองโตที่ได้รับความสนใจจากใครสักคน คนหนึ่งเหงาเพราะไม่มีเพื่อน เข้าสังคมไม่ค่อยเป็น ไม่มีเสน่ห์ในหมู่เพื่อนฝูง กับอีกคนที่เสน่ห์แพรวพราว แต่ก็ซ่อนความหวาดกลัวไว้ในใจ ... นั่นคือ ความกลัวการถูกหลงลืม .. มันเป็นความเจ็บปวดที่ทรมานของสัตว์สังคมไม่ต่างกัน ... สังเกตให้ดี มันมีสัญลักษณ์อยู่บนเสื้อของตัวละคร ... คนนึงใส่เสื้อลายกิ่งไม้ อีกคนเป็นนกกระดาษ ... กิ่งไม้จะรู้สึกมีค่าก็เมื่อมีนกมาเกาะ ในขณะที่นก ก็กำลังมองหากิ่งไม้ให้เกาะ แต่ตัวเองเป็นแค่นกกระดาษ คล้ายจะอิสระ คล้ายจะโบยบินได้ แต่จริงๆก็แค่นกกระดาษ ... เป็นตอนที่กระแทกใจมาก เหมือนมองเห็นด้านลึกที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง ไม่ต้องบอกว่า หมดน้ำตาไปกี่ถัง ...

ตอนที่สอง เป็นตอนที่จริตเยอะมาก เล่าเรื่องแบบละคร แต่ก็สามารถสื่อสารสิ่งที่ต้องการสื่อได้อย่างชัดเจน การแสดงของเพ็ญพักตร์ก็ทรงพลังมาก ในขณะที่ตอนแรกคือการเรียกร้องให้อีกฝ่ายมีความทรงจำของตน ตอนนี้ก็คือ การบอกเล่าว่า ความทรงจำที่เรามีให้อีกคน มันมีทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดี แต่มันก็เป็นเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงความหวังให้มีชีวิตอยู่คล้ายมีใครสักคนข้างๆ แม้จะเป็นใครสักคนในความทรงจำ มันคือความสุข ที่อยู่บนความทรมาน ... “ไม่มีหรอกที่บอกว่าจะรักกันจนตาย มันมีแต่จะรักกันจนตายจากกันไปข้างหนึ่งมากกว่า” แล้วคนที่ยังอยู่ล่ะ ... คงรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่มันเหมือนครึ่งนึงของชีวิตมันหายไป … และก็ทำให้ไอ้กอล์ฟก็เสียน้ำตาอีกนั่นแหล่ะ

และตอนสุดท้าย เรื่องของว่าที่เจ้าบ่าว เจ้าสาวที่ต้องมานั่งตั้งคำถามว่า ฉันรู้จักเธอมากพอ ขนาดจะแต่งงานกับเธอหรือเปล่า ... แต่ดันมาฉุกถามเอาคืนก่อนวันวิวาห์ เป็นตอนที่ช่วยตอกย้ำความทรงจำของคนสองคนในตอนที่สองให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น บางครั้งคนเราเลือกจะจำไม่เหมือนกัน ในขณะที่อีกคนเลือกจำแต่สิ่งที่ดีของอีกคน แต่อีกคนนึงกลับเลือกจำเรื่องที่ไม่ดีของอีกคน ความสมดุลเลยไม่เกิด ... แต่ความรักก็คือ ตัวช่วย .. ที่จะหล่อหลอมทั้งสองให้เกิดความสมดุล ... ไม่ต้องถามว่าเสียน้ำตาไหม ยิ่งบทสรุปที่ขมวดเอาตอนทั้งสามผูกเข้าด้วยกัน ... แทบจะร้องไห้จนหมดแรงกันไปข้าง

สรุป ... นี่เป็นผลงานกระแทกใจ ที่เต็มไปด้วยจริตและปรัชญาแบบค่อนไปทางกึ่งยัดเยียดเบาๆ แต่ก็ยังประทับใจ และยังมีคุณค่าให้ได้รู้สึก และเหมาะอย่างยิ่งสำหรับคนเหงาที่เต็มไปด้วยความทรงจำถึงใครสักคน ... A




Create Date : 16 กันยายน 2555
Last Update : 16 กันยายน 2555 11:10:42 น.
Counter : 1626 Pageviews.

1 comments
  
แล้วรู้หรือยังล่ะ "วันใดขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก"
อยากบอกอะไรก็จะรับรู้ไว้...ว่าฉันก็เป็นเหมือนเธอ..
อยากบอกให้เธอได้รู้ไว้เธออยู่ในใจฉันเสมอไม่เคยลืม
เวลาเจอก็ดีใจถึงแม้ว่าไม่ได้พูดได้คุยกับเธอก็ตาม
แต่อยากให้รู้ว่า "ยังรัก" เสมอ เช่นกัน
โดย: วินัย นักรบนพดล IP: 210.246.186.4 วันที่: 10 มีนาคม 2556 เวลา:18:41:32 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

sixthsense
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีต้อนรับสู่ Blog ของกอล์ฟนะครับ ... ตั้งใจจะใช้พื้นที่ตรงนี้ในการเผยแพร่งานเขียนของตัวเอง น้อมรับทุกคำติชมครับ
กันยายน 2555

 
 
 
 
 
 
1
3
4
5
6
7
9
10
11
12
13
14
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog